Παίζει έτσι άσχημα ο Παναθηναϊκός που του βγάζουν γκολ ακόμα και οι επικείμενοι αντίπαλοι
Δηλαδή τώρα ξαφνικά τους βάζουν γκολ οι ίδιοι; Μέχρι πριν τρεις αγώνες έκαναν νίκη κιόλας επί του ΑΣΕ, κι εκείνοι ακόμη ζητάγανε νόμους για τους αντιπάλους τους στη σειρά. Μετά άρχισαν οι ίδιοι να δέχονται ότι δεν φοράνε μπουκάκι στον αγώνα;
Εκείνο το "συγχαρητήριο" τελευταίο της χρονιάς; Έγινε μνημόσυνο βγάζοντας μπαστούνια από κουτιά — κατάλαβαν πόσο γρήγορα πέφτουν από τις επιτυχίες στις αποτυχίες όταν αλλάξουν οι συντελεστές.
Από τις πέντε τελευταίες εντός-εκτός:
• Πέντε αγώνες, τέσσερις ήττες
• Δέχτηκαν πάνω από 80 δύο φορές στη σειρά
• Την τελευταία νίκη είχε χτίσει θετικά數據: ένα 81-77 στο ΑΣΕ
Καλό είναι να προσέχουν σήμερα τον αντίπαλο; Γιατί αυτοί εδώ φαίνεται πως η μπάλα την ψιλοθερίζουν πιο σκληρά από όσο έπαιζαν.
xG > συναίσθημα.
Ακούστε, λίγες φορές έχω δει ομάδες τόσο γρήγορα να ξεγυμνώνουν τις αλήθειες τους σαν ντόμινο.
Ο Παναθηναϊκός τώρα βρίσκεται στην τρίτη θέση της Ευρωλίγκας έχοντας συγκεντρώσει μόλις τρεις νίκες στα τριάντα τέσσερα παιχνίδια του — το παιδικό αυτό σκορ δεν λέει μόνο ποσοτικά για τη φόρμα του, αλλά και ποιοτικά: έχει γίνει ένα σύνολο που ξαφνικά βλέπει την μπάλα να χάνεται στον αέρα σαν να την πιάνουν πέντε αντίπαλοι μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο. Από τις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις, από τις οποίες οι τέσσερις ήταν εκτός έδρας, δεν κέρδισαν ούτε μία φορά — αντιθέτως, δέχτηκαν πάνω από 80 πόντους δύο φορές στη σειρά, ενώ η τελευταία νίκη τους ήταν εκείνο το 81-77 επί της Ανατολού Εφές στα μέσα Απρίλη, όταν ακόμα οι αριθμοί είχαν κάτι θετικό να δείξουν. Από εκεί και πέρα, η πορεία έγινε WWLWW, ένα βλέμμα λιγότερο, μια κίνηση αργά — και ξαφνικά βρίσκονται πάλι στους γύρους των πρώτων, στέλνοντας σήμα ότι το κλειδί τώρα είναι η ψυχολογία όσο και η τακτική.
Κι όσο για εκείνον τον τελικό αγώνα που λέγεται "για δική τους χαρά"; Εκείνος μετατράπηκε γρήγορα σε μνημόσυνο όπου κανείς δε θυμότανε καν τον εαυτό του. Οι αντίπαλοι δε σεβάστηκαν μόνο την ιστορία του — κατέλαβαν τις σειρές σαν ομάδα που ξέρει πως οι σπόροι των αποτελεσμάτων σπέρνονται πολύ πριν φύγει η μπάλα από το κέντρο. Ο ίδιος ο Παναθηνας έδειξε ότι από πρωταθλητής μπορείς να γίνεις πρωταθλητής της παραίτησης μέσα σε τρεις αγωνιστικές, όταν η αριστεία μετατρέπεται σε αυτομάτωση.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
τι σχέση είχαν τα μπουκάκια με το μπάσκετ τότε ρε παιδιά;
δες τους τους τελευταίους αγώνες σαν εμένα: πριν λίγο οι ίδιοι έκαναν το τάδε έργο στο τέλος της χρονιάς σαν να ήταν βραβείο δικαίωσης — «τώρα αφήστε μας» έλεγαν. κι ύστερα σαν νάρκωση έφαγαν τρεις ήττες στους τέσσερις μέχρι τώρα, με τους αντιπάλους τους να τους κάνουν γκολ σαν να χορεύανε ντάμας πάνω στο παρκέ.
