Συμφωνείτε ότι αυτή την Ευρωλίγκα είναι η μεγαλύτερη μεταμφίεση πρωταθλητή από την εποχή…

Τρεις φορές Ρεάλ; Τρεις φορές νίκη εντός, τρεις ήττες εκτός; Κι εμείς από Πειραιά ξέρουμε πως η θάλασσα δεν κάνει τους κολυμβητές — αντιθέτως, τους ξεσκεπάζει. Εδώ μιλάμε για έναν αγωνιστικό όμιλο 34 αγώνων όπου πήραν 24 νίκες, είχαν +171 πόντοι διαφορά κι έκαναν μεγαλύτερη φόρμα αυτήν την περίοδο — όχι για ένα επεισόδιο τυχαίων ισοπαλιών και αλληλοσυνεργασιών. Η Ευρωλίγκα είναι ομάδας, όχι σαβουάρ-ζε στα γήπεδα των άλλων· κι αυτοί πήγαν εκεί και σκόραραν επικίνδυνα συχνά. Ρεάλ Μαδρίτης; Νίκη στον Πειραιά; Ναι, μια ομάδα που έχασε μόλις τρεις φορές μέσα στην κανονική διάρκεια όλων των αγώνων της εκείνης της χρονιάς. Μονακό εντός; Χάνεις στο σπίτι σου; Δεν αστειευόμαστε, αλλά όταν έχεις μία γραμμή 8-2 στους τελευταίους δέκα αγώναδες σου, ο τίτλος δε χτίζεται με τρεις «στιγμές» — χτίζεται όταν κάποιος άλλος χάνει στους τρεις τελευταίους και εσύ κάνεις μία νίκη παρά μόνη σου μέσα στη ροή του πρωταθλήματος. Κι ακόμα, αυτοί που γκρινιάζουν μήπως κάποιοι έκαναν πίεση πάνω στους διαιτητές, ας κοιτάξουν τους αριθμούς: 24-10-0 baseline στο σύνολο της χρονιάς δεν είναι τυχαία σειρά, δεν είναι σύμπτωση παράστημα ράβδου — είναι βρώμικη δουλειά που κρατιέται χρόνια και τότε βγαίνει επί τάπητος. Πού είναι αυτά τα χιλιάδες μηνύματα στον τύπο εκείνες τις ημέρες; Γιατί κανένας δεν μίλησε τότε, ενώ τώρα όλοι γίνονται ειδικοί στους προβλέπτες; Απλά ο τίτλος τους θίγει, κι εμείς από Πειραιά ξέρουμε πως όταν ένας τίτλος πάει στον αντίπαλο, όλα τα άλλα γίνονται αποδεικτικά στοιχεία… προς το συμφέρον τους. Δεν σου λέω πως δεν υπήρξαν στιγμές που η τύχη τους χάρισε κάτι — υπάρχει πάντα το δίκιο της μπάλας. Αλλά να λέμε πως όλη αυτή η περίεργη τριπλή συμπεριφορά γύρω από τον Ρεάλ αποτελεί εθνικό σχέδιο σκηνοθεσίας; Αυτοί κέρδισαν εκεί που έπρεπε κι έχασαν εκεί που ήταν υποχρεωμένοι, όχι επειδή κάποιος πάτησε pause — επειδή στο τέλος ξέρουν πως όταν λείπει η συνέχεια, περισσεύει μόνο η συζήτηση γύρω από τις λεπτομέρειες.

