Τι γίνεται στο μπάσκετ όταν παίχτης πιάνει σκόπιμα την μπάλα και ο διαιτητής βγάζει…

ρε συ φίλε μου, εσύ μόλις ανακάλυψες τον Ντιρκ Νόβιτσκι σαν τελειωμένος γατούλης όταν ένας τύπος αφήνει την μπάλα, τη σηκώνει σκόπιμα στο ψηλό του κεφάλι σαν να του είπε η μάνα του "παιδί μου, σήκω την μπάλα ή βγες από το γήπεδο", και μετά την σταματάει με το χέρι του σα χάπι δίκης σπουδάγματος— εκεί ο διαιτητής λένε τσιρίζοντας "εσύ εκεί! αντι-σπορτ! τεχνικό!" γιατί δύο λόγια γίνεται αυτό; πρώτον επειδή έκλεισες την μπάλα σου μέσα στη γροθιά σου σα να είναι γυμνό πόδι κάτω από τραπέζι, δεύτερον επειδή διάλεξες αυτή τη στιγμή να γίνεις θίασος μονολόγων για την ποιότητα του αέρα στον αγώνα και πάλι αυτόματα, χωρίς κάποιος προηγουμένως να κρατάει την μπάλα σου, ο αντίπαλος τρέχει στη γραμμή των ελευθέρων βολών σαν σπουργίτι στο σιτάρι, εκτελεί μια— δυο πόντοι πριν καν ξεκινήσει η ώρα του κλεισίματος— και μετά ξαναπαίρνει τη μπάλα στις άκρες του γηπέδου σα να του την έδωσαν σε βιτρίνα γιατί έτσι έχουν γίνει οι κανόνες από τότε που κάποιος παλιάνθρωπος είπε "ρε παιδί μου, πάμε να παίξουμε σοβαρά;" όταν διακόπηκε γιατί κάποιος έκανε νόημα στον διαιτητή σα μουσουλμάνος βλέποντας καλή ώρα στην καντίνα το μοντέρνο μπάσκετ θέλει γρήγορους αγώνες, όχι θεατρική υποκρισία σα σαπουνόπερα— επειδή όταν ένας παίχτης κάνει κάτι τέτοιο, σβήνει όλη την αθλητική υπόθεση σα νερό πάνω στο κάρβουνο

Ρε παιδιά, φανταστείτε αυτή την αψίδα της Αθήνας σήμερα πρωί— όχι πιάνου εκεί ψηλά, αλλά ενός φίλου μου που προσπάθησε τρεις φορές να δείξει στον διαιτητή πως "βρήκε λάθος" στη φάση. Την τρίτη φορά σήκωσε το χέρι του σα μιμόπουλο στον δρόμο των Λεκανοπεδίων, την μπάλα κουβάλαγε σα χρυσό νόμισμα, και ο διαιτητής δεν άντεξε άλλο. Τι έκανε; Την σταμάτησε σκόπιμα με την γροθιά του σα να ζυγίζει μια πέτρα σιγουριάς. Οι κανόνες το λένε ξεκάθαρα: όταν ένας παίχτης σβήνει την δυναμική μιας φάσης κρατώντας την μπάλα βίαια ή κλειδώνει την κατοχή σα τσιφούκι θησαυρού, ο διαιτητής βγάζει τεχνικό επειδή η πράξη του δεν αφορά το παιχνίδι— είναι υπερβολή σαν κάποιος να βγάζει όπλο στο γήπεδο επειδή του φώναξαν βουνό. Γιατί όμως δύο βολές συν κατοχή; Διότι αλλιώς το αποτέλεσμα δεν αποτίνει την σοβαρότητα της παράβασης. Φανταστείτε τώρα έναν αγώνα της EuroLeague— ο Πρίντεζις της Βαλένθια πάει κόντρα στην Μακάμπι, βλέπει τον Καντέρ ο οποίος αρχίζει να μιμείται τον σχολιαστή σα να κάνει live αφήγηση της φάσης. Εκεί ο διαιτητής λέει "σταμάτα το θέατρο". Ο Πρίντεζις χάνει δύο βολές στιγμιαία— γιατί; Επειδή η ενέργειά του έκανε το παιχνίδι βρώμικο σα νερό σε κίνηση κεραυνού, ενώ ο αντίπαλος δεν είχε ούτε ψευτο-πλεονέκτημα κατοχής πριν την πράξη του. Ο κανόνας υπάρχει επειδή το μπάσκετ έχει προτεραιότητα τον ρυθμό κι όχι τους ηθοποιούς. Όταν κάποιος γίνεται ντοστογιεφσκικός πρωταγωνιστής στην ουσία του αγώνα, οι δύο βολές + κατοχή λειτουργούν ως αντίδοτο σα φρένο χειρόφρενου— εμποδίζει την παράσταση να σέρνεται σα χελώνα φορτωμένη ντοματοπολτός.

