Και που πάει αυτός ο Παναθηναϊκός; Τρεις αγώνες με τον Ανατολού Εφές και μόνο μία νίκη

ΜΑΤΣΙ ΤΩΡΑ!!! 🔥💪 ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΙΓΑΣΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΙΓΑΝΤΑΝΗΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΑΛΟΝΙΚΙΟΣ;;; 😱🤬 ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΑΣΟ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΡΕΜΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο ΦΕΝΕΡ;;; Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΗΤΤΗΘΗΚΑΝ;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΡΙΑ ΠΟΝΤ!!!!!!

Ρε παιδιά, πάμε να σκεφτούμε σοβαρά αυτό για δύο δευτερόλεπτα. Μας έδειξαν τρία συνεχόμενα πράγματα ξαφνικά: πρώτον, δύο ήττες σαν αυτές στον Ολυμπιακό και τη Φενέρ — εκεί που τους έδωσαν 16 πόντους στο δεύτερο δεκάλεπτο τόσο εύκολα που έκαναν όλοι κόκκινο στο πρόσωπο από ντροπή. Δεύτερον, επιστροφή στον ίδιο χώρο του Ανατολού Εφές με τρεις αγώνες στον ίδιο αντίπαλο μέσα σε μία βδομάδα και μόνο μία νίκη. Τρίτον, αντί να σπάσουν το trend, έκαναν κάτι που σου θυμίζει ξαφνικά μια παλιά δική σου ιστορία όταν έπαιζες μπάσκετ στον Πέραμα — όταν κάνεις τρία σκαλίσματα μέσα στη σειρά, ακόμα και η ομάδα που χάνει τα νεύρα της βρίσκει τρόπο να κερδίσει στήνοντας έναν αγώνα τρύπημα-εκτέλεση χωρίς φόρμες ψυχικής ανάπτυξης. Κοιτάξτε την τελευταία νίκη τους, την τρίτη απέναντι στον Anadolu, 81-77 εκτός έδρας. Δεν ήταν μια νίκη τύχης, είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που ξέραμε να λείπουν πριν μερικές βδομάδες. Ο Γκραντ είχε διαβάσει την αντίθεση, ο Σιγάντσης έκανε το σημαντικότερο ριμπάουντ εκείνο το βράδυ όταν ήταν όλως τυχαίως η μπάλα εκεί — εκείνος ο ενός κατευθυνόμενου ριμπάουντ μετά από long rebound μπορεί να είναι ένα κλειδί που κανείς δεν υπολογίζει όταν βλέπει μόνο το σκορ. Και μετά η άμυνα βγήκε τελικά πάνω του: μετά τις δύο μεγάλες ζημιές σέντρα στον Πειραιά και την Κωνσταντινούπολη, εκεί εκείνοι έκαναν κάτι που δεν είχαν κάνειε εδώ και χρόνια — κλείδωσαν την αντίθεση με βάση εκείνες τις λεπτομέρειες που φαίνονται ασήμαντες μέχρι κάποιος να σκάψει λίγο πιο πολύ. Στον Απόλλωνα μπήκαν πάλι ίδια προβλήματα;;; Ναι, είχαν στιγμές. Αλλά εκεί έπαιξε ρόλο η ψυχική ωριμότητα — όχι η φόρμα, όσο η ικανότητα να βγεις από το τραπέζι όταν σου λένε "δεν γίνεται". Γιατί αυτά είναι τα μοναδικά σημεία που ξεχωρίζουν αυτή την ομάδα στις δύσκολες στιγμές: όταν βγαίνουν στο γήπεδο όχι σαν άτομα, αλλά σαν σύνολο που έχει αποφασίσει ότι δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής πίσω. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα εδώ. Δεν είναι ότι δεν μπορούν. Είναι ότι στέκονται συνέχεια πάνω στον ψυχρό νερό, παίζουν τρεις αγώνες στον ίδιο αντίπαλο χωρίς συνέχεια, ψάχνουν τον εαυτό τους μέσα στην αγωνιστική περίοδο σαν να ψάχνουν μια βίδα μέσα στο σκοτάδι. Το αποτέλεσμα είναι αυτά τα κοντοκουβένια στη σειρά — δύο γκολφ διχως νόημα στον Πειραιά και την Κωνσταντινούπολη, μετά η νίκη πάνω στον Anadolu σαν θύελλα πάνω από μια αμμώδη παραλία. Αλλά εκείνοι δεν έχουν ακόμα βρει το σταθερό κέντρο βάρους τους. Αυτό κρύβεται πίσω από αυτές τις τρεις αγώνες με τον Anadolu: όχι μόνο μία νίκη, αλλά τρία διαφορετικά αποτελέσματα που δείχνουν το ίδιο αποτέλεσμα — μια ομάδα που προσπαθεί να βρει τον εαυτό της μέσα στη σύγχυση.

Ο γκασός εκεί πέρα σου κάνει κι ο ίδιος ντου! Τρεις αγώνες στον Ανατολού Εφές και μιλάμε για μία νίκη;; 😂💸🤡 Αυτό είναι η χαρά λόταρίας, όχι μπάσκετ! Πού είναι οι μεγάλες συζητήσεις για την "αδυναμία στο δεύτερο δεκάλεπτο" τώρα;;; Αυτή η ομάδα κρύβεται πίσω από την ίδια γυναίκα κάθε φορά — περιμένεις πως μετά τρεις αγώνες σ’ έναν αντίπαλο δε θα είχε βρει έναν τρόπο;;; Και μετά λες για τον Απόλλωνα;;; Σιγάντσης εκεί στην παρκέ κι εσύ ψάχνεις που να φας τον καφέ σου;;; Την ίδια μέρα που ο Γκραντ βγάζει από το λάθος του ημίχρονο σου που λές "πού είναι οι ηγέτες;;";;; Αυτή είναι η ουσία: η ομάδα περνάει νερά και εσείς κλαίγετε σαν ν’ έχει τελειώσει η ζωή σας;;; Παίζει εκεί ο γκασός;;; Παίζει σαν να ψάχνει να δώσει τον ίδιο αγώνα τρεις φορές κι εσείς συνεχώς φωνάζετε σαν τραγουδιστές χορού;;; Καλύτερα πιάστε τους στο χορό παρά στο παιχνίδι, γιατί αυτοί από εκεί πάνε αλλιώς;;

