Γιατί το φάουλ επίθεσης είναι κανόνας και όχι τυχαία παράβαση στο μπάσκετ
Τι είναι αυτό το "φόουλ επίθεσης" για την ακρίβεια; Με λίγα λόγια, σαν να μου το εξηγούσες στην παιδική χαρά
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι να σου πω ρε κοπέλα μου, αυτά εδώ δεν είναι αστείο του κουκλοθέατρου αγγλία ότι σέρνουν το κουτί αριστερά δεξιά στη γωνία...
όταν φορτώνεις τον φρουρό σου σαν σακούλα τσιμέντο κι αρχίζεις ντουμιές σα σχολιαρόπαιδο στο γήπεδο, εκεί στήνεις φάουλ επίθεσης — όχι επειδή σου έπεσε τυχαία μια μπάλα στο κεφάλι αλλά γιατί ΚΑΝΕΙΣ το ντέρτι σου εργαλείο παράνομης πίεσης. κανόνας υπάρχει έτσι γιατί δεν γίνεται ντουμίλα η μπάλα να γίνεται πλυντηρίου είδος όταν κάποιος προσπαθεί ν' αποκτήσει πλεονέκτημα σπρώχνοντας ή φορτώνοντας ενώ εκείνος προσπαθεί μόνο να σταθεί όρθιος σαν άνθρωπος. ακόμα κι αν ο αμυντικός κατορθώσει να μείνει εκεί σαν μανιτάρι στον τοίχο, εκείνος που άρχισε την ιστορία έχει ήδη σπάσει τον κανόνα — σαν να του λες "πρόσεχε το βάρος σου πάνω μου" με αυτήν την επιθετική σπρωχτήρα συμπεριφορά.
Αυτά που γράφεις εκεί πέρα μού θυμίζουν τις πολλές φορές που στα παιδικά πρωταθλήματα ένας 12χρονος προσπαθούσε να σπρώξει έναν συμμαθητή του τρεις χρόνια μεγαλύτερο — και φυσικά έπεφτε στο δρόμο σαν κοτσάνι. Φοράεις το σώμα σου σα εργαλείο παράνομης πίεσης και περιμένεις από τον άλλον να αντέξει σαν υπομονετικός γκρίζος τοίχος;
Κοιτάξτε τι λέει ο κανονισμός της FIBA (άρθρο 33.7): όταν ένας επιθετικός φορτώνει έναν αμυντικό χωρίς νόμιμη κίνηση προς το καλάθι, εκείνος που προκαλεί την επαφή διαπράττει φάουλ επίθεσης. Δεν αρκεί να πεις "μου έβγαλε τον δρόμο". Αν σπρώξεις έναν αμυντικό που στέκεται ήσυχα σαν φάρος στις κορυφαλιές του φόβου σου, έχεις ήδη διακόψει τη φυσική ισορροπία της κίνησης.
Πάρτε ένα τυπικό περιστατικό στο EuroBasket 2022: ο φορ Ματέους Πόντες στους προημιτελικούς της Λιθουανίας-Σλοβενίας προσπαθούσε να ξεκολλήσει στον πόστ του. Ο τοπ 2 των Λιθουανών τον είχε στη ρίγλα αλλά όχι τόσο σφιχτά όσο φαίνεται στις κλασικές ταινίες δράσης. Ο Πόντες έκανε δύο μικρά βήματα αριστερά, σήκωσε τη μπάλα για σουτ, και εκεί — στιγμιαία — άρχισε να γέρνει προς τα εμπρός σαν πύργος που λικνίζεται στον άνεμο. Στη προσπάθεια του Λιθουανού να κρατηθεί όρθιος, οι δύο τους έκαναν μία σύντομη επαφή στον κορμό. ΔΕΝ ήταν ντρίμπλα, δεν ήταν καν προσπάθεια αποφυγής αμυντικού. Ήταν η στιγμή εκεί που ο επιθετικός χρησιμοποίησε το σώμα του σα μορφοποιημένο ατσάλι για να σπρώξει τον αμυντικό εκτός ισορροπίας.
