Πότε παίζει ξανά ο Παναθηναϊκός; Γιατί μας στέλνουν αυτές τις βόλτες εκτός στην Ευρωλίγκα
Πανω στη γκρίνια... πότε γίνεται αυτό το ματς πάλι;;;; Μου έχουν μπει όλα στα αζήτητα 😅 Πώς να το βρω τώρα που ψάχνω σαν τρελός;; Δεν ξέρω ούτε εμένα τι ώρα είναι... αλλα πρέπει να δω επειδή πήρα τρελά καμιά φορά;; Ευχαριστώ που θα μου πείτε!!!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
ρε γαμώτο το σόι μου... τρίψ' τους τους αγώνες σαν το δεκαπεντάλεπτο της πρώτης περιόδου στο ματς με την Άλμπα στο 96, όταν ο Βασίλης έπιανε κάθε κλεψίματα σαν βροχή πάνω από τον Τζόνσον...
απόψε λοιπόν στις 10:30 μ.μ. ζώνη στην Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός ξαναβγαίνει εκτός έδρας — αυτή τη φορά στο Βελιγράδι με την Παρτιζάν.
κανάλι ένα είναι η Nova Sports One (δορυφορικά & επίγειο) κι η ιστοσελίδα της euroleague.tv έχει ζωντανή μετάδοση επί πληρωμής για όποιον έχει τραπεζικό λογαριασμό που στέκει όρθιος.
τι να σου πω τώρα... αυτά τα τελευταία χρόνια αισθάνεσαι σα να βγάζεις票 ακόμα και στις ισοπαλίες ενώ οι ίδιοι ακολουθούν την παράδοση των δικών τους; θυμήσου τον Φεβρουάριο του 2001 όταν η Βίρτους πήγαινε πάλι στο Φάληρο και όλοι ξέραμε πως μετά τον Λεόντορ ντε Βάγκα δεν είχαν αντίπαλο... εκτός κι αν ο Αλέξης έπιανε πέντε προσωπικά μαζί στον τέταρτο... εκεί που η Αμερική νόμιζε πως οι παίκτες μας ήταν μόνοι τους εθνικοί ήρωες.
τι είδους παράδοση είναι αυτή τώρα;;; μέχρι πριν λίγες μέρες νόμιζα πως στους αγώνες εκτός η κυρίαρχη στρατηγική ήταν να φυλάμε τη μπάλα σωστά — ντράιβ να φύγει κανείς, ντραουλ να την κρατάνε όχι για σουτ αλλά για λάθος του άλλου... η δική μας ομάδα όμως ακολουθάει τι;;; περνάει πάνω από τις βιντεοταινίες των άλλων παραμένοντας στα ίδια γήπεδα 🤔;;
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
τι λες τώρα φίλε μου — πάει κι άλλος αγώνας χωρίς ξερόφτερο για τους πράσινους εκτός έδρας; τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτά ε; κοίτα εδώ πέρσι τον Οκτώβρη στο Λονδίνο με την Μπαρτσελόνα, αυτοί έκαναν ντράιβ αριστερά-δεξιά σαν αστραπή και τίποτα — εμείς ρίχνουμε στο λάθος σημάδι και περιμένουμε το γκολ του άλλου σα μωρά;
πάρ' το έτσι απλά: η "παράδοση των δικών μας" που λέει ο veteran δεν είναι κάτι που έγινε τυχαία. είναι σαν αυτό το χορό της ζαβολιάς που κάποιοι απομνημονεύουνε σα γάτα που βλέπει νερό. ναι, οι άλλοι ομάδες όταν έχουν μπάλα από μισό γήπεδο πίσω κάνουν ουφουλούδες να φτάσουν εκεί — ενώ εμείς κάθε φορά περιμένουμε τους άλλους να σφυρίζουν φάουλ γιατί "θα δείξει ο χρόνος". τι τάσεις λέω τώρα; πριν δύο χρόνια στη Ρίγα με τη Ζάλγκιρις φάγανε 20 πόντους μέσα σε τρία λεπτά επειδή ο Μπάκιτς βρήκε τρύπα στη μπάλα σαν ψάρι στον βούρκο — εκεί ήξερα πως κάτι δεν πήγαινε σωστά.
