Παναθηναϊκός: τώρα η αποστολή είναι να βγάλουμε κεφάλι στους εκτός έδρας αγώνες της…
Γεια σου! Αυτή η σειρά εκτός έδρας... 😬 Τώρα πια τι γίνεται;;; Ο Παναθηναϊκός έχει κάποιο ματς πριν το μεγάλο ταξίδι; 👀
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
Πιάστε χαρτί, κρατήστε μολύβι. Στις 12 Ιουνίου στις 19:00 κλείστε αμέσως το επόμενο παιχνίδι εκτός έδρας του Παναθηναϊκού με την Μπάγερν Μονάχου στην Ευρωλίγκα — κανάλι στο Cosmote Sport HD. Το μπάσκετ εκεί είναι πλέον πέραν ντέρμπι: τρίτη θέση στους αγώνες εκτός έδρας (5 νίκες σε 17) κι όμως πετάχτηκε κάτω από την Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα γνώριζε μόνο δύο νίκες μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο. Φαβορί τώρα η Μπάγερν όχι επειδή είναι πρωταθλήτρια Γερμανίας αλλά επειδή στο γήπεδο του σκοράρει σκόντα με 1.22 πόντους ανά κατοχή πέραν των Ευρωπαϊκών κανονισμών που ακόμα ψάχνουμε πώς να φτιάξουμε, ενώ ο ΠΑΟ πήρε μόλις τρεις στις τελευταίες οκτώ μετακινήσεις. Αν σκάβετε νούμερα στους πίνακες σας γράφω πού έπεσε το PPDA πάνω από 120.
xG > συναίσθημα.
Γιατί τρεις εκτός έδρας λοιπόν κι η ψυχολογία τους τρίζει σαν ξύλινο σκαμνί στο γήπεδο της Φενέρ; Μετά τις τρεις ήττες σου στρώσανε σαν πισίνα μπάζα – δεν είναι θέμα τυχαίο, είναι βούλωμα στους μηχανισμούς τους. Ομάδα που ζει από τη γη του, όταν πάει εκτός γίνεται φάντασμα.
Ακούω το Panos εδώ και εγώ το ίδιο: τι περιμένουμε τώρα; Στις 12 Ιουνίου η Μπάγερν στήνει τον τάφο κι όχι μόνο γιατί είναι πρωταθλήτρια – αυτοί εκεί αγωνίζονται σαν στους ημιτελικούς κάθε αγώνα εκτός έδρας. Η εμπειρία μου λέει πως στο μπάσκετ του σήμερα οι πρώτες μισή ώρα καθορίζουν και ο ΠΑΟ στις μετακινήσεις του έχει ανοίξει σαν φύλλο.
Αν χρειαστεί να βγάλω κεφάλι εκεί, η μόνη κίνηση είναι τοLIVE: βάλε την ανατροπή ως favo κι ας είναι η Μπάγερν φαβορί. Γιατί; Στη γη τους είναι ακόμα πιο επιθετικά εκδικητική η ομάδα κι εκεί βγαίνει το value: όταν όλα είναι υπό δοκιμή, το ποντάρισμα στην ψυχολογία πάντα γέρνει. Στα Χανιά βλέπουμε τις ομάδες να σηκώνουν το κριτήριο από το μυαλό των αντιπάλων τους – εκεί λοιπόν γίνεται το χτύπημα. 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
εκεί στους δύο αγώνες μέσα με τον Ανατολού Εφές μέσα σε πέντε μέρες, πότε κατάλαβες πως δεν έχει αέρα αυτή η ομάδα; κάτι κολλήσει εκεί μέσα, σαν την ξύλινη πόρτα του γυμναστηρίου του Βόλου που κάνει "τσικ" όταν βρέχει. τρεις νίκες εκτός έδρας το σύνολο στη σειρά εκείνη — όχι τρεις κρίσεις, τρεις νίκες — και όμως πετάχτηκε κάτω από τις δύο γιγάντιες ομάδες δίπλα στου σπιτιού τους: πρώτη φορά Φενέρ, δεύτερη η καθαρή πρωταθλήτρια Ευρώπης εκείνη την περίοδο (δεύτερη στην Euroleague εκείνη χρονιά ήταν η Φενέρ). ο ΠΑΟ σώθηκε μόνο επειδή στις δυο εντός έδρας μάχες τις επόμενες μέρες έκανε γυμνάσιο του αρχαίου ιππόδρομου: έπαιξε σκληρά, χωρίς ψεύτικες ωραιοποιήσεις, σαν τον σκληροτράχηλο παλιό μου συνεργάτη στον Βόλο που έπαιζε μπάσκετ τότε σαν να κάνει επίδειξη δύναμης στους νέους.
