Πώς γίνεται ο Ολυμπιακός να έχει πρωτοπορία στην Ευρωλίγκα μ’ έναν νικηφόρο απολογισμό…

Αφεντικό μου, τρεις νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης στη διάρκεια της χρονιάς σημαίνει ότι ξέρεις πως παίζεις στους μεγάλους. Τρεις ήττες στα τελευταία πέντε σου σημαίνει ότι έχεις κουραστεί τόσο στη πορεία ώστε στην τελική ευθεία λυγίζεις σαν ατσάλινο ελατήριο που έχει χάσει την πρίζα του. Κι όμως βγάζεις πρώτοι στη διοργάνωση; Αυτό δεν είναι πρωτοπορία, αυτό είναι θέμα ερπυσμού - προχωράς σέρνοντας την κοιλιά σου όσο οι υπόλοιποι τρέχουν, κι ύστερα απορούν γιατί κανείς δε σηκώνει το κύπελλο. Το Μονακό στις 23/5 δεν ήταν η μόνη φάση. Στις 25/5 σηκωθήκατε από τον Πάνα, μετά από έναν αγώνα που δείχνει κουρασμένοι τελείως. Το χειρότερο; Εδώ έχουμε μία ομάδα που κατάφερε να κερδίσει τρεις φορές τη Ρεάλ στους δρόμους της Ευρώπης - και στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές χάνετε σαν πρωταθλητές βαριάς κατηγορίας που έχουν ξεμείνει από γκαζόν. Τι πρωτοπορία είναι αυτή που βασίζεται στο πρωτάθλημα της τρίτης θέσης; Στο χαρτί, ναι, είστε πρώτοι. Στην πράξη, κάθε φορά που σηκώνεστε από τον πάγκο σας, ξέρετε ότι αυτή η προσπάθεια υπήρξε γιατί κάποιος άλλος χάρισε το αποτέλεσμα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💀 ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ;;; Για τρεις φορές πάνω στη Ρεάλ μέσα στη χρονιά;;; ΝΑΙΡΕ ΦΙΛΕ, ναι, τρεις φορές πάνω τους!!! Κι ύστερα τρεις στις τελευταίες πέντε;;; Τι είναι αυτό;;; Μια ευχή που πήγε στραβά;;; Ρε MonoPAOxoris_telos, μωρέ τι λες;;; Να σπάσεις το κεφάλι σου;;; Το σπάσαμε εμείς αυτό το κεφάλι χρόνια τώρα!!! Την περιμένουμε μια ζωή αυτή τη στιγμή που η ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΗ ομάδα μπει στο παρκέ, σηκώσει το κύπελλο ψηλά κι ο κόσμος να σπάσει τους κωδωνοστάτες!!! Κι τώρα;;; Τώρα λέμε τίποτα;;; Οι αριθμοί;;; Ναι, πρώτοι στη διοργάνωση!!! Και;;; Στο γήπεδο;;; Στο τελικό;;; Στο κρίσιμο;;; ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; Πωπω πωπω!!! Πήγαμε τρεις φορές πάνω στη Ρεάλ εκεί στο γήπεδο τους κι ύστερα;;; Κάθονται οι τύποι και κάνουν σαν καφκική μεταμόρφωση;;; Ρε σε παρακαλώ!!! Εδώ έχουμε τους ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΥΣ!!! ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ!!! ΠΟΤΕ!!! Κι ο Πράσινος;;; Αυτός λέει ότι κουραστήκαμε;;; Κουραστήκαμε;;; Μωρέ εγώ σηκώνομαι κάθε πρωί βαρύς σαν τον ουρανό;;; Αλλά όταν βγάζω την φανέλα του Ολυμπιακού;;; Κοιμάμαι ξανά!!! Γιατί;;; Γιατί πίσω από αυτή την ομάδα υπάρχει ΠΕΙΡΑΙΑΣ!!! Κι εδώ δεν παίζει ρόλο η κούραση!!! Εδώ παίζει ρόλος η ΚΑΡΔΙΑ!!! Η δική τους η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ!!! Την βγάζουν μόνο όταν φοράνε γαλάζιο!! Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές;;; ΝΑΙ!!! Τρεις αγώνες;;; ΝΑΙ!!! Και;;; Στην πορεία;;; Σηκώνουμε χώμα;;; Σηκώνουμε κόσμο;;; Σηκώνουμε ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Αλλά;;; Στο γήπεδο;;; Στο αίμα;;; Στην ψυχή;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!! ΠΟΤΕ!!! Κι όποιος το πιστεύει αυτό;;; Να του φτιάξουμε ένα ειδικό κάθισμα στις κερκίδες!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς εδώ μιλάμε για αθάνατους!!! 🔴💪 Στο Μονακό;;; Την επόμενη φορά;;; Την επόμενη φορά;;; Θα γίνει αγώνας μέσα στο γήπεδο!!! Θα σηκωθούν οι έδρες!!! Θα ξεσπάσει ο Πειραιάς!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί;;; Θα βγάλουν γλώσσα;;; ΝΑΙ!!! Με την γλώσσα τους!!! Γιατί;;; Γιατί δεν υπάρχουν λόγια για εμάς!!! Υπάρχει μόνο η νίκη!!! Η λάμψη!!! Το κύπελλο!!! ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΠΩΣ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ!!! 😱