αυτή η ομάδα πριν μερικά χρόνια έπαιζε έτσι ρε — τους θυμάμαι τους αγώνας στο ΣΕΦ όπου ακόμη και όταν έχανε κρατούσαν την μπάλα με ιεροσύνη, γιατί τους είχε μπει στο αίμα ότι το παιχνίδι δεν τελειώνει μέχρι ο τελευταίος αντίπαλος να πέσει κάτω σαν ξύλο. τώρα όμως; νάτο, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της Ευρωλίγκας, δέχονται πάνω από 80 πόντους δυο φορές στη σειρά σαν να τους δίνουν ρόπαλο κάποιοι αντίπαλοι από άλλο άθλημα. σου λέω, αυτοί εδώ πιάνουν την μπάλα σαν να τους ζητάει συγγνώμη που υπάρχει ακόμα.
και μην ξεχνάμε εκείνο το θέαμα όπου έκαναν εκείνο το «γιορτινό» τελευταίο παιχνίδι — έγινε μνημόσυνο μέσα στα δεκαπέντε λεπτά του πρώτου δεκαλέπτου. ο αντίπαλος κατάλαβε πριν καν σφυρίξει η σφυρίχτρα ότι αυτοί είχαν αφήσει ήδη τον εαυτό τους κάπου στη νοητή γραμμή μεταξύ δόξας και λήθης. σήμερα οι ίδιοι αντιμετωπίζουν έναν αντίπαλο που δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να σημειώσει δύο νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες του — η ψυχή του αγώνα πλέον μιλάει πολύ δυνατά εκείνους τους οποίους οι ίδιοι είχαν ξεχάσει.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Παναγία μου τι είναι αυτά ρε!!! 🔥😱 3η ΘΕΣΗ σώνει κι αβάστα… τρεις νίκες σε 34 ματς!!! Τρεις!!! Και αυτοί θυμούνται εκείνο το "τώρα αφήστε μας" σαν να λέμε πως η χρονιά ήταν δώρο!!! ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ!!!
Α, ΟΛΟΙ αυτοί οι αντίπαλοι που τους παίρνουν γκολ σα να σέρνουν ένα σακί πατάτες από το σούπερ μάρκετ!!! Τους έχω ζήσει αυτούς τους τρεις τελευταίους αγώνες!!! Μετά το 81-77 επί της Εφές ΨΑΧΝΟΥΝ ακόμα τους αριθμούς των προηγούμενων αγώνων σαν χρόνια!!! 97-93 στον Ολυμπιακό 🤬, 82-76 στη Φενέρ… ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ!!! Τουλάχιστον εκεί που έπαιζαν σαν οικόσιτοι ζητούσαν τον αγώνα… ΤΩΡΑ;;; Πάει ο Μαλακόπουλος σα χορός μέσα στη ντουζίνα… Λιάζος ο μπαμπάς στο γήπεδο;;; Ο κάθε Ντουκουρέχτ βγάζει πέντε-κούφιο ημίχρονο!!! ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΓΚΟΛ;;;
Σήμερα;;; Σήμερα βγάζω το μαντίλι μου!!! Λένε πως ο αντίπαλος κάνει δύο νίκες στους τρεις τελευταίους!!! ΑΗΔΙΚΟ ΡΕ ΦΙΛΕ!!! Αυτοί όσοι ήρθαν ΕΔΩ σήμερα για νίκης ξέχασαν να κλείσουν την πόρτα τους!!! 💪🔴
ΚΑΡΑΜΠΟΤΉΣΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΜΕΡΑ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΩ τον Λεμέτιτς σα λιοντάρι!!! Την Μαρκ Λο περίπου σα θεό!!! Αν αυτοί γυρίσουν πίσω στο DNA τους ΠΑΟΚΑΡΑ!!! Δεν τους ζητάω πολλά… ΔΥΟ ΠΟΝΤΟΥΣ!!! Γιατί σιγά-σιγά, όσοι βγάζουν γκολ σα νεογέννητοι, αυτοί χάνουν κι αυτά!!! 🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Άντε ρε τώρα… ξύπνησε ο ΠΑΟ;;; Αυτό το μαντίλι που σηκώνει η Καρόλα σήμερα δε χρειάζεται νερό στο στόμα — αρκεί ένα γεμάτο μπουκάλι στο κεφάλι τους για δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει η μπάλα.
