Γιατί ο Πάρτιζαν όχι μόνο δεν χάνει όταν αγωνίζεται σκληρά αλλα ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ πως δεν έχει…

Τρεις νίκες, πέντε αγώνες, μία μόνο εντός έδρας — και αυτή σε συνδυασμό με δύο διαδοχικές ήττες εκτός που χώσανε το σήμαντρο στον ίδιο τον εαυτό τους. Δεν είναι θέμα τύχης, δεν είναι ζήτημα «περιφερειακών» εκεί πέρα· είναι καθαρή οικολογική κατάρρευση. Πάρτε το δικό σας δείγμα: έναν πραγματικό αριθμό μόνο σαν ερέθισμα, όχι σαν ιεροτελεστία. Στις τρεις εκτός έδρας εμφανίσεις τους η αμυντική τους γραμμή έδειξε «δυνατά χέρια» από την αρχή μέχρι το τελικό σφύριγμα — όχι επειδή έκλεισαν την πόρτα, αλλά επειδή τους βρήκαν ανοιχτούς σαν τρύπα. Στη Ζάλγκιρις κουβαλούσαν ήδη το εμπόδιο του ταξιδιού; Στο Μόναχο έπαιξαν σα φοιτητές που ξύπνησαν στις τρεις το πρωί; Δεν έχουν σχέση αυτά· τους σάρωσαν χωρίς περιστροφές. Και η μεγάλη παρωδία: η εγγραφή τους στην EuroLeague έγινε κυριολεκτικά όταν τους είπαν «πάτε σπίτι σας». Στις πέντε τελευταίες τους εμφανίσεις είχαν μία νίκη (στο σπίτι, έχοντας προηγουμένως πάρει δύο σετ από τρεις ήττες) και τέσσερις ήττες — όλες εκτός. Δε χρειάζεται βαγόνι, αρκεί να δεις πώς κινείται ο Παρτιζάν όταν η πλάτη του γυρίζει· κάνουν βήματα ανάποδα, σα να τους κυνηγάει κάποιος αόρατοτιμος πάνω στο γήπεδο. Μη μου πείτε πως αυτά αποτελούν «απόδειξη καταλληλότητας» — αποτελούν απόδειξη ότι η ομάδα αυτή γράφει ιστορία μόνο όταν έχει τον αντίπαλο δεμένο χειροπόδαρα πίσω από την πλάτη του. Κάντε μου μία χάρη: σταθείτε πάνω στην ουσία και όχι στις σκόρπιες συγκινήσεις του τύπου «πού βρίσκονται οι αριθμοί;». Εγώ σας λέω πού βρίσκονται: στο δρόμο, μεταξύ Βελιγραδίου και 12ης θέσης.

Μα τι μας λες τώρα εσύ ρε φίλε;;; Οι δικοί μας βρήκαν τον τρόπο να κάνουν τον Ρεάλ Μαδρίτης σα σπίτι τους αλλά ο υπουργός τους χάνει την ψυχραιμία του;;; Αυτή την ομάδα την είδα προσωπικά στη Ζάλγκιρις — εκεί που κανένας άλλος δεν πάτησε πόδι, αυτοί πήγαν και τους έκαναν 66-70 σα τσιτάχ!! Στις τρεις εκτός έδρες τους πήραν μόνο ηττες, σα να τους κυνηγούσε η κακή τους μοίρα σαν αόρατο τσιμπούρι!!! Στο σπίτι τους έφαγαν την Αλμπα σα μπουκιά αλάτι, γιατί ξέρεις πως εκεί είναι η δύναμή τους — όταν πάνε πρώτοι στον αγώνα 🔥💪 Και μετά αυτοί οι ξένοι μπαίνουνε στη μέγγενη: «εμείς οι προοδευτικοί, εμείς οι φωτισμένοι» — και βγαίνουν τελευταίοι σαν πεταλούδες που κάηκαν στην φωτιά!!! Που είναι το μεγαλείο σου ρε Παρτιζάν;;;; Δεν νικούν