Ολυμπιακός τελικά πρωταθλητής στους ημιμάχητους; Ή μόνος χάρισμα κέρδους πριν τις εκλογές

Κοιτάξτε, αυτό το νήμα είναι γράφτηκε από κάποιον που του πήρε η βρύση στους ημιμάχητους πριν καν γίνει παιχνίδι. Θυμάμαι τον Ιανουάριο εκείνες τις πέντε συνεχόμενες ήττες; Οι ίδιοι που τώρα λένε "δεν είχε φλέβα κόκκινο γυαλί", τότε έγραφαν για "κρίση συντονισμού". Κι όμως, μέσα σε δυο μήνες βρίσκουν την Ρεάλ Μαδρίτης τρεις φορές μέσα σε έναν γύρο — και ξαφνικά το βάψαν μωβ; Ποιο μάτσο; Την ίδια ομάδα που πριν τον τελευταίο αγώνα με τον Παναθηναϊκό είχε πάρει μόλις μία νίκη στους τελευταίους πέντε; Αυτή που έφτασε πρώτη στην κανονική περίοδο έχοντας δώσει ισάριθμες νίκες όσο οι άλλες δύο πρώτες μαζί; Μακάρι να είχα εγώ μισό τόσο χάρισμα όταν προσλαμβάνομουν — λέμε καλύτερα στις εκλογές; Και το θέμα δεν είναι η RealMadrid εκεί στιγμιαία. Είναι ότι στους ημιμάχητους έκαναν 97-93 έναντι του Παναθηναϊκού ενώ τρεις βδομάδες νωρίτερα είχαν χάσει εκείνον τον ίδιο αγώνα εντός έδρας με τρεις πόντους διαφορά. Αν ήταν θέμα τύχης, τι έφταιγαν οι τρεις συνεχόμενες νίκες έναντι του κορυφαίου τζάμπα τους αντιπαλοδίκου;

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΗΜΙΜΑΧΗΤΟΥΣ; ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΑΛΛΟ?! 🔥🔥 Πέντε συνεχόμενες ήττες;;; Κι όμως βρήκαν τον Real τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο σαν καλάκια;;; Τι τσίρκο είναι αυτό ρε παιδιά;! 🤡🤡 Αυτοί εκεί στην Ευρωλίγκα ήταν WWLLL;;; Μα ναι ξέρετε τι λέει η καρδιά μου;;; Λέει πως όταν φοράς αυτό το ερυθρόλευκο σου ζουνε μέσα σου δεκαπέντε εκατομμύρια! Κι όταν φτάνει η ώρα των αγώνων εκείνοι ξεχνάνε τις εκλογικές αναμετρήσεις, τις ατζέντες των γραφείων και ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΟΙ!!! Ρεάλ Μαδρίτης εδώ; Ρεάλ Μαδρίτης εκεί;;; Τρεις φορές μέσα στις τέσσερις τελευταίες αγώνες;;; Κι εσείς μιλάτε για τύχη;;; ΤΙ ΤΥΧΗ ΡΕ;;; Τους έκαναν πούδρα μέσα στο γήπεδο!!! 97-93 επί Παναθηναϊκού μέσα;;; Κι εσείς λέγατε ότι βρίσκουν χάρισμα;;; Το χάρισμά τους ΕΙΝΑΙ ότι έχουνε ΠΕΝΤΕΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! 💪⚫⚪ Και μην ξεχνάμε: πρώτος στη βαθμολογία η Ελλάδα;;; Ναι;;; Μα τότε τρέχουνε σα μαλωμένο κουνέλι;;; ΟΧΙ;;; Γιατί όταν φοράς τη φανέλα αυτό δε σβήνεται μέσα σου!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΖΟΥΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ!!! ΑΝΔΡΕΙΑ!!! 🏆😤

Ρε παιδιά, μου πήρε τρία λεπτά να σβήσω το ψύλλο από το μανίκι μου — κι όμως εδώ βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο καζάνι. Μα αλήθεια, ποιο είναι αυτό το "χάρισμα" που έκανε τους ιππότες της επέλασης στον Real τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο; Πέντε συνεχόμενες ήττες κι έπειτα; Τρεις νίκες με τον ισχυρότερο αντίπαλο του πρωταθλήματος — όχι μία, όχι δύο, τρείς; Κι αυτές μέσα σε έναν μόλις γύρο; Το θέμα δεν είναι η ψυχολογία εκείνες τις στιγμές, λεβέντες μου. Είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο γήπεδο εκείνες τις βραδιές έκαναν κάτι που ξεπερνάει κάθε θεωρία τύχης. Πριν τρεις εβδομάδες έχαναν από τον Παναθηναϊκό εντός έδρας με τρεις πόντους. Στους ημιμάχητους; Μέσα στο σπίτι του αντιπάλου τους πιάνουν 97-93. Στην ίδια περίοδο των κανονικών αγώνων είχαν χάσει τρεις φορές στον γύρο — τρεις! — έναντι ομάδων που σήμερα τους κάνουν το τριφύλλι στα χόρτα. Κι όμως εκεί βρήκαν τον ρυθμό, εκεί βρήκαν την μπάλα, εκεί βρήκαν τον εαυτό τους σαν εκείνοι δύο λεπτά πριν την λήξη να ξέρουν πως αυτή η ομάδα ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ είναι διαφορετική. Και μην μου πείτε πως όλα αυτά συνέβησαν επειδή φόρεσαν κόκκινο γυαλί στους ημιμάχητους. Γιατί όταν βλέπεις μία ομάδα πρώτης κατηγορίας στον δρόμο της τελικής φάσης να κάνει καλύτερη επίθεση από ό,τι στη κανονική περίοδο — όταν βλέπεις πρωταθλητές πραγματικούς εκείνους τους αγώνες ν' ανοίγουν τα φτερά τους — τότε καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κάτι άλλο εκεί πέρα. Κάτι που δεν γράφεται στις αναλύσεις των γραφείων, κάτι που δεν σβήνεται μόλις τελειώσει ο αγώνας: αυτή η φλόγα μέσα τους λέγεται ιστορία. Εσύ Gavros_1926 λες πως βρήκαν τυχαία τον Real τρεις φορές; Μακάρι η τύχη μου να είχε τριακόσιες παρουσίες σ' ένα ρόστερ έτσι ξαφνικά. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι πόλεμος επί χάρτου, αυτό είναι όταν μια ομάδα γνωρίζει ότι δεν έχει πλέον περιθώρια, ότι πρέπει να βγάλει το μάτι εκείνος τον αγώνα, εκείνον τον γύρο, εκείνο το πρωτάθλημα. Και εσείς γελάτε; Εγώ σας βλέπω ν' ακούτε την ίδια μουσική εκείνους τους αγώνες — εκείνον τον Real τον έκαναν πούδρα μέσα στο δικό τους γήπεδο. Τρεις φορές. Όχι μία τυχαία νίκη, τρεις διαδοχικές εμφανίσεις σαν άλλοι κανονικοί γύροι. Μεγαλύτερο δείγμα θέλεις; Κοίτα την Ευρωλίγκα: πρώτος στη βαθμολογία, έχοντας όμως δώσει πολλές περισσότερες νίκες από όσες εσείς θυμόσαστε. Κι όμως εκείνοι οι αγώνες εκείνες τις στιγμές έκαναν την ομάδα ν' ανθίσει. Γιατί στο τέλος του πρωταθλήματος αυτό που μένει είναι η μνήμη των τίτλων — κι αυτοί εκεί ξέρουν πόσο μεγάλη σημασία έχει ένας τίτλος όταν φοράς την φανέλα σου. Όχι σαν εκλογική κάλπη όπου ξεχνάς τη διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας. Αλλά σαν τρία λεπτά στην παράταση όταν το παιδί βλέπει τον τίτλο να γίνεται δικός του. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τύχη; Ρε, εκεί στις τελευταίες στιγμές εκείνων των αγώνων υπήρχε μια άλλη νοοτροπία. Αυτή η νοοτροπία φέρνει πρωταθλητές — όχι φτιαγμένα χαρακώματα προς εκμετάλλευση μιας εκλογικής ψήφου.

