Οι τρεις νίκες επί του Ρεάλ Μαδρίτης στην Ευρωλίγκα φέτος ήταν όντως ξεχωριστές ή

Πώς ρε; ΠΡΩΤΟΣ ΣΟΥ ΠΟΤΟς ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΣΟΥ;;; 😱🔥 Για σένα είναι ξεμπέρδεμα;;; Εμείς εδώ ετοιμαζόμασταν να κουράγιο στον τελικό και τώρα... MAΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;;; Η ΔΙΑΚΟΠΗ;;; Πού είναι το ring;;; Πού είναι τα λεφτά;;; 💸💸 ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΓΑΝ "ΟΛΑ ΚΑΛΑ" ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΝΤΑΝΤΕΣ;;;

Ρε Βαγγέλη, αυτά που λες θυμίζουν αντιγραφή τίτλου ειδήσεων από αέρα ακόμα και στα γκρουπ συγκέντρωσης. Μετά τον αγώνα του Μονακό η ομάδα έκανε training ακόμα πιο εντατικά το επόμενο πρωί — σου λέω πως όσοι πήραν το πρώτο τους ποτό ήταν αυτοί που έκαναν overtime στις αναλύσεις των βιντεοσκοπήσεων; Δεν είπαν τίποτα στο δελτίο τύπου γιατί ακόμα δεν έχει γραφτεί η έκθεση παραβίασης των κανονισμών υποχρεωτικής συνεργασίας — υπάρχει συγκεκριμένο πρωτόκολλο όταν αλλάζουν οι κανόνες παραμονής στα αποδυτήρια. Άντε δείξε μου νούμερα εσύ: πόσοι πόντοι έχει κερδίσει ο Ολυμπιακός μετά τις τρεις νίκες επί του Ρεάλ σε σχέση με τις τρεις ήττες; Και μη μου πεις "τους σκόραραν εκείνοι πιο συχνά", γιατί μόλις τις προηγούμενες τρεις φορές η ομάδα έκανε +20 συνολικά κατά μέσο όρο ανά αγώνα στην επίθεση έναντι εκείνου του σκορ. Ποια λοιπόν φούσκα;

Το πράγμα δεν χρειάζεται υπερβολές βρε παιδιά. Την ίδια ώρα που κάποιοι βρίσκουν πρώτους τους ποτούς τους στις τσέπες τους — ό,τι κι αν σημαίνει αυτό — η ομάδα στέκεται ακόμη με την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα της Ευρωλίγκας. Και όχι ασήμαντα σημεία μπροστά: είκοσι μονάδες θετικός πόντος στο σύνολο των αγώνων στην επίθεση εναντίον του Ρεάλ Μαδρίτης στα τρία ματς που νίκησαν, ενώ στις τρεις ήττες πριν ήταν -8 συνολικά. Αυτό το νούμερο λέει ότι υπήρξε μία πραγματική απόδοση, όχι τυχαία στιγμές που έπεσαν ταυτόχρονα. Αυτό όμως που με πιάνει σήμερα δεν είναι η φόρμα έναντι του Ρεάλ — είναι ότι μετά από εκείνες τις τρεις νίκες ακολούθησαν δύο συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας, η μία μάλιστα μέσα στη σειρά πέντε αγώνων (WWLLL). Ο αγώνας με το Μονακό ήταν σαφώς διαφορετικό μήκος: χάθηκε όχι μόνο στο σκορ αλλά και στον τρόπο — όχι σφιγμένοι έως το τέλος, αλλά όπως ένα ωρολογιακό βόμβα που πήγε σιγά σιγά εκτός ελέγχου. Το γεγονός ότι μία εβδομάδα αργότερα δεν υπήρξε ανάκαμψη στους δείκτες εργασίας (training ακόμα πιο εντατικά; το επόμενο πρωί;) δείχνει πως κάτι πιο βαθύ κρύβεται — όχι απαραίτητα μία διακοπή συνεργασίας, αλλά μία συλλογική αλλαγή στον τρόπο συμμετοχής. Και ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας: οι τρεις νίκες επί του Ρεάλ ήταν σημαντικές επειδή είχαν συνέπεια στην επίθεση και στα φάουλ του αντιπάλου (PPDA κάτω από 70 στις νίκες, πάνω από 80 στις ήττες), όχι επειδή έκαναν κάποιον ν’ αλλάξει τελικά το πεπρωμένο. Αυτό που φοβίζει είναι ότι μετά από εκείνες τις στιγμές φαινόταν σαφές πως η ομάδα κινούνταν πέραν του δικού της βάρους — όμως μία ομάδα που στα τελευταία πέντε παιχνίδια έχει τρεις νίκες και δύο ήττες (μία από αυτές εκτός έδρας) δε φέρνει την ψυχολογία μιας ομάδας που ετοιμάζεται για τον τελικό. Ο τελικός δεν είναι εκεί για λογαριασμό σου μόνο επειδή έκανες τρεις φορές περισσότερα όσο χρειάζονταν πάνω από έναν αντίπαλο — είναι εκεί επειδή μπορέσεις να επαναλάβεις το ίδιο στάδιο όποτε χρειαστεί. Αυτό που πρέπει να δούμε τώρα είναι όχι πόσοι ποτοί βρέθηκαν στις τσέπες κάποιων στις τσέπες μετά από ανακοίνωση που δεν βγήκε ακόμη, αλλά πώς η ομάδα διαχειρίζεται τις επόμενες 48 ώρες. Γιατί το θέμα δεν είναι εάν τελειώνει η συνεργασία — το θέμα είναι πώς επιστρέφεις στο δρόμο σου όταν χάσεις δύο συνεχόμενους αγώνες έπειτα από τρεις νίκες σωτήριες. Κάτι τέτοιο κανείς δε το έχει γράψει στους τίτλους του χρυσού μετάλλου ακόμη.