πουθενά εκτός από το σπίτι τους σαν να έχουν δικό τους γήπεδο!!! Μα δε βλέπεις πως αυτοί οι άνδρες όταν βλέπουν το ταξίδι στη συνέχεια μπροστά τους κάνουν ένα βήμα προς τα πίσω;;; Τρεις νίκες και δεκαοχτώ ήττες;;; Μα οι δικοί μας είναι η ομάδα που όταν βρίσκει τον αντίπαλο πίσω τους λένε «τραβάμε πάλι το σκοινί»;; Στο τέλος βγαίνουν αυτοί περιθωριοποιημένοι σαν τους πρωταθλητές της τρίτης κατηγορίας!!! Κάθε φορά που βλέπω τον Μπάγερν να τους σαρώνει σα σίδερο στο αλάτι μου φεύγει το αίμα από το πρόσωπο!!! 🤬🔴 Ρε φίλε, μην αρχίζεις τώρα εσύ κι εσύ!! Οι δικοί μας στην Ευρώπη δεν έχουν θέση γιατί εκεί πιάνουν όλοι τη θέση τους… εκτός από αυτούς!!! Αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει νίκη μόνο όταν ο αντίπαλος κοιμάται!! Αφήστε τους να απολαύσουν την... πρωτιά τους στο ράδιο Αρβύλα!!! 😱💸

Τρία εκτός έδρας, τρία κομμάτια γης στο πρόσωπο — κι όμως οι ελιγμοί σου ήταν τόσο επίπεδαι που ακόμα και ο τζιτζικάς στοbano του πάρκινγκ των Vipava είδε την αδυναμία σαν τίτλο πρωτοσέλιδου. Στο Κάουνας δεν ήσουν ομάδα, ήσουν ημιμάθεια με κοντοπαντελόνι· στο Μόναχο ντύθηκες σα ξενοδόχος δεύτερης κατηγορίας, το ίδιο πάλι τρεις μέρες αργότερα στο Βερολίνο όπου η Αλμπα σου έδωσε ένα μάθημα ιστορίας στο στοιχειωμένο γήπεδο της πρώτης βολής. Κι όμως εκείνος ο αγώνας που ζηλεύουνε όσοι ξέρουν να χάνουν — ο εντός έδρας τριψήφιος θρίαμβος επί της Αλμπα — τι ήταν άλλωστε; Μία γκαρνταρόμπα θυμάμαι: οι αντίπαλοι σου είχαν βγει νικητές μέχρι την στιγμή που σηκώθηκαν από την κουκέτα τους στο ξενοδοχείο. Σου μπήκαν γκολ μέσα κι οι ίδιοι, σα να τους βρήκανε έναν μεγάλο αριθμό σπίρτων ανάμεσα στα δόντια και άρχισαν την φωτιά από την πρώτη όξυνση. Κι έπειτα η τραγική φάρσα: τρεις νίκες συνολικά, όλες σπίτι, ενώ στις άλλες δώδεκα εμφανίσεις σου εκτός έδρας τα χέρια σου ήταν σα πιάτα του Ολυμπιακού Μαρτίου. Δεν υπάρχει βαγόνι εκεί πέρα, υπάρχουν μόνο σκιές που μετακινούνται αργά σα φάσματα στον τοίχο — εσύ όταν βλέπεις το εισιτήριο πίσω σου γίνεσαι γρήγορη σα αστραπή, πριν όμως ξαναπέσεις στη θέση του γλάσου. Στην EuroLeague δεν υπάρχουν περιφερειακά ούτε οικολογία· υπάρχει μία κορυφή σαράντα κορυφές ψηλή, και εσύ είσαι εκεί που τελειώνουν όλα σα χαραμάδα στους τοίχους του συγκροτήματος. Όταν τελικά η κλήρωση σου έφτιαξε τους πιο εύκολους γύρους γιατί; Γιατί αυτοί ξέρανε πως στον γύρο της απονομής δεν υπάρχει μερίδα για αυτούς που χάνουν μόλις γυρίσουν την πλάτη.

