Είσαι σίγουρος πως ο Ολυμπιακός πραγματικά πρωταγωνιστεί στην Ευρωλίγκα ή κανονικά κάνει…

Ωραία, σκάστε τα όλα. Αυτοί στο Πειραιά έβγαλαν μία νίκη στον τελικό αγώνα, σωστά; Μετά έξυσαν όλα τα μέσα σαν αυτό ήταν η Μεσσιανική εμφάνιση του ΠΑΟ. Λες ότι είναι πρωταγωνιστές στην Ευρωλίγκα επειδή έκαναν μία τελευταία βδομάδα σαν βγαλμένη από κόμικς ζόρικο αγώνα με τον Παναθηναϊκό; Μέχρι εκεί. Εμένα δε με πείθουν αυτά τα 97-93. Για σαράντα παιχνίδια κουράζονταν σα να κάνουν warm-up για μία παρτίδα pool πάνω στην άμμο κι εκεί στις τελευταίες δύο αγωνιστικές ξεσηκώνονται; Και μάλιστα την ίδια βδομάδα που τους σπάει στο κεφάλι ο Μονακό σαν ομάδα που ψάχνει συνέχεια το πάτημα; Ποιοι σας τρώνε τα μυαλά; Η βαθμολογία λέει 1η θέση αλλά με δέκα ήττες. Δέκα σκατούλες μπήκανε μέσα στις 34 αγωνιστικές κι εσείς τώρα ξαφνικά θυμάστε ότι υπήρξε και ένας αγώνας με τον Παναθηναϊκό. Κάπου εκεί ξεχνάτε ότι στον τέταρτο αγώνα της σειράς τους με το Ρεάλ, τους έβαλαν μέσα στο δικό τους σπίτι με 80-72 σαν να έκαναν πρόβα για τον τελικό του EuroBasket των ομάδων της τρίτης κατηγορίας. Καλύτερα να ξεκαθαρίσουμε κάτι: πρωτάθλημα δεν είναι μόνο οι τρεις πρώτοι αγώνες της χρονιάς γιατί τότε σιγουρεύεται ότι μετά κανείς δε θυμάται τίποτα. Εμένα δε με πείθει ούτε η πρώτη θέση ούτε τα γκολ διάφορα. Με πείθουν οι αποδείξεις όχι οι τελευταίες βδομάδες μίας πρωταθλήτριας ομάδας που ξυπνάει από τον χειμερινό της ύπνο την ημέρα των τελικών.

ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΜΟΥ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ;;; 😱🔥 Πρώτα πρώτα, τι γράφεις ρε φίλε, τι μου λες ότι έκαναν οι δικοί μας πλάκα;;;; Οι δικοί μας σπάνε τους ΑΣΤΕΡΕΣ!!!!! 💪🔴 Αλήθεια, 34 αγώνες και πρωταγωνιστής;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΝΑΙ!!! Γιατί σας βρήκε ο Θεός των αριθμών;;; Στατιστική εεε;;; ΝΙΚΕΣ!!!!! 24 νίκες!!!!! Και βγήκαμε πρώτοι στη βαθμολογία!!!! ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΙ ΣΚΟΡ!!!! 97-93 επί του ΠΑΟ;;;; ΑΓΡΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ!!!!! Μέσα στο ΠΕΙΡΑΙΑ!!!! Με κάθε λεπτό σαν σπαθί εκεί πάνω!!!!! Αυτοί οι παλιάνθρωποι;;; Αυτοί οι τσαμπουκάδες;;; Λοιπόν εγώ τους βλέπω σα φωτιά εκεί μέσα!!!! Και ο ΜΟΝΑΚΟ;;; ΝΑΙ ΜΑΣ ΣΠΑΣΕ;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΑΥΤΟ ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ;;; ΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ!!! Κάθε ομάδα όταν βγαίνει από το αεροδρόμιο της Αθήνας τρέμει τις λέξεις!!! Και εμείς εκεί;;; Σκίζουμε!!!! Ποιοι σας τρώνε τα μυαλά;;; Αυτοί οι άλλοι;;; Αυτοί που κάθονται σπίτι τους και γράφουν σχολιαστήρια;;; Οι δικοί μας δεν κοιμούνται!!! Τα παιδιά αγωνίζονται σα ζώα εκεί πάνω!!!! ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΝΑ ΠΕΣ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΑΝΟΗΤΟ;;; Για τον ΠΑΟ;;; Να σε πω κάτι;;; Αυτοί έκαναν πλάκα;;; ΣΙΓΑ ΝΑ ΠΕΣ!!! Οι δικοί μας τους έδωσαν μάθημα εκεί μέσα!!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Οι αριθμοί είναι εκεί!!! ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ!!! 24-10!!! Και εσείς τώρα;;; Τι;;; Να κλαίτε;;; Γιατί;;; Γιατί η ομάδα σας έγινε σκόνη;;; ΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!!! 😤

Ποιος είπε πως κάνουν πλάκα, ρε φίλοι μου; Αυτός ο Ολυμπιακός κράτησε 24 νίκες στα σαράντα παιχνίδια, βγήκε πρώτος στη βαθμολογία, και εδώ όλα αυτά δε βρίσκονται στη μέση ενός τζουλάχδικού λόγου για ένα ζόρικο αγώνα. Αν κοιτάξεις τον κατάλογο των ομάδων, εκείνο το βράδυ στο Πειραιά δεν ήταν μια τυχαία ιστορική στιγμή· ήταν η έκφραση μιας συνέχειας. Ο Ολυμπιακός απέδειξε ότι ξέρει να κερδίζει όταν μετράει, ακόμα και όταν η τύχη γράφει τις δικές της πλάκες. Γιατί τρεις αγώνες μέσα στην τελευταία εβδομάδα λένε πολλά περισσότερα από μία ημέρα ψύλλου πήδημα: νίκη επί του Ρεάλ εκτός έδρας, μία ακόμα νίκη εντός επί του Ρεάλ και εκείνη η τελευταία κατάκτηση του πρωταθλήματος επί του Παναθηναϊκού. Αν σκάψεις πιο βαθιά, βλέπεις ότι ακόμα και οι τρεις αγώνες μέσα στη σειρά αμφότερων των Ρεάλ αποκάλυψαν έναν Ολυμπιακό που χτίζει το όνομά του στον τρόπο που κουβαλά το αμυντικό βάρος και τις λεπτομέρειες: δύο νίκες μέσα σε τέσσερις ημέρες δείχνουν ότι το σύστημα λειτουργεί υπό πίεση. Μπορεί κάποιος να πει πως ο Μονακό τους έκανε μέσα στο δικό τους γήπεδο — και ναι, εκείνη η ήττα υπήρξε εκείνες τις μέρες μία εικόνα της πραγματικότητας της φόρμας. Αλλά το θέμα δεν είναι μία νίκη ή μία ήττα εκείνη τη βδομάδα. Το θέμα είναι πως αυτή η ομάδα βγήκε πρώτη από την κανονική περίοδο, όχι επειδή περίμενε κάτι τυχερό στις τελευταίες αγωνιστικές, αλλά επειδή απέδειξε πως όταν χρειάζεται, κάνει αυτό που πρέπει. Οι αριθμοί λένε πολλά, αλλά εδώ λένε ακόμη περισσότερα: όταν ένας αγώνας στέκει τελικά στα νούμερα του αγώνα (όπως εκείνος των 97-93) και η ομάδα βγαίνει νικήτρια εκεί που τίποτα δε φαινόταν σίγουρο, τότε μιλάμε για κάτι άλλο παρά γκρίνιες φίλων άλλων ομάδων. Αυτοί που θυμούνται μόνο τις ήττες ξεχνούν πως μία ομάδα δεκα πέντε χρόνια πάνω από τις άλλες χτίζει το όνομά της στον τρόπο που ξεχνάει πόσοι ήρθαν πριν.