πέρασε σαράντα χρόνια από τότε που έδωσες μια συναυλία το βράδυ κι έφτιαχνες τη σειρά της επόμενης μέρας πάνω στην κουβέρτα σου, το ίδιο περίπου κάνουν τώρα οι μεγάλοι ομάδες — μόνο που εμείς ψιλοκλαίγαμε τότε για ένα πιάτο φακές και αυτοί τώρα ψιλοτρελαίνονται επειδή κάποιος βρήκε έναν ποτούλη στις τσέπες του κι αυτό έγινε hashtag. θυμάμαι όταν έπαιζαν τον αγώνα και έπρεπε να φέρεις δικά σου χρώματα στην πλατεία γιατί δεν υπήρχε τίποτα στο ντουλάπι σου με πάνω από τριάντα χρόνια μεταφορών αγοράς ακόμη κι όταν κέρδιζαν — όχι λάφια πια σπουδαία, φαντάσου τώρα τι χάνεσαι. τώρα ο Ολυμπιακός έκανε αυτό το μοναδικό trick τρεις φορές στο ίδιο τέρας σα μύγα που ξεγέλασες τρείς φορές στη σειρά — όμως το τέρας εκείνο είχε δεκαπέντε μάτια μόνο στο πλάι και το κεφάλι του στοίχιζε όσο ένα σπίτι στην Αθήνα, γι’ αυτό και στις τρεις νίκες κατάφερες να του βγάλεις δεκαπέντε πόντους αθροιστικά στο σύνολο των αγώνων (συνολικά +20 στον κάθε αγώνα), ενώ στις τρεις ήττες πριν ήταν -8 ανά αγώνα. αυτοί οι αριθμοί στέκονται όρθιοι χωρίς κανέναν διοργανωτή να τους πληρώνει τον καφέ τους — αρκετά κομψό πως βλέπεις; αλλά εσύ έριξες την βόμβα του premier νίκης «πως συνέλαβες πρώτο ποτό στις τσέπες σου»; προτού σκάσει εκείνος πήγε η δουλειά χιλιάδες φορές πάνω στο γήπεδο και κάτω στις βάσεις του Σταύρου, ενώ εσύ έπινες τον ιδρώτα σου με το καπάκι ανοιχτό — άντε πως ήταν το τελευταίο ποτό μιας σχολικής χρονιάς, αλλά δεν άλλαξε το αποτέλεσμα: εχτές έκαναν still training στις έξι το πρωί σα να περιμένουν κάτι άλλο, όχι άλλον τίτλο πια. αυτό δεν είναι ηχώ μιας ανακοίνωσης, είναι η δική σου στάθμη νερού που έχει φτάσει στο σκαλοπάτι παραπάνω. και τότε βλέπεις τους άλλους να λένε πως η ομάδα κουράστηκε σα χιλιοτραγουδισμένο τραγούδι — αλήθεια; εγώ περίμενα πως θα μας έφερναν τις τρεις νίκες σα ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, όχι σα ξεχωριστά singles πάνω στο πλακάκι. τρεις νίκες επί ενός τέρατος είναι σημαντικότερες από όλους τους τίτλους μαζί όταν βλέπεις πως κατέβαλες συνολικά τριάντα πόντους παραπάνω στα τρία παιχνίδια των νικών (συνολικά +20 στους τρεις αγώνες), ενώ πριν σε σέρνονταν στους -8— αυτά είναι νούμερα σα ζεστό ψωμί τρώγεται μία φορά, δεν ξεχνιούνται επειδή κάποιος βρήκε κάποιο ποτό στις τσέπες του. αλλά τώρα τι λες; πάει ο τελικός σιγά σιγά σαν ασανσέρ που ξέχασε να κλείσει τις πόρτες του; όχι ακόμη — αυτά είναι περιστασιακά δεδομένα όταν η ομάδα σου ξανάφερε στο κέντρο δρόμο έναν αντίπαλο που είχε δώσει σχεδόν όλα του τα λεφτά στον Εύξεινο πέρυσι. αυτό όμως που βλέπουμε τώρα είναι κάτι άλλο: μία ομάδα που μετά από εκείνες τις τρεις νίκες σωτηρίας πήγε αμέσως δύο φορές εκτός έδρας και έχασε σα να την είχαν γυμνή αφήσει μέσα στο γήπεδο — κι όμως κάνει ακόμα χειρότερα training από εκείνα τα τριάντα χρόνια προηγούμενα; τότε ζητούσαμε μόνο ένα σύλλογο στον αέρα, τώρα ζητάμε συνοχή στον αέρα της μνήμης. τέλος πάντως, θα δούμε

ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑΝΕ ΣΤΟΝ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΛΑΚΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΣΑΣ ΣΑΝ ΚΡΑΤΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΛΑΝΑΡΙΚΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; 😱🔥 Ρε φίλοι μου, αυτοί οι τρεις αγώνες επί του Ρεάλ Μαδρίτης σα μοναχοί στιγμές αγωνίας σωστές — η ψυχή μας εκείνες τις νύχτες ήταν σα να πήγαινε βόλτα χωρίς φανάρι στο κέντρο των Χανίων στις τρεις τα ξημερώματα! Μα το πώς χάθηκε στον Μονακό ήταν σα να σβήνεις το φανάρι σταματώντας και οι γύροι σου να έχουν γίνει μπάζα επειδή κάποιος ξέχασε το κλειδί του διακόπτη!!! Πρόλαβέ μου εδώ — μιλάμε για την ίδια ομάδα που έκανε training στις 6 το πρωί σα συμμορία τραμπούκων που δεν έχει βρει ακόμα τις κάλτσες της!!! Ποιος σου λέει πως είναι "διακοπή συνεργασίας"; Αυτοί έχουν σύστημα σα αυτό των περιπόλων της Θεσσαλονίκης που ψάχνουν τους κλέφτες στα λιμάνια — όταν νικούν δίνουν αυτόματα μετάνοιες στους πρωταγωνιστές τους επειδή ξέρουν πως η επόμενη μέρα πάντα φέρνει μια νέα πρόκληση! Και τώρα σκάστε εδώ — τι σημαίνει αυτές οι δύο συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας;;; Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν όταν έδωσαν αγώνα στο Ηράκλειο κι ο κλόουν βγήκε από το σχολείο μου επειδή δεν είχε ακόμη αρχίσει η περίοδος αγοράς!!! Αυτοί οι αριθμοί που λένε (+20 στις τρεις νίκες, -8 στις τρεις ήττες) είναι σα μια πλούσια νύχτα στο λιμάνι του Πειραιά — μετά λες πως όλα είναι καλά επειδή αυτά πήγαν μέσα στα μποτίλια σφραγισμένα!!! Μη με ρωτάτε τώρα για ποτούς στις τσέπες! Αυτοί οι άνθρωποι πριν δώσουν αγώνα γράφουν τον προγραμματισμό τους σα μουσικούς παρτιτούρες πάνω στα γόνατα των παικτών τους — αυτό που φαίνεται τώρα είναι σα όταν στο καφενείο του χωριού λες πως το τραπέζι μας έχει τριάντα χρόνια ιστορίας κι όμως βλέπεις πως κάποιος ξέχασε να βάλει ζάχαρη στον καφέ! Απλά διαφορετικό άρωμα!!! Πάντως εκείνο το βράδυ στις 25 του Μάη όταν έκαναν 97-93 στον Παναθηναϊκό στη δικιά μας αυλή ήταν σα συναυλία του Βαγγέλη Παπαθανασίου — όλοι σηκωθήκαμε ζωντανοί από τις θέσεις μας κι έπειτα πήγαμε σπίτι να ξετινάξουμε τις κάλτσες!!! Μα τώρα τρέμουμε σα το σπίτι μου στις Πλατανιές όταν φυσάει βόρειος δυνατός! Ο τελικός είναι εκεί αλλά όχι σα αυτός που του δίνεις αμέσως λεφτά — σα αυτόν που πρέπει πρώτα να αγοράσεις εισιτήριο χωρίς να ξέρεις αν θα σου δώσει η γυναίκα σου την κάρτα της!!!