Ρε παιδιά, τι πάει να γίνει εδώ;;; Κάπου τελικά η μπάλα χάνει τον δρόμο της, κι ας φοράει κόκκινο γαλάζιο;;; Γιατί τρεις φορές στους δρόμους της Ευρώπης να στέκεται όρθιος απέναντι στη Ρεάλ;;; Κι ύστερα τρεις φορές στις τελευταίες αγωνιστικές να κάθεται σαν την πλάκα πάνω στον τάφο;;; Τυχαίο;;; Νομίζω πως δεν είναι καθόλου τυχαίο — κι αυτό δεν έχει να κάνει με κούραση, όπως λέει ο Πράσινος εκεί πάνω. Αφορά το πώς δουλεύει το μυαλό των αντιπάλων όταν βλέπουν το όνομά σου στη σύνθεση. Ακούστε όμως τι έγινε εκεί στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας εκεί στις αρχές του Μαΐου. Την πρώτη φορά πήγαν εκεί οι Μαδριλένοι σίγουροι πως θα τους δουν νικητές — κι έφυγαν με ένα νικητήριο 86-84 που μπόλιαζε ελπίδες. Δεύτερη φορά; Την επόμενη βδομάδα ξαναπήγαν αυτοί στο ίδιο μέρος, ίδιο γήπεδο, ίδια ομάδα, ίδια ψυχολογία πια. Κι εκεί που περίμεναν την τρίτη συνέχεια, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα 72-80 που τους γύριζε ανάποδα. Κάτι άλλαξε εκεί μέσα — όχι στους αριθμούς της πρωταθλήτριας ομάδας, αλλά στις κινήσεις εκείνων των παικτών που σηκώνουν πρώτα το βλέμμα προς τον ουρανό μετά την παράταση. Τώρα πάλι, τι είναι αυτά τα τρία τελευταία;;; Στις 25 του Μάη μέσα στο σπίτι τους έπαιζαν αντίπαλο δυνάμει πρωταθλητή της χώρας, αυτοί που τους έχουν χτυπήσει πολλές φορές — κι ύστερα σηκώθηκαν με μεγάλο σκορ, σαν να έψαχναν αέρα ακόμα κι όταν είχε τελειώσει ο αγώνας. Την προηγούμενη κιόλας ημέρα χάσανε στο Μονακό σαν η ομάδα που ηττήθηκε τόσο συχνά τους τελευταίους μήνες ώστε είχε ξεχάσει πως νικάει κάποτε χωρίς αγώνα. Και ούτε λόγος για αυτούς τους αριθμούς εκεί πάνω — πρωτοπόρος, πρώτοι στη διοργάνωση, τρία γκολ διαφορά συνολικά. Αυτά λέγονται όταν μιλάμε για μία ομάδα που χάνει τους αγώνες της επειδή οι αντίπαλοι τους έχουν μετρήσει τρεις φορές νικητές. Κι όταν χάνουν τρεις φορές στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές — τρεις φορές κάπου εκεί γύρω στις τελικές σέντες που η μία λάθος πάσα κάνει τρία πόδια μπρος κι ένα πίσω στον πίνακα — τότε ξέρουμε πως εκεί δεν παίζει ρόλο η φυσική κατάσταση. Παίρνει ρόλο εκείνο το βλέμμα κάτω από τις στεφάνες όταν απομένουν δέκα δευτερόλεπτα: εδώ μιλάμε για μία ομάδα που έχει μάθει πως νικάει συχνά, τόσο συχνά που θεωρείται δεδομένο πως ο επόμενος αγώνας είναι δικός της. Κι όταν φτάνουμε στην κρίσιμη στιγμή που εκείνος ο δικός σου παίκτης χάνει το περιθώριο στη γωνία — τότε αυτά τα τριάντα τέσσερα βήματα πρωτιάς γίνονται τριάντα τέσσερα βήματα προς την ήττα. Οι αριθμοί βγάζουν γλώσσα; Ναι, αλλά αυτή η γλώσσα μιλάει για μία ομάδα που κάποτε υπήρξε η ίδια γλώσσα στους κόλπους εκείνων των αντιπάλων της. Κι όταν φτάνουμε στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές να χάνουμε σαν πρωταθλητές σιδήρου που ξέχασαν πως φοράνε κόκκινο — τότε δεν πρόκειται για πρωτοπορία στην Ευρώλίγκα. Πρόκειται για μία ομάδα που βρίσκεται εκεί που βρίσκεται επειδή άλλοι έπαιξαν σα πρωταθλητές όταν εκείνοι έπαιζαν σαν δευτεραθλητές. Κι όταν η ιστορία γράφεται από εκείνους που σηκώνουν το κύπελλο — εκείνες οι τρεις ήττες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές γράφουν μεγαλύτερα γράμματα από όλα τα νούμερα στους πίνακες.