τι στο καλό αυτά τα τρία-κουκιά σπουδάγματα; δεν υπάρχει κάτι πιο κουραστικό από έναν παίκτη που νομίζει πως ο αγώνας είναι θεατρική παράσταση μόνο του. παίρνεις τη μπάλα σαν να είναι η μεγαλύτερή σου αγωνία στη ζωή σου — θέλεις να δείξεις στους πάντες πως είσαι κύριος του παιχνιδιού — σηκώνεις τα χέρια σα δάσκαλος που επιπλήττει τον τάφο σου, σταματείς την μπάλα κουτρουλώντας την στον αέρα σα να ζυγίζεις αποφάσεις επί χάρτου της χώρας, και μετά περιμένεις οι άλλοι να σου δώσουν μνεία για την ερμηνευτική σου ικανότητα; αυτό δεν είναι μπάσκετ. είναι κωμωδία σα παντελόνι με τρεις φούστες πάνω στην άλλη. όταν ένας τύπος πράγματι "κλείνει" την μπάλα μέσα στην γροθιά του σα να την κλέβει από τον εαυτό του ενώ προηγουμένως ήταν κάπου να τρέχει — όχι μόνο σβήνει όλη την προσπάθεια των υπόλοιπων σα χιόνι στον ήλιο, αλλά και στερεί από τους αντιπάλους την ίδια την ευκαιρία να κάνουν κάτι. εκεί ο διαιτητής έχει δίκιο σα φάρος στον Αιγαίο: πάρ’ την μπάλα επιτέλους, στάσου σοβαρά, μην κάνεις μπαμπούλες μουτζούρες μπροστά στους under 18. κι έπειτα βγάζει δύο ελεύθερες βολές + κατοχή στον αντίπαλο επειδή η δράση του δεν ήταν πια αποτυχία μίας φάσης — ήταν προσπάθεια να χαλάσει εντελώς το γήπεδο σα κάποιος να βγάλει όλα τα φώτα δρόμου στη μέση του γηπέδου. οι δύο βολές είναι σαν τιμωρία σα τσακisma στο μάτι· δύο πόντοι άμεσα σαν το τρέξιμο ενός αυτοδικαιούμενου οδηγού που ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω του. η κατοχή σα δικαίωμα ιδιοκτησίας επειδή πριν αυτός ο ηθοποιός αρχίσει να κουβαλάει τις ψυχές όλων σα φορείο, δεν υπήρχε κανένα πλεονέκτημα στον αντίπαλο — τώρα όμως ο αντίπαλος αποκτά όχι μόνο την ευκαιρία να σου πετάξει έναν πόντο αβρότητα, αλλά και ένα κλεφτό ξεκίνημα σα να του έδωσες δωρεάν πρωτάθλημα. μιλώντας για πρωταθλήματα: στη Σερβία πριν χρόνια, ο Μιλόσαν (τότε στην Παρτιζάν) έκανε αυτή την κίνηση τρεις φορές στον ίδιο αγώνα επειδή τον είχανε πιάσει τρεις φορές σε ντουκάκι λάθος σουτ. ο διαιτητής κάθε φορά έκανε αυτόματα δύο βολές + κατοχή στον αντίπαλο. μέχρι τον τρίτο γύρο ο αγώνας είχε γίνει θέατρο σκοτωμού σα ταινία του κουστουμιού — τέλος πάντων, εκείνος βγήκε στον δρόμο του τμήματος λόγω υπερβολικής υποκρισίας, ενώ οι αντίπαλοι πανηγύριζαν σα να είχαν κερδίσει κούπα Champions ενώ σου δίνουν μόνο μία κίτρινη κάρτα για ψέμα. ο κανόνας υπάρχει επειδή το μπάσκετ δεν έχει θέση σε υποκριτές σα σπιτικό θέατρο στον Πειραιά στις γιορτές των Θεοφανίων. είναι αθλητικό παιχνίδι, όχι σόου γκόλφ όπου κάποιος κάνει όπερα μόνο του. με δυο λόγια: όταν ένας παίκτης κάνει σκόπιμα αντι-σπορ προσβολή καταστέλλοντας τη δυναμική μιας φάσης, το σύστημα δίνει δύο ελεύθερες βολές στον αντίπαλο και του παραχωρεί απευθείας κατοχή επειδή η πράξη του όχι μόνο δεν αποτελούσε κίνηση παιχνιδιού αλλά σκόπιμα σαμπόταρε τον αγώνα— όπως όταν κάποιος κόβει την ταινία στην κινηματογραφική αίθουσα επειδή τον πείραξε ο ήχος των popcorn.