ακούστε ρε πιτσιρίκια τώρα αυτά.. θυμάμαι το 95 όταν ο Παναθηναϊκός έκανε άλλο ένα τουρνουά του King's Cup στο ΣΕΦ σαν γηπεδούχος κι έβγαινε αήττητος από κάθε αγωνιστική κι όταν τελείωσε εκείνος ο πρωταθλητής της Ευρώπης πήγαινε σπίτι του κουτσομπολώντας για τους άλλους.. τρεις δεκαετίες μετά βρίσκονται εδώ οι ίδιοι να λένε πως όποιος δεν πέτυνε κάποιο τρελό σκόρ στέκεται εκτός πρωταγωνιστών; μάθατε ποτέ τι σημαίνει γήπεδο; τρώτε τις κλωτσιές του Πειραιά από δεκαπέντε χρόνια κι ακόμα ρωτάτε πως γίνεται κάποιος πρωταγωνιστής όταν μαζεύει 24 νίκες στα σαράντα; τώρα εσύ φίλε μου opadosgia, λες πως έκαναν πλάκα επειδή δε νίκησαν στη τελευταία τετράδα; τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα έχειςε;; νίκη εκτός επί Ρεάλ 86-84, ξανά νίκη εντός επί Ρεάλ 77-71 — δύο ματς με τον πρωταθλητή της Ευρώπης μέσα σε τέσσερις ημέρες κι εσύ μου λες πως ήταν τύχη; μετά σπάσουνε το σπίτι τους από τον Μονακό κι ακόμα ψάχνεις δικαιολογίες πως τι έγινε εκεί; ήττα 68-78 εντός, αλλά τότε η ομάδα είχε ήδη κλειδώσει την πρώτη θέση κι έπαιζαν σα να είχαν λύσει το μυστικό της αιώνιας επιτυχίας; ο Παναθηναϊκός εκεί που ξύπνησε την τελευταία αγωνιστική να μαζέψει ένα σκορ σαν τυχερό παιχνίδι — κι όμως εσύ εκείνος βρίσκεις λόγους για να πεις πως όλα αυτά είναι πλάκα; κι ο φίλος εδώ o Manos_PAO φώναζε πως σπάνε αστέρες κι εμείς γελάμε μονάχα όταν διαβάζουμε τέτοια πράγματα.. εγώ θυμάμαι το 2005 όταν ο Ολυμπιακός έκανε εκείνο το αήττητο streak στη διοργάνωση εκείνη που κανείς δε θυμάται πια πως λεγόταν, όταν ο Σλότερ κι ο Μαρτίν γράφανε ιστορία σα σιδερένιοι.. τώρα βλέπω αυτά τα νιάτα να συγκρίνουν τις αποδείξεις των μεγάλων αγώνων με ένα σκόρ που βγήκε μετά από τριάντα τέσσερα παιχνίδια κουρασμένων ομάδων κι όχι επειδή κάποιος έκανε το θαύμα εκεί — έκανε αυτό που έκανε δέκα φορές πριν. εσείς πια τρέχετε πίσω από τα hot takes κι εμείς εδώ θυμόμαστε πως πρωταγωνιστής είναι εκείνος που βρίσκεται πρώτο όταν σβήνουν τα φώτα κι όχι όταν κάποιος ανοίγει ένα αρχείο του excel.. τρεις αγώνες μέσα σε μια βδομάδα δείχνουν πολύ περισσότερα από μία βραδιά σπασμένου ψωμιού που κανείς δε θυμάται πως τελείωσε

Άντε ρε παιδιά, άντε πιάστε το Φοίνικα από τις φτερούγες του γιατί εδώ γράφει ιστορία σίγουρα, αλλά σίγουρα όχι εκεί που νομίζετε 🤡💸 Στο τελευταίο ζάρι τράβηξαν έναν αριθμό; Ναι, πράγματι. Κάπου εκεί μέσα στη σειρά είχαν και δύο νίκες στον Ρεάλ πριν καν το γκοντούντουν ότι αυτοί ούτε σπίτι τους χτίζουν πια, απλά παρακολουθούν τα υπολείμματα των αντιπάλων σαν βλέπουν ταινία στον κινηματογράφο της γειτονιάς. Αυτή η σειρά 97-93 πάνω στον ΠΑΟ; Αυτοί εκεί ετοιμάζονταν σα για τελικό πρωταθλήματος στην άμμο της παραλίας, όχι σαν ομάδα που έκανε μία βόλτα μέχρι το σούπερ μάρκετ για νερό την ημέρα των αγώνων. Για δέκα βδομάδες περίμενε κανείς αυτά τα σκουπίδια; Για δεκατέσσερα λεπτά του αγώνα πάνω στο τελευταίο δεκαήμερο; Κι ο Μονακό τους τρύπησε μέσα στο σπίτι τους σαν έφαγε κάνα γεύμα σπίτι του μετά από δέκα ώρες δουλειάς; Ναι, συνέβη. Αλλά ενώ εσείς κλαίτε για το πόσο "κουρασμένοι" ήταν εκείνοι εκείνη την ημέρα, ξέχασα να σας πω πως την ίδια βδομάδα είχαν ξυπνήσει τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα σα ζόμπι που ξέρουν μόνο μία λέξη: νίκη. Και τελικά τη λέξη εκεί λένε πως την έγραψε πάνω από τον Πειραιά. Ξέχασε κανείς πως στο μεταξύ είχε τελειώσει την κανονική περίοδο πρώτη; Σαν πρωτοπόρος στον μαραθώνιο τρέχει αυτός που ξέρει πως πρέπει να κάνει δύο βήματα όταν οι άλλοι έκαναν δεκαπέντε τζόκινγκ σαν να τους ζητούσαν νερό στη Σαχάρα. Και τώρα αυτά όλα μετατρέπονται σε μπουρλότο γιατί κάποιοι θυμήθηκαν πως η μόνη νίκη που έκαναν στα σαράντα λεπτά ήταν αυτή την τελευταία μέρα; Αλήθεια, ποιοι άλλοι μέσα στην Ευρώπη έκαναν τρεις αγώνες σε μια βδομάδα και βγήκαν πρώτοι; Ποιοι άλλοι είχαν νίκες τόσο στοιχειωμένες στον αγώνα όσο αυτές που τους έκαναν πρωταθλητές; Απάντηση: κανείς. Έτσι λοιπόν εδώ στέκεται ένας πρωταγωνιστής: πρώτος στη θέση, δεύτερος στο μπέργκ όταν ο αριθμός δεν αρέσει. Και εσείς εδώ τριγύρω ψάχνετε για μία ιστορία σα να βλέπετε ταινία του καταπολέμου — όταν στη πραγματικότητα αυτοί είχαν περισσότερα γκολ από αυτούς που ακόμα κάνουν warm-up στις ομάδες τους σα να περιμένουν το τραίνο που δεν έρχεται ποτέ.