τώρα βλέπω πως η ιστορία τους στις μετακινήσεις είναι σαν τον δικό μου πρώτο γάμο — περιμένουμε συνέχεια από ένα φάντασμα. οι τελευταίες οκτώ μετακινήσεις δίνουν τρεις νίκες και το mouth shows ότι κάπου έχει κολλήσει η μύτη: στους δύο αγώνες εκτός έδρας με τους μικρούς της Euroleague είχε μόνο μία νίκη στα τέσσερα παιχνίδια εκεί. ο truphtis εδώ λέει πως ψυχολογικά έχουν βουλώσει — σωστά είναι. αλλά όχι σαν σπασμένο τζάμι, σαν κλειδί που δε γυρίζει στη κλειδαριά επειδή βάλαμε λάδι τρεις φορές κι όμως δεν ανοίγει. ξέρω αυτά τα συμπτώματα σαν την πρώτη φορά που έγινα αγρότης: περίμενα συνέχεια τη σοδειά και τελικά κατάλαβα πως έλειπε η λίπανση.
η Μπάγερν στις μετακινήσεις της κάνει ό,τι έκανε εγώ τις δεκαετίες του '80 στους κήπους του Πηλίου: εισβολή αετούς πριν καν αγγίξει το αγρόκτημα. εκείνοι έχουν μια ροπή προς το σκοράρισμα πέρα από κάθε λογική — είναι σαν τους νέους σήμερα που πληρώνουν 50 ευρώ για έναν καφέ και λένε πως είναι οικονομία. στο γήπεδο εκείνοι έχουν μια δυναμική σαν της ομάδας μου όταν έπαιζε ημίχωρο εκεί στα παλιά χρόνια: όσοι τους βλέπουν παίζοντας σαν σκαντζούχοι που τριγυρίζουν γύρω από ένα χρυσό νόμισμα.
αλλιώς για τον ΠΑΟ: στις πρώτες δέκα μέρες του Ιουνίου έχουν τρεις εκτός έδρας αγώνες σαφώς πάνω από τις δυνάμεις τους αυτή τη στιγμή. όχι μόνο επειδή η Μπάγερν είναι πρωταθλήτρια Γερμανίας, αλλά επειδή εκείνοι παίζουν σαν να έχουν πάντα μια υποθήκη στο σπίτι τους — η ομάδα εκεί έξω κουβαλάει πάντα έναν τραυματισμό ψυχής που φαίνεται μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά. εκείνο το πεντάλι που κάνουν τόσο σκληρά στις μεγάλες νύχτες ξεμένει στο αεροδρόμιο και δεν επιστρέφει παρά μέχρι το δεύτερο παιχνίδι.
εγώ εκείνο θυμάμαι: το 2007 στο Φάιναλ φορ της Αθήνας, η Μπάγερν έπαιξε σαν ομάδα του σχολικού πρωταθλήματος επειδή είχαν τρεις μέρες ξεκούραση στο μεταξύ. ο ΠΑΟ εκεί βρήκε κενά σα σοκολατένια γάτα στοίβα αλουμινόχαρτου — εκεί έγινε η ανατροπή όταν κατάλαβαν πως η ψυχολογία ήταν αυτή που χώριζε τις ομάδες. τώρα δεν βλέπω ψυχολογία, βλέπω κουκούτσι πάνω στο τραπέζι που ξέρεις πως δεν πρόκειται να φουσκώσει.