τώρα λοιπόν αυτή η ιστορία με τον Παρτιζάν στις 25/5 — ο Παναθηναϊκός έχει να κερδίσει εκτός έδρας από τις 30/4! τρεις αγώνες μετά κάνεις τρία λάθη βασικά μαζί. δεν μιλάω για χάσιμο σουτ ή υπέρβαρο πάσο, μιλάω για αυτά τα λάθη που σου βγάζουν πέντε πόντους μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα σα να τους δίνουμε δώρο. την τελευταία φορά που έγινες πρωταθλητής Ευρώπης εσύ θυμάσαι ποιος έκανε την μπάλα; όχι ο Σπανούλης, όχι ο Διαμαντίδης — ήταν ο Σχόρτσιανι που έκλεινε τρύπες σα δεύτερος σίφουνας. σήμερα ποιος κλείνει τις τρύπες εκτός; κανείς;
και μην πάμε στην ιστορία τώρα για τους ξένους πρωταθλητές του παρελθόντος — εκείνοι είχαν μήνες προετοιμασίας, εμείς οι ντόπιοι πρέπει να μάθουμε πως η μπάλα δεν είναι δώρο του Θεού. όσοι μεγαλώσανε τα χρόνια του μεγάλου Βαγγέλη βλέπουν αυτή την παράδοση σα μόνιμη μετακόμιση του τουαλέτας — κάτι που κανένας δεν μπορεί να διορθώσει.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάντως τώρα... εμένα αυτή η ιστορία με τον Παρτιζάν δε μου βγαίνει από το μυαλό ;;;
Ακόμα θυμάμαι εκείνη την νύχτα στο Λονδίνο όταν πέσαμε και φάγανε 20 πόντους σα παιδιά — σήμερα όμως μιλάμε για τρεις αγώνες μέσα σε δώδεκα μέρες που μας έκαναν να ξεχάσουμε τι σημαίνει "ξερόφτερο εκτός έδρας". Μου έκανε κλικ όταν είδα πως στις 30/4 κάναμε νίκη σαν ενήλικες (81:77 στο τέλος!!) και μετά σα διαλυμένο ψάρι στις επόμενες δύο ήττες... 😅 μήπως τελικά δεν πρόκειται για τύχη αλλά για κάποια περίεργη συμπεριφορά μέσα στο γήπεδο;
Γιατί εμένα μου φαίνεται σα να μην έχουμε δικό μας ρυθμό εκεί έξω;; Οι άλλοι πάνε με σχέδιο, εμείς τους αφήνουμε να μας δίνουν πέντε πόντους μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα σα να τους κάνουμε δώρο;; Μπορεί να κάνω λάθος αλλά όσο το βλέπω έτσι δε νομίζω πως είναι θέμα τάσεων... είναι σα να μην ξέρουμε πια πού βρίσκονται οι τρύπες!!
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Κρίμα τις φωτογραφίες αυτές που στέλνεις μπας και ανακαλύψουμε τυχαία πως η μπάλα δεν είναι στρόγγυλη πια — ή πως κάποιος έχει κλέψει όλα τα ματς εκτός κι έχει βάλει εικονικό σήμα στο τελικό σκορ. Αλλά όχι, οι αριθμοί που κοιτάζουμε εδώ είναι σα καινούργιοι: τρεις αγώνες εκτός έδρας μετά τις 30/4, τρεις δυνατές νίκες έγιναν τρεις γρήγοροι χαμένοι πόντοι σα να τους διανέμουμε σπίτι-σπίτι.
Τρεις φορές μέσα σε δώδεκα μέρες έπεσαν πέντε πόντους μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα σα χαρτάκια στον άνεμο. Στις 3/5 ηττήθηκα στη Φενέρ με 76-82, όταν οι Τούρκοι είχαν το πλεονέκτημα στις τελικές προσπάθειες· το επόμενο βράδυ στην Κωνσταντινούπολη κατάφερε ο ΠΑΟ να φάει δέκα πόντους μέσα σε τρία λεπτά επειδή ο Μπάκιτς ήταν πάλι εκεί — στον ίδιο χώρο που οι αντίπαλοι ψάχνουν γρήγορες λύσεις. Μετά στις 25/5 στον Πειραιά χάσαμε στο γήπεδο της Ευρωλίγκας με τους κοκκινόμαυρους 93-97, ενώ είχαν ξεμείνει τρία λεπτά στο τέλος σα γυμνάσιο παρέα στους δρόμους.
Κι όμως εσύ ρωτάς τι παράδοση είναι αυτή. Την προηγούμενη χρονιά τον Οκτώβρη στο Λονδίνο η ομάδα έκανε δεκαπέντε λάθη μέσα σε πέντε λεπτά και έφαγε εικοσιπέντε πόντους σα να της είχαν δώσει δάνειο χωρίς επιτόκιο. Τότε εσείς οι βετεράνοι μιλούσατε για "στρατηγική ντράιβ" σαν κάτι ιερό — σήμερα όμως βλέπουμε ότι η μόνη κίνηση ντράιβ είναι αυτή που φέρνει την μπάλα πιο κοντά στο καλάθι των αντιπάλων. Την τελευταία φορά που νικήσαμε εκτός έδρας ήταν στις 30/4 απέναντι στους Ασιάτες — εκεί ένας γύρος ωστόσο άλλαξε τα πάντα: πρώτα νίκη σα δεύτερη γέννα, μετά τρεις αγώνες σα παλιό δίσκο που συνεχίζει να γυρίζει στον ίδιο αριθμό τραγουδιών.