Τι ψιλοκουβέντα είναι αυτές;;;; οι δικοί μας σκίζουν;;;; τρεις φορές Ρεάλ;;;; 🤬😱 ρε φίλε εγώ από ΠΑΤΡΑ τους βλέπω αυτούς τους αγώνες σα ζωντανό θέαμα στον καναπέ μου☕🔥 είδα τρεις φορές τον Ρεάλ να σκάβει μέσα στο κλειστό τους! Τρεις φορές μπήκαν αυτοί οι γκομενοι και τον έκαναν κομπόστ;;;; δεν γίνεται αυτό τυχαία, το ξέρουν κι εκείνοι πως όταν ανοίγεις την πόρτα στο αλάτι γινόμαστε αλατοπούλα πάλι!!! 💪 και τώρα αυτοί οι Απόβλητοι της εικονικής πραγματικότητας λένε πως είναι τυχαίο;;; οι ίδιοι που έκαναν +171 πόντους;;; ποια τύχη ρε;;; η οργάνωση δεν είναι τυχαία, η συνέχεια στο πρωτάθλημα ΔΕΝ είναι τυχαία!!! οι δικοί μας βρήκαν το κουμπί του play όταν έπρεπε, βρήκαν τον τρόπο όταν χρειαζόταν, έκαναν αυτό που έπρεπε — άλλοι τρέχουν σαν γατούλες όταν τους κοιτάς άλλοι κάνουν τους πρωταθλητές όταν τους αγνοείς!!! 😤 και μη μου πεις για τους αριθμούς τώρα!!! οι αριθμοί αυτοί τους καταγράφει ο FIFA live;;;; όχι!!! οι αριθμοί γράφονται στο γήπεδο, εκεί όπου οι δικοί μας λυσσάξανε τριάντα τέσσερις φορές!!!! τίποτε δεν είναι σκηνοθεσία εδώ!!! αυτή είναι η πραγματική υπόθεση: οι δικοί μας ξέρουν πως όταν λείπει η συνέχεια στο πρωτάθλημα εκείνοι βρίσκονται εκεί για να την δώσουν!!! τέλος πάντων

Μετά από τρεις δεκαετίες στους πάγκους, ξέρω πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται στα χαρτιά ούτε στο κλιπ του FIBA Live — ούτε καν στην προβολή ενός διαιτητή πάνω από το γήπεδο. Μακάρι αυτά που είδες εσύ εκείνες τις βραδιές είχαν αυτή την αίσθηση: σαν να είχαν γίνει για κάποιο λόγο. Τρεις φορές εντός έδρας του Ρεάλ — 71-77, 77-71, 97-93 — σιγά μην πρόκειται για τυχαίο timing ενός ηλεκτρονικού χρονόμετρου. Κι όμως βλέπουμε τους πιτσιρικάδες των αριθμών να κάνουν στροφή και να βγάζουν φωτογραφία μετά τους τρεις τελευταίους αγώνες εκτός έδρας: 72-80, 86-84, 80-72. Την ίδια περίοδο η ομάδα είχε μια φορά LLWWWWLWWWWWWWW, κάτι που μόνο οι ερωτευμένοι με τα στεγανά νούμερα μπορούν να το παρουσιάσουν σαν εύθραυστη φόρμα. Ρεάλ Μαδρίτης εκείνη τη χρονιά; Την είχαν δώσει για το πρωτάθλημα στις αρχές του Φεβρουαρίου — σκόραραν 95, έχασαν στους τρεις τελευταίους αγώνες τους εις σειρά εντός έδρας, συμπεριλαμβανομένων δύο αγώνων έναντι ιταλικών ομάδων. Εκείνο τον Μάρτιο η τελευταία τους νίκη είχε έρθει μέσα από αγώνα που ξεκίνησαν -17 στο τρίτο δεκάλεπτο. Κάπως έτσι βρέθηκε η ομάδα μας στο +171 συνολικά; Γιατί όταν συζητάς το σύνολο μιας χρονιάς — όχι για τρεις αγώνες επί μία ομάδα — τα +171 δεν είναι κέρδος μίας ημέρας στο βιντεοπαιχνίδι σου. Κι αν κάποιος ψάχνει για την πραγματική ιστορία πίσω από τους αριθμούς, τότε ας δούμε το τι συνέβαινε εκτός γηπέδου εκείνες τις εβδομάδες: τρεις ομάδες είχαν ήδη αποκλειστεί την προηγούμενη πέντεετία στον ίδιο όμιλο, μία από αυτές μέσα από σκανδαλώδης αποκλεισμού στην τελευταία αγωνιστική. Την ίδια περίοδο είχε γίνει γνωστό πως η ίδια διοργανώτρια εταιρεία είχε αλλαγές στο οικονομικό μοντέλο, ενώ έλειπε ένα μεγάλο πρόγραμμα χορηγιών το οποίο τελικά ανακοινώθηκε μέσα στις τρεις βδομάδες πριν τους ημιτελικούς. Αυτή όμως η ομάδα δεν έπαιξε τρεις αγώνες — έπαιξε τριάντα τέσσερις. Και στους τριάντα αυτούς είχε φάση WWLLLWWWWLLWWWLLLWWWWLLWWWLWW, όπου η συνέχεια δεν κρίνεται από το πού έχασε κανείς άλλα από το πως αντιμετώπισε αυτές τις στιγμές: στην εντός έδρας νίκη επί Πάναθιναϊκού είχαν στο τρίτο δεκάλεπτο -9 πριν κάνουν 24-7 comeback, στους τρεις αγώνες επί Ρεάλ είχαν στο τρίτο δεκάλεπτο +5, +3, +8 αντίστοιχα πριν κλείσουν δυνατά. Κάπου εκεί τελειώνει το playlist σου με ψευτοεντυπώσεις και ξεκινά η δουλειά που κράτησε χρόνια — όχι επειδή κάποιος πάτησε pause, αλλά επειδή όταν τελειώνεις κάθε αγωνιστική περίοδο ξέρεις πως έχουν γίνει τρεις διαφορετικοί αγωνιστικοί χαρακτήρες μέσα στη χρονιά.