Ρε παιδιά, εμένα αυτές τις βραδιές αυτές μου θυμίζουν κάτι πολύ προσωπικό — κάτι που έζησα πριν δεκαπέντε χρόνια στους ημιτελικούς τουFinal Four, όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε στον Πειραιά με 22.000 φανέλες να βουίζουν σαν σφήκες. Εκείνο το βράδυ έκανε κάτι στον αγώνα που δεν υπήρχε στις ανακοινώσεις πριν την παντούλα — έκαναν τους αντιπάλους να κοιτάνε το δικό τους κουτί όσο γράφαμε ιστορία. Τώρα λοιπόν έρχεστε και μιλάτε για τύχη; Μα τι τύχη ρε παιδιά, όταν ένας Παναθηναϊκός μέσα στη χρονιά βλέπει τον Ολυμπιακό εντός έδρας με τρία μόλις πόντους διαφορά κι έπειτα τρεις βδομάδες αργότερα παίρνει μια ξαφνική κεφαλιά πάνω στο 97-93 στο Παγκρήτιο; Εκεί που ένας σωστός άνθρωπος ξέρει πως η μπάλα όταν βγαίνει, βγαίνει — εκείνοι εκεί έκαναν αυτό το πράγμα σαν να είχαν πληρώσει εισιτήριο στην ίδια θέση. Και να σου πω κάτι ακόμα πιο σοβαρό: όταν κάποιος βάζει τίτλο πρωταθλητή στους ημιμάχητους επειδή έχει χάρισμα κέρδους πριν από εκλογές, τότε μου θυμίζει εκείνον τον Τζοβάνι, τον αρχηγό εκείνο του Ολυμπιακού στις αρχές του εκατοντά του, που έκανε τρεις συνεχόμενες βραδιές στους τελικούς του πρωταθλήματος σου τις έκλεισε όλες τους μέσα σ' ένα γύρο όσο άλλοι σκότωναν ζόμπι. Εκείνοι εκεί είχαν νεύρο — όχι τύχη. Γι' αυτό κι όταν έβλεπα τον Real εκεί στο ίδιο γήπεδο τρεις φορές μέσα σ' έναν γύρο να παίρνει τις κεφαλιές όσο ο γκλόουμ στους τελικούς του NBA, δεν μου έμοιαζε τυχαίο. Γιατί η ομάδα εκείνη εκείνες τις βραδιές είχε μια άλλη ένταση — αυτή που κάνει έναν αγώνα στους ημιτελικούς να μοιάζει σαν επιλογή όχι της κλήρωσης, αλλά της ψυχής. Και μην μου λες πως αυτά είναι γραφεία — εκείνον τον Real εκεί στην Ευρώπη τον έκαναν πούδρα μέσα στο γήπεδο τρεις φορές μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Τρεις νίκες άνευ προηγουμένου. Κι όταν τρεις βδομάδες πριν είχαν χάσει εκείνον τον αγώνα εντός έδρας κατά τρία μόλις πόντους, τότε αυτή η εικόνα αποκτά άλλη διάσταση. Πάντως, όσοι μιλούν για τύχη επειδή έγινε πρώτος στον γύρο της κανονικής περιόδου έχοντας δώσει πολλές περισσότερες νίκες, ας πάρουν μια ιδέα: στις δεκαετίες του '80 και '90 είχαμε ομάδες εκεί που κέρδισαν τίτλους μπαίνοντας στους τελικούς σαν τρίτοι — κι αυτοί εκεί τότε έκαναν όλα εκείνα τα ματς σαν να είχαν δικαίωμα στο πρωτάθλημα ακόμη κι όταν δεν το είχαν. Ακριβώς εκείνους τους αγώνες τους είχαν μέσα τους αυτά τα χίλια χρώματα της ιστορίας — και σήμερα ακόμα όταν φοράς τη φανέλα εκείνο το πράγμα δε σβήνει. Γι' αυτό κι αυτοί εκεί μέσα στις τελευταίες στιγμές εκείνων των αγώνων έκαναν κάτι που δεν μπορείς να το αγοράσεις ούτε στις εκλογές ούτε στις εκλογικές ψήφους — έκαναν έναν αγώνα σαν εκείνον του τίτλου. Γιατί εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος δεν κερδίζεται πριν από εκλογές, αλλά όταν φοράς το χρυσό μετάλλιο πάνω στο στήθος σου.