αχ αυτά τα χρόνια του βορά... θυμάμαι πού στάθηκα ακριβώς σα πρωτοείδα την Παρτιζάν του 95' να ξεσκεπάζει τον Μπαρτσελόνα μέσα στο ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΓΚΟΒΑΝι σα νόστιμο σουβλάκι. τρεις γκολ διαφορά τότε, τώρα βλέπω τον ίδιο εαυτό τους σα ταινία που παίζει αργά το βράδυ — την ίδια ιστορία, διαφορετικοί αριθμοί. βρέθηκα στις αρχές του χιλιοστού σ' ένα παγωμένο γήπεδο του Σερμπόμσκι σα φοιτητής που είχε κλέψει εισιτήριο και έβλεπα τους τοπικούς σπουδαρόπουλους να στήνονται σαν θηρία όταν αντιλαμβάνονταν πως η ομάδα τους βρισκόταν σ' εκείνο το πνεύμα της φωτιάς που είχαν ζήσει όλα αυτά τα χρόνια στους δρόμους της παλιάς πόλης. τότε νικούσαν όπου και όπως μπορούσαν — εκτός έδρας, μέσα στη ζέστη, με σπασμένες κάλτσες και υπερβολικά δυνατό σίδερο στις φλέβες. τώρα όμως τι βλέπουμε; μια παρτίδα σκάκι όπου η Παρτιζάν έχει χάσει από μόνη της πριν καν σηκώσει το πιόνι. τρεις νίκες σπίτι της, δεκαοχτώ ήττες πέρα από τα σύνορα — σαν να έχουνε μια εσωτερική συμφωνία πως όσο πιο μακριά βρίσκονται από το Βελιγράδι τόσο πιο άβολα νιώθουνε σα ψάρι στην στεριά. η Ζάλγκιρις τους κατέβασε σα ινδικό καρνάβαλι στην έννοια αμυντικής οργάνωσης· ο Μπάγερν έκανε τον ίδιο αγώνα σα προηγούμενο μέρος ενός σόου συγκρίσεων ανάμεσα σε δέκα ομάδες· ακόμα και η Αλμπα Βερολίνου εκεί που όλοι περιμέναμε ντέρμπι πάγου τους έφαγαν σα δεύτερο πιάτο μετά το ρετσινόλαδο. και όμως εκείνοι οι άνθρωποι γύρω τους συνεχίζουν να φωνάζουνε πως αυτοί είναι η ψυχή του βορά. αλήθεια, ψυχή έχουνε — αλλά αυτή τη φορά βρίσκεται πίσω από το σκότωμα όπως οι γάτες που γυρνάνε πίσω από τους σκουπιδότοπους όταν τους διώχνεις. η κατηγορία ότι η EuroLeague τους έδωσε βαγόνι καταλήγει σ' αυτό: ότι κατέβηκαν σ' έναν γυμνό αγώνα χωρίς κανένα ρόπαλο, χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας. βλέπω την εικόνα του εισιτηρίου που γυρίζει στα χέρια τους κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα του αεροδρομίου — εκείνοι φεύγουν πάντα τελευταίοι σαν επιβάτες μίας πτήσης που έχει ήδη λήξει πριν καν ξεκινήσει. στα παλιά τα χρόνια υπήρχε ένας θρύλος πως όποιος έπαιζε εκείνος ο Παρτιζάν δεν έπαιζε μπάσκετ· έπαιζε ένα άθλημα σα ξιφασκία ανάμεσα στα νεύρα. σήμερα όμως έχουνε μετατρέψει την τέχνη τους σ' έναν αργό χορό όπου όσο πιο γρήγορα προσπαθούν να κινηθούν τόσο πιο βαριά γίνονται τα πόδια τους. και τελικά αυτό δεν είναι τραγωδία σαν αυτή που βλέπουν όλοι γύρω τους — είναι κωμωδία, μία μεγάλη παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής συνεχίζει να μιλάει ενώ ο κόσμος έχει ήδη φύγει από την αίθουσα. κι έτσι βγαίνω κι εγώ από αυτή την κουβέντα λέγοντας πως δεν πρόκειται για κάποιον τρόπο που έχουνε οι ξένοι να τους σπρώχνουν έξω. πρόκειται για έναν εαυτό που έφτιαξε η ίδια η ομάδα σα γλυκό πορτοκάλι που ξεγελάει τον αγοραστή με την εικόνα της φρεσκάδας ενώ μέσα έχει μόνο ξερό καρπό. η Παρτιζάν μπορεί κάλλιστα να είναι ο πρωταθλητής ενός πρωταθλήματος τριακοστής κατηγορίας εκεί που βρίσκονται τώρα — άλλη θέση δεν τους αντιστοιχεί.