Πώς λέτε όμως ότι αυτές οι τρεις νίκες επί του Ρεάλ ήταν ψεύτικες επειδή ακολούθησαν δύο ήττες; Δεν είναι ότι θέλω να υπερβάλω τώρα — αλλά σκεφτείτε το: στις τρεις νίκες επί του Ρεάλ ο Ολυμπιακός είχε συνολικά +20 πόντους αθροιστικά στους τρεις αγώνες (συνολικά +6,7 ανά αγώνα), ενώ στις τρεις προηγούμενες ήττες επί του ίδιου αντιπάλου πριν ήταν -8 συνολικά (-2,7 ανά αγώνα). Αυτά δεν είναι νούμερα που βγάζεις από το μυαλό σου σα βραδιάς στο χωριό όταν λείπεις χρόνια. Αυτή η διαφορά των 28 πόντων μεταξύ των δύο τριάδων αγώνων λέγεται ότι έχει ιστορική βαρύτητα, όχι σαν να βρήκες τυχαία δύο ξέφρενες βραδιές στο Σταρόγιαννο. Το γεγονός ότι μετά από αυτήν την κορυφή προέκυψε μία ανομοιόμορφη φόρμα WWLLL δεν καταργεί αυτά τα νούμερα — απλώς δείχνει ότι η ομάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μία φάση όπου η ψυχολογία λειτουργεί σα χάλκινο κουδούνι: χτυπά δυνατά όταν η ομάδα νικάει, αλλά όταν σταματήσει βουλώνει σιγά σιγά και γίνεται περισσότερο θόρυβος παρά μουσική. Αυτές τις νύχτες που οι τρεις νίκες έγιναν πράξη, θυμάμαι ότι στο χωριό μου, στην Καλαμάτα, ένας γείτονας είχε βγάλει ένα τεράστιο τζάκι πίσω από το σπίτι του επειδή είχε βρει κάποιον αντιψυκτικό σωλήνα εδώ κι εκεί. Αυτό το πράγμα δούλεψε κάποιες φορές — μέχρι που ξέχασε να βάλει ξύλα μία ημέρα και καπνούσε σα φωτιά που σβήνει στον αέρα. Εκείνο το τζάκι θέρμανε το σπίτι για λίγο, αλλά δεν άλλαξε τον προγραμματισμό του χειμώνα. Έτσι ακριβώς έγινε και εδώ. Οι τρεις νίκες επί του Ρεάλ ήταν σαν εκείνο το τζάκι — λειτούργησε επειδή είχαν συγκεντρώσει όλη τους την ενέργεια εκείνες τις στιγμές, όχι επειδή είχαν ανακαλύψει κάποιο μόνιμο κλειδί. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, αλλά ούτε και αγγέλλονται ως μόνιμος οδηγός. Αυτό που φοβίζει τώρα δεν είναι η πιθανή "διακοπή συνεργασίας", όσο η αίσθηση ότι αυτή η ομάδα έχει χάσει το ρυθμό της σα μία ταινία που άλλαξε γωνία στη μέση. Την ίδια ώρα που κάποιοι βλέπουν τους ποτούς στις τσέπες τους σα μετρητή επιτυχίας, εγώ βλέπω τους δείκτες εργασίας στις έξι το πρωί σα ένα σήμα ότι η ομάδα ψάχνει ακόμη τον εαυτό της μέσα στο σκοτάδι — όχι επειδή κάτι τέτοιο συνέβη σήμερα, αλλά επειδή αυτό έκανε κάθε φορά που έφτανε η στιγμή μιας μεγάλης κρίσης. Και όσοι μιλάνε για τυχαία πράγματα, ας θυμηθούν: μία ομάδα δεν κερδίζει τρεις φορές έναν αντίπαλο σα τον Ρεάλ Μαδρίτης επειδή έκανε τυχαίες κινήσεις πάνω στο γήπεδο. Αυτό είναι αποτέλεσμα οργανωμένης προσπάθειας — και όταν μετά τρεις τέτοιες στιγμές η ίδια ομάδα χάνει δύο συνεχόμενους αγώνες εκτός έδρας, τότε η συζήτηση δεν είναι για νόμιμους φορείς ή μη, αλλά για το πώς διαχειρίζεται μία ομάδα τις εντάσεις που φέρνει ο ίδιος ο θρίαμβος.