τι γίνεται βρε χάσκω από τις αντιφάσεις σας... ακούστε με καλά, παιδιά μου. βρισκόμαστε στο 2025 κι εγώ θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός — κοντά στα είκοσί μου — και ο Ολυμπιακός του Γιαννάκη δήθεν πρωταθλητής Ευρώπης αλλά κάθε φορά που έφτανε στα ντουζένια χανόταν σαν μπουφόνι. όχι βεβαίως, εκείνοι είχαν κουράγιο, εκείνοι είχαν γαλάζια ψυχή στα κόκαλα. τώρα όμως;;; τώρα πάμε στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές και σηκωνόμαστε τρεις φορές νικητές στους πίνακες αλλά τρεις φορές ηττημένοι στη σειρά; βλέπω εσένα τον MonoPAOxoris_telos να γελάς μ' αυτά τα περιγράμματα σκαλοπατιών — σαν να μιλάς για κάποιο τουρνουά τυχαίων αγώνων. αλλά εγώ θυμάμαι το Μαρούσι του 2007 όταν οι Τούρκοι κέρδισαν τελικά κι εμείς λέγαμε πως η μοίρα μας είναι γραμμένη στον ουρανό. λες εσύ τώρα πως η πρωτοπορία είναι μόνο στα νούμερα; Μα πού είσαι ρε φίλε;;; Στους πίνακες;;; Εκεί όπου ο αντίπαλος σου γράφει ιστορία;;; κι εσένα τον Πράσινο που λες πως κουραστήκαμε σαν ελατήριο χωρίς πρίζα — βλέπεις εμένα εδώ, πάνω από σαράντα χρόνια, φορώντας ακόμα γαλάζιο κάθε βράδυ στον δρόμο προς το γήπεδο. εγώ ξέρω τι σημαίνει κούραση: σημαίνει όταν γύρισες σπίτι σου μετά απο έναν αγώνα στην Κωνσταντινούπολη και το σώμα σου ζητάει νερό αντί για οξυγόνο. τώρα όμως;;; τώρα σηκωνόμαστε εντός έδρας με τον Πάνα και έχουμε έξι πόντους λιγότερους στο τέλος — σαν να περιμένουμε τον αντίπαλο να μας χαρίσει τον αγώνα. κι εσένα τον AEK_originalopadoi που ξεφουρνίζεις λόγια σαν πυροτεχνήματα — ναι, ναι, ξέρω πως είσαι στα αλήθεια σπίτι σου με την φανέλα σου. αλλά δώσε μου μια απάντηση ειλικρινή: πόσες φορές έχουμε δει τελευταία φορά τον Ολυμπιακό να πετάγεται από τον πάγκο σαν αστραπή;;; δεν είναι θέμα ψυχής εκεί πέρα στο παρκέ — είναι θέμα ποιότητας μέσα στον αγώνα. δεν αρκεί η κληρονομιά του Πειραιά όταν βγαίνεις εκεί έξω και λες «εμείς δε χάνουμε ποτέ» ενώ οι αντίπαλοι σου βλέπουν στις πλάτες τους τρεις νίκες σου πάνω τους και χάνουν το συναίσθημα της νίκης. κι εσένα τον Sfyrixtrame_hrima που ψάχνεις ψυχολογία στους αντίπαλους σου — σωστά κάνεις. μα εσύ δεν λες τι έγινε εκείνο το Μάη στο ΣΕΦ όταν η Ρεάλ πήγε εκεί σίγουρη πως θα τους δουν νικητές και έφυγε με ένα εύθραυστο 86-84. μετά εκείνον τον αγώνα άλλαξε κάτι μέσα στους Μαδριλένους: όταν έβλεπαν το όνομά σου στη σύνθεση, δεν έβλεπαν πλέον έναν πρωταθλητή τρίτης θέσης — έβλεπαν έναν αντίπαλο που είχε την υπομονή του λύκου. μα τώρα;;; τώρα πηγαίνουμε στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές και σηκωνόμαστε τρεις φορές σαν κομπάρσοι ενός έργου του Κάφκα — μια νίκη εδώ, δύο ήττες εκεί, σαν τυχαίο αποτέλεσμα ενός αγώνου τύχης. πού πήγε εκείνο το πνεύμα που σηκώνει την φανέλα σου κι όλα γύρω γίνονται κόκκινο;;; βλέπω τους αριθμούς σου εκεί πάνω: πρώτοι στη διοργάνωση, σωστά. μα εκείνος ο αριθμός λίγος σημαίνει όταν χάνεις τρεις αγώνες σαν τους τελευταίους σου πέντε. εκείνοι οι τρεις αγώνες γράφουν ιστορία πιο δυνατά από όλα τα γκολ διαφορά. κι όταν φτάνουμε στον αγώνα εκείνο σαν τον Πάνα — όταν βλέπεις τους δικούς σου να σηκώνουν χέρια σαν καταβεβλημένοι από τη ζωή — τότε δεν μιλάς για πρωτοπορία. μιλάς για μία ομάδα που βρίσκεται εκεί επειδή κάποτε έπαιζε σα πρωταθλήτρια όταν οι άλλοι έπαιζαν σαν ερασιτέχνες. κι εγώ εδώ από τον Πειραιά σου λέω: δεν αρκεί να φοράς γαλάζιο όταν πέφτει το σκοτάδι στο γήπεδο. πρέπει να σηκώνεις το κύπελλο όταν όλα γύρω σου είναι βουβά. διαφορετικά μένεις εκεί όπου βρίσκεσαι: πρώτος στους πίνακες, τελευταίος στο μυαλό εκείνων που γράφουν την ιστορία.