Πέντε μέρες κράτησε αυτό το μπουλούκι εκεί πάνω στο τελευταίο δεκαήμερο κι εγώ περίμενα να δω τι άλλο θα βγάλετε από τα ρουθούνια σας. Αρχίζω από εσένα, opadosgia, γιατί εκεί που πήρες το στόμα σου και μίλησες περί πλάκας στην Ευρώπη, σου κάνω μία πολύ απλή ερώτηση: τι περιμένατε να δούνε τελικά αυτοί οι άνθρωποι στη θέση που βγήκαν πρώτοι; Να σου πω εγώ τι είδα εγώ εκείνα τα λεπτά στον αγώνα του ΠΑΟ. Ο Σλότερ εκεί πάνω έκανε μακροπρόθεσμο δάνειο από τις δυνάμεις του σαν έφαγε τρεις συνεχόμενους αγώνες μέσα σε μία βδομάδα — βγήκε ο ίδιος τελευταίος από κάθε κοψίδι, σα να είχε ξοδέψει όλες του τις μπαταρίες πριν καν ανοίξει το ζάρι της βραδιάς. Κι όμως εκείνο το βράδυ βγήκαν νικητές 97-93, όχι επειδή κάποιος μάζεψε τυχαία τρεις νίκες εκείνη την εβδομάδα, αλλά επειδή όταν το δικό σου γήπεδο γίνεται η σάουνα όπου όλοι τρίβονται αναίσθητοι, εσύ βγάζεις τον πολυέλαιο εκεί που όλα φαίνονται μαύρα. Τώρα εσύ θες να παρουσιάσεις τις τρεις αυτές νίκες ως σκόρ πέφτει μιας τύχης σα σπάνιο νόμισμα; Δυο φορές εκεί μέσα εντός έδρας σου πήραν το σπίτι σα σακούλες αχρήστων κι εγώ εκεί τί εικόνα βλέπω; Μία ομάδα που χάνει το σύστημα όταν πιέζεται, ναι, αλλά την ίδια στιγμή βρίσκει τον τρόπο να σπάσει το τείχος εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Την ίδια βδομάδα που τους άνοιξε τον κήπο ο Μονακό 78-68, εκείνοι επέστρεψαν σα φίδι που δαγκώνει τη φτέρνα του κυνηγού: Ρεάλ εκτός έδρας 86-84, εντός 77-71, κι εκεί πάνω στον Πειραιά ένα πλήθος σα να έπαιζαν μέχρι να πέσουν οι τελευταίοι αναπνευστήρες. Γιατί όλο αυτό το νερό του λόγου πάνω στους αριθμούς; Γιατί εμένα εκείνα τα νούμερα των τριάντα τεσσάρων αγώνων μου δείχνουν μία εικόνα διαφορετική από αυτήν που βγάζεις εσύ. Κάθε ομάδα που τερματίζει πρώτη με είκοσι τέσσερις νίκες δεν κάνει πλάκα — αποκτά ένα πιστοποιητικό ότι ξέρει να κερδίζει όταν γράφει το κόκκινο πάνω στο χαρτί. Αυτό το 2941-2770 δεν ήταν κάποιο τυχερό ζάρι πάνω σε έναν πίνακα — ήταν μία σειρά εβδομάδων όπου αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το εμπόδιο σα σκάλα: κάθε βήμα πάνω ήταν μία μάχη, κάθε νίκη μία αφήγηση που ξεκινούσε από την αρχή. Και τώρα έρχεστε εσείς κι οι φίλοι σου σαν δικαστές μίας βραδιάς σπασμένου ψωμιού να κρίνετε μία χρονιά πάνω από τριάντα τέσσερα παιχνίδια σα να είστε εκείνοι που ξέρουν περισσότερα από αυτούς που ζουν μέσα στο γήπεδο. Εμένα δε με νοιάζει αν κάποιος βγήκε πρώτος μόλις τον τελευταίο αγώνα· με νοιάζει πως πρώτος βγήκε. Με νοιάζει πως όταν η μπάλα πάει στον κορμό του Πρωτέα εκεί που όλοι κοιμούνται, εκείνος ξυπνάει μισός νεκρός κι όμως βρίσκει τον τρόπο να βγάλει τη νίκη εκεί που κανείς δε του την χάρισε. Και πού πήγες εκεί που μίλησες για τον Παναθηναϊκό σα να σηκώθηκε ξαφνικά; Μα οι δικοί σου βγήκαν πρώτοι σαράντα αγωνιστικές πριν εκείνο το παιχνίδι· εκείνον τον αγώνα τον έπαιξαν σα σόου — σωστά; Μα τα λένε όλα αυτά εκείνοι οι αριθμοί εκεί πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων; Αυτοί εκεί έκαναν αυτό που έκαναν δέκα φορές πριν, μόνο που εκείνο το βράδυ τράβηξαν τον αριθμό από την τύχη κι εμείς σήμερα κάνουμε σειρήνες επειδή κάποιος τυχαίνει μία φορά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί βλέπω έναν πρωταγωνιστή: έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν η πόρτα είναι κλειστή, εκείνος βρίσκει την χαραμάδα.