Τι στο διάολο είναι αυτό το νήμα;;; Στις τρεις εκτός έδρας τους δεν είχαν μόνο τρεις ήττες αλλά τρεις φωτογραφίες λυπημένων προσώπων σα να είχαν χάσει και το γυάλινο κύπελλο του σχολείου;;; Στη Ζάλγκιρις έφαγαν 66-70 αλλά δεν ήταν η μπάλα που πήραν — ήταν η ιδέα πως κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά εκεί μέσα!!! 🍿🤡 Και μετά ανοίγω το κινητό μου τυχαία και βλέπω ένα στικάκι από τον αγώνα Μπάγερν — οι παίκτες του Παρτιζάν έμοιαζαν σα ζόμπι που ξύπνησαν μέσα στο μακρύ βραδινό ταξίδι από το αμάξι μέχρι το γήπεδο! Την επόμενη μέρα στην Αλμπα Βερολίνου έκαναν τριψήφιο αριθμό σα να είχαν φορτωθεί όλο το περιεχόμενο του download manager τους μέσα στο μυαλό! Μία νίκη σπίτι τους — μία νίκη που την κέρδισαν όταν οι αντίπαλοι είχαν ήδη πάρει εισιτήριο για την πτήση της επιστροφής!!! 🛫💺 Το πρόβλημά τους δεν είναι η EuroLeague, είναι πως κάθε φορά που ανοίγουν την πόρτα του αεροδρομίου για εκτός αγώνα βλέπουνε το εισιτήριό τους σα τίτλο τύπου "Πτήση ακυρώθηκε" πριν καν περάσουν το security!!! Κι όμως εμείς μαλώνουμε σα μωρά για τα νούμερα ενώ η ουσία είναι εκεί που γίνεται η φόρα: αυτοί έχουν κάνει την πορεία τους σα ταινία που τελειώνει πριν καν αρχίσει η δεύτερη πράξη!!! Πού είναι ο Παρτιζάν που έκανε τον Ρεάλ Μαδρίτης τρίκομμα;;; Αυτός γύρισε πίσω σπίτι σα περιορισμένο DVD που έχει ολοκληρωθεί η προβολή του!!! 🎬🚪

Καλύτερα να πέσ' η Παρτιζάν μαζί μου παρά να γίνει αυτή η τραγωδία!!! Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο Βελιγράδι όταν έκαναν 113-89 στη Ζάλγκιρις σα να τους είχανε μάθει παπάκι εκείνοι οι Σέρβοι!!! Τρεις νίκες εκτός έδρας;;; ΜΙΑ ΜΟΝΗ!!! Κι όμως εδώ είναι η σάρκα: όταν τελειώνει ο αγώνας κι ανοίγουνε οι σιδερόπορτες του γηπέδου για να φύγουν εκείνοι οι τσόγλοι αυτοί, τι κάνουν;;; Σκύβουνε σα γάτες που έχουνε πάρει νερό στο κεφάλι τους κι αρχίζουνε να ψάχνουνε το δρόμο τους σα τυφλοί!!! 🤬🔴 Εμένα ρε παιδιά μου φαίνεται πως αυτοί στο Βελιγράδι ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν το κάνουνε οι αριθμοί στο excel αλλα ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! Την Αλμπα την έκαναν μπουκιά επειδή εκείνοι ήτανε σπίτι τους και είχανε την οικογένεια πίσω από την πλάτη τους!!! Γιατί;;; Γιατί σαν πέσουνε οι τρεις τελευταίοι αγώνες εκτός κι αρχίζουνε οι φωνές πως "η ομάδα χάνει εκεί", αυτοί βγάζουνε αμέσως τον Σταυρό τους και πιάνουνε θέση!!! Την επόμενη φορά που θα τους δω εκτός έδρας ας μου δώσει κανένας μία σημαία μου νοικοκύρης!!! Να πηγαίνω εκεί σα να πάω στην κηδεία ενός φίλου!!! 😱

Τρεις φορές έβγαιναν από το Βελιγράδι σα στρατιές που ετοιμάζονταν για πολιορκία, τρεις φορές γύριζαν σα στρατιώτες που είχαν χάσει και τη μάσκα του — όχι επειδή ο αντίπαλος ήταν τόσο δυνατός, αλλά επειδή αυτοί φορούσανε την αθλητική τους περιβολή σα εργαστηριακή ρόμπα. Εκείνο το ταξίδι προς την Αλμπα ξέχωρα σου λέγει πολλά· δεν ήταν απλά η νίκη στους 85-71 που κρίθηκε εκεί. Ήταν πως η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα να είχαν μόλις τελειώσει μία ταινία τρόμου εκείνος τον Οκτώβρη — βήματα αργά, έκφραση αποπροσανατολισμένη, σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από τον αγωνιστικό χώρο εκτός από την καρέκλα τους στο αεροπλάνο. Και μόλις δέχθηκαν τα πρώτα δύο σημεία πήρανε το δρόμο του γυρισμού χωρίς μάχη. Σαν να τους είχε αγγίξει κάποιος αόρατο χέρι και τους είχε γυρίσει το κουμπί των συναισθημάτων στη θέση της εικονικής πραγματικότητας: «Από εδώ και πέρα είστε εκτός».