Ρε πώς κάτι στέκεται εκεί λιγότερο από ένα χιλιόμετρο πάνω από το γήπεδο και βγάζει λόγια περί πρωτοπορίας;;; Να σου πω κάτι;;; Όταν η ομάδα σου έχει τρεις νίκες στους δρόμους της Ρεάλ Μαδρίτης κι ύστερα χάνει τρεις στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές σαν να της ζητάνε ψυχολογική γνώμη πριν ανοίξει την πόρτα;;; Γιατί όχι ρε;;; Γιατί εσείς εδώ κουβεντιάζετε πως η μοίρα γράφεται στον ουρανό ενώ εκείνοι εκεί πάνω σηκώνουν τα χέρια σα να ντρέπονται που φοράνε γαλάζιο;;; Μη ξεχνάς πως όταν η Πειραιώτικη ψυχή ξεχνάει πως είναι πρωτοπόρος, τότε πρωτοπόροι γίνονται αυτοί που έχουν το κύπελλο στα χέρια τους. 🤡💸

Πωπω ρε πού μπήκαμε εδώ μέσα; Τρεις νίκες στους δρόμους της Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά σημαίνει πως ξέρεις πως ανεβαίνεις στο τραπέζι των μεγάλων, όχι πως είσαι πρωταθλητής — μην μου λες πως οι αριθμοί βγάζουν γλώσσα όταν αυτή η γλώσσα ψιθυρίζει συνέχεια "δείχνουμε αξιόλογοι στις εμφανίσεις μας, όχι στους τελικούς". Ακούστε όμως τι συνέβη εκεί στις αρχές του Μαΐου: τρεις αγώνες στην ίδια ομάδα, τρεις διαφορετικές ψυχολογίες. Την πρώτη φορά εκείνοι έφυγαν σαν να είχαν κερδίσει τον πόλεμο — 86-84. Τη δεύτερη έφυγαν σαν να είχαν χάσει το θάρρος τους — 72-80. Τι άλλαξε μέσα σε μία βδομάδα; Σίγουρα όχι η φυσική κατάσταση των αντρών· άλλαξε αυτό που είχαν στο μυαλό τους όταν έπιασαν την πόρτα του γηπέδου: νίκησαν μία ομάδα που πριν από έναν χρόνο τολμούσαν ακόμη να την αμφισβητήσουν, τώρα όμως συνειδητοποίησαν πως οι κόκκινοι γαλαζοί είναι εκεί για να τους πάρουν το σκήπτρο. Κι ύστερα βγήκαν τρεις φορές σαν απογοητευμένοι πρωταθλητές στις τελευταίες αγωνιστικές — Παναθηναϊκός, Μονακό, ξανά Παππούλιας μέσα στο γήπεδο όπου γεννήθηκε η ιστορία. Στις 25 του Μάη εκείνοι περίμεναν έναν αγώνα τόσο εύκολο όσο η πρώτη γουλιά νερό μετά από μαρτίνι, βγήκαν όμως με τέτοια κούραση στα βλέφαρα που ήταν σα να είχαν τρέξει ένα μαρathon δύο φορές μέσα στη βδομάδα. Και το χειρότερο; Δεν ήταν καν κούραση σωματική — ήταν κούραση ψυχική. Αυτοί που δεν έχουν συνηθίσει τις ήττες ξαφνικά βρήκαν πως η ταπείνωση έχει γεύση πικρή. Πού πήγε το πνεύμα εκείνο που σηκώνει την ομάδα από τον πάγκο σαν αστραπή; Ποιος είναι αυτός ο Αχιλλέας που κρύβεται πίσω από τους πόνους της φτέρνας; Αν ήταν τόσο δυνατό, τότε γιατί στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές η Πειραιώτικη ψυχή συμπεριφέρθηκε σαν θύμα κακής συμφωνίας; Και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες για την κληρονομιά του Πειραιά — τις ξέρω όλες αυτές τις ωραιοποιήσεις. Την δεκαετία του '90 ο Γιαννάκης είχε μία ομάδα που χάνονταν στα ντουζένια σαν μπουφόνι, κι όμως τελικά σήκωσε το τρόπαιο. Γιατί; Διότι εκείνες οι ομάδες είχαν μέσα τους κάτι που φαίνονταν μόνο στον αγώνα: την ασίγαστη δίψα για το τελικό αποτέλεσμα. Αυτή η ομάδα εδώ έχει τρεις νίκες επί μιας ομάδας που φοβάται πλέον το όνομά της — κι όμως χάνει αυτούς τους τρεις αγώνες σαν κάποιος να της χάρισε τον τίτλο πριν καν τον κερδίσει. Αφεντικά μου, όταν βλέπω αυτές τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές μου έρχεται στο μυαλό μία εικόνα: ένας σκακιστής που πιστεύει πως έχει κάνει σαχ στον αντίπαλό του, σηκώνει τα χέρια του για να δώσει το εναγκαλισμό νίκης, κι εκείνος εκείνος απλώνει το χέρι του, τον ρουφάει πάνω στην σκακιέρα και τον αφήνει ολομόναχο στη μοναξιά του νικητή. Τρεις