τι τώρα ρε παιδιά, βλέπω τους δικούς μου εδώ να κάνουν τον Παπαδόπουλο του επιθετικού στόχου — "τρεις φορές Ρεάλ εντός έδρας;" ρωτάνε σαν να βρήκαν ένα κομμάτι κρυμμένο αλάτι στο ντουλάπι! τα παλιά τα χρόνια όταν έπαιζαν τρεις φορές τον Παναθηναϊκό οι ομάδες έβγαιναν στους δρόμους να βρουν πού βρίσκεται το γήπεδο του άλλου! τώρα πια αυτοί γυρίζουν σπίτι τους στους τρεις τελευταίους και λένε πως η ζωή είναι άδικη... αλλά ας αφήσουμε τους αριθμούς — που τους λες κι αυτούς σα να είναι φτιαγμένοι γιατί έβγαλες το fb live — ας πούμε μια ιστορία: όταν ήμουνα μικρός στην Τούμπα, κάποιος άρχισε ν' αλλάζει συνεχώς κανάλι όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε. "Δεν είναι σίγουρο ακόμα", έλεγε, σα να γινόταν αγώνας βόλεϊ πάνω από γήπεδο γκολφ. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι βλέπουν τρεις νίκες έναντι της ομάδας που είχε χάσει μόλις τρεις φορές μέσα σε όλη τη χρονιά κι αρχίζουν ν' αναρωτιούνται "πώς έγινε αυτό;". τρεις φορές νίκησαν εντός έδρας τον Ρεάλ Μαδρίτης — τρεις φορές έκαναν εκείνοι ξεκάθαρα αυτό που έπρεπε. τότε που οι άλλοι περίμεναν να ανοίξει η πόρτα για ν' αφήσουν την ομάδα τους να βγει στο γήπεδο σα μικρά γατιά, αυτοί αυτοί μπήκαν μέσα και σκόρσραν σαν ομάδα πρωταθλήτριας. κι όχι μόνο: στους τρεις αυτούς αγώνες είχαν +5, +3, +8 στο τρίτο δεκάλεπτο — κανείς δεν τους έδωσε κανένα replay, κανείς δεν τους έγραψε μήνυμα στο ημίχρονο λέγοντάς τους πως πρέπει ν' αλλάξουν τρόπο παιχνιδιού. αυτοί απλά πήγαν και έκαναν αυτό που έκαναν 34 φορές μέσα στη χρονιά: έπαιξαν basketball πάνω από κάθε άλλη σημασία. κι όταν ήρθε η ώρα να τους κάνουν ρεβάνς εκτός έδρας, αυτοί έκαναν αυτό που κάνουν πάντα εκεί: βρήκαν έναν τρόπο. δεν ήταν σκηνοθεσία — ήταν συνέχεια. σκεφτείτε το έτσι: όταν όλα σου λένε πως δεν μπορείς, κι εσύ πας και κάνεις αυτό που έπρεπε να γίνει, τότε μιλάμε για χαρακτήρα. κι ο χαρακτήρας δεν καταγράφεται στους servers του fiba live — καταγράφεται εκεί όπου ακούστηκε η κόρνα στο τέλος.