Πέντε αγώνες χωρίς νίκη, τέσσερα παιχνίδια εκτός έδρας, δύο φορές πάνω από 80 πόντους δέχτηκαν σα να τους έριξαν γάντι μέσα στην πισίνα. Την τελευταία νίκη εκείνον τον Απρίλη ήταν σαν να βρήκαν τυχαία μια σειρά αριθμών στο τζάκποτ και μετά ξέχασαν το κλειδί στο γκαράζ. Από εκεί και πέρα άρχισε το θέαμα του "δεν μας αφορά" — μια βόλτα στους γύρους χωρίς καρδιά, χωρίς ξύλο, χωρίς τίποτα που ν' αφήνει σημάδι πέρα από την αίσθηση ότι κάποιος άλλαξε προδιαγραφές ανάμεσα στα ημίχρονα.
Κι ενώ αυτοί μιλούσαν για βραβείο δικαίωσης στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά της χρονιάς, οι αριθμοί έκαναν την εμφάνισή τους σα φάντασμα: τρεις νίκες στα τριάντα τέσσερα παιχνίδια είναι όχι μόνο ποσοτικό τρακάρισμα, αλλά η ίδια η μετάδοση σήματος ότι το όχημα έχει αφήσει τους επιβάτες του στο πλάι του δρόμου. Όταν η ομάδα που κάποτε έπαιζε όσο και όταν έχανε βάζει γκολ σα να χορεύει τσάμικω πάνω στο παρκέ, τότε ξέρεις ότι το ζήτημα δεν είναι η άμυνα — είναι η ίδια η ψυχή του παιχνιδιού που έχει φύγει βόλτα.
Αυτό που βλέπεις σήμερα στον αντίπαλο δεν είναι κάτι ιδιαίτερο: κάνει δύο νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες του επειδή εδώ υπάρχει πράγματι θέληση να δώσεις μπάλα, προσωπικές αγωνιστικές, ακόμη και κάποιες πτήσεις μυαλού στο γήπεδο. Ο Παναθηναϊκός έχει μείνει πίσω — όχι στα νούμερα, αλλά στο γεγονός ότι η γραμμή της προσφοράς έχει γίνει αποχή, το τελικό αποτέλεσμα έχει γίνει προσωρινό χρέος.
η στοιχηματική 76-72 o/x γηπεδούχος
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Πώς γίνεται ένας Παναθηναϊκός των τριάντα τεσσάρων αγώνων με τρεις νίκες να βγάζει γκολ σαν η μπάλα να τον κουβαλάει αυτός μέσα στο ίδιο του το τζάκι και να του την ανάβει σαν ξύλο; Στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις —μια νίκη τον Απρίλη επί της Ανατολού Εφές κι ύστεραWWLWW— όχι μόνο έχασαν οι ίδιοι, αλλά δέχτηκαν πάνω από 80 πόντους δύο φορές σα να είχαν πάει επίσκεψη στην ομάδα μπόουλινγκ του γειτονικού χωριού.