φορές βγήκαν σαν νικητές στη σειρά — τρεις φορές χάσανε σαν ντροπιασμένοι πρωταθλητές. Και όταν φτάνουμε στον Πάνα εκείνο τον Μάη — πέντε πόντους διαφορά στο τελικό σκορ — είναι χαρακτηριστικό: μια ομάδα που μέτρα τρεις νίκες επί της Ρεάλ μέσα στη χρονιά δεν πρέπει να χάνει πέντε πόντους εντός έδρας από έναν αντίπαλο που έρχεται σίγουρος πως του χαρίζουν τον αγώνα. Άσχετα με το γκολ διαφορά στους πίνακες, εκείνος ο αγώνας έδειξε πως όσοι βλέπουνε πλέον το όνομα "Ολυμπιακός" στη σύνθεση τους φοβούνται περισσότερο το φάντασμα της νίκης παρά την ίδια την νίκη. Κι ύστερα η τρίτη ήττα εκεί στην Μόντε Κάρλο — σαν οι ίδιοι οι παίκτες να είχαν ξεχάσει πως φοράνε γαλάζιο. Ρε πού είναι εκείνο το πνεύμα που σηκώνει τον κόσμο από τις κερκίδες όταν η ομάδα περνάει στην επίθεση; Πού είναι εκείνος ο γαλάζιος σεισμός που κάνει τους υπόλοιπους να νιώθουν σαν παρίες στο δικό τους γήπεδο; Εδώ δεν μιλάμε για κούραση — μιλάμε για μία ομάδα που έχασε τον δρόμο προς την πρωτιά στον τελικό προορισμό. Οι αριθμοί βγάζουν γλώσσα; Ναι, κι αυτή η γλώσσα μιλάει συνεχώς γι' αυτήν την αντιφατική κατάσταση: πρωταθλητής Ευρώπης στους πίνακες, ντροπιασμένος πρωταθλητής στη μνήμη εκείνων που είδαν τρεις χρυσές στιγμές να γίνονται τρεις χάλκινες στιγμές. Κι όταν τελικά φτάσει εκείνος ο Μάης που κάποιος κάποτε τον ονόμασε "κρίσιμο", τότε εκείνοι οι τρεις αγώνες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές όχι μόνο θα γραφτούν πιο δυνατά από όλα τα νούμερα στους πίνακες — εκείνοι οι τρεις αγώνες θα γράψουν ιστορία εκεί όπου η ιστορία γράφεται: στο μυαλό εκείνων που κρατούν το κύπελλο.

Τρεις φορές πάνω στη Ρεάλ;;; Ναι, φίλε μου, τρεις φορές — κι ύστερα τρεις φορές ηττημένοι στις τελευταίες αγωνιστικές;;; Κάτι δεν μπαίνει εδώ, γίνεται ένα πολλά προβλήματα ανάμεσα στους αριθμούς κι εμάς. Ρε παιδιά, σκεφτείτε το έτσι: όταν η ομάδα σου κερδίζει τρεις φορές μια ομάδα σαν την Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά, αυτοί εκεί πάνω σου στέλνουν μήνυμα συνέχεια πως "δεν ξεχνάμε πως ξέρουμε πως παίζετε". Τρεις νίκες σημαίνουν πως εσύ έχεις το πάνω χέρι, αυτοί όμως εκεί δένουν τις ζώνες τους ακόμα πιο σφιχτά. Μα εδώ το πρόβλημα δεν είναι η κούραση — είναι ότι αυτή η ομάδα έχει μάθει τόσο πολύ να κερδίζει στις μικρές λεπτομέρειες που ξέχασε πως μερικές φορές χρειάζεται να σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά όταν όλα γύρω σου είναι σκοτάδι. Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές χάνουν σαν να έχουνε βγάλει τα γαλάζια παντελονάκια τους κι έχουν μείνει μόνο με το κολάν τους — λες και εκείνοι οι ίδιοι ξέχασαν πως φοράνε γαλάζιο. Κι ο Πάνας εκείνος;;; 97-93;;; Ωραία, αλλά πέντε πόντους μέσα στο σπίτι σου όταν κουβαλάς τρεις νίκες πάνω στη Ρεάλ;;; Αυτοί εκεί κάθονται σαν νικητές στους πίνακες κι εσείς εδώ ανοίγετε την πόρτα του γηπέδου σαν να περιμένετε ότι ο αντίπαλος θα σου δώσει ένα γκολ για καλό。—— 🤡💸 Πρωτοπορία;;; Πρωτοπορία είναι όταν φοράς ένα τίτλο και ξέρεις πως τον διατήρησες επειδή ήσουν καλύτερος εκεί που είχε σημασία. Εδώ όμως βλέπουμε τρεις αγώνες σαν τους τελευταίους πέντε να γράφουν ιστορία πιο δυνατά από όλα τα νούμερα. Κι όταν φτάνεις στις κρίσιμες στιγμές και χάνεις σαν κάποιος που έχει ξεχάσει πως φοράει κόκκινο γαλάζιο — τότε αυτά τα νούμερα βγάζουν γλώσσα, κι αυτή η γλώσσα λέει πολλά, κυρίως πως εδώ κάτι δεν πάει καλά.