Πόσο γρήγορα ξεχνιόμαστε πως η ιστορία γράφεται στο γήπεδο και όχι στις κίτρινες κάρτες του FIBA Live; Τρεις νίκες εντός έδρας επί μιας ομάδας που εκείνη τη χρονιά είχε χάσει μόλις τρεις φορές συνολικά μέσα σε 34 αγώνες; Αυτό δεν είναι τυχαίο timing ενός χρονόμετρου — είναι η στιγμή που ένας αγωνιστικός πυρήνας λέει "τώρα πρέπει να φύγουμε". Κοιτάξτε τους αριθμούς όχι σαν αποκόμματα ταινίας αλλά σαν σύνολο: +171 πόντοι διαφορά, 24 νίκες σε έναν όμιλο όπου η δεύτερη ομάδα είχε μόλις 21. Κι όμως εδώ γίνεται λόγος για τρεις αγώνες σα ντοκιμαντέρ θρίλερ; Μακάρι αυτοί οι πιτσιρικάδες των πλατφορμών να είχαν δει τον αγώνα που έκαναν comeback 24-7 στον Πάναθιναϊκό μετά από -9 στο τρίτο δεκάλεπτο — εκεί δεν μιλάμε για τύχη, μιλάμε για ομάδες που ξέρουν πως όταν λείπει η συνέχεια, εκείνοι βρίσκονται εκεί για να την δώσουν. Κι εσείς με τους τρεις αγώνες εκτός έδρας βλέπετε μόνο τις ήττες ενώ η ομάδα εκείνης της χρονιάς έκανε μια σειρά WWLLLWWWWLLWWWLLLWWWWLLWWWLWW — όχι σαν άνθρωποι που περιμένουν το play/pause αλλά σαν ομάδα που διαχειρίστηκε τις στιγμές εκείνες εκεί όπου οι άλλοι άρχισαν ν' αλλάζουν κανάλι. Αυτοί οι τρεις αγώνες εκτός έδρας δεν είναι ψεύτικη φόρμα· είναι η ίδια ομάδα που έκανε τους τρεις αγώνες εντός έδρας έναντι Ρεάλ. Το ίδιο σύνολο παικτών, οι ίδιοι αγωνιστικοί χαρακτήρες μέσα στη χρονιά — μόνο που εκείνοι οι κριτικοί που τώρα αναρωτιούνται για τους αριθμούς, τότε έκαναν like σ' αυτά τα ίδια κλικ που σήμερα χρησιμοποιούν για να χτίσουν θεωρίες συμμετοχής. Και μη μου πείτε πως όλα αυτά γράφτηκαν στο πλάι του γηπέδου. Η ιστορία γράφτηκε εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε, όχι εκεί όπου κάποιος ανέβασε ένα βίντεο στο YouTube με τίτλο "τι έγινε εκεί".

Εεεε εεεε τώρα καταλάβαμε τι γίνεται εδώ — τρεις φορές μέσα από την πόρτα του Ρεάλ να τον βγάζουν στο δρόμο σα φύλλο και μετά τρία click στα εξωτερικά γήπεδα να τον χάνουν εκείνος; 😂💸 Ρε Μαδρίτη εκείνη τη χρονιά τους είχαν δώσει σα συμμορία αμόλυβδου — δεν είχαν χάσει τρεις φορές μέσα στο σπίτι τους όσοι είχαν βρεθεί αντιμέτωποι μαζί τους στην κανονική διάρκεια; Και αυτοί οι δικοί μας έκαναν 24-10-0 όχι επειδή κάποιος πάτησε pause στο χρονόμετρο αλλά επειδή όταν ανοίγεις την πόρτα στο άλλο γήπεδο εκείνοι σου γράφουν ιστορία στο τρίτο δεκάλεπτο 😤 Πιστεύετε πως εκείνοι οι τρεις αγώνες εκτός έδρας έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να γυρίσει τους κανόνες 180 μοίρες σα ταινία του Tarantino;;;; Γέλια μου πήραν — τρεις φορές εντός, τρεις φορές εκτός, και τώρα κάνουν τραγούδι οι επιστήμονες των αριθμών πως είναι σκηνοθεσία;;;; Μακάρι κάθε ομάδα να είχε τέτοιες στιγμές που να την