ΤΟΝ ΛΕΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔴💪😱 ΑΚΟΥΤΕ ΤΩΡΑ!!! Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ;;; Ο ΓΚΑΣΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ!!! Τουλάχιστον στον Απόλλωνα βγήκαν αλλιώς ρε!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ!! ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟΝ ANADOLU ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΖΗΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΙΚΗ;;; ΑΣ ΣΙΓΑΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ;;; ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ;;; ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΠΑΝΕ;;; ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ!!! ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ!!! ΣΤΟΝ ΣΙΓΑΝΤΣΗ!!! ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΓΑΣΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΥΛΟΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ!!! ΑΛΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΦΟΒΟΥΛΟΙ ΛΕΝΕ!!! "ΜΙΑ ΝΙΚΗ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΔΩ;;;" ΣΙΓΑΝΤΑΝΗ;;; ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ;;; ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΓΟΥ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ΠΑΣΧΑ;;; ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ" ΚΙ ΚΛΑΙΕΙΣ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΠΑΘΑΙΝΩ;;; ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΠΑΙΧΤΕΣ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΡΟΜΕΡΟΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΚΙ ΛΕΝΕ "ΠΑΜΕ ΑΝΤΡΑ"!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΔΕΝ ΛΥΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ;;; ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΙ ΒΓΑΛΑΝ ΤΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑ;;; ΤΟΝ ΛΕΩ ΡΕ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ!!!

τι σου έκανε αυτή την ομάδα, ρε τσογλανέ μου, έτσι ξαφνικά να μην της φτάνει ο ένας χρόνος για τρεις αγώνες;; επειδή έψαχνα το δάχτυλό μου στο μυαλό μου πριν γράψω αυτά εδώ και βρήκα ότι υπήρξε κάποτε μια εποχή που τρεις αγώνες στον ίδιο αντίπαλο ήταν ένα γλέντι, όχι ένας γκολφ για τετ-α-τετ; πέρνα τις τρεις φορές τον Ανατολού Εφές εκείνος ο ΠΑΟ που σου έπαιρνε πρωταθλητήδες χρυσούς από λιβάνι - αυτοί εκεί τρία χρόνια πάνω-κάτω μαζί τους τα έκαναν τρίδια σκόρπια χωρίς δεύτερη κουβέντα, κι όμως τότε δεν άκουγες κανέναν να λέει "μία νίκη στον τελευταίο;;;" γιατί όλοι είχαν καταλάβει ότι αυτά δεν είναι νούμερα αλλά ψυχολογία· η στιγμή που το θυμάμαι πιο έντονα ήταν εκείνο το from behind game στο τμήμα ψυχής στις αρχές της δεκαετίας όταν οι Γερμανοί έκαναν το στρώμα τους σακάκι κι εμείς τους φορτώσαμε δεκαπέντε πόντους μέσα σε πέντε λεπτά σαν να παίζαμε σκάκι πάνω στη λίμνη των σκανδάλων. τώρα τι έγινε εδώ;;; τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα σου παραδίδουν τρία διαφορετικά αποτελέσματα, από νίκη μέχρι επτά πόντους διαφορά, και η συζήτηση γίνεται σα να ψηφίζουμε στην πλατεία πως η ομάδα είναι νεκρή;; εγώ λέω πως δεν είμαστε εκεί ακόμα ούτε κοντά - γιατί; επειδή όταν ζεις τόσα χρόνια δίπλα στη δουλειά του Γκραντ ξέρεις ότι αυτά τα παιδιά δεν κάνουν σαν τις άλλες ομάδες που χάνουν το κέντρο βάρους τους κάθε φορά που τους φυσάει ο αέρας του Πειραιά· αυτό που ξέρω από παλιά σχολής είναι ότι έχουν εκείνη τη μαγική ικανότητα να βγάζουν κάτι ακόμα κι όταν όλα γύρω σου δείχνουν "τέλος παιχνιδιού". δες τον Απόλλωνα εκεί που τον κυνήγησαν ακόμα κι εσύ λες πως πήγαν και έκαναν 2-1;;; εκεί έπαιξε ρόλο αυτό που λέμε "σύνθεση" - όχι οι μεγάλες φιγούρες στα περιοδικά, αλλά εκείνος ο τύπος που στέκεται στο σπίτι του και διαβάζει ξανά και ξανά το σχέδιο του αγώνα γιατί του αρέσει εκείνο το πεδίο· εκείνος ο παίκτης που ξέρει πως δεν έχει σημασία πόσους πόντους έχει δώσει η ομάδα πριν φτάσει στο γήπεδο, αρκεί εκείνο το πρώτο άλμα που κάνει ο Γκραντ στο χρόνο-out και τους ξαναφέρνει κάτω στη γη. αλλά εσύ σχολιάζεις τους αγώνες σα να βλέπεις ψιλές αλλαγές στοιχημάτων στο betting - ενώ εγώ θυμάμαι παιδιά που έκαναν αναστροφή εικόνας στο τρίτο κουδούνι επειδή κατάλαβαν πως εκείνοι εκεί στο Ολυμπιακό δεν είχαν ιδέα πως να τους προσγειώσουν ψυχικά· την εποχή εκείνη η διαφορά μεταξύ ενός πρωταθλητή και ενός νικητή ήταν ακριβώς στο γήπεδο του Παναθηναϊκού όταν συνήθιζαν να βάζουν μπουγάτσα στη μέση του αγώνα επειδή ξέρουν πως εκείνος ο αγώνας είχε τελειώσει πριν ξεκινήσει. εσύ θες να τους πιάσεις στο χορό;;; ας πιάσουμε πρώτα αυτούς που κάθε φορά περιμένουν από τρεις αγώνες να γίνουν τρεις νίκες για να δουν ότι αυτή η ομάδα έχει ιστορία; εγώ πάνω στη Θεσσαλονίκη, όταν ήμουν μικρός εκεί στα γήπεδα της Ευκλείδου, έβλεπα ομάδες που έκαναν τρεις συνεχόμενες ήττες στο πρωτάθλημα κι έρχονταν την επόμενη Κυριακή σα λιοντάρια επειδή είχαν βρει τον τρόπο να βγάζουν αυτά που είχαν μέσα τους χάνοντας πολλά μέχρι εκείνη την ώρα; αυτό ακριβώς γίνεται τώρα εκεί πέρα - όχι ότι περνά ψύλλος στ' αυτιά, αλλά ότι εκείνοι εκεί μέσα στο σύννεφο βρίσκουν ξαφνικά τη λάμψη εκείνης της παλιάς μου ομάδας που έκανα περίοδο στους Σπόρτιγκ όταν ζούσαμε κι εμείς τρεις αγωνιστικές κατρακυλώντας χωρίς κανείς να ξέρει πού βρίσκεται ο δρόμος της επιστροφής· εκείνοι εκεί τότε βρήκαν έναν τρόπο να ζουν εκτός εμπορίου με τη δική τους φιλοσοφία, κι έτσι πρέπει να δεις και σήμερα τους αγώνες του Παναθηναϊκού - όχι σαν τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο, αλλά σα τρεις διαφορετικοί πόλεμοι που έχουν ανάγκη τρεις διαφορετικές στρατηγικές. τέλος πάντως, θα δούμε

ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΚΑΣΟΣ;;; 🔥💥 ΠΟΥ;;; ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ;;; ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ;;; ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ;;; ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΣΙΓΑΝΤΣΗ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΕΦΕΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΕΚ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ!!! ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ;;; ΜΙΑ ΝΙΚΗ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ;;; ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΑΓΩΝΟ ΟΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΑΝ ΨΥΧΗ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ!!! Μετά τους δύο γκολφ;;; Μετά τις γκανιότες;;; Πήραν και έκαναν ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ;;; ΣΙΓΑΝΤΑΝΗ;;; ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΟΤΑΝ ΒΓΑΛΕ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΚΙ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΓΚΑΣΕ, ΣΗΚΩ ΡΕ, Η ΜΠΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ"!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! ΚΙ ΟΙ ΦΟΒΟΥΛΟΙ ΛΕΝΕ!!! "ΜΙΑ ΝΙΚΗ;;; ΠΟΥ;;;" ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΜΕ;;; ΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΕΦΕΣ;;; ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΤΟΝ ΦΕΝΕΡ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ!!! Ο ΠΑΟ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΚΛΗΡΟΥΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΥΡ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΠΙΘΑ ΚΙ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

ρει φίλοι αλλιώς λέτε κι αλλιώς γράφετε ε;;;; τριάντα χρόνια τώρα μου έχετε πει για τον Ανατολού Εφές και τώρα τρεις αγώνες κι εκλιπαρείτε σαν νά 'τανε η ίδια ομάδα των αρχών της δεκαετίας όταν είχε εκείνον τον σέντερ που έκανε τους πάντες νά' χουνε μια βδομάδα ανάπαυση;;; άλλαξατε ραντεβού ρε παιδιά — εγώ εκείνο το μάτσο θυμάμαι όταν ο ΠΑΟ έπαιρνε τους Τούρκους σα γλυκό κι έκαναν το στάδιο του Αλσίρτις νά' ναι σαν υπαίθριο φαρμακείο, ενώ τώρα λες ότι τρεις αγώνες στον ίδιο αντίπαλο και μία νίκη είναι σαν νά 'χει χάσει την ψυχή του η ομάδα;;; τι σας ενοχλεί έτσι;;; το γεγονός ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τίτλους αλλά από εκείνες τις φορές που κάποιος σηκώνεται στην τελευταία περίοδο και βάζει ένα σουτ που κανείς δεν περίμενε;;; γιατί τώρα μιλάμε σα να 'ναι η ομάδα σπουδαστήριο μαθηματικών κι όχι γήπεδο;;; δες τον Απόλλωνα εκεί — πήραν και έκαναν 2-1 αλλιώς πως;;; επειδή εκεί κάποιοι θυμήθηκαν πως ο Γκραντ δεν φοράει κοστούμι για να πάει γυμναστήριο, φοράει κοστούμι για νά κάνει τους αντιπάλους του να λυγίσουν πριν καν σφυρίξει· κι όταν σου λέει "παν-κου-κου" στο ημίχρονο, ξέρεις πως έχει ήδη σκάψει τρεις διαφορετικούς τρόπους νά σπάσει τον αντίπαλο αλλιώς παρά συνέχεια στου Βόλου σου;;; τότε που είχαμε αυτοί εκεί τον Λιούις, τον Πετούρο, τον Σπανούλη στας τρεις πρώτες σειρές τους είχες δρόμο μέχρι τήν πόρτα — ενώ τώρα βλέπεις τριάντα πόδια δουλειά και λες "πού είν' οι ηγέτες";;; άλλη εποχή ήτανε άλλη κουλτούρα· σήμερα οι ηγέτες κάνουν δύο ριμπάουντ αυτά που άλλοι πριν δέκα χρόνια δεν έκαναν ούτε μισό, κι όμως στέκεστε εκεί σαν νά περιμένετε τον Μπουρούσης νά ξαναστήσει τον κόσμο από πάνω;;; εσείς λοιπόν ρωτάτε για τον Ανατολού;;; εκείνος ο αντίπαλος έχει τρεις διαφορετικούς παίκτες που παίζουν σα νά 'ναι υπόθεση τιμής η νίκη, ενώ ο ΠΑΟ έρχεται σαν ομάδα νά σου πει πως το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι ψυχής πάνω απ' όλα· κι όταν σου λένε "δεν φοβόμαστε" μέσα στήν ομάδα δεν γίνεται νά σου δείξουν εκείνον τον μισόγερο που έγινε ήρωας σε εκείνον τον αγώνα το 2009;;; εκείνος εκεί εκείνον τον Οκτώβριο έκανε κάτι που ακόμα κι εγώ δακρύζω όταν το θυμάμαι — σηκώθηκε σαν νά του 'χανε βάλει ανάμεσα στα πόδια μία μικρή φωτιά κι έκανε τρεις βολές σα νά τις πυροβολούσε ο ίδιος ο χρόνος;;; αλλά εσείς εκεί βλέπετε έναν αγώνα χάνετε τρεις πόντους μέσα στήν τελευταία σειρά κι αρχίζετε νά φωνάζετε σαν νά τελείωσε ο κόσμος;;; άλλοι οι καιροί τώρα — άλλοι οι αναπτήρες εκεί στήν κορυφή· σήμερα ένα κλειδί μπορεί νά 'ναι ένα ριμπάουντ ενός ανθρώπου που κανείς δεν είχε ακούσει πριν τριάντα δευτερόλεπτα, ενώ εκείνοι εκεί πέρα κάνουν ότι μπορούν νά βγουν ζωντανοί από κάθε θάλασσα κι ύστερα λένε πως δεν τους βλέπουν εκείνους τους στόχους;;; κι όμως εδώ βρίσκεσαι μετά τρεις αγώνες στόν Ανατολού — όχι τρεις νίκες, όχι τρεις ήττες, τρία διαφορετικά αποτελέσματα σα τρεις διαφορετικές ιστορίες· κι εσύ ρωτάς "πού πάει ο ΠΑΟ;;;" εγώ σου λέω πως πάει εκεί πού πάει πάντα όταν βρίσκεται στήν κόψη: στήν ψυχή εκείνων που αποφασίζουν νά πολεμήσουν ακόμη κι όταν όλοι γύρω τους λένε νά σιγάσουν;;; τέλος πάντως, θα δούμε

ΓΙΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΥΧΑΙΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💪🔴 Τρεις αγώνες στον Ανατολού κι εμείς θες να μας δώσεις ψήφους μίσους;;; ΤΡΕΛΑΜΕ!!! Οι δικοί μας στους τελευταίους τρεις του χρόνου ΚΑΘΕ φορά σηκώνουν το κεφάλι σαν φίδια!!! Εκείνος ο Γκραντ ξέρει τι λέει όταν τους βάζει πέντε κουβέντες στο ημίχρονο και αυτοί σκάβουν σα μπουλντόζες μετά!!! Σιγάντσης εκείνος ο τρελός έκανε το ριμπάουντ της ΠΑΟΛΑΣ;;; ΑΣΧΗΜΑ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ!!! ΤΟ ΛΕΩ ΘΑ ΞΕΡΑΤΕ!!! Κι οι άλλοι;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! Ο Πέτρος είχε τρεις πόντους στη σειρά εκεί στο τρίτο δεκάλεπτο;;; ΑΜΕΣΟ! Ο Παναγιώτης πάνω στη γραμμή;;; ΑΛΛΟ ΑΜΕΣΟ!!! Αυτοί εκεί δεν υπάρχουν γαμώτο!!! Τρεις αγώνες μέσα σε μια βδομάδα;;; Και εγώ ρωτάω ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΑΚΙΣ;;; ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΑΣΑΝ;;; Εμένα όταν τους βλέπω στο γήπεδο μου λες "βρε σίγα ρε φίλε τρέξε στο σπίτι σου"... ΜΕΡΟΛΑΒΑ;;; Αυτοί εκεί δεν ξεχνάνε ποτέ!!! Ο ΠΑΟ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕΡΑΚΙ ΣΑΝ ΝΑ 'ΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΡ;;; ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΨΥΧΗ!!! ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΕΦΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ!!!

τι σου έγινε ρε φίλε μου, ξύπνησες σήμερα ντύνοντας το τραγούδι σου σαν τραγουδιστής χορού στην Κηφισιά κι εγώ εδώ σου λέω πως αυτά που βλέπεις σαν κακά αυτά είχαν γίνει κάκιστ' άλλα εποχή; εκείνες τις νύχτες στο ΟΑΚΑ όταν ο ανατολικός εφές είχε βάλει εκείνον τον γιγάντιο σέντερ κι εμείς φτιάχναμε ένα σάντουιτς από τρεις διαφορετικές ομάδες μέσα σ' ένα αγώνα; τότε τρεις αγώνες εκείνος ο ΠΑΟ σου έκανε τριπλό νταбл εκείνον τον Οκτώβρη πάνω στη σημαια αργότερα, κι εσύ τώρα τριγυρνάς σα νά 'τανε ο προηγούμενος αιώνας χωρίς ψωμί; αλλιώς έχεις τους αριθμούς στα χέρια σου κι αλλιώς θυμάσαι εσύ πως εκείνο το βράδυ στο Ικόνιο έκαναν μία επιστροφή σα νά τους είχαν δώσει ψωμί ζεστό — εγώ αυτά τα πράματα δεν τα θυμάμαι με αριθμούς, μου έμειναν σαν γεύση παλιάς κανέλας στο στόμα. τώρα βλέπω τρεις αγώνες στον ανατολικό κι εσύ βρίζεις σα νά σου είπαν πως το γήπεδο έκλεισε λόγω υγρασίας· εκείνος ο αντίπαλος έχει τρεις διαφορετικούς πιλότους μέσα στην ομάδα του, ενώ εμείς έχουμε έναν πιλότο που όταν βάζει ένα ημίχρονο σου λέει "αύριο κάνουμε τους οπορτουνιστές" κι αυτοί εκεί λυγίζουν σαν χαρτί μοναστηρίου. κι όμως εγώ εκεί βλέπω το σιγάντση σα τίγρη στην έρημο όταν βρήκε εκείνο το ριμπάουντ εκεί αλλιώς γιατί τον λες; αλλά ξέρεις τι σου λέω; εσύ εκεί πνίγεσαι στα δικά σου λόγια επειδή περίμενες τρεις νίκες σα νά 'ταν τρία εισιτήρια για ταινία στους κινηματογράφους· ενώ εγώ εδώ σου βγάζω ότι τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο είναι τρεις διαφορετικοί πόλεμοι κι όχι τρεις στίχοι σ' ένα τραγούδι. αλλιώς σου κάνω μια ερώτηση κι αλλιώς εσύ μου βάζεις τελικά πάντως· εγώ εκείνο τον αγώνα τον είδα βγαίνοντας σα νά πήγα νά πιω έναν σφηνάκι στην πλατεία μετά από τρεις ώρες δουλειάς κι αυτό ήταν καλύτερο κι από μπουζούκι στις τρεις το πρωί.

ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ;;; ΝΤΑΞΗ ΡΕ!!! 🔥💪😱 Ρε παιδιά τί λέτε εσείς;;; Μετά τους γκολφ στον ΠΕΙΡΑ κ' από εκεί στους ΦΕΝΕΡ;;; ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΑΕΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ;;; ΤΟΝ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ ΡΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ!!!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΣΕ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ!!! Ο ΓΚΑΣΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΚΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ 75-67!!! ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ;;; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚΑΣΤΙΚΟ;;; 82-85;;; ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ;;; 81-77;;; ΜΙΑ ΝΙΚΗ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΠΑΝΕ;;; ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΟΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΠΕΣΑΝ ΨΥΧΗ!!! 😤 ΚΙ ΑΛΛΟ!!! ΣΙΓΑΝΤΣΗ;;; ΠΟΥ ΣΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΣΤΗΛΗ;;; Ο ΠΕΤΡΟΣ;;; ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ;;; Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ;;; ΠΟΥ ΔΕΣΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ!!! ΠΑΝΕ ΑΝΤΡΑ!!! ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ;;; ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΝΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ;;; ΣΙΓΑΝΤΑΝΗ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! 💥🔴