Το φάουλ επίθεσης υπάρχει γιατί η μπάλα πρέπει να κυκλοφορεί — όχι να γίνεται είδος για πλυντήριο που ζυγίζει πάνω στη ζωή των αμυντικών. Όταν φορτώνεις τον αντίπαλο σα σάκος τσιμεντοκονίας, μετατρέπεις την κίνηση του αγώνα σε έκδοση WWE χωρίς σφυρίχτρα. Και στο τέλος ποιος κερδίζει; Αυτό που μένει είναι μια λασπωμένη σφεντόνα που κανείς δε θέλει να ξαναδεί.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
τι συμβαίνει εδώ ρε παιδιά, σιγά σιγά ξεπουλάμε το γήπεδο στο γυμναστήριο; κατάλαβα πως ο Γιάννης ο αμυντικός ήταν σα μανιτάρι εκείνες τις νύχτες του Βόλου όπου όλοι μαζί προσπαθούσαμε να βγάλουμε μια μπάλα μέσα από πέντε χέρια σφιχτά σαν ελατήριο—όταν φορτώνεις τον άλλον σα φορτηγό στουρνάς μες στη μπουγάδα, το γήπεδο σταματάει να κινείται. δε μιλάμε για κάποια άσεμνη ντρίμπλα που της έσπασε η ζώνη στις τελευταίες δευτερόλεπτα, μιλάμε για εκείνον τον τύπο που όταν βλέπει τον γκαρντ του άλλου στέκεται εκεί σα βάση σιδήρου, τρέχει σα να μην έχει κόσμο και του φορτώνει τη σπονδυλική στήλη τρεις φορές μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. είδες τι έγινε εκεί στην σλοβενία με τον πόντε εκείνο; όχι ψιλοπούλα δεν ήταν, νόμιμος σκόρερ εκείνος—τον έχω δει να σκοράρει ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι είχαν βγάλει τρεις ψηλούς σαν πυλώνες στο γήπεδο του ΠΑΟΚ τον καιρό του Φορτούνας—όμως εκείνοι οι δυο έκαναν μία κίνηση σαν βουνό που λικνίζεται κι έπιασαν την ισορροπία σα νήπιο πάνω σε σχοινί. φάουλ επίθεση δε λέω κάποιοι παράξενο πράγμα· είναι σα να σπρώχνεις ένα φορτηγό όταν εσύ είσαι μόνο ένας αμαξίτσα—στο τέλος πέφτουν όλα πάνω σου κι εσύ μένεις εκεί σα σακούλα τσιμέντο που ξέχασε ο μπετονιέρης στο γήπεδο.
δεν τρέχει φάουλ επειδή οι κανόνες θέλουν να κάνουν ζωή δύσκολη στους φορείς της μπάλας—τρέχει επειδή όταν κάποιος χρησιμοποιεί το σώμα σα γκλόμπ επισκευής γκολφ πάνω στον αντίπαλο, διακόπτει τον αγώνα εκείνη την στιγμή. σου το είπα διαφορετικά τώρα πριν ένα μήνα στον γιο μου όταν έπαιζε στην ομάδα του γυμνασίου του: "βλέπεις το ντουμίλα εκεί πέρα; όταν χτυπάς κάποιον σα σφυρί στην αναρρίχηση, την ίδια στιγμή ο αγώνας σβήνει σα φως όταν τελειώνει η μπαταρία του κινητού". μέσα στη ζέστη εκείνου του παιδικού πρωταθλήματος μου είχε πιάσει πάνω ένα ποδήλατο και δεν μπορούσα να κινηθώ—όμως εκείνος ο μικρός κατάλαβε αμέσως το μήνυμα όταν του είπα πως εγώ σπρώχνοντας τον μεγαλύτερο τρώω το ίδιο δικαίωμα.
τον κανόνα του φάουλ επίθεσης τον βάζουν επειδή η μπάλα πρέπει να κυκλοφορεί ανάμεσα στους πέντε σαν ζεστό ψωμί σε οικογενειακό γεύμα—κανείς δε θέλει να την σέρνει κάποιος σα κοτσάνα μέσα από λάσπη. στο τελευταίο μου πάρτι γενεθλίων ένας φίλος είχε βγάλει ένα βήμα μπροστά σα άλογο κούρσας κι άρχισε να σπρώχνει έναν άλλον—αμέσως πήγαμε όλοι πίσω του σα πιτσιρικάδες και του φωνάξαμε "ρε γαμώτο, πάψε το ντέρτι σου!" εκείνος κοκκίνισε σα παντζάρι· όμως εκεί που καθόμασταν μετά στις παρέες, όλοι είχαν καταλάβει πως το πρόβλημα δεν ήταν η δύναμη του ανθρώπου, ήταν η χρήση της δύναμης σαν μόχλευση πάνω στους άλλους.
μετά τους κανόνες αυτούς σκοτώνονται τρεις πουλιά με μια πέτρα: πρώτον, εμποδίζεται η χρησιμοποίηση του σώματος σα όπλο μέσα στο γήπεδο· δεύτερον, διατηρείται ο ρυθμός της κίνησης έτσι ώστε η μπάλα να μην γίνεται είδος πλυντηρίου πάνω στους αμυντικούς· τρίτον, μαθαίνουν οι νέοι πως το ντέρτι μέσα στο γήπεδο είναι κάτι άλλο από το ντέρτι μέσα στο σχολικό προαύλιο όταν ο Δάσκαλος κάνει μάθημα στ' αλήθεια.
με δυο λόγια: όταν φορτώνεις τον αντίπαλο σα ξεχωριστό κομμάτι του αγώνα αντί σα συνεργάτη στην κίνηση, τότε έχεις ήδη κάνει φάουλ επίθεσης—γιατί εκεί σταματά η μπάλα σου κι αρχίζει η δουλειά των διαιτητών σα σύνορο ανάμεσα στο νόμιμο κίνημα και στο σπρώξιμο προς το γήπεδο του άλλου.