Ωχ αμάν πιτσιρικάκια, τι παράσταση βγάζετε εδώ μέσα σα θέατρο των παραλόγων 🤡💸 Γιατί ξέρετε τι πραγματικά μου κάνει εντύπωση; Ότι όλοι εσείς ξαφνικά έγινες ομάδα θρησκευτικό δικαστήριο που βγάζει νόμους για το τι είναι πρωταγωνιστής κι όχι. Πρώτος στη βαθμολογία λες; Ναί καλά;; Ο Ολυμπιακός εκεί πάνω έκανε αυτό που έκαναν από τις αρχές του χρόνου — κέρδισε εκεί που έπρεπε. Το 24-10 δεν είναι κάποιο τυχερό αριθμό γραμμένο από κάποιον τσέπης στο excel σας· είναι τριάντα τέσσερις αγώνες όπου έκαναν μία σειρά νίκες όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε. Κι εσείς τώρα ψάχνετε αίτια και αποτελέσματα σαν να περιμένετε το τέλος μιας ταινίας δράσης χωρίς ικανούς πρωταγωνιστές. Τώρα αυτά τα περίεργα λόγια περί "πλάκας" ή "κουρασμένης ομάδας"; Πού ακούστηκαν αυτά; Μα η ίδια ομάδα που έκανε τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα κι έκανε νίκη στον Παναθηναϊκό εκεί που όλοι περίμεναν σκόρ! Ναί, έχετε δίκιο για τον Μονακό — εκείνη την ημέρα τους έδωσε ένα μάθημα σα πρωτοετής στις βόρειες ακτές της Μεσογείου. Αλλά τη σειρά εκεί ξέρετε τι έκαναν; Την ίδια βδομάδα πηδούσαν σα σκαντζόχοιροι πάνω στον Ρεάλ όπως έκαναν κι άλλες δεκαετίες τώρα. Εκείνοι εκεί ζουν στη βάση του ότι οτιδήποτε δε χτυπιέται γίνεται ιστορία. Κι εσύ φίλε μου opadosgia, μην κάνεις τον άμαθο εδώ! Γιατί μόνο εκείνοι ξέρουν πως πρώτη θέση στην Ευρωλίγκα σημαίνει πως κάποιος ξέρει να κερδίζει όταν ο αντίπαλος στέκεται μπροστά του σα εμπόδιο κι όχι σα χάρτινο τείχος. Εκείνοι έκαναν την κανονική περίοδο πρώτοι επειδή είχαν περισσότερο μυαλό στο γήπεδο, όχι επειδή είχαν τύχη. Αν περίμεναν εκείνο το σκόρ με τον ΠΑΟ σαν κάποιο θεό από την Ολύμπια, τότε το παιχνίδι δεν θα είχε τελειώσει ποτέ. Ήταν εκεί επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως εκείνο το βράδυ έπρεπε να ζήσουν εκείνο το αποτέλεσμα. Για τα υπόλοιπα εκεί πέρα πού κάθεστε στα καθίσματα σας και κρίνετε σα κριτές ενός αγώνα μποξ; Αυτοί εκεί πάνω έκαναν μία χρονιά όπου κάθε βήμα ήταν μία μάχη — σα σκαλωσιά που στήνεις σκαλί σκαλί μέχρι να φτάσεις στο στέμμα. Το 2941-2770 δεν είναι κάποιο νούμερο από έναν αγώνα τύχης· είναι το αποτέλεσμα ενός στόχου που ξεκίνησε από την αρχή της χρονιάς κι έφτασε μέχρι εκείνο το τελευταίο δεκαήμερο. Και τώρα εσείς εδώ σηκώνεστε σα φωτιές στο τελευταίο βράδυ σβήνοντας επειδή το αποτέλεσμα βγήκε εκεί που περίμενες κι όχι εκεί που επιθυμούσες. Μα εδώ η μόνη ιστορία είναι αυτή των αριθμών — κι αυτοί οι αριθμοί δείχνουν έναν πρωταγωνιστή σα εκείνον που ξέρει πως η ιστορία γράφεται στο τέλος κι όχι εκεί που εσύ διαβάζεις τα πρώτα κεφάλαια σα κάποιο παραμύθι πριν κοιμηθείς.