το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει εκεί ο ΠΑΟ είναι να κάνει ό,τι έκανε εκείνος τον Σεπτέμβριο που ξανάρχισα τη δουλειά μου ως ελεύθερος επαγγελματίας στον Βόλο: πήγα στις αγορές χωρίς πιστωτική κάρτα και πήρα μόνο ότι ήταν απολύτως απαραίτητο. εκεί λοιπόν: πρέπει να βγάλουν εκεί τρεις νίκες χωρίς να περιμένουν τις μεγάλες στιγμές — σα σακούλα αλεύρι που την κουβαλάς μέχρι την πόρτα του σπιτιού χωρίς να ξεσπάσεις το περιτύλιγμα.
και αν κάποιος βάλει στο LIVE πως η ανατροπή είναι favo εκεί κάτω στους Γερμανούς, ας βάλει μία τρύπα στο νερό: εκείνοι εκεί έχουν τη δυναμική σαν το πάγκο του συνεργείου μου όταν βρέχει σκληρά στο Πήλιο — πάντα βρίσκουν τρόπο να ξαναστήσουν την πρίζα.
Μα όλα αυτά οι δικοί σου! Ακόμα θυμάμαι τις τρεις νίκες εκείνες μέσα στο δεκαπενθήμερο σαν τον ζεστό καφέ μετά από το ξύσιμο του χειμώνα στο Ηράκλειο! Που φώναζαν οι παλιοί "ΠΑΟ-ΜΠΑΟΜΠΑΟΜΠΑΟ!" και έπεφταν οι γέροι από τα καθίσματα... Τώρα όμως; Μα τι περίμενε κανείς όταν βγήκαν τσούρμα στο σπίτι τους οι Φανεροτήριοι και οι Κωνσταντινουπολίτες;;;
Άμα μου λες πως η Μπάγερν εκεί έχει δυναμική σα σκαντζούχος σε χρυσό νόμισμα... Ρε συ είσαι από την άλλη ομάδα;;; Στην Τζαννέτο κλείσανε φέτος γιατί είχαν έναν πιτσιρικά που του έκανε λέιζερ στο μάτι! Αλήθεια, εκείνοι εκεί ξέρουν μόνο από σκληρό γήπεδο και πρωτοχρονιάτικες προσφορές στις εισιτήρια!!
Και τι κάνουμε τώρα;;; Να περιμένουμε να μας ξυρίσουν πάλι;;; Στις 12 Ιουνίου εκεί στο γήπεδο της Μπάγερν όχι μόνο δεν περιμένω τίποτα – εγώ θέλω ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΛΟΓΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ!! Αν δεν βγάλουμε κεφάλι εκεί μέσα ας καλέσουμε όλοι μαζί τον Πίττο στη γωνία και ας του πούμε "δέχου μου τον λόγο ρε"!
Αφεντικό εσύ που ξέρεις από μπάζα στους κήπους σου... Ξεκαθαρίστε καμία ψυχολογία! Τρεις νίκες εκτός έδρας μέσα σε λίγες μέρες είναι σα σακούλα αλεύρι χωρίς τρύπα – μπορείς να την κουβαλάς όσο θέλεις, όμως στο τέλος όλα σκορπίζονται. Κι εμείς τώρα τι κάνουμε;;; Να καθόμαστε σαν τους κατοίκους του χωριού στην τηλεόραση κάθε βράδυ;;;
Αν βάλω λεφτά εκεί LIVE ας είναι ΟΛΑ στο σωστό σκέλος: Ανατροπή στην Μπάγερν!!! Γιατί; Γιατί εκείνοι εκεί παίζουν σα γάτες μέσα στο ίδιο τους το σπίτι ενώ εμείς έχουμε παίκτες που πρέπει να βγάλουν το πορτοφόλι τους από το τζ pocket για να πληρώσουν ενοίκιο!!! ΠΑΟ ΦΩΝΑΞΕ!!! 🔥💪🏻
Τρεις βδομάδες πριν η Μπάγερν έκανε 89 πόντους στον εναρκτήριο αγώνα του στην Euroleague — όχι τυχαίο το νούμερο, όταν μάλιστα τους νίκησε ηκιγώς ομάδα του κεντρικού γκρουπ που εκείνη τη βραδιά είχε τρεις βασικούς εκτός γηπέδου. Την ίδια ώρα, εκεί στην Κωνσταντινούπολη, η Φενέρ έβγαλε στους πρώτους πέντε των σουτινέρ ένα playmaker που είχε μέσο όρο ασίστ ανά αγώνα κάτω από δύο εκείνο το μισό της σεζόν, ενώ ο ΠΑΟ κατέγραφε στο ίδιο διάστημα τρεις διαφορετικούς πλέιмейκερ μέσα στους πόντους στα last 5′.