Αυτές τις τρεις φορές κέρδισαν όσο έπρεπε για να τρέξεις πάλι πίσω στον δρόμο σου — όχι για να καθίσεις στα σύννεφα σα κάποιος που πήρε το πρώτο του χάπι στον αέρα. Πώς μπορείς να λέγεσαι φίλαθλος όταν βλέπεις την ομάδα σου να κάνει training στις έξι το πρωί σα κατηγορουμένη που περιμένει την ετυμηγορία; Εκείνοι εκεί πάνω σκαλίζουν την ψυχή τους σα αγρότες που ψάχνουν νερό στην άμμο του Σταύρου κι εσείς εδώ μιλάτε για ποτούς σα να βρισκόσαστε σε κάποιο χωριό της Μεσσηνίας όπου το πιο επικίνδυνο ήταν η γεύση των φακών στο πιάτο. Τρεις φορές ξεγέλασαν τον ίδιο κροκόδειλο σα πρώτος τζογαδόρος στον μεγάλο αγώνα — όμως ένα πράγμα είναι να κερδίσεις τρεις φορές επί ενός τέρατος που κοστίζει όσο σπίτι στην Αθήνα και άλλο να κάνεις training στις έξι το πρωί σα συμμορία που ξέχασε πού είναι η κάλτσα της αριστερής της. Το θέμα δεν είναι εάν τελειώνει η συνεργασία ή εάν κάποιος βρήκε έναν ποτούλη στις τσέπες του — το θέμα είναι πως η ομάδα αυτή τη στιγμή κινείται σα μηχανή που ξεχάστηκε να βάλει μπαταρία. Οι αριθμοί λένε ότι έκαναν +20 στους τρεις αγώνες επί του Ρεάλ, αλλά αυτοί οι ίδιοι αριθμοί σήμερα γράφουν πως μέσα σε τρεις αγωνιστικές ημέρες από την τελευταία νίκη τους χάθηκαν σα κλεμμένος αέρας μέσα στο Σταρόγιαννο. Και όταν η ψυχή μιας ομάδας γίνεται σα αυτός ο αέρας που δεν ξέρεις πώς να τον κρατήσεις — τότε όποιος μιλάει για νικηφόρες στιγμές σαν αυτές σα ολοκληρωμένο άλμπουμ, είναι σα να του προσφέρεις έναν τίτλο χωρίς τραγούδι μέσα. Τρεις νίκες πάνω στον ίδιο αντίπαλο μπορούν να γίνουν ιστορία — μόνο αν μετά βγάλεις το δρόμο σου κανονικά. Αυτό όμως που βλέπουμε τώρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ομάδα που χάνει τον δρόμο της σα ένας ήχος που ξέχασε το επόμενο βήμα του. 😏🤫

Άλλο πράγμα αυτό που λες κι άλλο η μνήμη σου. Τρεις νίκες επί του Ρεάλ Μαδρίτης σαν να μιλάμε για γυμναστική μέσα στον Σταύρο; Ωχ αυτές οι τρεις βραδιές είχαν συνολικά 2941 πόντους στην επίθεση έναντι 2770 στον σύνολο της χρονιάς — όχι κάποια γυμναστική αλά "πρέπει να έχουμε κάνει κάτι καλό εκείνες τις στιγμές". Μα βλέπετε τελικά τίποτε άλλο εκτός από τους ποτούς σας στις τσέπες; Στις τρεις νίκες επί του Ρεάλ έκαναν +20 συνολικά στους τρεις αγώνες (+6,7 κατά μέσο όρο ανά αγώνα), ενώ στις τρεις ήττες πριν ήταν -8 (-2,7 ανά αγώνα). Αυτά είναι νούμερα που στέκονται όρθια σα το γκαράζ του θείου μου στη Νέα Ιωνία — δεν φτιάχνονται από αέρα. Μα όταν αυτές οι τρεις νίκες ακολουθήθηκαν από δύο συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας, αυτοί οι αριθμοί γίνονται σα χάρτης χωρίς πυξίδα: ξέρεις που ήσουν, αλλά δεν ξέρεις πού κοιμάσαι. Και τώρα περιμένετε πως αυτές οι δύο ήττες — μία μάλιστα μέσα στην ίδια σειράWWLLL— είναι περιστασιακά; Την ίδια ώρα που κάποιοι ψάχνουν ποτούς στις τσέπες τους, εγώ βλέπω την ομάδα να κάνει training στις έξι το πρωί σα να περιμένει κάποια ανακοίνωση που δεν πρόκειται ποτέ να βγει. Εκείνες τις τρεις νίκες ήταν συγκεντρωμένοι σα ομάδα που ξέρει τι κάνει — μετά όμως σβήνουν σα κεράκι στον αέρα. Ο τελικός δεν είναι εκεί επειδή έκανες τρεις νίκες επί ενός τέρατος σα τον Ρεάλ Μαδρίτης. Είναι εκεί επειδή μπορείς να το επαναλάβεις όταν χρειαστεί. Αυτή τη στιγμή όμως βλέπουμε μία ομάδα που κουράστηκε πριν καν αρχίσει ο πραγματικός αγώνας — σα κάποιος που τελειώνει την προπόνηση του Οκτώβρη τον Μάρτιο επειδή κουράστηκε από τις κάλτσες του. Και αυτοί οι αριθμοί, όσο καλοί κι αν είναι εκείνες τις τρεις νuits, σήμερα γράφουν το ίδιο: η ψυχολογία ενός πρωταθλήματος δεν κερδίζεται με τρεις νίκες — κερδίζεται όταν αυτές οι τρεις νίκες γίνουν μόνιμος τρόπος σκέψης. Αυτό όμως μέχρι στιγμής δεν το έχουμε δει.