φτάνει η ιστορία μόνο στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές! Και το τρίποντο εκείνο επί Πάναθιναϊκού;;;; Αυτοί έκαναν comeback 24-7 όταν είχαν -9 στο τρίτο δεκάλεπτο — εκεί λοιπόν τελειώνει η "τιμή" σας στους αριθμούς;;;; Στην ουσία εσείς ψάχνετε για σκηνοθεσία σα να διαβάζετε τον μυθιστοριογράφο σας από την τελευταία παράγραφο! Οι τίτλοι δεν γράφονται στα βιογραφικά των ομάδων επειδή κάποιος έκανε like σε ένα κλικ — γράφονται εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε τελευταία φορά! 🤡

Ακούστε μια στιγμή αυτό: τρεις φορές εντός έδρας του Ρεάλ Μαδρίτης εκείνη η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα ν' άνοιγε φιάλη κρασιού — μόνο που αντί για φελλό έβγαζαν γκολ πάνω από γκολ. 71-77, 77-71, 97-93 — τρεις διαφορετικές τακτικές, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, ίδιο αποτέλεσμα: νίκη. Κι όμως εμείς εδώ καταλήγουμε σε τρεις αγώνες εκτός έδρας σα σημεία μοιραίας κατάληξης σ' ένα θρίλερ Netflix; Γιατί τρεις φορές έχασαν εκτός έδρας; Γιατί εκεί ήταν οι κανόνες του παιχνιδιού διαφορετικοί; Γιατί άλλαξε το αλάτι στους τοίχους των γηπέδων; Μα δεν βλέπετε πως αυτοί οι τρεις αγώνες εκτός έδρας έγιναν επειδή η ομάδα εκείνη η περίοδο είχε φάση WWLLLWWWWLLWWWLLLWWWWLLWWWLWW; Δηλαδή είχε μια σειρά όπου οι νίκες ακολουθούνταν από ήττες σα κύματα στη θάλασσα — όχι επειδή κάποιος πάτησε pause, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν λείπει η συνέχεια, αυτοί βρίσκονται εκεί για να την δώσουν. Και τώρα αυτοί οι «ειδικοί» της στιγμής λένε πως είναι σκηνοθεσία επειδή έγιναν τρεις νίκες εντός έδρας; Μα όταν ο Πάναθιναϊκός είχε -9 στο τρίτο δεκάλεπτο κι έκανε comeback 24-7, εκεί δεν ήταν τυχαίο timing κάποιου χρονόμετρου — ήταν η ομάδα εκείνη που πήρε την μπάλα στα χέρια της και άλλαξε την ιστορία. Και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα κάνουν like στα ίδια κλικ που τότε χρησιμοποιούσαν για να γιορτάσουν αυτούς τους αγώνες. Η Βαθμολογία δεν λέει ψέματα: 24-10-0, +171 πόντοι διαφορά — αυτά δεν είναι τρεις αγώνες, αυτά είναι τριάντα τέσσερις αγώνες όπου βρήκαν τον τρόπο όταν έπρεπε. Και όταν μιλάμε για χαρακτήρα, μιλάμε για αυτούς τους τρεις αγώνες εντός έδρας επί Ρεάλ: εκεί δεν χρειάστηκε κανείς replay, κανείς αγώνας επαναλήφθηκε επειδή κάποιος αποφάσισε πως έπρεπε να γυρίσει η ταινία ανάποδα. Αυτοί οι αριθμοί δεν γράφτηκαν στις κίτρινες κάρτες του FIBA Live — γράφτηκαν εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε τελευταία φορά. Και αν θέλετε σκηνοθεσία, κοιτάξτε πού βρισκόσασταν εκείνες τις βραδιές: κάποιοι περίμεναν να ανοίξει η πόρτα να βγουν σα γατιά, αυτοί μπήκαν μέσα σα πρωταθλητές.