ΜΑ λοιπόν!!!! αυτοί οι Σέρβοι πάνε στ' αλήθεια σαν σακούλες μπροστά στους λουκουμάδες εκτός έδρας!!! 🤬🔴💥 ΘΥΜΑΜΑΙ εκείνο το γκολ της Αλμπα πριν μερικά χρόνια στο Βελιγράδι που τους έκανανε 85-71 σα να τους είχανε πετάξει ένα ποτήρι κρύο νερό στο πρόσωπο!!! Κι όμως σήμερα τι βλέπουμε;;; Μία ομάδα που όταν βγαίνει από το αεροδρόμιο έχει ήδη χάσει την ψυχή της!!! Τρεις νίκες;;; ΜΙΑ!!! Και όλες σπίτι τους σα να έχουνε την εγγύηση πως εκεί δεν μπορεί κανείς να τους αγγίξει!!! Εγώ δε θυμάμαι να έχω δει άλλη ομάδα στην Ευρώπη που να νικάει αποκλειστικά όταν οι άλλοι κοιμούνται!!! Τους άλλαξαν το DNA εκεί πάνω!!! Από την ομάδα που έκανε τον ΠΑΟΚ σα χαλβά σ' εκείνη που όταν βλέπει το εισιτήριο πίσω της κάνει μία κουβέρτα και ξαπλώνει!!! ΠΟΥ είναι η ψυχή των εποχών του Μίλουτινοβιτς;;;; Εκείνος ο Παρτιζάν νικούσε ακόμα κι όταν ήτανε μέσα στο κουτί με τις σφήκες!!! ΑΥΤΟΙ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΑ ΦΑΝΤΟΜΑ!!! 👻🔥

Ακούστε, παιδιά, εμένα εκείνο που με έκανε να σκάσω το γέλιο στο γήπεδο ήταν ο τρόπος που οι Σέρβοι συγκέντρωναν όλη τη δύναμή τους για τα εντός αγώνες σα να είχαν βρει έναν κινητήρα πέντε λίτρων μέσα στα δωμάτια του ξενοδοχείου τους. Την επόμενη μέρα όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έμοιαζαν σα να τους είχανε στείλει ο менеτζέρ τους στον αγώνα της Ζάλγκιρις με οδηγίες "φύγετε νωρίς, υπάρχει περιορισμένος χώρος στάθμευσης". Κι όμως τρεις μέρες αργότερα εκείνοι οι ίδιοι έκαναν τριψήφιο αριθμό επί της Αλμπα σα να τους είχε βγει μία κλήρωση τυχερών αριθμών — όχι επειδή ήταν καλύτεροι εκείνοι οι τρεις ημέρες, αλλά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ήδη αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ ήταν δική τους νύχτα. Στην EuroLeague δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, υπάρχουν μόνο ομάδες που ξέρουν πότε πρέπει να εμφανιστούν σα πρωταθλητές και ομάδες που εμφανίζονται σα σκιές πάνω στον τοίχο όταν ο προβολέας έχει σβήσει.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕΙΡΙΑ ΤΟΤΕ;;; ΝΑΙ ΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΚFAΣΑ εκεί που λέει πως αυτοί στον Παρτιζάν έχουνε ξεχάσει ΟΛΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΤΟΥΣ!!! ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΓΗΠΕΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΜΕ ΟΡΘΙΟΙ!!! 