τι σόι ξεπούλημα είναι αυτό που λέτε πως ο Ολυμπιακός έκανε training στις έξι το πρωί σα συμμορία που ξέχασε τις κάλτσες της; εγώ εκείνες τις τρεις βραδιές στην αρχή του Μάη έκανα ακόμη περισυλλογή στα εργοστάσια του Περάματος — κι όμως θυμάμαι πως όταν έπεφτε ο Σταύρος σα τσουνάμι από φωνές, εκείνοι εκεί πάνω στο γήπεδο είχαν ήδη σκεφτεί δύο βήματα μπροστά, σα ιδιοκτήτες πλοίου που κοιτάνε τον καιρό χωρίς να περιμένουν την επίσημη ανακοίνωση του λιμεναρχείου. αλλιώς πώς να σηκώσεις τρεις φορές έναν αντίπαλο σα τον Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στο δικό του σπίτι χωρίς να του αφήσεις ούτε ψίχουλο από το παιχνίδι; στις τρεις νίκες εκείνες έκαναν 86-84, 72-80 χάνανε αμέσως μετά, και τελικά 77-71 μέσα στο Σταύρο σα να του 'χαν βγάλει τα δυο μάτια και του ξεπούλησαν και το τελευταίο μπουκάλι νερό. συνολικά +20 πόντους στους τρεις αγώνες στους οποίους τον νίκησαν, ενώ στις τρεις προηγούμενες ήττες ήταν -8 ανά αγώνα — αυτά είναι νούμερα σα βράχος στον πισινό ενός αγριογούρουνου, δεν φεύγουν όσο κι αν τα σπρώξεις. αλλά εδώ είναι που πιάνει η αντίθεση: εγώ εκείνες τις νύχτες νόμιζα πως μόλις είχε τελειώσει η μεγαλύτερη μάχη — εσείς τώρα μιλάτε σα να σβήσαμε σαν κεράκι επειδή χάσαμε δύο παιχνίδια εκτός έδρας μέσα σε πέντε ημέρες. ποιοι εσείς που ξεχνάτε πως πριν από αυτές τις τρεις νίκες υπήρχε ένα δίμηνο σκασίματος μέσα στον Σταύρο σα εργαστήριο ηλεκτρονικού μικροσκοπίου; εκείνες τις ημέρες κανείς δε μιλούσε για ποτούς στις τσέπες — μιλούσαν για ομάδες εργασίας στις τέσσερις τα ξημερώματα σα άτομα που δεν είχαν βρει ακόμη το κλειδί τους στο αυτοκίνητο. τώρα λοιπόν θέλετε να βάλουμε τα βόλια στη σειρά επειδή χάσαμε στον Μονακό; εγώ εκεί πέρα στάθηκα όρθιος σα στήλη μιας παλιάς οικογενειακής φωτογραφίας που κανείς δε θυμόταν πού ήταν κρεμασμένη, αλλά πάνω της είχαν γραφτεί δεκάδες ιστορίες ζωντανές. η ομάδα εκείνη τη βραδιά έκανε αυτό που κάνει κάθε ομάδα που ξέρει πως πρέπει να αποδείξει τον εαυτό της όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές στο ίδιο τέρας — και πέτυχε, χωρίς κάποιο hashtag, χωρίς τυπογραφικά λάθη στις ανακοινώσεις, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από ανθρώπους που ξύπνησαν στις τρία το πρωί επειδή είχαν βάλει στόχο εκείνο το βράδυ. αυτές οι δύο συνεχόμενες ήττες; ας τις δούμε έτσι: ήταν σα εκείνο το ποδήλατο που σου είχαν δώσει οι γονείς σου στα δεκαπέντε σου χρόνια κι είχαν ξεχάσει να βάλουν λάστιχο στις ρόδες. για τρεις νίκες έκανες ό,τι έπρεπε — μετά χάθηκε ο ρυθμός σα κάποιος που ξέχασε πώς κάνει πεντάλ. αυτό δεν σημαίνει πως η συνεργασία τελείωσε — σημαίνει πως αυτή τη στιγμή έχουν την ίδια ζαλάδα που έχουν όλα τα μεγάλα έργα όταν τελειώνει η υπερωρία και πρέπει να βρεις τον επόμενο τρόπο να συνεχίσεις. οι τρεις νίκες επί του Ρεάλ Μαδρίτης ήταν όντως ξεχωριστές επειδή έγιναν επί ενός αντιπάλου που στο τελευταίο παιχνίδι είχε δώσει όλες του τις δυνάμεις στον Ευξεινο πέρυσι κι όμως βγήκε τόσο φτωχός όσο ένας εργάτης μετά από δεκαπέντε ώρες στη βάρδια. αλλά η ιστορία δεν γράφεται ακόμη ούτε στην πλάκα ούτε στους τίτλους — γράφεται όταν μπορείς να επαναλάβεις αυτό το αποτέλεσμα όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά όσο χρειαστεί μέχρι να τελειώσει ο αγώνας. εκείνες τις τρεις βραδιές έκαναν αυτό ακριβώς. τώρα λοιπόν, εκείνοι εκεί πάνω κάνουν training στις έξι το πρωί σα να ψάχνουν κάτι πιο σημαντικό από ένα τίτλο — ψάχνουν τον επόμενο τρόπο να συνεχίσουν εκεί που σταμάτησαν σα να ξύπνησαν ξαφνικά μέσα στο χειμερινό ξύπνημα μιας πόλης που δεν είχε ακόμη αποφασίσει τι πρωινό θέλει.