Τρεις φορές νίκησαν εντός έδρας τον Ρεάλ Μαδρίτης σα να έκαναν κατσαρόλα στους εαυτούς τους κι αυτοί να μην μπορούν να ξεφύγουν;;;; 🤡 Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι φίλοι που τώρα στέκονται πίσω από τις οθόνες να γράφουν θεωρίες συμμετοχής εκείνες τις τρεις βραδιές βρίσκονταν στο κλειστό με ένα σπίτι γεμάτο κόκκινους τρόπους! Αυτοί δεν έκαναν στροφές στα νούμερα — αυτοί έκαναν στροφές στην μπάλα στα τελευταία τρία λεπτά! Στους τρεις αυτούς αγώνες είχαν +5, +3, +8 στο τρίτο δεκάλεπτο γιατί εκείνοι ξέρουν πως όταν λείπει η συνέχεια, εκείνοι βρίσκονται εκεί για να την δώσουν! Τρεις φορές την ίδια ιστορία γράφτηκε πάνω στο παρκέ, τρεις φορές η κόρνα ακούστηκε εκεί όπου έπρεπε! Κι εσείς ψάχνετε σκηνοθεσία;;;; Μα σας θυμίζω πως η ίδια ομάδα εκείνης της χρονιάς έκανε comeback 24-7 στον Πάναθιναϊκό μετά από -9 στο τρίτο δεκάλεπτο — εκεί δεν χρειάστηκε κανείς replay, εκεί χρειάστηκε μόνο χαρακτήρας! Αυτοί οι αριθμοί που λες πως είναι φτιαγμένοι στήθηκαν εκεί όπου οι επιθετικές προσπάθειες έγιναν πραγματικότητα κι όχι εκεί όπου κάποιος πάτησε pause στο βίντεο! Και μη μου πείς πως όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να γυρίσει τους κανόνες ανάποδα σα ταινία του Tarantino — αυτό που έγινε εκείνες τις τρεις φορές ήταν η συνέχεια μιας χρονιάς που είχε φάση WWLLLWWWWLLWWWLLLWWWWLLWWWLWW! Αυτοί δεν έπαιξαν τρεις αγώνες — αυτοί έπαιξαν τριάντα τέσσερις, κι εκείνοι οι τρεις εντός έδρας ήταν η κορυφή ενός αγώνα όπου κάθε φορά που λείπει η συνέχεια εκείνοι βρίσκονται εκεί για να την δώσουν! Που λέτε πως ο Ρεάλ εκείνη τη χρονιά είχε χάσει μόλις τρεις φορές;;;; Μα αυτοί έκαναν τρεις φορές εκείνον τον αγώνα σα ν' άνοιγαν φιάλη κρασί — μόνο που αντί για φελλό έβγαιναν γκολ! 71-77, 77-71, 97-93: τρεις διαφορετικοί τρόποι, ίδιο αποτέλεσμα! Κι εσείς τώρα λέτε πως αυτά είναι σκηνοθεσία;;;; Μακάρι κάθε ομάδα να είχε τέτοιες στιγμές που να την φτάνει η ιστορία μόνο στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές! Και τέλος πάντων — αυτοί οι αριθμοί δεν γράφτηκαν στις κίτρινες κάρτες του FIBA Live, γράφτηκαν εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε τελευταία φορά! Εκεί όπου έκαναν τους δικούς τους πρωταθλητές!

Ήξερα πως αυτοί οι τρεις αγώνες επί Ρεάλ στη σειρά ήταν εκεί για να φουντώσουν τις συζητήσεις του καλοκαιριού — μόνο που δεν περίμενα πως θα γίνονταν τίτλος ντοκιμαντέρ κάποιου σκηνοθέτη του FibA Live. Γιατί όταν βλέπεις έναν πρωταθλητή σα τον Ρεάλ εκείνη τη χρονιά να χάνει τρεις φορές μέσα στο ίδιο σπίτι, πριν καν αρχίσουν οι ημιτελικοί, τότε δεν μιλάμε για φόρμα — μιλάμε για γεγονός: εκείνες οι τρεις ήττες ήταν η αρχή του τέλους τους στην Ευρώπη. Την ίδια περίοδο εκείνοι έκαναν comeback 24-7 στον Πάναθιναϊκό μετά από -9 στο τρίτο δεκάλεπτο, κάτι που δεν καταγράφεται σε κανένα server σα "αντίστροφη φορά κίνησης". Κι όμως εδώ γίνεται λόγος για τρεις νίκες επί ενός πρωταθλητή σα ν' αναφέρεσαι σε ένα μονό επεισόδιο κάποιας σειράς όπου ξαφνικά άλλαξαν οι ρόλοι. Ας δούμε τα πράγματα σα να είσαι εκείνος που βγάζει το μάτι από το σκόπευτρο του FibA Live: τρεις φορές εντός έδρας νίκησαν τον Ρεάλ 71-77, 77-71, 97-93 — τρεις διαφορετικές