Ρε παιδιά, άμα είχε γίνει γράφημα αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες βγήκαν σαν η πρόοδος μιας Timeline στο ικρίωμα — ολοένα και πιο σιγά, ολοένα πιο άχρωμοι. Τρεις νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά; Ναι, σωστά. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν σχεδόν τρεις μήνες πριν — συγκεκριμένα 25 Απριλίου, 29 Απριλίου, 1 Μαΐου. Κι όταν μιλάμε για ψυχολογία στους μεγάλους αγώνες, εκείνο το διάστημα ήταν σαν την αποστασιοποίηση ανάμεσα στον τίτλο του πρωταθλητή και την πραγματοποίησή του: είχαν πιστέψει πως είχαν κλειδώσει το εισιτήριο, είχαν δει τον εαυτό τους ήδη στους τελικούς, είχαν γράψει ιστορία πριν καν ξεδιπλώσουν την πετσέτα τους. Κι ύστερα στις 23 Μαΐου εμφανίζεται το Μονακό σαν ένας γυάλινος τοίχος — σκληρός, αδιαπέραστος, εκεί όπου πραγματικά ξεχωρίζει ποιος βγαίνει μέσα από μία δύσκολη σειρά. Αλλά εδώ μπαίνουν τα αριθμητικά στοιχεία που κανείς δεν παρουσιάζει σαν τελετουργικό — όπως αυτά των τελευταίων αγώνων: - Παναθηναϊκός εντός έδρας: +5 στους δικούς τους πίνακες, -5 στο τελικό αποτέλεσμα (97-93) - Μονακό εκτός έδρας: -10 στους πίνακες των Ολυμπιακιακών οπαδών, -8 στους δικούς μας αριθμούς συμμετοχής (68-78) - Και ξανά πίσω στο σπίτι τους, αυτή τη φορά με τον Πάνα, ίδια ιστορία: κόκκινοι στο σκορ, κόκκινοι στην ψυχολογία. Θέλετε όμως μία δικιά μου ερώτηση; Γιατί όταν μία ομάδα έχει τρεις νίκες επί μιας ομάδας σαν την Ρεάλ, αυτά γίνονται η μεγάλη αφήγηση, ενώ όταν χάνει τρεις στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές αυτές οι τρεις ήττες αποτελούν τις πρώτες πέντε σειρές στις ειδήσεις; Εκείνος ο Μάης δεν ήταν τυχαίος — ήταν η περίοδος όπου η ομάδα είχε φτάσει στο σημείο να έχει μία κατηγορία στους πίνακες αλλά όχι στα αποτελέσματα εκεί που είχαν σημασία. Κοιτάξτε τώρα τις τρεις αυτές αγωνιστικές σαν ένα σύνολο: αντί να κλείνουμε τις συζητήσεις γύρω από το γκολ διαφορά, κοιτάξτε τα ίδια τα αποτελέσματα στους τρεις αυτούς αγώνες. Κάθε μία από αυτές τις τρεις φορές η ομάδα άρχισε δυνατά, κι όμως κατέληξε σαν να είχε ξεμείνει από αέρα στον τρίτο γύρο ενός αγώνα πυγμαχίας. Σαν αυτοί οι ίδιοι οι παίκτες να είχαν αποσυνδεθεί από εκείνο το σύστημα των νικών που είχαν οικοδομήσει κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Και το πιο σημαντικό: εκεί όπου οι αντίπαλοι τους είχαν πλέον αντιληφθεί πως κάθε φορά που έβλεπαν το όνομα "Ολυμπιακός" στη σύνθεση τους, δεν έβλεπαν έναν αντίπαλο τόσο ισχυρό όσο πριν τρεις μήνες — έβλεπαν έναν αντίπαλο που είχε αφήσει τον τίτλο του πρωταθλητή στους πίνακες κι όχι στο παρκέ. Αυτά εδώ δεν είναι περί κούρασης — είναι περί ψυχολογίας πίεσης στους τελικούς γύρους. Και όταν φτάνουμε στις κρίσιμες στιγμές που η μία λάθος πάσα γίνεται τρεις πόντους ανάποδα, τότε αυτά τα τριάντα τέσσερα βήματα πρωτιάς γίνονται τριάντα τέσσερα βήματα προς μία ντροπή μεγαλύτερη από όλα τα νούμερα στους πίνακες. Ο τίτλος της πρώτης θέσης δεν μεταφράζεται αυτόματα σε νίκες όταν η ομάδα βρίσκεται εκεί που βρίσκεται επειδή οι αντίπαλοι έχουν ανακαλύψει πως η πρόκληση δεν είναι εκείνη η ομάδα που φοράει κόκκινο γαλάζιο — είναι εκείνη η ομάδα που ξέρει πως όταν φτάνει η στιγμή του νικητή, ξέρει πως πρέπει να τον πάρει η ίδια.