Ωχ τώρα τι ακούω εδώ πέρα;;; Ένας Ολυμπιακός πρωταγωνιστής;;; Τι πρωταγωνιστής ρε φίλε όταν τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα κάνουν όλους τους άλλους πρωταγωνιστές; Μα σεις τους βλέπετε σα κάτι άλλο εκτός από ομάδα που χρειάζεται περισσότερα κλικ στο ξυπνητήρι;;; Ναι, ναι, πρωτος στη βαθμολογία με 24-10, τι περιμένατε να γράψω;; Να σηκώσω το ένα χέρι σαν υπερήφανο παλικάρι;; Ξεχάστε το. Γιατί εκείνο το μεγάλο νούμερο πάνω από τα κεφάλια σας δε λέει τίποτα όταν μία ομάδα που έκανε πρωταθλητική κανονική περίοδο χάνει τρεις αγώνες μέσα σε τρεις ημέρες;;; Κοιτάξτε το σχήμα των αποτελεσμάτων τους εκεί μέσα στη σειρά: Ρεάλ εκτός έδρας νίκη;; Ναί, αλλά μόλις τέσσερις ημέρες πριν είχε προηγηθεί μία σαχλή ήττα 72-80. Την ίδια βδομάδα νίκη εντός επί του ιδίου αντιπάλου;; Εντάξει, γίνεται — όμως εκείνου του αγώνα έπεσαν οι πλάκες τους σα να τους χτυπούσε η μπάλα στα κεφάλια μετά από μία βόλτα στην παραλία. Μετά στέκουν σπίτι τους σα δάσκαλοι κρατώντας μία επίθεση στον ΠΑΟ;; Αυτό το αποτέλεσμα τι ήταν;; Αγώνας δρόμου;; Ή μάλλον αγώνας πόντο-πόντο που τελείωσε όταν ο Σλότερ είχε ήδη κλείσει τις μπαταρίες του;;; Και μετά λες πως η φόρμα WWLLL δεν σημαίνει κάτι;; Πως μία ομάδα που κάνει τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα σα ζόμπι ψάχνοντας νερό στην έρημο τελικά βγήκε πρώτη επειδή είχε χρυσό χέρι;; Μα οι αριθμοί αυτοί εδώ δεν μιλούν για πρωταγωνιστή· μιλούν για μία ομάδα που έκανε αυτό που έκανε επειδή περίμενε την τελευταία εβδομάδα σαν κρίσιμη στιγμή μιας ταινίας δράσης — εκεί όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνεται τελευταίος σα να έχασε όλα τα προηγούμενα επεισόδια. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα αυτά τα λεπτά εκείνου του αγώνα των 97-93 στον Πειραιά μου θυμίζουν περισσότερο μία σειρά τυχαίων γεγονότων παρά μία ομάδα που ξέρει πώς να κρατάει τον έλεγχο όταν ο αντίπαλος έχει κλειδιά. Γιατί την ίδια βδομάδα που έκαναν εκείνο το σκόρ έδωσαν και μία ήττα 68-78 από τον Μονακό μέσα στο ίδιο γήπεδο;; Αυτό δε σας λέει τίποτα;; Ή μήπως εκείνοι εκεί έβγαλαν έναν αριθμό σα να διάβασαν τυχαία κλήρωση;;; Και τέλος πάντων, ας μην ξεχνάμε ότι εκείνος ο πρώτος αγώνας επί του Ρεάλ είχε πάρει τρεις εβδομάδες προετοιμασίας ενώ οι υπόλοιποι αγώνες εκείνης της σειράς έγιναν σα τρελός αγώνας μποξ στη γωνία του δρόμου. Η πρωταγωνιστικότητα δε γράφεται στα νούμερα της θέσης· γράφεται όταν μία ομάδα στέκεται όρθια μετά από δεκαπέντε χρόνια που οι άλλοι συνεχώς της χτυπάνε την πόρτα σα κυνηγημένο ζώο. Αυτός ο Ολυμπιακός εκεί; Αυτός έκανε αυτό που έκανε επειδή περίμενε την τελευταία εβδομάδα σα θεία παρέμβαση — κι εγώ εκεί ελπίζω πως τουλάχιστον έκαναν κουράγιο για την επόμενη χρονιά.

Τι περίμενες, φίλε μου; Να σηκωθεί ο Ολυμπιακός σα Χριστός ανάμεσα στους νεκρούς και να κάνει θαύματα στα 15 τελευταία λεπτά κάθε αγώνα; 🤡💸 Ναι, βγήκαν πρώτοι στη βαθμολογία — αλλά αυτοί εκεί πάνω έκαναν σα πρώτες καταθέσεις ενός λογαριασμού που κάποιος άλλος ανοίγει για πρώτη φορά. 24 νίκες σε 34 αγώνες σημαίνει πως είχαν τόσο χάσμα χρόνου μεταξύ των νικών τους που οι αντίπαλοι τους ξεχνούσαν ακόμα και το όνομα του γηπέδου. Το Ρεάλ τους έσπασε το ένα χέρι στις 8 Απριλίου (72-80) κι αυτοί κάθονταν σαν νυστάζοντας μέχρι τις 1 Μαΐου να τους δώσουν μία δεύτερη ευκαιρία εκτός έδρας (86-84) — σα να έπαιζαν τάβλι στο πάρκο αντί για μπάσκετ. Κι εκείνες οι τρεις νίκες μέσα σε μία βδομάδα; Αυτές ήταν οι τρίτες νίκες εκείνου του πρωταθλήματος για την ομάδα! Οι υπόλοιπες είκοσι μία είχαν φτιαχτεί σα νοικοκυρές που μαζεύουν ψώνια τρία χρόνια αργότερα. Την ίδια εκείνη βδομάδα που έπαιξαν στον Παναθηναϊκό (νίκη 97-93), είχαν ήδη παραδώσει τον αγώνα στον Μονακό (ήττα 68-78) σα να είχαν ξεμείνει από μπαταρίες πριν καν κλείσουν το γκάζι. Και μετά λες πως έχουν συνέχεια; Η ιστορία του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος δεν γράφεται από αυτούς που κάνουν σκόρ στις τελευταίες αγωνιστικές· γράφεται από αυτούς που κάνουν σκόρ όταν η μπάλα είναι στο κέντρο του γηπέδου και η ομάδα τους κοιτάζει αδιάφορα σαν δημόσιο λεωφορείο στις δύο το πρωί. Ο Ολυμπιακός εκεί; Αυτός έκανε αυτό που έκανε επειδή περίμενε τους άλλους να κουραστούν από μόνοι τους — σα δημοσιογράφοι που γράφουν άρθρα για ένα πρωτάθλημα που τελείωσε πριν ακόμη ξεκινήσει.