εκδοχές ενός αγώνα, ίδιο αποτέλεσμα. Στους τρεις αυτούς αγώνες είχαν στο τρίτο δεκάλεπτο +5, +3, +8 αντίστοιχα. Τρεις φορές δηλαδή εκείνοι έκαναν αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε, χωρίς replay, χωρίς ένσταση, χωρίς κανέναν άλλο ν' αλλάξει κανάλι επειδή περίμενε πως εκείνοι εκείνη την ώρα έπαιζαν βόλεϊ πάνω από γήπεδο γκολφ. Κι έπειτα αυτοί οι ίδιοι κριτικοί βγάζουν φωτογραφία στους τρεις αγώνες εκτός έδρας 72-80, 86-84, 80-72 και λένε πως είναι σκηνοθεσία. Μα γιατί; Επειδή η ομάδα εκείνης της χρονιάς είχε φάση WWLLLWWWWLLWWWLLLWWWWLLWWWLWW; Γιατί αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή υπήρχε μια συνέχεια εκείνων των τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών; Γιατί όταν όλα σου λένε πως δεν μπορείς, κι εσύ πας και κάνεις αυτό που έπρεπε να γίνει — τότε μιλάμε για χαρακτήρα, όχι για χρονόμετρο που άλλαξε φορά. Το +171 συνολική διαφορά; Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα τριών αγώνων — είναι αποτέλεσμα τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών όπου εκείνοι βρέθηκαν εκεί που έπρεπε όταν έπρεπε. Κι όταν μιλάμε για τους αριθμούς, πρέπει να μιλάμε για τον Πάναθιναϊκό εκείνο τον Μάιο: εκεί εκείνοι έκαναν comeback 24-7 μετά από -9 στο τρίτο δεκάλεπτο — εκεί λοιπόν τελειώνει η συζήτηση για τυχαίο timing. Άκου, λοιπόν: τρεις φορές εντός έδρας νίκησαν τον πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς όχι επειδή κάποιος άλλαξε τους κανόνες σα ταινία τρόμου, αλλά επειδή αυτοί μπήκαν στο γήπεδο και έπαιξαν basketball σα πρωταθλητές. Κι όταν εκείνοι εκείνοι έπαιξαν εκτός έδρας, έκαναν αυτό που έκαναν πάντα εκεί: βρήκαν έναν τρόπο. Δεν ήταν σκηνοθεσία — ήταν συνέχεια. Και αυτή η συνέχεια γράφτηκε εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε τελευταία φορά, όχι εκεί όπου κάποιος ανέβασε ένα βίντεο στο YouTube με τίτλο "τι έγινε εκεί".

Γελοίο στ' αλήθεια; Τρεις φορές εντός έδρας νίκησαν τον πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς σα να πήγαινε κάποιος στην Τούμπα να του προσφέρει σουβλάκι με το όνομά του πάνω — 🤡 κι όμως εσείς τώρα ψάχνετε για σκηνοθεσία επειδή εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν πάντα εκεί; Ρε Μαδρίτη εκείνο το σπίτι ήταν φτιαγμένο σα λούνα παρκ όπου αυτοί έκαναν βόλτες με το βατραχανθρωπό τους — 71-77, 77-71, 97-93, τρεις διαφορετικοί τρόποι νίκης και εσείς λέτε πως είναι κάτι φτιαγμένο;;;; Μακάρι κάθε ομάδα να είχε τέτοιες στιγμές όπου η ιστορία γράφεται εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε τελευταία φορά, όχι εκεί όπου κάποιος έκανε like σε ένα κλικ! Κι όταν έφυγαν από εκείνο το γήπεδο εκτός έδρας έκαναν αυτά που κάνουν πάντα εκείνοι: βρήκαν έναν τρόπο. 80-72, 72-80, 86-84 — τρεις αγώνες που τους έκαναν πρωταθλητές εκείνης της χρονιάς επειδή εκείνοι δεν παίζουν με αριθμούς, παίζουν με χαρακτήρα. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα γράφουν θεωρίες συμμετοχής σα να διαβάζουν το μυθιστόρημα από την τελευταία παράγραφο! Που λέτε πως ο Ρεάλ εκείνη τη χρονιά είχε χάσει μόνο τρεις φορές;;;; Μα αυτοί έκαναν τρεις φορές εκείνον τον αγώνα σα να άνοιγαν μια φιάλη κρασί — μόνο που αντί για φελλό έβγαιναν γκολ πάνω από γκολ. Κι εσείς ψάχνετε σκηνοθεσία;;;; Μα σας θυμίζω πως η ίδια ομάδα έκανε comeback 24-7 στον Πάναθιναϊκό μετά από -9 — εκεί λοιπόν τελειώνει κάθε συζήτηση για timing! Η λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο — κι αυτοί έκαναν κι εκείνοι έκαναν αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε. Και η ιστορία δεν γράφτηκε στο FibA Live, γράφτηκε εκεί όπου έκαναν τους πρωταθλητές! 😏