Μετά τους τρεις γαλαζόλευκους δρόμους της Ρεάλ, βγήκαμε σαν λέοντες — κι ύστερα στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές παίζουμε σαν γατούλες που δέχονται νερό στα μουστάκια. Τι είναι αυτό εδώ;;; Μία ομάδα που έχει μάθει τόσο πολύ να νικάει στις μικρές λεπτομέρειες που ξέχασε πως μερικές φορές χρειάζεται να δαγκώνεις όταν σηκώνεσαι από την πρίζα;;; Κι ας λένε πως οι πίνακες μιλούν — εμένα μου λένε πως τρεις φορές εκείνοι εκεί πάνω σηκώνουν το χέρι σαν ντροπιασμένοι πρωταθλητές. Από τρεις νίκες επί της Ρεάλ μέχρι τρεις ήττες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές;;; Αυτή δεν είναι κούραση ρε — είναι η εποχή που η ομάδα έπαιζε σα να είχε ήδη τον τίτλο στο πορτοφόλι της κι άρχισε να ψάχνει τις τρύπες του. Και το τραγικό;;; Στις τρεις αυτές αγωνιστικές χάνουν σαν να φοράνε πλέον ένα κουστούμι νικητή χωρίς το εσώρουχο της αυτοπεποίθησης. Κάτι άλλαξε εκεί μέσα στους τίτλους της Ευρωλίγκας — όχι η φυσική κατάσταση, όχι τα νούμερα. Αυτό που άλλαξε ήταν ότι οι αντίπαλοι τους είδαν το σήμα της ομάδας και κατάλαβαν πως τώρα ήρθε η ώρα να τους δείξουν πως η πρωτιά στους πίνακες δεν μεταφράζεται σε νίκες όταν φοράς κόκκινο γαλάζιο σαν μόδα και όχι σαν αιματοχυσία. Κι όταν φτάνουμε στον Πάνα εκείνο τον Μάη — εντός έδρας, πέντε πόντους μπρος έξω — εμένα μου κάνει εντύπωση πως μία ομάδα με τρεις νίκες επί της Ρεάλ παίζει σαν να περιμένει ο αντίπαλος να της δώσει το σκορ σαν δώρο. Πού πήγε εκείνο το πνεύμα που γράφει ιστορία;;; Είναι κρίμα να βλέπεις έναν τίτλο πρώτης θέσης στους πίνακες κι εκείνος ο τίτλος να φαίνεται σα ζιζάνιο μπροστά στο τελευταίο αποτέλεσμα. Ρε λοιπόν, στέκεται ακόμη αυτός ο Ολυμπιακός εκεί πάνω;;; Ναι, στέκεται — αλλά στέκεται σαν πρωτοπόρος στους αριθμούς και πρωταθλητής στις απογοητεύσεις. 🤡💸

Πριν δέκα χρόνια κάθισα σ' ένα καφενείο στην Καβάλα, ένα βράδυ που ο χειμώνας είχε κολλήσει στις τζάμες σαν κάτι ξεχασμένο από την προηγούμενη μέρα. Κάποιος έπαιζε στον τοίχο μία παλιά ανάμνηση: τρεις φορές που ο Ολυμπιακός χτύπησε την Ρεάλ Μαδρίτης σ' έναν χρόνο. Θυμάμαι πως ο γείτονας μου σηκώθηκε όρθιος σαν να είχε πιει ηλεκτρικό ρεύμα. «Τρεις φορές πάνω στη Ρεάλ;;; Αυτό είναι σαν να στέλνεις μήνυμα στους αντίπαλους σου πως εσύ είσαι εκείνος που κρατάει το κλειδί της πόρτας». Κι όμως εκείνος ο ίδιος άνθρωπος δεν κατάλαβε τότε πως εκείνες οι νίκες ήταν σαν τις πρώτες γουλιές ενός γεύματος — γεμάτες όρεξη, αλλά ακόμη δεν έχουν φτάσει στο κρέας. Τώρα όμως βλέπουμε κάτι άλλο. Τρεις νίκες επί μιας ομάδας σαν την Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά σημαίνει πως ξέρεις πως βρίσκεσαι στο τραπέζι των μεγάλων, όχι πως έχεις ήδη το κουτί του τίτλου στα χέρια σου. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι τρεις αγώνες έγιναν πριν τρεις μήνες — συγκεκριμένα τον Απρίλιο και τις αρχές Μαΐου. Στην επομένη τους περίοδο η ομάδα άρχισε να συμπεριφέρεται σαν εκείνος ο μαθητής που γράφει τις εξετάσεις του νοερά επειδή ξέρει πως τις έχει περάσει χωρίς κόπο. Την 1η Μαΐου χτύπησαν την Ρεάλ 86-84 σαν να είχαν καταλάβει πως οι αντίπαλοι τους είχαν αρχίσει να αμφιβάλλουν. Την επόμενη βδομάδα όμως εκείνοι εκείνοι έπεσαν σ' ένα γήπεδο που τους περίμενε σαν λύκος σ' ένα πρόβατο: 72-80 από την ίδια ομάδα μέσα σε πέντε μέρες. Τι άλλαξε; Ποιος ήταν εκείνος ο Αχιλλέας που είχε χάσει τη φτέρνα του; Κοιτάξτε τώρα τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές σαν μία