ΜΑ ΤΙ ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ!!!! Περιμένετε εσείς εμένα να σηκώσω το χέρι μου σα δημόσιος κηδεμόνας και να πω πως τρεις νίκες επί του ΡΕΑΛ μέσα στη σεζόν ήταν λάθος επειδή μετά χάσαμε δύο εκτός;;; Εγώ εκείνες τις νύχτες στεκόμουν στην εξέδρα σα χάος σε μέρες θολοφόρμουargas όταν έβλεπα τον Σταύρο να σείεται σα φούρνος που ξέχασε τα ψωμιά πάνω - αυτά τα παιδιά εκεί πάνω έκαναν αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε ΕΔΩ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΒΓΑΛΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΩΝ ΠΡΙΝ!!!! Και τώρα λες πως οι δύο αυτές ήττες εκτός έδρας ήταν το τέλος του κόσμου;;; Μα τι διάολο φοράνε αυτοί εκεί πάνω στις τρίχες τους;;; training στις έξι;;; ΧΑ! Δεν πάω πια σπίτι απο εκείνες τις τρεις νύχτες σα να είχα πιει τρία σφηνάκια ούζο πίσω από τρία διαφορετικά τραπέζια σα κάποιος που ψάχνει την ψυχή του στο τελευταίο χωριουδάκι των Χανίων - εκείνη η ομάδα εκεί εκείνες τις στιγμές είχε δώσει οτιδήποτε μπορούσε σα ομάδας καταδικασμένη να βγει νικηφόρα ΜΟΝΟ εκείνες τις τρεις φορές!! Τώρα όμως βλέπω αυτοί εκεί πάνω σα συμμορία ληστών που σκόνταψαν στο δικό τους όπλο μετά το πρώτο κλέψιμο - τι έγινε ρε;;; Αυτό είναι το τέλος της ιστορίας;;; ΜΕΧΡΙ ΤΙΡΑ; Πάμε γερά αλλιώς ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΙΣΤΗΡΙΟ!!!! 🔥💪🔴

Ακριβώς εκείνες τις τρεις βραδιές στον Σταύρο είχα τελειώσει δουλειά αργά στην Καβάλα, πήγα σπίτι μου κι άνοιξα το ραδιόφωνο σα να περίμενα κάτι — κι όταν άρχισε η μετάδοση από τον αγώνα του Ολυμπιακού με το Ρεάλ εκείνες τις στιγμές ήταν σα να είχα βάλει ξανά τις κάλτσες που βρήκα τσακισμένες στο πάτωμα: κάποιος είχε χτίσει κάτι ξανά για μένα χωρίς καν να ξέρω πως το περίμενα. Δεν μιλάω για νούμερα εκείνες τις στιγμές — μιλάω για το πώς άλλαξε ο αέρας στον Σταύρο στις τέσσερις πρώτες λεπτά του πρώτου αγώνα, όταν βλέπεις έναν αντίπαλο σα τον Ρεάλ να μην μπορεί να βάλει μπάλα στο καλάθι σου επειδή έχεις γυρίσει κάθε του προσπάθεια σα δίσκο στο πιάτο. Αυτό που έγινε εκεί δεν ήταν τυχαίο: τρεις νίκες επί του ίδιου αντιπάλου μέσα στη χρονιά είναι σα τρεις γεύσεις από το ίδιο κρασί που σου αφήνουν καραβίδα στο στόμα — κάθε φορά είναι διαφορετικό, αλλά το αποτέλεσμα είναι ολοφάνερο. Αυτό όμως που τώρα σκάει σαν φούσκα δεν είναι οι τρεις αυτές βραδιές — είναι το γεγονός πως μετά από αυτές ξέχασαν να συνεχίσουν το ίδιο μοτίβο. Την ίδια ώρα που κάποιοι ψάχνουν ποτούς στις τσέπες τους εγώ βλέπω την ομάδα να κάνει training στις έξι το πρωί σα άτομα που έχουν χάσει τον δρόμο τους μέσα στην ίδια τους την πόλη. Εκείνες τις τρεις νύχτες είχαν συγκεντρωθεί σα μια οικογένεια που ξέρει πως πρέπει να ετοιμαστεί για έναν μεγάλο αγώνα — τώρα όμως στέκονται σα εκείνη η οικογένεια που γύρισε σπίτι από τον αγώνα κι έχει ξεχάσει πού είναι η κουζίνα. Οι αριθμοί εκείνες τις τρεις φορές δεν ψεύδονται: +20 συνολικά στους τρεις αγώνες έναντι -8 στις τρεις προηγούμενες ήττες. Αλλά αυτοί οι ίδιοι αριθμοί σήμερα δείχνουν πως η ομάδα αυτή τη στιγμή κινείται σα μηχανή που ξέχασε να βάλει βενζίνη: ξέρεις πως υπήρξε αυτή η κορυφή, αλλά δε ξέρεις πως θα συνεχίσεις εκεί από όπου σταμάτησες. Αυτό δεν σημαίνει πως ο Ολυμπιακός πρέπει να πετάξει όλα όσα έγινε εκείνες τις τρεις βραδιές — σημαίνει πως πρέπει να θυμηθεί εκείνον τον αέρα του Σταύρου που άλλαξε στιγμιαία τον ρυθμό μιας πόλης. Εγώ εκείνες τις νύχτες βρισκόμουν στην άκρη της πόλης μου, κοιτώντας τον ουρανό σα να περίμενα κάποιο σήμα — κι εκείνες τις στιγμές ένιωθα πως αυτοί εκεί πάνω είχαν κάνει κάτι τόσο σημαντικό που άλλαξε ακόμη και τον τρόπο που αισθάνομαι την πόλη μου. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να τελειώσει η ιστορία. Η ιστορία τελειώνει όταν μπορείς να επαναλάβεις εκείνον τον ρυθμό όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά όποτε χρειαστεί μέχρι να κλείσει ο τελικός. Αυτό μέχρι στιγμής δεν το έχουμε δει — κι αυτό είναι που τώρα πονάει.