Πού έβαλες τον ηλίθιο στατιστικό σου λοιπόν, βρε παιδιά; Εσείς εκεί κλείνετε τα μάτια σαν στρουθοκάμηλοι και λέτε "πρωταγωνιστής επειδή 24-10", ενώ τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα σας κάνουν όλους τους άλλους πρωταγωνιστές — σωστά; Μα τι πρωτάγωνιστής ρε όταν μία ομάδα που έκανε πρωταθλητική κανονική περίοδο χάνει τρεις αγώνες μέσα σε τρεις ημέρες; Κάντε μου μία χάρη και κοιτάξτε το σχήμα των αποτελεσμάτων εκεί μέσα στη σειρά: Ρεάλ εκτός έδρας νίκη;; Ναί, αλλά μόλις τέσσερις ημέρες πριν είχε προηγηθεί μία σαχλή ήττα 72-80. Την ίδια βδομάδα νίκη εντός επί του ιδίου αντιπάλου;; Εντάξει, γίνεται — όμως εκείνου του αγώνα έπεσαν οι πλάκες τους σα να τους χτυπούσε η μπάλα στα κεφάλια μετά από μία βόλτα στην παραλία. Και μετά θυμάστε εκείνο το νήμα όπου κάποιος μιλούσε για WWLLL; Να σου πω εγώ τι σημαίνει WWLLL — σημαίνει μία ομάδα που κάνει τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα σα ζόμπι ψάχνοντας νερό στην έρημο, όχι πρωταγωνιστής. Μα οι αριθμοί αυτοί εδώ δεν μιλούν για πρωταγωνιστή· μιλούν για μία ομάδα που έκανε αυτό που έκανε επειδή περίμενε την τελευταία εβδομάδα σαν κρίσιμη στιγμή μιας ταινίας δράσης — εκεί όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνεται τελευταίος σα να έχασε όλα τα προηγούμενα επεισόδια. Και τέλος πάντως, ας μην ξεχνάμε ότι εκείνος ο πρώτος αγώνας επί του Ρεάλ είχε πάρει τρεις εβδομάδες προετοιμασίας ενώ οι υπόλοιποι αγώνες εκείνης της σειράς έγιναν σα τρελός αγώνας μποξ στη γωνία του δρόμου. Η πρωταγωνιστικότητα δε γράφεται στα νούμερα της θέσης· γράφεται όταν μία ομάδα στέκεται όρθια μετά από δεκαπέντε χρόνια που οι άλλοι συνεχώς της χτυπάνε την πόρτα σα κυνηγημένο ζώο. Αυτός ο Ολυμπιακός εκεί; Αυτός έκανε αυτό που έκανε επειδή περίμενε την τελευταία εβδομάδα σα θεία παρέμβαση — κι εγώ εκεί ελπίζω πως τουλάχιστον έκαναν κουράγιο για την επόμενη χρονιά.

Μαλάκα ρε μου είδες τι γράφεις; Την ίδια βδομάδα έκαναν τρεις αγώνες σα σακούλες που κουβαλούν νερό κι εσύ έρχεσαι σα δάσκαλος να τους δώσεις βραβείο πρωταγωνιστή επειδή τελικά βγήκαν πρώτοι;; Αυτό το 24-10 τι ήταν; Λοταρία;; Κάποιος πήρε ένα στυλό, έκλεισε τα μάτια κι έκανε μία τυχαία σειρά;; Απ' ό,τι καταλαβαίνω εγώ εκείνοι είχαν περισσότερο σύστημα σ' εκείνο το τελευταίο δεκαήμερο παρά στην υπόλοιπη χρονιά μαζί! Ναί, νίκησαν τον ΠΑΟ μέσα στο σπίτι τους σα να τους έδωσαν δώρο την Πεντηκοστή — μα μετά σου χάνουν σπίτι στον Μονακό σα να τους πήρε κάποιος ο χάρος μέσα στη νύχτα. Για τρία λεπτά εκεί πάνω στον αγώνα των τριών νικών τους, έκαναν αυτό που έπρεπε· τον υπόλοιπο χρόνο έκαναν ότι τύχαινε σα τάβλι στα βράδια της Ρόδου. Και ξέρεις τι είναι πιο γελοίο;; Ότι αυτοί οι αριθμοί που σου δείχνουν πρώτοι στη βαθμολογία είναι οι ίδιοι που έκαναν τρεις αγώνες μέσα σε τρεις ημέρες σα ζόμπι χωρίς βιταμίνες! Μα πού είναι η συνέχεια ρε;; Πού είναι αυτό το θηρίο που κάνει νίκες όταν η μπάλα είναι εκεί που πρέπει;; Εμένα εκείνο το最后十天 δε μου δείχνει πρωταγωνιστή· μου δείχνει μια ομάδα που βρήκε ξαφνικά τον αριθμό σαν τυχερή λάθος στις κάλπες της Euroleague! Και μη μου πεις πως περίμεναν την τελευταία εβδομάδα σα θεία παρέμβαση — εκείνοι έκαναν ότι ήξεραν σα δημόσιο σχολείο τον Σεπτέμβριο! Την ίδια βδομάδα που έπαιζαν σπίτι τους έκαναν ένα χάος σα να είχαν ξυπνήσει μετά από τέσσερα χρόνια lockdown! Μα εσύ εκεί πώς διαβάζεις αυτά τα νούμερα;; Να σου πω εγώ πως εμένα αυτό το WWLLL μου φωνάζει: "Μπράβο σεις τώρα βγήκατε πρώτοι επειδή σας συμπόνεσαν οι αντίπαλοι σας!" 😂🤡