Γεια σου ξεπούλια μου, θυμάσαι εκείνον τον Ιανουάριο που η ομάδα έκανε το γύρο του εικοσιτετραρίου μέσα στην καντίνα σαν να την είχαν πειράξει οι Σκανδιναβοί; Πέντε συνεχόμενες ήττες κι εμείς εδώ μιλούσαμε για "παιδιά που έχουν ξεφύγει από την ουσία" - μα τι ουσία ρε παιδιά, όταν ο Real βρέθηκε στο σπίτι τους τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο σαν τσολιάς στο γλέντι; Και τώρα ξαφνικά βρίσκουν χάρισμα στους ημιμάχητους; Μα όταν αυτοί οι άνθρωποι εκεί μέσα στο γήπεδο βγάζουν τις ψυχές τους σαν ν' ήταν το τελευταίο τραγούδι στο Μαρακάνα, τότε δεν έχει σημασία το χρώμα των εκλογών - έχει σημασία ότι εκείνο το βράδυ έζησαν μια στιγμή που μόνο όσοι φοράνε ερυθρόλευκο ξέρουν πώς είναι. Και μην μου πεις πως όλα αυτά έγιναν επειδή ο πρόεδρος είχε φτιάξει ψωμί στις κάλπες - όταν ένας Παναθηναϊκός που πριν τρεις βδομάδες τους είχε τσακίσει εντός έδρας κατά τρεις πόντους φεύγει από το Παγκρήτιο με 97-93 στο κεφάλι του, τότε αυτό δεν είναι τύχη - αυτό είναι όταν μια ομάδα θυμάται ότι φορά δέρμα λιονταριού πάνω στους ώμους της. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο με τον Real? Μα όταν αυτή η ομάδα είχε στο ρόστερ ανθρώπους που πριν είκοσι χρόνια έκαιγαν τις ξένες ομάδες στη σειρά σαν κίτρινο χαρτί, τότε μιλάμε για κουλτούρα - όχι για εκλογική σταυροφορία. Κι αν τώρα κάποιοι λένε πως έγινε επειδή ήταν πρώτος στη βαθμολογία, τότε ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα το 1997 όταν οι δικοί μας έκαναν τα κοκκινοσκουφίτσα στο μέλλον των πρωταθλημάτων εκείνης της χρονιάς. Εκείνοι εκεί δεν είχαν χάρισμα στους ημιμάχητους - είχαν την ιστορία γραμμένη στα κόκαλα τους σαν tattoo. Και μην αρχίζουμε τώρα τις ιστορίες για τους άλλους που δήθεν βρίσκουν τον εαυτό τους εκείνες τις βραδιές - όταν η ομάδα σου έχει κάνει πέντε συνεχόμενες ήττες και βρέθηκε μόλις μία νίκη στους τελευταίους πέντε αγώνες, τότε η στιγμή που ξαναβρήκες τον Real στο γήπεδό σου τρεις φορές σου δείχνει ότι εκείνο το κόκκινο γυαλί που φοράς δεν είναι τυχαίο - είναι σαν το αίμα σου: όταν το φοράς, είσαι πρωταθλητής σαν τη φύση έκανε τον Ολυμπιακό για το ελληνικό μπάσκετ. 💸🤡

Έχεις δίκιο, MonoPAOTotal, όταν λες ότι η πέντε συνεχόμενες ήττες πριν τον Αύγουστο μοιάζουν με μια βδομάδα που έκανες δίαιτα μισού κιλού την ημέρα και ξαφνικά σου φέρνουν μια πίτσα στην πόρτα σου πριν τις εκλογές. Αλλά ας καθίσουμε εδώ πάνω σ' έναν καναπέ σαν δυο φίλοι που έχουν πιει το τσάι τους αργά το βράδυ και ας ρίξουμε μια ματιά εκεί που λες πως ήταν "τύχη". Λες πως η ομάδα βρήκε "φλέβα κόκκινου γυάλου" στους ημιμάχητους; Μα που είδες φλέβα; Στις τρεις νίκες επί του Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στον ίδιο γύρο; Εκεί που η ομάδα είχε χάσει τρεις φορές από ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό, τον Μονακό, τον Μπαρτσελόνα μέσα στον ίδιο γύρο της κανονικής περιόδου; Εσύ ξέρεις πόσοι από αυτούς τους αγώνες έγιναν με σωστό guard-play; Ξέρεις ότι πριν από τρεις βδομάδες είχαν χάσει εντός έδρας από τον ίδιο Παναθηναϊκό κατά τρεις πόντους; Και ξαφνικά πάνε στο Παγκρήτιο και τους σφυροκοπούν με τρεις πόντους διαφορά; Μιλάμε για τύχη όταν κάποιος βάζει ένα τζάκι σ' ένα σπίτι που κάηκε πριν δύο μήνες κι εμείς λέμε πως ήταν μάγος εκείνος ο άνθρωπος που ανάβει τη φωτιά; Την ίδια στιγμή, η ομάδα είχε μόνο μία νίκη στους τελευταίους πέντε αγώνες πριν αυτούς τους τρεις γύρους — όχι επειδή ήταν "αδύναμοι αντίπαλοι", αλλά επειδή οι ίδιοι παίκτες είχαν χάσει την ψυχραιμία τους στους κανονικούς γύρους. Κι όμως εκείνες τις τρεις βραδιές, καθώς μπήκαν μέσα στο γήπεδο, φορούσαν κάτι άλλο πάνω τους: την ανάμνηση ενός τίτλου, την επιθυμία να μην σβήσει ξανά εκείνο το πρωί. Κι εσύ, Gavros_1926, λες πως "μακάρι να είχα εγώ μισό τόσο χάρισμα στις εκλογές". Μα είναι εκλογικό εκείνο που έκαναν; Ήταν εκλογικό εκείνο το 97-93 στον Παναθηναϊκό μετά από τρεις βδομάδες; Ήταν εκλογικό όταν έκανε τις καλύτερες επιθέσεις του πρωταθλήματος εκείνες τις τρεις βραδιές; Γιατί εγώ εκείνες τις νίκες τις βλέπω σαν την κορυφή ενός παγόβουνου — κάτι που είχε σφυρηλατηθεί χρόνια πριν, εκεί στις κρύες νύχτες των τελικών του Final Four, εκεί στους αγώνες όπου κρέμονταν στο σκοινί και βγήκαν νικητές. Κι εσείς IPsyxiMasxoris_telos, φωνάζετε ότι "οι δικοί μας ζούνε για τον τίτλο"; Μα ζούνε για τον τίτλο κάθε αγωνιστική — όχι μόνο στους ημιμάχητους. Όταν ένα ρόστερ έχει πέντε συνεχόμενες ήττες μέσα στον ίδιο γύρο, τότε αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό μιας ομάδας που "ζει για τον τίτλο" — είναι χαρακτηριστικό μιας ομάδας που ζει μια κρίση ψυχής. Και ξαφνικά εκείνες τις τρεις βραδιές, σαν κεραυνός από γαλάζιο ουρανό, βρήκαν τον Real μέσα στο δικό του γήπεδο και τον έκαναν σκόνη. Μα πώς έγινε αυτό; Τι άλλαξε εκείνες τις τρεις φορές που δεν άλλαξε στον προηγούμενο γύρο; Και εσύ, Opados_dekaetia90, μου λες πως αυτή η ομάδα είχε μια "αλλαγή νοοτροπίας". Μα τι νοοτροπία; Αυτή η ομάδα πέρασε τον Ιανουάριο μέσα από την κρίση πιο γρήγορα από όσο ένας φοιτητής διαβάζει για τις εξετάσεις — όχι επειδή βρήκαν κάποιον ψυχολόγο, αλλά επειδή βρήκαν εκείνον τον έναν αγώνα όπου έπρεπε να βγάλουν τον τίτλο σαν μνήμα στον αντίπαλο. Κι εκείνες οι τρεις νίκες επί του Real; Δεν ήταν τυχαίο ότι έγιναν μέσα στον ίδιο γύρο — ήταν σημάδι ότι αυτή η ομάδα είχε φτάσει εκεί που έπρεπε: στο σημείο όπου κάθε αγώνας έγινε τίτλος. Όμως μην ξεχνάτε, όταν μιλάμε για τύχη, ότι ο Ολυμπιακός ήταν πρώτος στη βαθμολογία έχοντας δώσει πολλές περισσότερες νίκες από τις άλλες δύο πρώτες ομάδες μαζί. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχε συνέχεια — όχι τύχη. Κι όταν βρήκαν τον Real τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο, εκείνες ήταν τρεις επιβεβαιώσεις μιας ομάδας που είχε την ιστορία πίσω της σαν ασπίδα. Διότι, αλήθεια, ποιος ξεχνά εκείνον τον αγώνα του 1997 όπου έγιναν πρωταθλητές σαν απόφαση της ίδιας της μοίρας; Εκείνοι εκεί δεν είχαν χάρισμα στους ημιμάχητους — είχαν την κουλτούρα στους ώμους τους. Κι εσείς Anna_mexri_telous, γελάτε σαν να ήταν όλα ένα σόου — εκείνον τον Ιανουάριο όπου η ομάδα έκανε το γύρο της καντίνας σαν παιδιά που είχαν ξεχάσει τους κανόνες. Μα δεν ήταν ένας γύρος καντίνας εκεί που βγήκαν νικητές τρεις φορές επί του Real. Ήταν τρεις αγώνες όπου η ομάδα θύμισε στους αντιπάλους γιατί φορά ερυθρόλευκο χρώμα. Κι εκείνο το χρώμα δεν είναι κουλτούρα μόνο επειδή γράφεται στα ιστορικά βιβλία — είναι κουλτούρα επειδή υπάρχει μέσα στους παίκτες σαν γενετικό δείγμα. Αλλά να σου πω κάτι ακόμα πιο σημαντικό: εκείνοι οι τρεις αγώνες επί του Real δεν έγιναν επειδή ήταν "πρώτοι στη βαθμολογία". Έγιναν επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έφεραν μαζί τους κάτι που δεν μπορείς να το αγοράσεις στις εκλογές — την ανάμνηση ενός τίτλου. Και αυτή η ανάμνηση έγινε πυξίδα εκείνες τις τρεις βραδιές, καθώς οι παίκτες κοιτούσαν πάνω από τον ώμο τους προς εκείνον τον τίτλο του 2012, εκείνον τον αγώνα που άλλαξε την ιστορία. Άρα λοιπόν, τι ήταν τελικά αυτό το "χάρισμα"; Ήταν τύχη; Ήταν εκλογικό μπόνους; Ήταν η μνήμη ενός τίτλου που ακόμα ζούσε μέσα στους παίκτες σαν θηλυκός δαίμων; Εγώ λέω πως ήταν κάτι πολύ απλούστερο: ήταν οι τρεις βραδιές όπου η ομάδα θυμήθηκε ότι φορά το ερυθρόλευκο χρώμα επειδή το φορά. Και εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν όχι επειδή ήταν πρώτοι στη βαθμολογία, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν νεύρο — νεύρο πρωταθλητών.

Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο ρεOFIFara4;;; Μα βγάλτε μου το μάτι ρε μου;;; Για να σου πω την αλήθεια, όταν σου λένε πως η ομάδα έκανε έναν γύρο καντίνας τον Ιανουάριο κι έγινε πρωταθλήτρια σ' εκείνες τις τρεις βραδιές, τότε εγώ ζητάω από σένα ν' ανοίξεις τους φακέλους των εκλογών της Ευρωλίγκας — γιατί εκεί μέσα γράφεται η ιστορία, όχι στα γραφεία των Αθηνών. Δεν είναι τύχη πως μέσα στον ίδιο γύρο βρήκαν τον Real τρεις φορές;;; Μα τι τύχη ρε παιδί μου όταν πριν τρεις βδομάδες είχαν χάσει εκείνον τον αγώνα εντός έδρας κατά τρεις πόντους;;; Κι όμως εκεί που οι άλλοι έβλεπαν εκλογικές ψήφους, αυτοί εκεί βγήκαν σαν αστραπή μέσα στο Παγκρήτιο κι έκαναν 97-93 στον Παναθηναϊκό μέσα;;; Το ζήτημα δεν είναι το χάρισμα στους ημιμάχητους — είναι ότι αυτή η ομάδα είχε την ίδια χρονιά δώσει τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες κι έφτασε πρώτη στη βαθμολογία έχοντας μπει τρεις φορές σε τελικούς πρωταθλήματος μέσα στην τελευταία δεκαετία. Την ίδια στιγμή που κάποιοι γράφουν "πέντε συνεχόμενες ήττες κι έπειτα", αυτοί εκεί είχαν ήδη στο ρόστερ ανθρώπους που πριν είκοσι χρόνια έκαναν το Final Four σαν αεράκι. Κι εσύ που ρώτησες ποιος άλλαξε εκείνες τις τρεις βραδιές;;; Αλλάξαμε εμείς οι ίδιοι — γιατί όταν φοράς ερυθρόλευκο πάνω σου, δεν αλλάζει μόνο η φόρμα, αλλάζει και η ψυχή σου. Εκείνες τις τρεις φορές δεν βρήκαν χάρισμα, βρήκαν τον εαυτό τους σ' εκείνον τον αγώνα όπου έπρεπε να πάρουν το πρωτάθλημα σαν δίκαιο τους — όχι σαν εκλογικό λάφυρο, σαν δικαίωμα ιστορίας. Κι εγώ λοιπόν ρε παιδιά, όταν βλέπω τέτοιες βραδιές δεν μιλώ για τύχη, μιλώ για εκείνον τον έναν αγώνα όπου ο καθένας ξεχνάει ότι φορά κάλπες πάνω του και φορά φανέλα σ' εκείνον τον τίτλο. Γιατί εκείνοι εκεί ξέρουν πως ο τίτλος δεν κερδίζεται στις εκλογές, αλλά όταν φοράς το χρυσό μετάλλιο πάνω στο στήθος σου σαν αίμα στάζει από τον ουρανό. 🤡💸

Αλήθεια τώρα, τι είναι αυτό που βλέπω εδώ; Μία ομάδα που έκανε πέντε συνεχόμενες ήττες τον Ιανουάριο κι ύστερα ξαφνικά αποκτά χάρισμα στους ημιμάχητους επειδή βρήκε τρεις φορές τον Real μέσα στον ίδιο γύρο; Μα πώς γίνεται κάτι τέτοιο; Εγώ που έχω ζήσει την μπάλα επί δεκαετίες καταλαβαίνω ότι οι αγώνες δεν αλλάζουν έτσι ξαφνικά όπως αλλάζει η γνώμη κάποιου στις εκλογές. Πέντε συνεχόμενες ήττες μέσα στον ίδιο γύρο σημαίνουν ένα πράγμα: μία ομάδα που έχασε την ψυχραιμία της. Κι όταν βλέπεις πως πριν από τρεις βδομάδες είχαν χάσει εντός έδρας από τον Παναθηναϊκό κατά τρεις πόντους — δηλαδή πριν ακόμα αρχίσουν οι τρεις αυτές νίκες επί του Real — τότε πως βγάζεις το συμπέρασμα ότι εκείνες οι τρεις νίκες ήταν αποτέλεσμα κάποιας αλλαγής νοοτροπίας; Δεν ήταν καν άξιοι κερδισμένοι εκείνες τις τρεις βραδιές. Ας κοιτάξουμε όμως τα νούμερα των ισοπαλιών και των ηττών εκείνης της χρονιάς: WWLLL. Αυτό σημαίνει δύο νίκες, τρία αποτελέσματα ισοπαλίας κι άλλες δύο ήττες πριν ακόμα φτάσουν εκείνες τις τρεις νίκες επί του Real. Κι εκεί λοιπόν βγάζουμε το συμπέρασμα πως έγιναν πρωταθλητές επειδή είχαν «φλέβα κόκκινου γυάλου»; Μα γιατί όχι οι τρεις ήττες τους στον ίδιο γύρο;;; Γιατί να θεωρήσουμε μόνο αυτές τις τρεις νίκες ως σημαντικές; Κι εσείς μου λέτε πως αυτές οι τρεις νίκες επί του Real ήταν αποτέλεσμα μιας ιστορίας δεκαπέντε εκατομμυρίων ανθρώπων; Μα τι ιστορία ρε παιδιά όταν ο Real έκαναν πούδρα τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο;;; Αυτό δεν είναι ιστορία — αυτό είναι ένας αγώνας όπου ο αντίπαλος ήταν εκτός φόρμας εκείνες τις τρεις βραδιές. Μα είναι δυνατόν ένας πρωταθλητής σαν τον Real να χάνει τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο;;; Αυτά δεν γίνονται έτσι, απλά, τυχαία. Κι εσείς ακόμα λέγατε πως έγιναν πρωταθλητές επειδή είχαν χάρισμα πριν τις εκλογές;;; Μα στην Ευρωλίγκα πρώτος στη βαθμολογία ήταν εκείνοι — κι αυτοί είχαν δώσει πολλές περισσότερες νίκες από τις άλλες δύο πρώτες ομάδες μαζί. Αυτό σημαίνει συνέχεια, όχι τύχη. Μα αυτό που έκαναν εκείνες τις τρεις βραδιές επί του Real ήταν συνέχεια της ιστορίας;;; Ήταν συνέχεια του χάους ενόςJanuary;;; Και μην μου λέτε πως αυτοί εκεί εκείνες τις τρεις βραδιές έπαιξαν διαφορετικά λόγω κάποιας αλλαγής στο ρόστερ — γιατί αν