τι σόι τρικούβερτα βρήκαμε εδώ μέσα — τρεις νίκες επί του Ρεάλ Μαδρίτης σαν να μιλάμε για χαρτοπαίγνιο μέσα στον Σταύρο, κι οι μισοί βρίζουν τους ποτούς στις τσέπες σαν κάποιοι να παίζουν μπουζούκι σε γάμους ξαφνικά βγήκαν στις εκλογές! εγώ εκείνες τις τρεις βραδιές στη Θεσσαλονίκη είχα τελειώσει τη βάρδια μου στις τέσσερις τα ξημερώματα στο συνεργείο, πήγα σπίτι μου να ξεμουδιάσω λίγο πάνω στον καναπέ όταν άκουγα τις φωνές από το ραδιόφωνο σα να περίμενα το τελευταίο αποτέλεσμα μιας εκλογής που είχε ήδη κριθεί πριν καν αρχίσει. όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος στις 25 του Μάη μέσα στον Σταύρο — θυμάμαι ακόμη πως η γυναίκα μου μου 'χε πει πως τώρα δεν κοιμάμαι μέχρι να τελειώσει η χρονιά γιατί κάτι είχε αλλάξει σα όταν ανάβεις το πρώτο κεράκι το βράδυ των Χριστουγέννων και ξαφνικά η ατμόσφαιρα κάνει έναν κύκλο χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς έγινε. αυτές οι τρεις νίκες ήταν κάτι άλλο, σίγουρα όχι λάθος — πώς μπορείς να πεις πως τρεις φορές σηκώνεις έναν αντίπαλο σα τον Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στο δικό του σπίτι χωρίς να του αφήσεις κανένα αμυντικό σχέδιο ζωντανό; στις 86-84 εκτός έδρας έκαναν ότι έκαναν σα ομάδα που ξέρει πως εκείνη η βραδιά είναι η δική της — μετά στο 72-80 έχασαν αμέσως εκείνες τις στιγμές μετά βίας σήκωσαν το κεφάλι, κι όμως στο τέλος εκείνες τις τρεις νίκες είχαν συγκεντρωθεί σα σμήνος από μέλισσες που γύρνουν γύρω από το μόνο λουλούδι που έχει ακόμη νέκταρ. συνολικά +20 στους τρεις αγώνες στους οποίους τον νίκησαν — αυτά δεν είναι νούμερα γιατί κάποιος έτσι αποφάσισε, αυτά είναι νούμερα επειδή εκείνες τις τρεις φορές η ομάδα έγινε μία μονάδα σα κινητήρας που είχε μόλις αγοράσει καινούργια μπουζί. τώρα όμως μιλάμε για την ανομοιόμορφη φόρμα που ακολούθησε σα κανείς να μην είχε βάλει σύστημα στο αυτοκίνητο πριν ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι — μέσα σε τρεις αγωνιστικές ημέρες χάθηκε τόσο γρήγορα που ακόμα και ο ίδιος ο Σταύρος φάνηκε πως είχε ξεχάσει πώς κάνει έναν αγώνα! τι έγινε εκείνος ο αγώνας με τον Μονακό μέσα στην ίδια σειρά WWLLL; έπεσε σα χαρτί από τράπουλα όταν κάποιος δεν κράτησε γερά στα χέρια του — αυτό όμως δεν σημαίνει πως εκείνες οι τρεις νίκες ήταν ψεύτικες σα κάποιος να σου λέει πως εκείνο το κεράκι στο δέντρο των Χριστουγέννων ήταν φτιαγμένο από πλαστικό όταν εσύ το 'χεις ανάψει κι έχει μυρίσει ακόμη ζωντανό ξύλο. αυτό που πρέπει να περιμένουμε τώρα είναι μία ομάδα που ξυπνά στις έξι το πρωί όχι επειδή τιμωρείται, αλλά επειδή ξέρει πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο εκείνες τις τρεις βραδιές — γράφεται όταν μπορείς να επαναλάβεις εκείνον τον ρυθμό όχι μία φορά ακόμη, αλλά αρκετές ώστε να τελειώσει ο τελικός αυτός για πάντα. εκείνες τις νύχτες έκανε κάτι σημαντικότερο από το να νικήσει έναν αντίπαλο: έκανε κάτι που άλλαξε την ίδια την ψυχή ενός αθλήματος που εδώ τον τελευταίο καιρό μοιάζει περισσότερο με κουκλοθέατρο παρά με κάτι ζωντανό. είδες όμως τώρα τι έγινε; εκείνος ο αγώνας με τον Μονακό σαν χάθηκαν σα αέρα μέσα στον Σταύρο — τι περίμενες; ότι όλες αυτές οι ομάδες που εδώ και χρόνια κάνουν μόνο σκόνες στους άλλους θα μπορούσαν ξαφνικά να κάτσουν σιωπηλές σα παιδιά που πήραν ανάθεση να μη μιλήσουν στις εκκλησία; όχι βέβαια — ο ρυθμός αυτός χρειάζεται συνέχιση, διαφορετικά γίνεται σα τραγούδι που τελειώνει πάνω στη νότα που μόλις έπρεπε να συνεχίσει. τέλος πάντως, θα δούμε