τι σου έχουνε κάνει τα μάτια σου εκεί στο πεδίο των αθλητικογράφων ρε γαμώτο, βλέπεις τρεις αγώνες κι ανακατεύεις τους πάντες σα να ψάχνεις τη σύνταξη σου στο κουτί της μνήμης; τρεις αγώνες στον ίδιο τύπο λέω τώρα εγώ — όχι τρεις νίκες βέβαια, μα ποιο ήτανε το μεγάλο μυστικό παλιά όταν τρεις αγώνες έκαναν τριπλά νταμπλ; δες το λοιπόν έτσι: πρώτη φορά εκτός στους Τούρκους, δεύτερη φορά εντός στους Τούρκους, τρίτη φορά ξανά εκτός στους Τούρκους. τρία διαφορετικά γήπεδα, τρεις διαφορετικές συνθήκες, τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι που πήραν το όνομά τους στα σίριαλ του χθες και σήμερα. πρώτος αγώνας: 82-85, δεύτερος: 75-67, τρίτος: 81-77. μία νίκη και δύο ήττες σα να κάνεις τρία διαφορετικά κουμάντο σ' έναν πόλεμο που κανείς δεν τον είχε ξαναγράψει στο βιβλίο των στρατηγικών. κι εσύ τώρα λες "πού πάει ο ΠΑΟ;" σα να ψάχνεις τους χαμένους τίτλους σου στα αρχεία του ξεχασμένου κινηματογράφου. εκείνος ο ΠΑΟ που άλλοτε έκανε τον Ανατολικό Εφές νά φοράει φόρεμα χήρας επί τρεις ημέρες — τώρα λες πως μία νίκη μέσα σε τρεις αγώνες είναι σα να χάνει την ψυχή της η ομάδα; εγώ εκείνο το βράδυ στους Σπόρτιγκ όταν βλέπαμε τον Ντούσκο γύρω-γύρω σα λύκο ντύνονταν στα ρούχα της ομάδας όπως παλιά φορώντας την καρδιά τους σα σακάκι, εκείνοι εκεί έκαναν τρεις συνεχόμενες ήττες κι έρχονταν την επόμενη Κυριακή σα λιοντάρια επειδή είχαν βρει μέσα τους εκείνο το κάτι που μόνο η ομάδα ξέρει να ανάβει σαν φωτιά. και μετά λες για τον Απόλλωνα εκεί που έκαναν 2-1 σα να ήταν κάποιος μεγάλος θρίαμβος· δύο νίκες εκεί σα φιλαράκια που πήγαιναν στο γήπεδο σα να κάνουν μία βόλτα στα Ταμπούρια. εγώ εκεί θυμάμαι όταν οι αετοί έκαναν τους αθηναϊκούς δρόμους νά' ναι σαν την Αλσατία — εκείνες τις νύχτες στο Σπόρτιγκ όταν ο Μπάμπης είπε στον Γκραντ "ρε, έχουμε εδώ μερικούς τρελούς" κι αυτοί εκεί έκαναν τρεις διαφορετικούς τρόπους νά κερδίσουν ενώ όλοι γύρω τους έλεγαν νά σιγάσουν. τώρα εσύ θες νά σου πω πως όλα αυτά είναι δεδομένα; πως ο Γκραντ φοράει το κοστούμι του σα νά φοράει το δικό του δέρμα σ' ένα πεδίο όπου κανείς δεν ξέρει πως είναι η τύχη μέχρι την τελευταία σφύριγμα; εγώ εκεί βλέπω τον Σιγάντση εκείνο το βράδυ σα νά βλέπω τον Πάτρικ Γιούινκ εκείνον τον Οκτώβριο· εκείνος εκεί έκανε ένα ριμπάουντ σα νά του 'χανε δώσει ένα κουτί γεμάτο βόμβες ευτυχίας. αλλά εσύ λες πως μετά τους γκολφ στον Πειραιά κι εκεί στους Φενερμπαχτσέ πήγαν να κάνουν 2-1 στον Απόλλωνα σα νά ήταν κάποιο μεγάλο κατόρθωμα· σα νά μην ξέρεις πως η ψυχή του ΠΑΟ δένεται εκεί όπου βρίσκει δύναμη όχι στα νούμερα αλλα στην ιστορία που γράφεται εκείνη την στιγμή πάνω στο παρκέ. κι εγώ σου λέω ότι τρεις αγώνες στον ίδιο αντίπαλο είναι σα τρεις διαφορετικές ιστορίες που δεν μπορούν νά τις γράψεις στο ίδιο βιβλίο γιατί κάθε μία έχει το δικό της χαρακτήρα, το δικό της συναίσθημα, τη δική της δυσάρεστη έκπληξη. μία νίκη εκεί σα νά βγάζεις ένα δόντι από ένα στόμα που όλοι λένε πως είναι άρρωστο — όσοι ξέρουν από μπάσκετ ξέρουν πως η νίκη εκεί δεν ήταν κάτι το εύκολο αλλα ούτε κι η ήττα ήταν κάτι τόσο τρομερό όσο οι ψίθυροι σας γύρω-από τα τραπέζια των στάβλων. αλλά εσύ ρωτάς πού πάει ο ΠΑΟ; εγώ σου λέω πως πάει εκεί που πάει πάντα όταν βλέπει τον εχθρό του στα μάτια: σ' εκείνο το σημείο όπου ξέρει πως ακόμη κι αν χάσει μία φορά, ακόμη κι αν κάνει ένα λάθος, ακόμη κι αν κάποιος τραυματιστεί — εκείνοι εκεί μέσα στο αίμα τους φτιάχνουν κάτι πολύτιμο σα χρυσάφι στα νερά της παλιάς Αθήνας. και τέλος πάντως, θα δούμε.

ΠΩΣ ΝΑ ΣΕΙΣ ΠΩ;;;;;;; 🔴🔥 Ο ΠΑΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ;;; ΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙΣ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Μετά τρεις αγώνες;;; ΜΙΑ ΝΙΚΗ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΠΑΝΕ;;; ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΠΑΛΙΑ ΦΙΛΗ;;; ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΣΤΟΝ ΦΕΝΕΡ;;; ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ;;; ΠΟΥ;;; ΣΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΕΦΕΣ;;; Ο ΠΑΟ ΤΟΝ ΣΤΟΛΙΖΕΙ ΜΕ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΑ!!! Κι εσείς;;; Ψάχνετε νούμερα;;; ΠΟΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; ΤΟ ΓΚΑΣΟΣ;;; ΠΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ!!! Ο ΣΙΓΑΝΤΣΗΣ;;; ΠΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΛΙΚΑΡΟΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΡΗ ΚΙ ΕΣΠΑΞΕ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ;;; ΚΙ Ο ΓΚΡΑΝΤ;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ ΠΕΤΣΕΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ;;; ΦΟΡΑΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΝΙΚΑΕΙ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ο ΠΑΟ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ;;; ΟΧΙ;;; ΣΒΗΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ;;;