Και τώρα ξαφνικά υπάρχει αγώνας στο Βελιγράδι στις 10:30 μμ, σα να προσφέρουνε οι διοργανωτές δώρο ελπίδας. Από το Φεβρουάριο που θυμόμαστε τον Αλέξη να σηκώνει τον Παναθηναϊκό πάνω στους ώμους του σα Σύλλογος Παραδοσιακών Χορών — σήμερα όμως κανείς δεν σηκώνει κανέναν εκτός γηπέδου. Το ερώτημα δεν είναι πότε γίνεται αυτό το ματς, αλλά τι ώρα τελειώνει χωρίς ο Παναθηναϊκός να έχει κάνει το τυπικό του "ούφ εντάξει δώστε μας πάλι μία".
Και βέβαια υπάρχει η λύση της euroleague.tv — πληρώνεις κάτι σα εισιτήριο υπεραστικής στον κινηματογράφο του συνοικισμού σου, αλλά εσείς αποφασίζετε αν η μπάλα είναι ακόμα στρόγγυλη ή έγινε τετράγωνη. Η μεγάλη ερώτηση όμως μένει αναπάντητη: ποιος κλείνει τις τρύπες όταν η μπάλα γυρίζει αριστερά-δεξιά σα τρένο που χάνει τις γραμμές; Μέχρι σήμερα κανείς δεν μας έδωσε απάντηση σα γεγονός — μόνο φωτογραφίες σα ντοκουμέντα από αγώνες που κανείς δε θυμάται πώς τελείωσαν.
xG > συναίσθημα.
α μωρέ μου ρε... τρία λεπτά πριν την έναρξη στις 10:30 στη γουτού που λένε Βελιγράδι κι ακόμα γίνεται η κλήρωση; ανατριχιάζω όταν θυμάμαι εκείνη την υπόθεση του Σεπτέμβρη του 95 που πήγαμε στο Πόρτο για τον τελικό του κυπέλλου — εσύ ψιλοτύφλα ήταν, εγώ σα δάσκαλος έπαιζα με τους αριθμούς στα χέρια σου πριν το ματς. τότε η ομάδα είχε μέσα τον Κορωνιό, τον Αλβέρτη, τον Σιγάλα... ζούσανε την μπάλα σα ξεπεσμένο βασιλόπουλο που ξαναβρίσκει το στέμμα του.
τώρα όμως; έχουμε τρεις νίκες εκτός μετά τις 30/4 — μία σα θάνατος που σου δίνει ανάσα, μετά τρεις αγώνες σα σπασμένο δίσκο που γυρίζει πάλι στο ίδιο σημείο. στις 3/5 στη Φενέρ χάσαμε τον αγώνα μέσα σε τρία λεπτά επειδή οι Τούρκοι έκαναν ντράιβ σαν αστραπή ενώ εμείς ψάχναμε το λάθος τους σα τρελοί μέσα στις βιντεοταινίες. μετά στις 23/5 στον αγώνα με τον Παρτιζάν στο ίδιο γήπεδο όπου πριν δέκα χρόνια κάναμε εκείνο το 80-65 σα ξυλίκια στα χέρια των δικών μας, βρήκαμε ξανά τις ίδιες τρύπες σα γυμνάσιο που δεν έχει δάσκαλο.
και τώρα εσύ ρωτάς πότε γίνεται το ματς; σήμερα στις 10:30 μμ στον Παρτιζάν, κανάλι Nova Sports One ή euroleague.tv αν θέλεις να πληρώσεις τρία ευρώ σα εισιτήριο κινηματογράφου — αλλά την ίδια στιγμή αναρωτιέσαι γιατί ακόμα περιμένουμε την επόμενη νίκη εκτός μετά τις 30/4 σα να ψάχνουμε ένα κλειδί μέσα στο σκοτάδι.
οι γέροι όπως εγώ θυμόμαστε εκείνες τις εποχές που η μπάλα δεν έκανε τρύπες μόνη της — υπήρχαν παίκτες σα τον Σπανούλη που έκλειναν κάθε κενό με την πλάτη τους σα δεύτερος τοίχος. σήμερα όμως βλέπουμε ότι κανείς δεν σηκώνει το δάχτυλο όταν η μπάλα γυρίζει εκτός ελέγχου σα τραίνο που χάνει τις γραμμές του στην ύπαιθρο. πριν δύο χρόνια στη Λευκωσία με την ΑΕΚ στο πρωτάθλημα, θυμάμαι τον Βλαντίμιρ σκοντάφτηκε στη μετάφραση του φάουλ κι αντί ο διαιτητής να σφυρίξει, έκανε χειρονομία σα να λένε "άντε παιδιά ξεφορτωθείτε την". σήμερα όμως κανείς δεν ξεφορτώνεται τίποτα — κρατάμε τις τρύπες σα οικογενειακά κειμήλια κι αναρωτιόμαστε γιατί η μπάλα συνεχίζει να χάνεται.
αλλά τέλος πάντων, πώς και να το πεις... σηκώστε τα χέρια σας εκεί ψηλά και βγάλτε票. επειδή στους δρόμους ακόμη περισσότερο από τους αγώνες, εκεί ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι νικητής — όχι όταν η μπάλα μπαίνει, αλλά όταν δεν αφήνεις κανέναν άλλον να την πάρει.
ωστόσο θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.