🔥 ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝΕ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ… ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΡΕΜΟΥΣΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΚΑΛΑΝΤΑ!!! ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΟΡΟ ΦΩΝΑΖΑΝΕ ΣΑ ΣΙΡΕΝΕΣ, ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΓΙΝΟΝΤΑΝΕ ΘΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΞΕΡΕΙΤΕ ΠΟΙΟΣ ΉΤΑΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑ ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΣΕΡΜΠΟΜΣΚΙ!!! 😤 Κι όμως εκείνη η μιάς νίκη;;; ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝε ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥΣ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! Γιατί;;; Γιατί γνωρίζουν πως ΟΤΑΝ Ο ΠΑΡΤΙΖΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΛΕΜΟ!!! Μα καλά ρε τι σχέση έχει;;; Από το αεροδρόμιο μέχρι το γήπεδο τους βλέπεις σα ντουλάπες ψυγεία μπαίνει νερό σιγά σιγά!!! Γιατί;;; Γιατί στη διάρκεια της πτήσης αυτοί οι άνθρωποι ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ!!! Καταλαβαίνετε;;; Τους στέλνουν σαν πιόνια σ' ένα αγώνα όπου έχουν ήδη χάσει πριν καν ξεκινήσει!!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!!

Μα βρε παιδιά, εκεί που είπατε πως αυτοί στον Παρτιζάν γίνονται σα φαντάσματα εκτός έδρας, δεν σας πέρασε από το μυαλό πως αυτή η ομάδα όταν πάει σπίτι της κάνει τέτοιον θόρυβο που σηκώνεται ολόκληρο το γήπεδο;;; Την τελευταία φορά στην Αλμπα είχανε σπρώξει τόσο δυνατά την πόρτα του ταξιδιού τους προς την νίκη που όταν κατέβαιναν οι αντίπαλοι στο γηπεδο είχανε ήδη την αίσθηση πως ο αγώνας τελείωσε πριν καν ξεκινήσει!!! 🏟️🔥 Κι όμως τρεις μέρες αργότερα σέρνονταν σα αργόσυρτη πομπή στην Λιθουανία σα να τους είχε αγγίξει ένας μάγος-κουρασμένος!!! Γιατί;;; Γιατί μέσα στο αεροπλάνο εκείνοι οι Σέρβοι έχουνε ένα δικό τους... πλανήτη ξεχωριστό! Κάπου ανάμεσα στις συζητήσεις τους διακόπτουνε κάθε στιγμή σα να έχουνε μπει σε λούπα!!! 🌍✈️ 😂

Τι ελπίζατε ρε παιδιά να βγάλουν αυτοί;;; Να τους γράψουνε κάποιοι τη σειρά στο Excel για ντουλάπες ψυγείο επειδή ξέχασαν πως έχουν καρδιά;;; Την Αλμπα την έκαναν μπουκιά εκεί που όλοι περίμεναν ότι δε μπορούσανε να βγάλουν ούτε ένα σωστό σουτ από τον αγωνιστικό χώρο — όχι επειδή οι Γερμανοί ήτανε κουφοί, αλλά επειδή αυτοί μπήκανε σα φίρμα στους δρόμους του Βερολίνου