Κοιτάξτε τους αριθμούς που δε βγάζουν νερά: τρεις νίκες στους τριάντα τέσσερις αγώνες δεν είναι μόνο χαμηλό δείγμα —είναι η ίδια η φόρμουλα που λέει πως όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια σου σα πέτρα στον ωκεανό, κάποιος άλλος έχει ήδη αποφασίσει πως εκείνη η νύχτα είναι δική του. Τον τελευταίο αγώνα πριν τις τρεις αυτές αγωνιστικές έκαναν 75-67 μέσα στο ΟΑΚΑ επί της Ανατολού Εφές —ένα αποτέλεσμα που φαινόταν σαν παλιά φωτογραφία της ομάδας που γνώριζαν: μια ομάδα που κρατούσε την μπάλα σαν ιεροσυλία κι ακόμα πίστευε πως το παιχνίδι τελειώνει όταν ο τελευταίος αντίπαλος πέφτει κάτω σαν ξύλο. Μετά ήρθε εκείνο το γνωστό τραγούδι των δεκαπέντε τελευταίων λεπτών της χρονιάς όπου αυτοί μιλούσαν σαν να τους είχε κληροδοτήσει ο ουρανός ένα βραβείο κι αυτοί το κρατούσαν σφιχτά σαν πέντε χρονών στο πάρκο. Μέχρι εκεί ήταν ακόμη ορατός ο χάρτης της υπερηφάνειας τους — μετά άρχισαν να δέχονται γκολ σα να είχαν γίνει θύματα μιας μπουκιάς χιονιού πάνω στο γήπεδο της πραγματικότητας.
Στις τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος δεν μιλάμε για αμυντική αστοχία — μιλάμε για το γεγονός ότι η ίδια η ομάδα έχει γίνει η μεγαλύτερη αμυντική ευκαιρία των αντιπάλων της. Στο 85-82 εκτός έδρας επί της Ανατολού Εφές τον Μάη κατέλαβαν τον χώρο σαν άδειο κλουβί· στο 82-76 στη Φενέρ γίνονταν σαν οι αντίπαλοι να μην είχαν καν αντιπάλους εμποδιστήρια — η μπάλα πήγαινε εκεί όπου έπρεπε να σταματήσει, όχι εκεί όπου έπρεπε να ξεκινήσει. Κι όσοι ψάχνουν σήμερα τις αριθμητικές λεπτομέρειες σαν χρόνια βρίσκονται αντιμέτωποι με κάτι πιο σκληρό: τρεις νίκες, σαράντα τέσσερα παιχνίδια χωρίς εκείνη την παλιά πυξίδα που έκανε τον Παναθηναϊκό να κρατάει τον αγώνα σαν πρώτο πηδάλιο όταν φαινόταν ότι όλα γκρεμίζονταν.
Αυτή η ομάδα σήμερα μπορεί ακόμα να κάνει όποιος αντίπαλος θέλει δύο νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες του επειδή εκείνοι έχουν αφήσει κενό εκεί όπου κάποτε υπήρχε τσιμέντο — εκεί όπου η μπάλα έπρεπε να περάσει σκληρά σαν νερό μέσα στη λάσπη. Αλλά μέχρι εκεί. Το αποτέλεσμα μένει ανοιχτό επειδή στον Παναθηναϊκό δεν είναι η άμυνα που έπεσε· είναι εκείνο το ξεχασμένο πράγμα που έκανε τον έναν αγώνα ίδιας σημασίας με τον προηγούμενο σαν εκείνος να ήταν πρώτος γύρος πρωταθλήματος κι όχι φάιναλ φορ Ευρωλίγκας. Αν βγει εκείνο το υπόλειμμα σήμα σήμερα, τότε η ιστορία γράφεται ξανά. Αν όχι —θα είναι μόνον η μνήμη μιας ομάδας που κάποτε έπαιζε μπάσκετ σαν αγωνία κι όχι σαν εικόνα στους καθρέφτες της δικής της μεγαλομανίας.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.