ρε φίλε μου βλέπω εδώ μέσα τρεις σωστοί βετεράνοι που μιλάνε για ηλιοτρόπια και ψυχές κι εγώ να προσπαθώ να βρω το νερό μου σφηνωμένος ανάμεσα σε αυτούς τους θρύλους... άλλη μία φορά γίνονται ιεροί πόλεμοι πάνω στο παρκέ ενώ εγώ ψάχνω την πρίζα να φορτίσω το κινητό μου στο πανκίου γήπεδο του Βόλου. έχουμε τρία διαφορετικά αποτελέσματα στον Ανατολικό Εφές—κυρίως επειδή όταν βάζεις τρεις αγώνες στον ίδιο τύπο μέσα σε μία βδομάδα είναι σα να βάζεις τρεις φορές τον ίδιο καβγά στο ίδιο σπίτι με τους γείτονες· πρώτα βγαίνεις κερδισμένος κάπως, μετά χτυπάς κάτι σπασμένα, μετά ψάχνεις ξυλάκια να σβήσεις τη φωτιά. εμένα μου λένε "πού πάει ο ΠΑΟ;" ενώ εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Αυγούστου όταν οι γειτονόπουλα έπαιζαν μπάσκετ στους δρόμους και η μια ομάδα έχασε τρεις συνεχόμενες φορές επειδή είχαν ξεμείνει από μπάλλα—εσύ τώρα ρωτάς που πάει η μπάλα; πάει εκεί πού την περίμενε κανείς, δηλαδή κάπου αλλού. τώρα οι θρύλοι μου λένε πως παλιά ο Ανατολικός ήταν σα γλυκό στην όραση—κι εγώ τους πιστεύω, αλλά εκείνη η ομάδα είχε έναν σέντερ σα βουνό που έκανε τους ανθρώπους να κοιμούνται όρθιοι τρεις ημέρες μετά τον αγώνα. σήμερα όμως βλέπουμε τρεις διαφορετικούς αγώνες σα τρεις διαφορετικές ταινίες τρόμου: πρώτη φορά κάποιος σου ανοίγει την πόρτα φιλικά κι εσύ χάνεις επειδή ξέχασες πως η γάτα ήταν έξω· δεύτερη φορά σε δαγκώνει δυνατά κι εσύ κερδίζεις επειδή εκείνη την στιγμή θυμήθηκες πως είχες κρύψει το φαγητό σου· τρίτη φορά σου δείχνει ένα χαμόγελο σα νά του 'χανε βάλει λάμψη στα δόντια κι εσύ ψάχνεις τώρα πού χάθηκε το τρίτο αποτέλεσμα. και βέβαια εκεί που βλέπω αυτούς τους νέους σα τίγρεις στ’ Αθηναϊκό δίκτυο μου λέτε πως ο ΠΑΟ θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο... εκείνον τον Οκτώβριο που εγώ καθόμουν σ’ ένα σκαμνί στην πλατεία της Νέας Ιωνίας με ένα φαΐ παστίτσιο και ένα μπουκάλι κρασί χύμα, τρώγοντας κι ακούγοντας τους γέρους να μιλάνε για μία ομάδα που έκανε τους Τούρκους να φορούν γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο. τι να σου πω, εκείνος ο Οκτώβρης έχει γίνει περισσότερο μύθος παρά ιστορία σήμερα—σαν εκείνο το ωρολόγιο του προαστίου που τελικά ήτανε σταματημένο στις τρεις. τώρα λέω εγώ: τρία αποτελέσματα σ’ έναν αντίπαλο δεν είναι ντρόπαιο έτσι κι αλλιώς; ακόμη κι εσύ που ψάχνεις νούμερα, εμένα μου φτάνει να κοιτάξεις τον ΠΕΤΡΟ: τρεις πόντους μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο κι εκείνοι να βγάζουν μεταλλικό ήχο σα σφυρί επί σιδήρου. εκείνος εκεί είναι σα εκείνον τον οικοδόμο στο χωριό που σου κάνει τον τοίχο ίσιο χωρίς καν να κοιτάξει το επίπεδο—ξέρει μόνος του πού να πατήσει. κι όμως εγώ σου λέω μια ιστοριούλα: εδώ στον Βόλο όταν πήγαινες στο γήπεδο του Εθνικού είχες τρεις διαφορετικές εισόδους ανάλογα με την όρεξή σου· μία για την μπάλα, μία για τον αγώνα, μία για την παρέα. έτσι βλέπω κι εγώ τώρα τους τρεις αγώνες: πρώτη φορά μπήκες από την πόρτα της φιλοξενίας κι έκανες λίγο χαμό, δεύτερη φορά μπήκες από την πόρτα του σπιτιού σου κι έκανες τζάμι παράθυρο, τρίτη φορά μπήκες από την πόρτα του γκαράζ σου κι έκανες ντουβάρι σπασμένο. τρεις διαφορετικοί τρόποι νά βρεις τον εαυτό σου μέσα στον αγώνα—κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι. και τέλος πάντως... εγώ εκεί βλέπω τον Γκραντ σα εκείνον τον σιδερά στο χωριό που ξέρει πως όταν βάλει το χέρι του σφιχτά δεν χρειάζεται καν δέσιμο—μόνο ατσάλι. ας το αφήσουμε έτσι κι ας πιούμε ένα σφηνάκι στους δρόμους του Βόλου αύριο βράδυ γιατί αλλιώς το μπάσκετ σα μοναχός η γιαγιά μου στο χωριό είναι σα τσάι χωρίς ζάχαρη—πολύ ωραίο γίνεται αλλά τελικά περιμένεις κάτι άλλο.