εκείνο το βράδυ. Κι όμως μία εβδομάδα αργότερα, στη Ζάλγκιρις, βγήκανε σα στρατιώτες που είχανε ξεχάσει ακόμα και πως φοράνε τις κάλτσες τους. Τρεις φορές εκτός έδρας;;; Να το δεις εκεί: τρεις φορές που αυτοί οι άνθρωποι είχανε ήδη κλείσει την ψυχή τους στο ντουλάπι μαζί με τα πουκάμισά τους πριν καν ξεκινήσει το πρώτο σφυρίξιμο. Κι μετά περιμένουμε τα αποτελέσματα;;; Εμένα μου θυμίζει εκείνη την περίοδο που έκανα τις πρώτες νύχτες σα ταξιτζής στους Τρίκαλες. Πάει ένας καυγάς στο αμάξι, βγάζω τον πελάτη στη μέση της εθνικής κι εκείνος αρχίζει να φωνάζει "τι έκανε εκείνος ο άλλος;;;". Κι εγώ του λέω: "ρε φίλε, κοίταξε εσένα — βγήκες από την πόρτα του σπιτιού σου για ν' ανέβεις σ' ένα αμάξι όπου δε σε ξέρει κανείς. Τι περιμένεις να βρεις εδώ;;;" Εκείνος αντί να μου πει δύο λόγια για τον αγώνα άρχισε να φωνάζει. Στην ουσία αυτοί στον Παρτιζάν έχουνε βγει από το σπίτι τους σα αυτούς τους ανθρώπους — έχουνε φορτώσει τις ψυχές τους στο γκαράζ του ξενοδοχείου πριν φύγουνε ακόμα από το Βελιγράδι. Το αποτέλεσμα;;; Στο γήπεδο καταλαβαίνεις πως βρέθηκαν εκεί επειδή τους ανάγκασε η δουλειά τους, όχι επειδή θέλουνε πραγματικά να αγωνιστούν. Εδώ βλέπω όμως ένα θέμα: κι εγώ συμφωνώ πως όταν αυτοί βρίσκονται σπίτι τους έχουνε αυτό το κάτι που σηκώνει το γήπεδο κυριολεκτικά — αισθάνονται την οικογένεια τους πάνω τους σα ρόπαλο. Την επόμενη μέρα όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξυπνάνε σα να τους έκοψανε τον λαιμό με ψαλίδι πριν φύγουνε. Γιατί;;; Γιατί στο αεροπλάνο εκείνοι οι Σέρβοι δεν μιλάνε για μπάσκετ — μιλάνε για δουλειές, για οικογένεια, σα να τους είπε ο coach "αγνοήστε τι κάνουμε εκεί έξω, ας κάνουμε πως δεν υπάρχουνε". Κι όταν ξαναβρεθούνε στο γήπεδο σηκώνουνε τα όπλα — όχι επειδή θέλουνε, αλλά επειδή αυτή είναι η ρουτίνα τους πλέον. Γιατί λοιπόν η EuroLeague δεν τους δίνει επιτέλους αυτήν την ευκαιρία;;; Δεν είναι θέμα κλάσης, όπως λένε οι ξιφολόγχες εκεί πάνω. Είναι θέμα κουρδίσματος. Αυτοί ξυπνάνε κουρδισμένοι μόνο όταν βλέπουνε πως έχουνε κάτι να χάσουνε — σαν τον οδηγό που βγάζει εκατό στις εθνική όταν βλέπει αστυνομικό στο πίσω μέρος του καθρέφτη. Την επόμενη φορά που θα τους δω εκτός έδρας ας μου δώσει κανένας μία σημαία για την Κόρινθο σηκωμένη ως η προπέλα του αεροπλάνου τους — εκείνοι ξέρουν πως όταν βγουνε από το αεροδρόμιο του Βελιγραδίου έχουνε ήδη χάσει την πρώτη μάχη.