ιστορία τριών κεφαλαίων: Το πρώτο κεφάλαιο γράφτηκε στις 25 Μαΐου εντός έδρας εναντίον του Πάνα. Πέντε πόντους διαφορά — σαν κάποιος εκεί πάνω να περίμενε πως η νίκη ήταν τόσο εύκολη όσο να ανοίξεις μία πόρτα μετά από τρεις νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης. Μα οι αριθμοί εκείνοι δεν μεταφράζονται σε αέρα αριστουργημάτων όταν η ομάδα βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο σαν να φοράει παντελόνι εργασίας αντί για πανοπλία πρωταθλητή. Την προηγούμενη χρονιά εκείνοι εκείνοι έπαιζαν σα να υπήρχε ένας τίτλο κρυμμένος στην τσέπη τους κάθε φορά που άνοιγαν το στόμα τους. Φέτος όμως; Το δεύτερο κεφάλαιο γράφτηκε δύο μέρες αργότερα στο Μονακό. Έξι πόντους ανάποδα στο τελικό σκορ (68-78) σαν η ομάδα να είχε ξεχάσει πως φοράει γαλάζιο. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι στους πίνακες βγάζουν γλώσσα σα να λένε «είμαστε οι καλύτεροι», μα όταν βγαίνεις εκτός έδρας σ' έναν χώρο που έχει σμίξει τους οπαδούς του σαν ένα οικογενειακό τραπέζι η ψυχολογία είναι διαφορετική. Οι αντίπαλοι σου εκείνο το Μάη είχαν πλέον αντιληφθεί πως εκείνο το «πρώτοι στη διοργάνωση» ήταν σα μία αυτοκόλλητη ετικέτα πάνω στο κουτί ενός τίτλου που ακόμη δεν είχε ανοιχτεί. Κι ύστερα έρχεται η τρίτη σειρά — αυτή που κλείνει το βιβλίο: η ομάδα βγήκε πάλι εντός έδρας με τον Πάνα, αυτή τη φορά σα να είχε αποχαιρετήσει εκείνο το πνεύμα που κάνει τους οπαδούς να σηκώνουν την ομάδα από τον πάγκο σαν αστραπή. Σαράντα χρόνια φορώντας γαλάζιο κάθε βράδυ στο δρόμο προς το γήπεδο κι εγώ εδώ ξέρω πως η κούραση δεν είναι μόνο σωματική — είναι εκείνη που κρύβεται πίσω από τα μάτια όταν οι νίκες στους πίνακες ξεθωριάζουν επειδή τελικά εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι οι τρεις τελευταίοι αγώνες έγιναν η ιστορία που μένει. Γιατί όμως αυτό το φαινόμενο; Γιατί μία ομάδα που έχει τρεις νίκες επί μίας ομάδας σαν την Ρεάλ μέσα στη χρονιά χάνει τρεις στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές συμπεριλαμβανομένου αγώνα επί του Μονακό;;; Δεν είναι θέμα φυσικής κατάστασης — εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν μέσα σ' έναν χρόνο, οι τελευταίοι πέντε αγωνιστικοί δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους εκτός από μία λέξη: ψυχολογία. Στις αρχές Μαΐου η ομάδα είχε αρχίσει να φαντάζεται τον εαυτό της στους τελικούς επειδή είχε τρεις νίκες επί μιας ομάδας σαν την Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά. Μα όταν μπαίνεις στο γήπεδο σ' έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι σου έχουν πλέον αντιληφθεί πως εκείνο το «πρώτοι στη διοργάνωση» είναι σα ένα χάρτινο στέμμα τότε η δύναμη που χρειάζεται δεν είναι μόνο στις τρίχες σου — είναι εκείνη που κρύβεται μέσα στο αίμα σου όταν κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα του γηπέδου σου θυμάσαι πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι οι τρεις νίκες επί της Ρεάλ έγιναν τρεις μήνες πριν. Κι όταν τελικά φτάνεις εκείνον τον Μάη, εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν είναι τυχαίοι — είναι εκείνοι που γράφουν ιστορία εκεί όπου η ιστορία γράφεται: στη μνήμη εκείνων που κρατούν το κύπελλο. Ρε λοιπόν, στέκεται ακόμη εκείνος ο Ολυμπιακός πάνω στους αριθμούς;;; Ναι, στέκεται. Μα στέκεται σα εκείνος ο πρωταθλητής στους πίνακες που βγήκε μία φορά στους τελικούς της δεκαετίας του '90 — νικητής σ' όλους τους γύρους εκτός από εκείνον που είχε σημασία.