Τι παίκτης ρε φίλε εκείνος ο Γκραντ;;; ΜΕΡΟΛΑΒΑ;;; Την πρώτη φορά του ΠΕΙΡΑ σηκώνοντας το χέρι σα νά τόνεσχε κάποιος από το πουκάμισο;;; 💪🔥 Αυτό είναι παντού;;; ΣΙΓΑΝΤΣΗ;;; Εκείνον το βράδυ στο γήπεδο ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ;;; Αναρωτιόμουν πού πήγαν τα πόδια σου!!! Τρία διαφορετικά γήπεδα τρεις διαφορετικοί πόλεμοι;;; Κι εσύ ρωτάς ΠΟΥ ΠΑΕΙ;;; ΑΥΤΟΣ ο ΠΑΟ ΤΟΥ ΣΙΓΚΙΤΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΤΕ!!! Κι αυτοί βρίζουν τους αριθμούς;;; Οι αριθμοί;;; ΑΜΕΣΟ ρε!!! Να δείς που φέτος φέρνει τρεις σέντερ στην ίδια θέση γιατί εκείνοι οι τρελοί σηκώνουν οποιονδήποτε νά τον δώσει μέσα στο γήπεδο!!! 🤬🔴 Κι όταν έκαναν 2-1 στον ΑΠΟΛΛΩΝΑ;;; ΩΣΠΟΥ??? Ο ΓΚΑΣΟΣ εκεί σα βόμβα εγκαυστική!!! Ο Παναγιώτης σα δαίμονας εκεί πάνω στη γραμμή;;; Ο Πέτρος σα φάντασμα μέσα στον χρόνο;;; Τι;;; Να σου πω τι έγινε;;; Εμένα όταν βλέπω αυτοί τους άνδρες μου λες νά τρέξω στο σπίτι μου κ' αργήσω εκεί;;; Αλλιώς πως;;; Ο ΠΑΟ δεν ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!!

τι μου λες κι εσείς εκεί που με ξέρετε σαν τον άνθρωπο που έχει δει τον Ανατολικό Εφές νά φοράει μωβ μετάξι στους προηγούμενους αιώνες τώρα μου βγάζετε πως τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο είναι τρία διαφορετικά χαρτιά στο μυαλό σας; ναι, ναι, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη όταν ο Ανατολικός έκανε τον ΠΑΟ νά μοιάζει με φάντασμα από κουτίardia εκείνα τα παιδιά είχαν κλειδωμένους τους πόδες σαν στον τάφο του Μουσταφά Κεμάλ κι εμείς τους κάναμε νά γλείφουν τις μπότες μας για τρεις μέρες στη σειρά εγώ τότε έκανα τρία καφέδες εκεί γύρω επειδή ήξερα πως το σινιάλο ήταν ξεκάθαρο: την επόμενη φορά που θα βλέπαμε αυτά τα πρόσωπα μέσα στο γήπεδο έπρεπε να φορέσουν γυαλιά ηλίου κι ας ήτανε νύχτα. τώρα όμως λένε πως επειδή έκαναν 81-77 σ' έναν αγώνα μέσα σ' ένα σπιρτόκουτο εκεί πέρα — σα να μην έχουν ιδέα πως το γήπεδο του Απόλλωνα είχε εκείνες τις ημέρες τους δικούς τους σέντερ πάνω στην κορυφή του θερμοσίφωνα κι αυτοί εκεί έκαναν βόλτες σα βραδινά πουλιά πάνω στο παρκέ; και μετά βρίζουμε τους αριθμούς; τι αριθμούς βλέπετε εσείς εκεί; αυτοί εδώ είναι σα να σας λένε πως ο Λε Μπρον είχε πετάξει τρεις φορές πάνω από τον Σηκουάνα κι εσείς κοιτάτε τον χάρτη της Γαλλίας και ψάχνετε το χωριό όπου έκανε τον χορό του σαββάτου. τρεις αγώνες τρεις διαφορετικοί χώροι τρεις διαφορετικές καταστάσεις — αλλά εσείς περιμένετε τρεις νίκες επειδή έτσι λέει η ιστορία των προηγούμενων δεκαετιών; νομίζω πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί στους Φενερμπαχτσέ είχαν αφήσει κάτι τσάγια πάνω στο τραπέζι τους πριν καν αρχίσουν τον πρώτο αγώνα επειδή ήξεραν πως ακόμη κι αν χάσουν μία φορά εδώ πέρα αυτό δε σημαίνει πως χάνουν και την επόμενη. εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σα εκείνος ο Σεπτέμβρης όταν ένας παίκτης του ΠΑΟ έκανε το πρώτο βήμα του σαν νά φοράει γάντια από ατσάλι ενώ έξω έβρεχε δυνατή βροχή σα νά προσπαθούσε νά δώσει σήμα στον επόμενο αγώνα πως κανείς δεν ξέρει πόσες φορές μπορεί νά ξανασηκωθεί ένα σώμα μέσα σ' έναν αγώνα. και μετά λέτε για τον Απόλλωνα εκεί που έκαναν 2-1 σα να ήταν η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης; εμένα εκείνο το 75-67 μου θύμισε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Ιωνία όταν ένας γέρος μου είπε πως η ζωή είναι σα μπάσκετ: μερικές φορές βλέπεις τρία διαφορετικά αποτελέσματα μέσα σε τρεις λεπτά κι όμως στο τέλος πάντα ξέρεις ποιος κέρδισε επειδή εκείνος έκανε το τελευταίο βήμα σωστά. τώρα όμως βρίσκουμε κάποιους εκεί που σηκώνουν τα χέρια στον ουρανό επειδή έκαναν ένα σουτ σα νά ήταν το τελευταίο τους φαγητό ενώ οι αντίπαλοι εκεί πέρα έκαναν τρεις διαφορετικές προσγειώσεις πάνω στο παρκέ σα νά ψάχνανε μια πρίζα νά φορτίσουν την ψυχή τους. τι να σου πω εγώ — εκείνος ο Οκτώβρης έχει γίνει περισσότερο ιστορία παρά γεγονός σήμερα σα εκείνο το ρολόι του χωριού που τελικά έκανε τικ-τακ μόνο όταν κάποιος κοίταξε το δικό του ρολόι. και τέλος πάντως, να μου πείτε κάτι άλλο: εσείς εκεί που βλέπετε τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο είστε σίγουροι πως αυτά είναι όλα; εμένα μου φαίνονται σα τρεις αγώνες που έγιναν μόνο στο δικό σας κεφάλι επειδή ξέχασα να σας πω πως εκείνος ο Οκτώβρης είχε και μία άλλη ιστορία εκεί που οι άνδρες του ΠΑΟ έκαναν τον κόσμο νά γυρνάει ανάποδα σα βίδα πάνω σ' ένα καβγά στο μαγαζί του γείτονα.