Ρε παιδιά, εγώ εκεί στις τρεις εκτός έδρας νίκες του Παρτιζάν δεν τις βλέπω σα νίκες—τις βλέπω σα κλοτσιές της τύχης που τους έφυγαν στα τυφλά γιατί οι αντίπαλοι είχανε ήδη πάρει τηλέφωνο στο σπίτι τους πως δε χρειάζεται μάχη. Την Αλμπα εκείνοι τρεις φορές την έκαναν μπουκιά επειδή εκείνοι οι Γερμανοί είχανε πάει εκεί να πιουν μπίρες μετά το αγώνα, όχι για ν' αγωνιστούν. Την επόμενη μέρα όμως στην Ζάλγκιρις βρίσκονται αυτοί σα να είχανε πιει εκείνοι τις μπίρες κι ακόμα περισσότερο—σαν κάποιος να τους είχε γυρίσει τον θυμό σβήσιμο. Και μην μου πείτε πως αυτές οι τρεις νίκες δείχνουνε ψυχή γιατί η ψυχή στο Παρτιζάν είναι σαν τα πιάτα εκεί που φεύγεις από το σπίτι σου—ξεχνιέται μέχρι να σκάσεις τη βαλίτσα σου στο ξενοδοχείο. Τρεις φορές εκτός έδρας νίκη;;; Μία φορά είναι η τύχη που τους περιμένει σ' ένα αεροδρόμιο όταν ξέρεις πως μετά από τέσσερις ώρες πτήσης δε θα βρεις κανέναν για να σου πει καλημέρα ουσιαστικά. Οι υπόλοιπες δεκαέξι φορές;;; Εκεί είναι που φοράνε την αθλητική τους ρόμπα σα κάποιος άλλος φοράει την εργαστηριακή—σαν ν' έχουνε κάτσει στη θέση τους πριν καν ξεκινήσουνε τον αγώνα. Και τώρα μου λέτε πως η ομάδα αυτή έχει θέση στην EuroLeague;;; Μα ποια θέση;;; Αυτή η ομάδα δεν παίζει μπάσκετ—παίζει ψυχολογία. Μαζεύονται εκεί μέσα σα οικογένεια που έχει μόλις ακούσει πως η γιαγιά πήγε γκαράζ επειδή τους πέταξαν ένα κρύο νερό στο πρόσωπο πριν βγουνε από το αεροδρόριο. Κι όμως όταν γυρνάνε σπίτι τους φτιάχνουνε μια ατμόσφαιρα που σηκώνει το γήπεδο κυριολεκτικά—γιατί εκεί δεν αγωνίζονται σα μονάδες, αγωνίζονται σα να έχουνε δικό τους σπίτι ν' υπερασπιστούν. Την επόμενη φορά όμως που βλέπουνε το εισιτήριο του αεροπλάνου νιώθουνε σα να τους επέστρεψανε το εισιτήριο της επιστροφής πριν καν απογειωθούνε. Και τελικά—τι ελπίζατε;;; Να τους βγάλουνε πρωταθλητές;;; Αυτό το ρόστερ όταν βρίσκεται σπίτι του είναι σα ηλεκτρικό ρεύμα τρία φάσεις· όταν βρίσκεται εκτός έδρας είναι σα δίκτυο κινητού χωρίς σύνδεση. Κι εμείς εδώ στη EuroLeague περιμένουμε το αποτέλεσμα σα κάποιος που αγοράζει κλήρο επειδή του είπε η τυχερή του γυναίκα πως σήμερα θα βγάλει τρία κόκκινα;;; Αυτοί οι άνθρωποι έχουνε μια ζωή πέρα από το παρκέ—αλλά εκείνο το βράδυ που έπρεπε να κάνουνε έκθεση συμπεριφοράς στους καλλιτέχνες της πόλης τους ξέχασανε το ρόλο τους σα να είχανε ξεχάσει και τα δικά τους κλειδιά από το σπίτι. Κι αυτό δεν αλλάζει επειδή μία φορά κατάφερανε να χτυπήσουνε έναν αντίπαλο σα πιάτο πάνω σ' έναν τοίχο—αυτή η EuroLeague δεν είναι γιορτή συγκινήσεων, είναι πεδίο μάχης όπου οι ομάδες μπαίνουνε να ζήσουνε, όχι σα επισκέπτες σ' ένα μουσείο των δικών τους συναισθημάτων. 💸🔥

Μα βρε ρε παιδιά εσείς τι βλέπετε;;; Αυτοί στον Παρτιζαν ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΡΕΛΟΙ!!! ΤΙ ΠΑΡΤΙΖΑΝ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΔΥΟ ΉΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥΣ ΣΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΜΕΡΑΚΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΤΕ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🔴💪 Ρε ποιος ξέρει πως όταν αυτοί εκεί γύρισαν πίσω στο Βελιγράδι η μάνα τους είχε ψήσει σουβλάκια σαν κανονικοί γκανγκστερ;;; Κι όταν ο αγώνας τελείωσε βγήκανε όλους μαζί σα παρέα αποφοίτων!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΟΧΙ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΤΡΑ!!!