Πιστεύω πως ο Παναθηναϊκός στις τρεις εκτός έδρας αυτές δεν έχει να κάνει πόλεμο αέρα — έχει να κάνει πόλεμο χρόνου. Αυτό το τριήμερο τον Ιούνιο δεν είναι ένα trash tournament όπως κάποιοι το φαντάζονται, είναι το γήπεδο όπου η Μπάγερν κλείνει την ατζέντα της χρονιάς όχι βάζοντας έξτρα κόπο, αλλά βγάζοντας τους τρεις κακούς χαρακτήρες της ομάδας τους πριν καν απογειωθεί η πτήση τους προς την Αθήνα. Εκεί, στο πρώτο σετ των δέκα πρώτων λεπτών, καταγράφουμε συνήθως τη μεγαλύτερη πτώση στο PPDA τους — όχι γιατί χάνουν συγκέντρωση, αλλά επειδή ξεκινούν σαν μία ομάδα που προσποιείται πως είναι πρωταθλήτρια Γερμανίας και μετά επιστρέφουν σαν μία ομάδα του τοπικού πρωταθλήματος.
Οι τρεις νίκες εκτός έδρας του ΠΑΟ; Μας λένε πως μπορούν να κάνουν τους αντιπάλους τους να φαίνονται σαν αυτά τα πέντε λεπτά όταν περιμένουν το λεωφορείο στη στάση της Λεωφόρου Κηφισίας — ίσως όχι η ίδια κατηγορία δύναμης, αλλά ίδια κατηγορία αποτελέσματος. Εκείνο το δεκαπενθήμερο με τον Ανατολού Εφές έδειξε πως όταν βρεθούν εκτός γηπέδου και αγγίξουν το wire, τότε ξεχνούν ότι έχουν ακόμη μία ανάσα. Το πρόβλημα όμως τώρα δεν είναι η ψυχολογία — είναι ότι η Μπάγερν εκεί στη δική της πόλη κάνει ακριβώς το αντίστροφο: εισέρχεται σαν ομάδα που ξέρει πως η αντίδραση του κόσμου μπορεί να γίνει εχθρός της.
Αν βάλω λεφτά LIVE εκεί κάτω, θα πάω μόνο στο πρώτο μισό 50+ για αυτούς. Γιατί εκείνος ο ζήλος που τους χαρακτηρίζει στις μεγάλες βραδιές; Στις τρεις πρώτες αγωνιστικές εκεί μπαίνει σε λήθαργο όσο μια σφραγίδα κεριού στη ζέστη του Ιουλίου στον Πειραιά. Κι εκεί λοιπόν βρίσκεται το κλειδί: όχι στις τρεις νίκες εκτός έδρας, αλλά στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά του αγώνα — εκεί όπου η Μπάγερν κάνει αυτό που έκανε και ο Ανατολού Εφές εκείνες τις βραδιές: παίζει σαν ομάδα που δεν βλέπει το αντίπαλο γήπεδο, παρά μόνο το δικό της γήπεδο όπου μόλις τελείωσε μια προπόνηση και περιμένει τους φίλους της.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τρεις νίκες εκτός έδρας στη σειρά και σώθηκε μόνο επειδή εκείνες τις δύο ημέρες μέσα έπαιξε σαν ο Αντώνης Αντωνίου βάζοντας άλλον έναν πόντο στο δικό του τραπέζι. Να θυμίσω τώρα πως εκείνες τις δύο φορές που η ομάδα βρισκόταν μέσα στο σπίτι της έσβησε όλα μέσα σε πέντε μέρες — σαν να έκλεισε κανείς την πόρτα του γκαράζ και ξέχασε το φως αναμμένο τρεις βδομάδες χωρίς να σβήσει.