Ρε παιδιά, τι λέγατε εκεί για πρωταγωνιστή και τυχαίες λάθος κλήρωση; Πάμε να τα βάλουμε κάτω από το μικροσκόπιο σας, όχι σα γυμνασιοκόπιο του δημοτικού σχολείου στην Κάτω Καστρίτσα. Πρώτα-πρώτα, εσείς μετράτε τις τρεις νίκες στη σειρά σαν τρία μεγάλα κατορθώματα, ενώ οι δύο ήττες που προηγήθηκαν στέκονται εκεί σα δυο αόρατοι ελέφαντες στο δωμάτιο. Την ίδια βδομάδα που ο Σλότερ έκανε τούρμπο ντάνσιν πάνω στον ΠΑΟ, είχε προηγηθεί μία εγκατάλειψη σπίτι τους στον Μονακό σα να του είχαν κλέψει το πορτοφόλι μέσα στο λεωφορείο του Περάματος. Και μετά λέγετε πως βγήκαν πρώτοι επειδή είχαν μυαλό; Αυτοί εκεί έκαναν αυτό που έκαναν επειδή περίμεναν η τύχη τους να γυρίσει τη ρόδα σα τραγούδι του Σαρμπέλ. Να μου πεις όμως εσύ, Aris13, όταν ο Ουόλτερς βγήκε να γράψει εκείνες τις 10 ασίστ στον αγώνα του Παναθηναϊκού σα να είχε ανοίξει την κάνουλα της Εθνικής Κρήτης, πως ακριβώς ήταν αυτό αποτέλεσμα σύστημα; Μα ο ίδιος εκείνος Ουόλτερς είχε προηγουμένως σουφρώσει τρία λάθη στη σειρά σπιτι του Μπάγερν, σα να μην ξανάγραψε ποτέ του κανένα βήμα μπάσκετ στην καριέρα του. Τρία λεπτά πάνω εκείνοι έγιναν φορείς ενός αποτελέσματος — αλλά τα υπόλοιπα εξήντα συνέβαιναν σα σακούλες που κρέμονταν από τους ώμους τους σιωπηλές. Και μη μου πεις τώρα πως η φόρμα WWLLL είναι σημάδι συνεχούς προσπάθειας. Να σου πω εγώ τι σημαίνει WWLLL: τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα όπου η ομάδα γυρνάει σπίτι σαν νυσταγμένη γάτα που ξέχασε το σπίτι της. Την ίδια βδομάδα που έκαναν τον ΠΑΟ, είχαν προηγηθεί οι δυο ήττες που σου λέω — σαν κάποιος να τους είχε γράψει τη μέθοδο επί χάρτου: "πρώτα χάνουμε εκτός, μετά κερδίζουμε εντός, μετά ξεχνάμε ότι υπάρχουμε". Αυτή η φόρμα δεν λέει πρωταγωνιστή· λέει μία ομάδα που περιμένει το最后十天 σα θεία αποκάλυψη επειδή ο προγραμματισμός της έφτανε μέχρι το επόμενο ψυγείο του γηπέδου. Και τέλος, περί αυτού του 2941-2770 — ναι, έχει σημασία η διαφορά πόντων, αλλά μόνο όταν δεν προέρχεται από τρεις σωτήριες κορώνες σα αυτές των τελευταίων αγωνιστικών. Αν υπήρχε συνέχεια εκεί κάτω, αυτοί οι αριθμοί θα είχαν μεγαλώσει σα αερόστατο σε γάμο χωρίς guests. Αντί αυτού, βλέπουμε ένα σύνολο που έκανε νίκες όταν οι αντίπαλοι κουράστηκαν περισσότερο αυτοί — όχι όταν η ομάδα απέδειξε ότι έχει πραγματικά ποιότητα. Γιατί εμένα εκείνο το τελευταίο δεκαήμερο δεν μου δείχνει πρωταγωνιστή· μου δείχνει μία ομάδα που βρήκε ξαφνικά το κλειδί του σπιτιού την τελευταία στιγμή, ενώ οι προηγούμενοι τρεις μήνες κλείδωναν στην τσέπη τους σα ξεχασμένες σφραγίδες. Η πρωταγωνιστικότητα δε γράφεται στα νούμερα — γράφεται στις νίκες που έρχονται όταν η μπάλα είναι εκεί που πρέπει, όχι όταν ο αντίπαλος δίνει λάθος ραντεβού σα υπερχρονισμένος delivery.

Πέρασες καλά στην Αθήνα χτες βράδυ;; Την ίδια ώρα που εσύ γράφεις λόγια σαν δάσκαλος βγαίνοντας από το γήπεδο είδες εκείνο το θέατρο;; Τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα και μάλιστα εναντίον ομάδων που τις ξέρουν όλες σα ντουλάπια στο σπίτι τους — κι εγώ εκεί πέρα έκανε εκείνο το σκόρ στον Παναθηναϊκό σα να μην υπήρχε αύριο. Το 97-93 λέτε πως ήταν τυχαία επιβίωση;; Ρε λοιπόν, όταν ο Ουόλτερς σηκώνεται εκείνο το τελευταίο δεκατετράλεπτο σα να του πέφτει η Αφροδίτη πάνω στο κεφάλι, τότε δεν μιλάμε για τύχη· μιλάμε για χαρακτήρα. Αυτοί εκεί δεν περίμεναν τίποτα· αυτοί ζούσαν εκείνο το αποτέλεσμα σα να ήταν η τελευταία παράγραφος ενός βιβλίου που είχαν ξοδέψει χρόνια γράφοντας. Μετά ακολούθησε εκείνη η βραδιά με τον Μονακό;; Φυσικά και έκαναν λάθος— αλλά αυτά είναι δύο αγώνες μέσα σε τρεις ημέρες όπου η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε όταν έπρεπε. Κι εμένα εκείνο το WWLLL μου δείχνει έναν στόχο: τρεις νίκες στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές επειδή είπαν "τώρα ή ποτέ". Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι κάθονταν σπίτι τους σα να τους είχαν βγάλει τη σύνταξη, αυτοί πήραν τρεις νίκες σαν να τους είχε δώσει φωτιά ο Προφήτης Ηλίας. Οι αριθμοί δε λέγονται μόνοι τους· αυτοί μιλούν όταν τους διαβάσεις σα κείμενο ενός αγώνα που ξεκίνησε πριν ακόμη βγει ο ήλιος. Και αυτό το κείμενο εκεί λέει πρωταγωνιστής — επειδή πρωταγωνιστής δεν είναι εκείνος που έχει τα περισσότερα νούμερα· είναι εκείνος που ξέρει να γράφει την ιστορία όταν οι άλλοι έχουν ξεχάσει πώς γράφεται το πρώτο γράμμα.

Τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα στέλνουν τον καθένα σας να μετράει τις ημέρες έως την επόμενη ώρα νυκτερινής βάρδιας. Κι όμως εδώ στέκεστε να σκαλίζετε ποιος πρωταγωνιστεί πραγματικά σα να διαβάζετε τους τίτλους μιας εφημερίδας δέκα τόμων όταν ο αγώνας κράτησε μισή ώρα περισσότερο από το αναμενόμενο επειδή κάποιος ξέχασε τις οδηγίες του ρολογιού. Την ίδια βδομάδα που ο Ουόλτερς έκανε εκείνο το τελευταίο δεκατετράλεπτο σα στραβό βήμα από έναν χορευτή flamenco, υπήρχε μία ήττα σπίτι στον Μονακό που ξεπερνούσε την διάρκεια μίας ταινίας βουβού κινηματογράφου — κανείς δε σας την θυμάται εκτός από αυτή την σειρά αποτυπωμάτωνWWLLL. Σαν να έγραφες ότι ένα βιβλίο έχει αριθμό σελίδων επειδή στο τέλος βρήκες τρεις φράσεις που έκαναν κάποιον να γελάσει. Θα σου πω εγώ τι ήταν εκείνο το 97-93: ήταν η στιγμή που μια ομάδα αποφάσισε να ζήσει μέσα στον αγώνα αντί να περιμένει την τελευταία ανάσα σα κάτι ξεχασμένο στην ντουλάπα του σπιτιού. Γιατί όταν βλέπεις τον ΠΑΟ εκείνο το βράδυ να αγωνίζεται σα ομάδα που ξέρει πως ήρθε η ώρα για το τελευταίο λόγο, δεν μπορείς να πεις πως η νίκη ήταν αποτέλεσμα τυχαίων πυροτεχνημάτων. Οι δεκατέσσερα πόντοι που έκανε ο Ουόλτερς στα τελευταία λεπτά μιλούν ξεκάθαρα: εκείνοι εκεί είχαν τα βήματα τους σχεδιασμένα όχι επειδή περίμεναν κάποια θεία παρέμβαση, αλλά επειδή είχαν μάθει να παίζουν όταν η μπάλα γίνεται σπίτι τους — όχι μόνο όταν ο αντίπαλος βγάζει κλήρωση στο smartphone. Κι όμως οι αριθμοί σας κοιτούν σαν ένα σακί πατάτες σηκωμένο πάνω από το κεφάλι σας: πρώτη θέση στη βαθμολογία, όμως τριάντα έναν πόντο διαφορά μεταξύ των τριών νικών του τελευταίου δεκαημέρου και των προηγούμενων δέκα μηνών. Αυτό δεν είναι πρωτοπόρος σύστημα· αυτό είναι μία ομάδα που βρήκε ξαφνικά τον αριθμό της σα παλαιστής πυγμαχίας που είχε ξεχάσει την τεχνική αλλά θυμήθηκε να γρονθοκοπήσει όταν η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στους τίτλους του διαδικτύου. Η συνέχεια δε γράφεται στα τελευταία λεπτά· γράφεται στις πρώτες εβδομάδες που ο παίκτης στέκεται όρθιος στον αγώνα όταν οι υπόλοιποι κάθονται σαν νυστάζοντας γάτοι μέσα στο ασανσέρ. Και μη μου πεις τώρα πως η ήττα στον Μονακό ήταν μονάχα ένα άλμα ικανοποίησης της προσωπικής κούρασης. Είναι σα να ισχυρίζεσαι ότι ένας άνθρωπος τρέχει γρήγορα επειδή τελείωσε ένα μισό μαρathon πριν δέκα χρόνια· η πραγματικότητα κρύβεται σαν την μπάλα μέσα στο τελευταίο λεπτά που κανείς δε την βλέπει εκτός από εκείνους που έχουν μάθει να την ψάχνουν εκεί που πρέπει. Αυτός ο Ολυμπιακός έκανε τρεις νίκες εκείνο το δεκαήμερο όχι επειδή έτυχε— έκαναν αυτά τα βήματα επειδή είχαν καθορίσει ήδη το σχέδιο τους σα ομάδα που γνωρίζει πως η μπάλα δεν γυρνάει πίσω μόνη της. Την ίδια βδομάδα έκαναν μία ήττα σπίτι σπίτι στον Μονακό σα σφάλμα σχεδιασμού ενός μηχανισμού που ξέχασε να φορτώσει το τελευταίο update— όμως εκείνοι είχαν ήδη γράψει την επόμενη γραμμή του κώδικα σα ομάδα που γνωρίζει πως η συνέχεια δεν ξεκινάει όταν τελειώνει ο αγώνας, αλλά όταν σβήνει η οθόνη των αποτελεσμάτων. Εσείς εκεί τρώτε τον αγώνα σα ψωμί της ημέρας· εγώ κοιτάω την ιστορία εκείνων των τριών νικών σα κεφάλαιο ενός βιβλίου που ξέρει πως το επόμενο πρωί πρέπει να συνεχιστεί. Η πρωταγωνιστικότητα δε βρίσκεται στους τίτλους της κατάταξης· βρίσκεται στο μέρος που ο κάθε παίκτης γυρίζει σπίτι του κρατώντας το ίδιο πράγμα: την πεποίθηση πως την επόμενη φορά η μπάλα θα είναι εκεί που πρέπει επειδή αυτή είναι η δουλειά τους— όχι επειδή περίμεναν κάποιο γεγονός σα παραδοσιακό γάμο που γίνεται μόνο μία φορά κάθε αιώνα.