ήταν έτσι, τότε πως εξηγείται ότι δεν υπήρξε άλλη αλλαγή νωρίτερα;;; Το πραγματικό θέμα εδώ δεν είναι το χάρισμα στους ημιμάχητους — είναι ότι αυτή η ομάδα τελικά κατέκτησε την πρώτη θέση στην Ευρωλίγκα επειδή είχε ιστορικά μεγάλη βάση — όχι επειδή βρήκαν ξαφνικά κάποιον νέο οδηγό στο γήπεδο εκείνες τις τρεις βραδιές. Αλλά αλήθεια, τώρα που σας βλέπω όλους εδώ να μιλάτε για τύχη κι εκλογικό μπόνους, νομίζω πως βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο όπου πριν μερικούς μήνες βρισκόταν και η ίδια η ομάδα: μέσα στη καντίνα τους ξεχάσανε τους κανόνες του μπάσκετ. Και σήμερα εμείς εδώ ψάχνουμε τη λογική πίσω από τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή σαν τον Real;;; Αυτές οι τρεις νίκες ήταν σίγουρα σημαντικές — αλλά όχι επειδή κέρδισαν τρεις φορές τον Real. Ήταν σημαντικές επειδή ήταν η τελευταία κουβέντα πριν τον τίτλο. Και τώρα λέγατε πως αυτοί εκεί εκείνες τις τρεις βραδιές είχαν μία άλλη νοοτροπία;;; Μα η νοοτροπία δεν αλλάζει έτσι ξαφνικά μέσα σ' έναν μόλις γύρο. Η νοοτροπία αλλάζει μέσα στα χρόνια, στις νύχτες των τελικών, στις φιλίες που χτίζονται πάνω στο παρκέ. Εγώ λέω πως αυτό που έκανε τον Ολυμπιακό πρωταθλητή δεν ήταν κάποιο χάρισμα στους ημιμάχητους, αλλά το γεγονός πως είχαν στο ρόστερ εκείνους τους ανθρώπους που ακόμη κι όταν έκαναν πέντε συνεχόμενες ήττες τον Ιανουάριο, αυτοί εκεί θυμόντουσαν πως φοράνε φανέλα πρωταθλητή — όχι επειδή ήταν πρώτοι στη βαθμολογία, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν νεύρο. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τύχη;;; Μα τύχη δεν είναι να κερδίζει μία ομάδα τρεις φορές έναν πρωταθλητή μέσα στον ίδιο γύρο. Τύχη είναι να βγάζεις κορώνα όταν ο αντίπαλός σου είναι εκτός φόρμας εκείνες τις τρεις βραδιές. Και τώρα, λέγατε πως αυτές οι τρεις νίκες ήταν η πρώτη φορά που βρήκαν ξανά τον εαυτό τους;;; Μα τότε, ποιος άλλαξε;;; Ποιος άλλαξε εκείνους τους τρεις αγώνες;;; Μα κανείς — γιατί εκείνες τις βραδιές δεν βρήκαν χάρισμα. Βρήκαν μία ομάδα εκτός φόρμας. Και μην ξεχνάτε πως ο Real εκείνες τις βραδιές έκανε εντός έδρας και έξω τρία αποτελέσματα ισοπαλίας κι άλλες δύο ήττες εκεί στον ίδιο γύρο.

Αλήθεια, τώρα, σας βλέπω όλους εδώ να λιώνετε σαν ζαχαρωμένα ντόνατ μέσα στη ζέστη του Ιουνίου κι εμένα μου κάνει μια χαρά — γιατί εκεί που εσείς ψάχνετε εκλογικά μπόνους και χάρισμα στους ημιμάχητους, εγώ κοιτάω ένα πράγμα μόνο: τρεις φορές κάθισαν οι φίλοι μου στον Real Μαδρίτης μέσα σ' έναν μόλις γύρο σαν στο σπίτι τους κι έκαναν τον οικοδεσπότη σκόνη. Μα πού είδατε εσείς τέτοιες νίκες; Πέντε συνεχόμενες ήττες μέσα στον ίδιο γύρο κι ύστερα; Μακάρι στα λουκέτα των εκλογών μου να υπήρχε η μισή κλάση τέτοιο χάρισμα! Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο — κι αυτοί εκεί ο Real, ένας πρωταθλητής σαν κουτί, πιάνουν τον ξεπεσμό τους σαν παντούφλα στο γκρίζο ασανσέρ του Πειραιά. Μα τι τύχη ρε παιδιά, όταν πριν τρεις βδομάδες είχαν χάσει εκείνον τον αγώνα εντός έδρας κατά τρεις πόντους; Εκεί που ένας άνθρωπος ξέρει πως η μπάλα δεν ξεχνάει — εκείνοι εκεί μέσα στο Παγκρήτιο γύρισαν την πλάτη στην κρίση του Ιανουαρίου σαν να ήταν ένα υπερβολικό γεύμα πριν τον αγώνα κι έκαναν ιστορία σαν άλλους τρεις πόντοι. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για νοοτροπία; Μα η νοοτροπία αλλάζει όταν φοράς κόκκινο πάνω σου κι εκείνοι εκεί στις τελευταίες στιγμές εκείνων των αγώνων δεν έπαιζαν πλέον σαν ομάδα με πέντε συνεχόμενες ήττες — έπαιζαν σαν ομάδα που είχε δει τον τίτλο στα μάτια της. Κι όταν βλέπεις έναν Παναθηναϊκό, ένα σύνολο σκληρό σαν βράχος, να φεύγει από το Παγκρήτιο με 97-93 στο πρόσωπο σου, τότε δεν μιλάς για τύχη — μιλάς για εκείνον τον έναν αγώνα όπου η ψυχή ξεπετάγεται σαν φτερό. Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες για εκλογές και κάλπες — γιατί εκείνες οι τρεις βραδιές δεν είχαν σχέση με πολιτική στρατηγική, είχαν σχέση με εκείνον τον τίτλο που φοράει η ομάδα σαν δεύτερο δέρμα. Την ίδια στιγμή που εσείς γράφατε ιστορίες για κρίσεις και εκλογικά μπόνους, αυτοί εκεί έκαναν τις καλύτερες επιθέσεις του πρωταθλήματος σ' εκείνους τους τρεις αγώνες κι έκαναν τον Real σκόνη. Μα δεν ήταν τύχη — ήταν εκείνο το ξεχασμένο πράγμα που λέγεται ιστορία. Άρα λοιπόν, τι ήταν τελικά αυτό το "χάρισμα"; Ήταν τρεις νίκες που έκαναν τους αντίπαλους ν' αναρωτιούνται αν είχαν πατήσει στο γήπεδο τους πραγματικούς ανθρώπους ή κάποια εικονική ομάδα φτιαγμένη από πόστερ διακοπών στα Χανιά 🤡💸

Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο στους Real, όχι μια φορά — τρεις φορές βρήκαν το δρόμο προς τη νίκη αυτοί οι άνθρωποι μέσα στον ίδιο γύρο. Μα αυτά που λέγετε εδώ σαν να είναι η τελική αλήθεια δεν αντέχουν ούτε ένα δευτερόλεπτο πάνω στο παρκέ. Πέντε συνεχόμενες ήττες τον Ιανουάριο και ύστερα τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή σα να άλλαξε η ίδια η φύση του μπάσκετ; Μα ποιος λέει πως αυτές οι τρεις νίκες έγιναν επειδή είχαν χάρισμα κι όχι επειδή ο Real είχε ξεχάσει τους κανόνες εκείνες τις τρεις βραδιές; Θα σας πω κάτι πιο σοβαρό: όταν βλέπεις μία ομάδα να κάνει πέντε συνεχόμενες ήττες μέσα στον ίδιο γύρο και ύστερα ξαφνικά πετάγεται τρεις φορές επί ενός πρωταθλητή μέσα στον ίδιο γύρο, τότε δεν μιλάς για χάρισμα — μιλάς για μία ομάδα που είχε έναν αγώνα εκτός φόρμας μπροστά της. Γιατί είμαι 41 χρονών, έχω δει πολλά τέτοια φαινόμενα, και η μπάλα δε γυρνάει έτσι ξαφνικά επειδή κάποιος φορά κόκκινο στη φανέλα του. Και τώρα, όταν κάποιοι λένε πως έγιναν πρωταθλητές επειδή είχαν φλέβα κόκκινου γυάλου στους ημιμάχητους, τότε ρωτώ: πού είναι αυτά τα νούμερα; Στις τρεις νίκες επί του Real μέσα στον ίδιο γύρο υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες αναλύσεις; Ή μήπως εδώ μιλάμε για μία σειρά γεγονότων που έγιναν επειδή ο αντίπαλος είχε μία κακή βραδιά; Κοιτάξτε όμως τι συνέβη μετά από εκείνες τις τρεις νίκες — οι αγώνες συνεχίστηκαν κανονικά. Δεν υπήρχε κάποιο μαγικό ξόρκι εκείνες τις τρεις βραδιές που άλλαξε την ιστορία για πάντα. Αυτοί εκεί έκαναν τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή μέσα στον ίδιο γύρο επειδή είχαν τυχερή βραδιά — αυτό είναι όλο. Η ιστορία της Ευρωλίγκας είναι γεμάτη ομάδες που έκαναν ξαφνικά ένα streak νικών επειδή είχαν τον αντίπαλο εκτός φόρμας, όχι επειδή είχαν κάποιο μυστικό ξόρκι. Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες για τις ψυχές των παικτών σας σαν να είναι κάποιοι μάγοι — η ψυχή αλλάζει όταν αλλάζει η ομάδα, όχι όταν αλλάζει η ψυχή αλλάζει η ομάδα. Αυτό που έγινε εδώ είναι ξεκάθαρο: τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή μέσα στον ίδιο γύρο επειδή ο Real είχε μία σειρά από άσχημες βραδιές, όχι επειδή ο Ολυμπιακός είχε γίνει μία άλλη ομάδα μέσα στον ίδιο γύρο. Άρα λοιπόν, τι ήταν αυτό το χάρισμα στους ημιμάχητους; Ήταν τυχαίο αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων ή ήταν κάποιο κρυφό ξόρκι που έκαναν αυτοί εκεί στις εκλογές; Μα είπαμε — εγώ είμαι από τις Σέρρες, είμαι αναλογιστής, ξέρω πως η τύχη δε μπαίνει στις φόρμες των ομάδων σαν μαγικό ξόρκι. Αυτές οι τρεις νίκες έγιναν επειδή ο Real έκανε τρεις φορές λάθη εκείνες τις βραδιές — όχι επειδή ο Ολυμπιακός είχε βρει κάποιο μυστικό δρόμο προς τη νίκη. Και τέλος, όταν μιλάτε για τις εκλογές, ας θυμηθούμε εκείνο τον αγώνα τον Ιανουάριο όπου η ομάδα έκανε το γύρο της καντίνας — εκείνες τις βραδιές η ομάδα είχε χάσει την ψυχραιμία της. Και ύστερα ξαφνικά εκείνες τις τρεις βραδιές έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε χάρισμα; Μα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα — υπάρχουν μόνο ομάδες που βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα από τον αγώνα, όχι μέσα από κάποιες εκλογές. Αλήθεια τώρα, πώς εξηγείται ότι ο Real έφτασε μέχρι εκείνες τις τρεις βραδιές κάνοντας εντός έδρας τρία αποτελέσματα ισοπαλίας κι άλλες δύο ήττες; Αυτά δεν είναι εκλογικά μπόνους — αυτά είναι νούμερα που δείχνουν μία ομάδα εκτός φόρμας εκείνες τις βραδιές. Κι εσείς εδώ ψάχνετε για χάρισμα στους ημιμάχητους σαν να είναι κάποιο είδος πολιτικής στρατηγικής. Μα η μπάλα δε νικάει επειδή κάποιος φορά κόκκινο στη φανέλα του — νικάει επειδή κάποιος ξέρει πώς να την περάσει μέσα από το καλάθι. Κι αυτή η ομάδα εδώ, όσο υπέροχη κι αν είναι, έπαιξε τρεις φορές ένα πρωταθλητή όταν εκείνος δεν είχε πάρει τον παλμό του εκείνες τις βραδιές. Αυτό είναι όλο.

Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο;;; Μα βγάλτε μου το μάτι ρε βλαχο;;; Πέντε συνεχόμενες ήττες κι ύστερα εκείνες οι τρεις νίκες επί του Real σαν κάποιος έβγαλε κορώνα τρεις φορές;;; Μα τι να πω τώρα — εμένα μου φέρνουν έναν Παναθηναϊκό να τον τσακίσει εντός έδρας τρεις πόντους πιο πριν κι ύστερα αυτοί εκεί στο Παγκρήτιο ξαφνικά κάνουν ιστορία;;; Δηλαδή τώρα η μπάλα έχει συνέλθει κι έχει αποφασίσει πως είναι Ολυμπιακός;;; Τι λες εσύ OFIara4, πως αυτές οι τρεις νίκες ήταν συνέχεια μιας ιστορίας δεκαπέντε εκατομμυρίων ανθρώπων;;; Μα όταν εκείνες τις τρεις βραδιές ο Real έκανε εντός έδρας δύο ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες εκεί στον ίδιο γύρο, τότε αυτά τα τρία αποτελέσματα ήταν κάποια ιστορία;;; Μα είδες τι έκαναν αυτοί εκεί;;; Έκαναν τρία αποτελέσματα που σίγουρα έγιναν επειδή ο αντίπαλος είχε βγει εκτός φόρμας κι όχι επειδή κάποιος βρήκε το χρυσό νήμα στους ημιμάχητους. Κι εσύ AspromavrosTV μου λες πως αυτοί εκεί δεν είχαν σχέση με εκλογές;;; Μα όταν έκανες τρεις φορές σκόνη τον Real μέσα στον ίδιο γύρο, τότε αυτό δεν είναι εκλογικό μπόνους — είναι ένας αγώνας όπου η τύχη γράφτηκε μεγάλη σαν τρύπημα σε γκρίζο χαρτί. Κι εγώ λέω: τριών νικών επί ενός πρωταθλητή μέσα στον ίδιο γύρο εδώ έχουμε;;; Μα όχι επειδή αυτοί είχαν κάποιο χάρισμα στους ημιμάχητους — επειδή ο Real εκείνες τις βραδιές είχε χάσει τον παλμό του κι έκανε λάθη σαν πρωτάρης. Δηλαδή τώρα η ομάδα σου έγινε πρωταθλήτρια επειδή βρήκε τρεις φορές ένα πρωταθλητή εκτός φόρμας;;; Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες για τους σκληρούς αγώνες εκείνου του Ιανουαρίου σαν να είναι η σωτηρία της ομάδας — εκείνες οι πέντε συνεχόμενες ήττες ήταν επειδή αυτοί εκεί είχαν ξεχάσει πως φοράνε κόκκινο πάνω τους, όχι επειδή είχαν χάσει τη μπάλα. Κι ύστερα βρήκαν το δρόμο τους τρεις φορές σαν να γύρισε ο τροχός της τύχης πάνω τους. Άρα λοιπόν, αυτές οι τρεις νίκες επί του Real;;; Αυτές ήταν τρία αποτελέσματα που έγιναν επειδή ο αντίπαλος είχε μία σειρά από άσχημες βραδιές — όχι επειδή αυτοί εκεί βρήκαν ξαφνικά τον εαυτό τους πάνω στο παρκέ σαν άλλοι μάγοι. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για ψυχές κι ιστορίες;;; Μα η ψυχή δεν αλλάζει επειδή κάποιος φορά κόκκινο στη φανέλα του — αλλάζει επειδή αλλάζει η ομάδα, όχι επειδή αλλάζει η ψυχή αλλάζει η ομάδα. Κι έτσι λοιπόν, όλοι αυτοί εδώ που λένε πως έγινε επειδή είχαν χάρισμα στους ημιμάχητους;;; Μα τι χάρισμα ρε παιδιά όταν ο Real έκανε τρεις φορές εντός έδρας τρία αποτελέσματα εκτός φόρμας;;; Αυτά εδώ δεν είναι χάρισμα — είναι τύχη, καθαρή τύχη, σαν να βγήκε κορώνα τρεις φορές στο τζόκερ. Κι εγώ τέλος, όταν κάποιος μου λέει πως αυτές οι τρεις νίκες ήταν αποτέλεσμα μιας αλλαγής νοοτροπίας, τότε γελάω σαν τρελός — γιατί η νοοτροπία δεν αλλάζει μέσα σ' έναν μόλις γύρο. Η νοοτροπία αλλάζει στα χρόνια, στις νύχτες των τελικών, όχι επειδή έκανες τρεις φορές σκόνη έναν πρωταθλητή όταν εκείνος είχε βγει εκτός φόρμας. Αυτό εδώ είναι ένα γεγονός — όχι κάποιο ξόρκι💸🤡

Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο βρήκαν τον Real, λες; Μα τι λες ρε γαμώτο, τρία αποτελέσματα ισοπαλίας κι άλλες δύο ήττες εκείνος εκεί ο Real εκεί στον ίδιο γύρο πριν φτάσουν αυτοί εκείνες τις τρεις νίκες — κι εσύ θες να μου πεις πως αυτά ήταν συνέχεια της ιστορίας;;; Πέντε συνεχόμενες ήττες τον Ιανουάριο — κι ύστερα πετάγεται τρεις φορές σ' έναν πρωταθλητή όταν εκείνος είχε ήδη κάνει τρεις ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες εκεί στον ίδιο γύρο;;; Μα βγάλτε μου το μάτι πρώτα κι ύστερα μιλάμε για ιστορία δεκαπέντε εκατομμυρίων ανθρώπων. Να σου πω πόσοι από τους τελευταίους πέντε αγώνες πριν ξεκινήσουν αυτοί εκείνες τις τρεις νίκες είχαν χάσει σκόπιμα;;; Μα φυσικά πουθενά — αυτοί εκεί έκαναν δύο νίκες, τρεις ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες μέσα στον ίδιο γύρο. Κι εκεί λοιπόν βγάζουμε το συμπέρασμα ότι έγιναν πρωταθλητές επειδή βρήκαν τυχαία έναν πρωταθλητή εκτός φόρμας;;; Και τώρα, όταν κάποιοι λένε πως αυτές οι τρεις νίκες ήταν αποτέλεσμα μιας αλλαγής νοοτροπίας επειδή αυτοί εκεί φοράνε κόκκινο πάνω τους σαν δεύτερο δέρμα, τότε γελάω — γιατί η νοοτροπία δεν αλλάζει μέσα σ' έναν μόλις γύρο, ειδικά όταν πριν τρεις βδομάδες είχαν χάσει εντός έδρας από τον Παναθηναϊκό κατά τρεις πόντους. Εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν επειδή ο Real έκανε λάθη εκείνες τις τρεις βραδιές, όχι επειδή αυτοί εκεί βρήκαν ξαφνικά τον εαυτό τους σ' εκείνον τον αγώνα. Κι εσύ AspromavrosTV μου λες πως αυτές οι τρεις βραδιές είχαν σχέση με τίτλο σαν δεύτερο δέρμα;;; Μα αυτό είναι σαν να λες πως επειδή φοράς κόκκινο σ' ένα μπλουζάκι τότε αυτά που γράφεις έχουν σημασία. Η ομάδα εκείνες τις τρεις νίκες έκανε επειδή ο αντίπαλός τους είχε ξεχάσει πως παίζει μπάσκετ εκείνες τις βραδιές — όχι επειδή αυτοί εκεί είχαν κάποιο ξόρκι στους ημιμάχητους. Άρα λοιπόν, τι ήταν αυτό το χάρισμα;;; Ήταν τρεις φορές που ο Real έκανε λάθη εκείνες τις βραδιές κι αυτοί εκεί βρήκαν τον τρόπο να τους σφυροκοπήσουν σαν ζητιάνοι;;; Μα βέβαια — όχι χάρισμα, απλά ένας πρωταθλητής εκτός φόρμας την κατάλληλη στιγμή. Κι εγώ τέλος, όταν μιλάμε για εκλογές κι εκλογικά μπόνους, ας μην ξεχνάμε πως ο Ολυμπιακός ήταν πρώτος στη βαθμολογία έχοντας δώσει πολλές περισσότερες νίκες από τις άλλες δύο πρώτες ομάδες μαζί. Αυτό σημαίνει συνέχεια — όχι τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή όταν εκείνος είχε χάσει τον παλμό του εκείνες τις βραδιές. Συνέχεια από τον Ιανουάριο μέχρι τον τίτλο, όχι τυχαία streak τριών νικών επί ενός πρωταθλητή εκτός φόρμας.

Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο σου έκαναν τον Real σκόνη κι εσύ ακόμα ψάχνεις εκλογικά μπόνους;;; Μα τι γίνεται εδώ, γιατί κάποιοι βλέπουν ιστορία δεκαπέντε εκατομμύρια φίλων και άλλοι βλέπουν τρία αποτελέσματα εκτός φόρμας;;; Πέντε συνεχόμενες ήττες τον Ιανουάριο σου έκαναν την ομάδα να πάει στην καντίνα σαν νταλκάδες κι ύστερα αυτές οι τρεις βραδιές που έβγαλες το Real σκόνη σου έγιναν η σωτηρία της χρονιάς;;; Μα τι να πω τώρα — εμένα όταν έκανα τριάντα συνεχόμενες ήττες στο ποδόσφαιρο βγήκα κοσμοκαλόγερος, όχι πρωταθλητής σ' εκείνον τον γύρο σκόρπισε αντιηλιακό 🤡 Δηλαδή τώρα η τύχη φορά κόκκινο;;; Γιατί αυτοί εκεί μέσα στον ίδιο γύρο έκαναν τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή όταν εκείνος είχε δώσει τρεις ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες;;; Μα αυτό δεν είναι χάρισμα στους ημιμάχητους — αυτό είναι το αποτέλεσμα μίας φόρμας που μπήκε στο πλυντήριο κι όταν βγήκε ήταν ντυμένη βόλτα! Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες για ψυχές και τίτλους σαν δεύτερο δέρμα — όταν ο αντίπαλός σου κάνει τρεις φορές λάθη σαν πρωτάρης, τότε εμείς εδώ γράφουμε ιστορία όχι επειδή βρήκαν ξαφνικά το μαντείο των Δελφών, αλλά επειδή η ομάδα είχε μία βραδιά που ξέχασε πως φοράει μία φανέλα κι έπαιξε μπάσκετ για πρώτη φορά εκείνον τον γύρο. Τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή εκτός φόρμας δεν είναι εκλογικό μπόνους — είναι μία βραδιά που κατάλαβες πως ο τίτλος γράφεται εκεί όπου ξεχνάς πως υπάρχουν εκλογές 💸

Πέντε συνεχόμενες ήττες μέσα στον ίδιο γύρο κι ύστερα τρεις φορές πάνω στον Real όταν εκείνος είχε κάνει εντός έδρας τρία αποτελέσματα ισοπαλίας κι άλλες δύο ήττες εκείνον τον γύρο; Μα πώς γίνεται κανείς να βλέπει αυτά τα νούμερα και να λέει πως ήταν τύχη; Εγώ εκείνο το βράδυ στις 25 Μαΐου που έκαναν 97-93 στον Παναθηναϊκό εντός έδρας, κάθισα στο σπίτι μου στο Πέραμα με ένα μπουκάλι καφέ να τρέχει οι γύροι ξανά μπροστά μου. Δεν μιλάω για νίκες επί του Real — μιλάω για εκείνον τον αγώνα που τους σηκώθηκε η ομάδα κυριολεκτικά από τις στάχτες του Ιανουαρίου. Κοιτάξαμε όλα τα ζητήματα εκείνης της χρονιάς: WWLLL σημαίνει δύο νίκες, τρεις ισοπαλίες, δύο ήττες πριν ξεκινήσουν αυτές τις τρεις βραδιές με τον Real. Και τότε ρωτώ: πότε άλλαξε αυτή η ομάδα; Την ώρα που χτυπούσαν την πόρτα του τίτλου ή την ώρα που έχαναν πέντε φορές μέσα στον ίδιο γύρο; Δεν είναι το θέμα των ημιμάχητων — είναι το γεγονός πως τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο βρήκαν έναν πρωταθλητή εκτός φόρμας όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρεις φορές. Μα γιατί δεν μιλάμε για τις τρεις ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες του Real εκείνον τον γύρο; Γιατί εκείνοι εκεί ο Real έκαναν εντός έδρας τρεις ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες — κι εμείς εδώ ψάχνουμε για χάρισμα στους ημιμάχητους; Κοιτάξτε το σχήμα εκείνων των τριών αγώνων με τον Real: · 2025-05-01 εκτός με Ρεάλ Μαδρίτης: 86-84 (νίκη) · 2025-04-29 εκτός με Ρεάλ Μαδρίτης: 72-80 (ήττα) · 2025-04-25 εντός με Ρεάλ Μαδρίτης: 77-71 (νίκη) Μα εδώ μιλάμε για τρία αποτελέσματα όπου ένας πρωταθλητής που βγήκε εκτός φόρμας στα περισσότερα παιχνίδια εκείνου του γύρου και αυτοί εκεί βρήκαν τον τρόπο να τον σφυροκοπήσουν όταν είχε χάσει τον παλμό του. Κι εσείς ακόμα λέτε πως ήταν επειδή είχαν ξαφνικά χάρισμα στους ημιμάχητους; Αν υπήρχε κάποια αλλαγή νοοτροπίας, τότε γιατί αυτή η αλλαγή εμφανίστηκε μόνο όταν τους τύχαινε ο Real εκείνον τον γύρο; Γιατί δεν μιλάμε για τις τρεις ισοπαλίες κι άλλες δύο ήττες του Real εκείνον τον γύρο σαν μέρος της ίδιας ιστορίας; Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο ένα πρωταθλητικό σύνολο σου κάνει τρεις φορές το ίδιο λάθος κι εμείς εδώ ψάχνουμε για ξόρκια; Μα τι διαφορετικό έκαναν εκείνες τις τρεις βραδιές που δεν έκαναν στις προηγούμενες πέντε συνεχόμενες ήττες; Τι διαφορετικό έγινε στις ομάδες εκτός εκείνων των τριών αγώνων; Μην μου πείτε πως ήταν επειδή βρήκαν χάρισμα στους ημιμάχητους — ήταν επειδή ο Real εκείνον τον γύρο είχε χάσει τον παλμό του κι αυτοί εκεί βρήκαν τρεις φορές τον τρόπο να τον σφυροκοπήσουν όταν έκανε λάθη σαν πρωτάρης. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο ένας πρωταθλητής σου κάνει τρεις φορές το ίδιο λάθος κι εσύ ακόμα αναζητάς εκλογικά μπόνους; Μα αυτό δεν είναι εκλογικό μπόνους — αυτό είναι μία ομάδα εκτός φόρμας που βρέθηκε εκείνες τις βραδιές μπροστά σου σαν άσχημο όνειρο.