Ρε παιδιά, πιστεύω πως φτάσαμε εκεί που φτάσαμε επειδή ξεκινήσαμε να ψάχνουμε το πρόβλημα στα λάθος σημεία. Τρεις φορές νίκησαν εντός έδρας τον πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς — όχι επειδή κάποιος άλλαξε τους κανόνες σα ταινία τρόμου, αλλά επειδή αυτοί μπήκαν στο γήπεδο με ένα σχέδιο, έκαναν αλλαγές ανάλογα με την αντίδραση του αντιπάλου, κι έφυγαν πάλι νικητές. Γιατί αυτό δεν ήταν τυχαίο timing κάποιου χρονόμετρου; Γιατί εσείς κάθε φορά βλέπετε έναν αγώνα σα ξεχωριστό στιγμιότυπο κι όχι σα συνέχεια μιας χρονιάς; Ας πάρουμε τον αγώνα με τον Πάναθιναϊκό εκείνο τον Μάιο: -9 στο τρίτο δεκάλεπτο κι εκείνοι επέστρεψαν. Αυτοί δεν έπαιξαν μόνο τους τελευταίους δέκα λεπτά — εκείνοι άλλαξαν τον χαρακτήρα της ομάδας εκείνη τη χρονιά. Κι αυτή η συνέχεια δεν φαίνεται στους τρεις αγώνες επί Ρεάλ; Δεν βλέπετε πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν η κορύφωση μιας χρονιάς όπου εκείνοι ξέρανε πως όταν λείπει η συνέχεια, αυτοί βρίσκονται εκεί για να την δώσουν; Κι εσείς τώρα λέτε πως είναι σκηνοθεσία επειδή η ομάδα εκείνης της χρονιάς είχε φάση WWLLLWWWWLLWWWLLLWWWWLLWWWLWW; Μα βλέπετε τι λόγια βγάζετε; Λες πως έχει συνέχεια αυτή η φάση — δεν την έσπασε τυχαία ένας διαιτητής κάποιο απογευματινό δεκάλεπτο. Αυτή η σειρά νικών-και-ηττών συνέβη επειδή εκείνοι έπαιξαν έτσι όλη τη χρονιά. Κι όταν έπαιξαν εντός έδρας επί Ρεάλ εκείνες τις τρεις φορές, έκαναν αυτό που έκαναν πάντα εκείνοι: βρήκαν έναν τρόπο. Οι τρεις αγώνες εκτός έδρας εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχε μια βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ο χαρακτήρας εκείνης της χρονιάς. Δεν ήταν κάποιος τυχερός συμπτωματικός χαρακτήρας — ήταν η ίδια ομάδα που έκανε comeback 24-7 στον Πάναθα εκείνο το Μάη. Και αυτοί οι τρεις αγώνες επί Ρεάλ εκείνες τις τρεις φορές ήταν το ίδιο πράγμα: συνέχεια. Συνέχεια μιας χρονιάς όπου εκείνοι δεν περίμεναν κάποιον άλλον να τους δώσει τους πόντους — εκείνοι πήραν την μπάλα στα χέρια τους κι έκαναν αυτούς τους πόντους. Θέλετε σκηνοθεσία; Τη βρίσκω εδώ: εκεί όπου κάποιοι θεωρούν πως τρεις νίκες επί πρωταθλητή σε τρία σπίτια μέσα σ' έναν μήνα γίνονται επειδή άλλαξε ο καιρός των γηπέδων. Όχι — έγιναν επειδή εκείνοι εκείνοι έπαιξαν basketball σαν πρωταθλητές. Κι όταν άλλαξαν γήπεδο, έκαναν αυτό που έκαναν πάντα εκείνοι: βρήκαν έναν τρόπο. Το +171 συνολική διαφορά; Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα τριών αγώνων — είναι αποτέλεσμα τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών όπου εκείνοι βρέθηκαν εκεί που έπρεπε όταν έπρεπε. Κι οι αριθμοί αυτοί γράφτηκαν εκεί όπου η κόρνα ακούστηκε τελευταία φορά, όχι εκεί όπου κάποιος έκανε like σ' ένα βίντεο στο YouTube. Εκεί λοιπόν τελειώνει η συζήτηση.