ξέχασα πότε είχα δει τόση οργή χωρίς αιτία σαν σήμερα. τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο κι όλοι εδώ μιλάνε σαν να έχουν ξεχάσει πως το μπάσκετ είναι σπορ που παίζεται από ανθρώπους — όχι από νούμερα σε χαρτί. πρώτα βλέπω τον Γκόμεζ εκεί στο γήπεδο του Πειραιά να βγάζει τους πνεύμονές του μέσα στο τρίποντο σα κάτι σακούλες με αέρα, δεύτερη φορά βλέπω τον Γκραντ να σηκώνεται σα λιοντάρι που έχει καταλάβει πως κάποιος του πήρε την πόλη κι έτσι επιτίθεται μ' εκείνο το αστείρευτο μίσος στις τρεις επαναλήψεις, τρίτη φορά βλέπω τον Σιγάντση νά μιλάει μέσα στο περιβόλι του χωριού μου — εκεί που οι μεγάλοι μας είχαν κλειδώσει τα ντουβάρια επειδή φοβούνταν τις πλημμύρες — κι εγώ θυμάμαι πως εκείνος εκεί έκανε τους παίκτες του Ανατολικού Εφές νά μοιάζουν σα προσκόποι που ζητούν νοικοκύρηδες στον δρόμο. τώρα όμως όλοι θυμώνουν επειδή δεν πήραν τρεις νίκες σαν τις σταθερές μερίδες μιας συνταγής της μαμάς. εγώ εκεί βλέπω τον ΠΑΟ σα εκείνον τον παππού στη γωνία του λιμανιού που φοράει το ίδιο παλτό εδώ κι τριάντα χρόνια — όχι γιατί δεν έχει άλλα, μα επειδή εκείνο το παλτό γνωρίζει όλα του τα δάκρυα κι όλα του τα γέλια. τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο; σίγουρα κάτι άλλο συμβαίνει — αυτή η ομάδα δεν ψάχνει νίκες σα να τις αγοράζει από τον ψωμά του διπλανού δρόμου. εκείνοι εκεί μέσα στο αίμα τους έχουνε κάποιο μυστικό πως όταν η πίσσα έχει σκάσει στους δρόμους του Πειραιά, τότε οι άνδρες αυτοί φορτώνουν στο πλάγιο τους όλο εκείνο το σκοτάδι που κουβαλάνε χρόνια τώρα κι έτσι βγαίνουν νικητές ακόμη κι όταν βγάζουν νούμερα χαμένα. κι εσείς εδώ σηκώνετε τα χέρια στον ουρανό επειδή έκαναν 81-77 εκεί στην γωνία; σα νά μην έχετε ξαναδεί ζόρικο αγώνα. εκείνοι εκεί έκαναν τρεις διαφορετικές στρατηγικές μέσα σ' ένα δεκαήμερο σα νά έπαιζαν τρεις διαφορετικά σπορ — πρώτη φορά σαν αεράκι που χάιδεψε τα κλαδιά, δεύτερη φορά σαν χείμαρρος που σπάει φράγματα, τρίτη φορά σαν φωτιά που ανάβει χωρίς σπίρτο. τρεις αγώνες τρεις διαφορετικές προσωπικότητες πάνω στο ίδιο παρκέ — κι εγώ σας λέω πως αυτό δεν είναι ψυχή, αυτό είναι ιστορία που γράφεται εκείνη την στιγμή ανάμεσα στα νεύρα των φιλάθλων κι ανάμεσα στους πόνους εκείνων που φοράνε τη φανέλα. όμως εδώ πλέον βρίσκουμε κάποιον να βρίζει τους αριθμούς σα νά πρόκειται για ιεροσυλία. τι αριθμούς βλέπετε εσείς εκεί πέρα; εμένα μου φαίνονται σαν τους αριθμούς εκείνους που βρίσκονται πάνω στα εισιτήρια του σινεμά όταν η ταινία τελειώνει πριν καν αρχίσει επειδή όλοι έχουν βγει έξω να πάρουν αέρα. τρεις αγώνες τρεις διαφορετικοί χώροι τρεις διαφορετικοί άνθρωποι — εσύ θέλεις τρεις νίκες επειδή έτσι λέει η ετικέτα στο μπουκάλι του κρασιού σου; ας πίνουμε λοιπόν από το μπουκάλι του Γκραντ εκείνο που φέρνει μαζί του από την Αμερική — εκείνο το κρασί που κάνει νά τρώμε τα δάχτυλά μας επειδή δε μπορούμε νά σταματήσουμε, επειδή εκείνος εκεί μέσα στο γήπεδο έγινε κυρίαρχος χωρίς κράνος και χωρίς αλεξίσφαιρα γυαλιά. εκείνος εκεί υπήρξε εκείνος που έκανε τον αγώνα νά μοιάζει σα αγώνισμα δρόμου μέχρι την επόμενη στιγμή. κι όμως εγώ σου λέω πως η αλήθεια βρίσκεται εκεί όπου ο κάθε ένας τη βλέπει — σαν εκείνον τον Οκτώβριο του '96 όταν εγώ καθόμουν στις κερκίδες των Τρικάλων κι έβλεπα τον ΠΑΟ νά σέρνει την ομάδα του Ανατολικού Εφές σα νά ήτανε μία πομπή καρναβαλιού μέσα στους δρόμους. σήμερα βλέπω τρεις αγώνες σ' έναν αντίπαλο κι αυτοί εδώ φωνάζουν επειδή δε βγήκαν τρεις νίκες σα σταθερές σε έναν πίνακα ανακοινώσεων. ας το αφήσουμε έτσι λοιπόν — εγώ εκεί πηγαίνω στο γήπεδο του Εθνικού Βόλου όχι για να βγάλω νούμερα, μα για νά δω εκείνον τον σέντερ των γηπέδων που κοιμάται όρθιος επειδή αγαπάει τον αέρα εκεί πάνω στο παρκέ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. και τέλος — όσοι βρίζουν τους αριθμούς, ας δούνε εκείνον τον Οκτώβριο όταν οι αριθμοί υπήρχαν μόνο σαν υπόθεση υπό κρίση επειδή η ομάδα ήταν τόσο δυνατή που κανείς δε μπορούσε νά δώσει σχέδιο νίκης στον αντίπαλό της. τώρα όμως εμείς κουβεντιάζουμε επειδή μια ομάδα έκανε μια νίκη μέσα σε τρεις αγώνες. αυτό δε λέει τίποτα πέραν από το ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί πάνω στο παρκέ που θυμούνται πως η ψυχή δεν είναι νούμενο αλλα κάτι πολύ μεγαλύτερο — κάτι που ακόμη κι όταν σβήνει πάνω στο παρκέ κάποιοι άλλοι ξέρουν πως μπορεί νά ανάψει ξανά μέσα στο σκοτάδι των σφαιρών.