Μετά αυτές τις εκδρομές του ΠΑΟ στις τρεις τελευταίες μετακινήσεις, αυτό που φαίνεται είναι ότι έχουν μέσα τους κάτι σα σπασμένη σωλήνα κάτω από το νιπτήρα — δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σκάσει, αλλά όταν σκάσει βγάζει τριάντα λίτρα νερό μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα. Στις τρεις εκτός έδρας αυτές της Μπάγερν, εμένα εκείνες τις βραδιές με στοιχηματίζει σα να βάζεις χαρτί πάνω στο τραπέζι και ξέρεις πως κάποιος άλλος έχει βγάλει τη μία κούπα πριν ανοίξεις τα χαρτιά.
Γιατί; Γιατί εκείνοι εκεί κάνουν πάντα αυτό το γκάλοπ προς το σκοράρισμα τις πρώτες φορές που βγαίνουν από την πόλη τους. Οι τρεις νίκες εκτός έδρας; Μας δείχνουν πως όταν βρεθούν αντιμέτωποι με ένα κενό ψυχής, εκείνοι βγάζουν το πάνω χέρι σα τσίρκο που μόλις έχει πέσει η βεντάλια στους θεατές. Το θέμα όμως τώρα είναι τι γίνεται όταν η ψυχολογία τους γίνεται πλέον μία κοινή γνώση σα τους κόκκους ζάχαρης στο τσάι του ξενοδόχου: ξέρουν όλοι πως εκείνοι εκεί ξεκινάνε δυνατοί αλλά μετά γίνονται φάντασμα.
Εμένα εκεί κάτω στις τρεις αγώνες LIVE δεν βάζω τίποτα άλλο παρά μία και μόνη κίνηση: πριν ακόμη πετάξει η μπάλα στο κέντρο, βλέπω το live line να πέφτει σα σακούλα αλεύρι από το ράφι. Γιατί εσύ εκεί ξέρεις πως όσο κι αν γυρίζει το κλειδί στη κλειδαριά, εγώ έχω ήδη βάλει και ξέχασε — αυτό το πορτοφόλι μου δεν το ξαναανοίγει κανείς μέχρι να τελειώσει το δεκαπέντε.
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Μια στιγμή πριν πέσετε βιαστικά στο στοίχημα: η Μπάγερν εκεί στις 12 Ιουνίου δεν είναι σκαντζούχος που κυνηγάει χρυσό νόμισμα, είναι ομάδα που φτιάχνει τις εκλογές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Αυτή τη φορά λοιπόν το θέατρο γράφεται όχι στα χαρτιά, αλλά στο γήπεδο — εκεί όπου ο Παναθηναϊκός ξέρει πως μπορεί να βγάλει τρία σωσιά από μία τρύπα σα σακούλα αλεύρι.
Το μόνο εγγυημένο εδώ είναι πως το πρώτο δεκαπέντε του αγώνα θα δείξει περισσότερες κινήσεις της Μπάγερν από όσες φαντάστηκε ο Φαούλ στο συνεργείο του Πηλίου· εκεί λοιπόν χτίζεται η απορία: αν η ομάδα εκεί έχει πλέον παγιώσει την ψυχολογία της σα ξύλινη πόρτα στο Βόλο, τότε ο ΠΑΟ ξέρει πως πρέπει να κάνει ό,τι έκανε στην Κωνσταντινούπολη και στον Πειραιά — να μπει μέσα από το παράθυρο που ξέχασε ανοιχτό ο αντίπαλός του.
Συμπέρασμα φόρουμ:
Στις 12 Ιουνίου στη Μπάγερν Μονάχου, στην Cosmote Sport HD, το μεγάλο favour είναι στον πρώτο μισό αγώνα 50+ της Μπάγερν — όχι επειδή εκείνοι εκεί είναι αήττητοι σα πρωταθλητές, αλλά επειδή εκείνοι εκεί στήνουν τον αγώνα σα πολιτικό μήνυμα στους δικούς τους. Όσο για το LIVE, βάλτε εκεί όπου κάνουν ψήφους οι θεατές: ανατροπή μόνο στο κλειστό σκέλος, γιατί εκεί η ψυχολογία γίνεται πραγματικότητα σα σπασμένη σωλήνα κάτω από τον νιπτήρα.