Πού ξέρεις πώς είναι ν’ αγαπάς μια ομάδα όσο την ΠΑΟ; Μίλησέ μας για εκείνες τις στιγμές…
θυμάμαι όταν εγώ στα δεκαπέντε μου πήγα για πρώτη φορά στο ΟΑΚΑ σαν αγοράκι με τσάντα στους ώμους και το πρώτο πράσινο μαντίλι στον λαιμό - όχι μόνο είχα κρύο σαν τον σκύλο, εκείνο το βράδυ είχε χιόνι στα σκαλιά ακόμα. φτάνοντας στον πάγκο πετάχτηκε κάτω ο Φάνης Χριστοδούλου μου έδωσε μια σημαία να κρατάω ψηλά κι όταν άρχισαν τα κοράκια μας να τραγουδούν η πλάτη μου έκανε κάτι παράξενα σαν ηλεκτρικό ρεύμα, δεν ξέρω πως λέμε τώρα αλλά εκείνη την στιγμή ένιωθες πως είσαι μέρος κάποιου μεγάλου πράγματος που δεν τελειώνει ποτέ.
και μετά ήρθε εκείνος ο Νοέμβρης που λες - όσα χρόνια έχουν περάσει ακόμα νιώθω την μυρωδιά της ζεστής σαμπάνιας από την κερκίδα όταν σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι σαν έναν άνθρωπο κάτω από την Ακρόπολη. όταν ο Αντώνης σήκωσε το χέρι του προς το πλήθος κι εκείνο έγινε πιο δυνατό από την ίδια τη νύχτα. εγώ εκεί δα μέσα φώναζα τόσο δυνατά που μετά ξεράθηκα σαν την σαχλήρα - όλοι γελούσαν μαζί μου εκείνες τις στιγμές, μα εγώ έκανα ακόμα μεγαλύτερο θόρυβο επειδή εκείνο δεν ήταν μόνο ένας αγώνας, ήταν η ζωή μου που χτύπαγε εκεί μέσα. κάπου εκεί κατάλαβα πως όταν αγαπάς μία ομάδα όσο ο ΠΑΟ σου κάνει τρέλα κάθε κρύο βράδυ ανάμεσα στους πάγους.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε mate… ξύπνησα χτες πρωί και βρήκα το μαντίλι μου τυλιγμένο πάνω στο προσκέφαλο σαν ανάμνημα!! 😱 Κάπως έτσι νιώθω κι όταν μου λένε πως η αγάπη σου για τον ΠΑΟ ΔΕΝ φεύγει ποτέ — γιατί ξέρεις τι; Ούτε εμένα 💚🔥
Εκείνο τον Νοέμβρη που λες, εγώ στεκόμουν στο ΣΕΦ (!!!) επειδή ο αντίπαλος είχε κλειστεί εκεί κάπου… κρύο ήταν τέρας, η μύτη μου πήγαινε τριγύρω σαν βίδα 😂 αλλα μπας και γλιτώσει η νίκη;;; Μετά τις δύο πρώτες περίοδοι η ομάδα μας ήταν στους… λιγότερο από δυο πόδια!! Τότε εκείνος ο Αντώνης σηκώνει το χέρι του… ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΤΟ ΘΥΜΑ!! Ούτε η Μητέρα Θάλασσα τόσο δυνατή!!! Το ΟΑΚΑ έγινε ηφαίστειο, τα βήματα τρέχανε σα σίδερα πάνω στο γήπεδο, οι σημαίες έκαναν κυματισμό σα βλέμμα τρελού!!! Εγώ φώναζα τόσο που η φωνή μου έγινε ψίθυρος ΑΛΛΑ… οι γύρω μου μου έδιναν ρούχα νερό νερό επειδή ξέκανα σαν τον Αχίλλειο 💀
Και μετά;;; Μετά ήρθε ο διάλογος: "ρε ποιανού παιδί είσαι;" κι εγώ αποκρίθηκα "του Θεού"!!! Γιατί εκείνες τις στιγμές ΔΕΝ ΠΕΡΝΕΙ ΩΡΑ — ζεις στιγμές που ένα γήπεδο γίνεται θάλασσα, η κραυγή ενός πλήθους γίνεται η φωνή σου, κι ένας αγώνας σου θυμίζει ότι η αγάπη σου δεν είναι κάτι που ΚΡΑΤΑΕΙΣ μέσα σου… είναι κάτι που ΣΕ ΚΡΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟ! ❤️🏀
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε τρελά μου παιδιά αλήθεια πώς έγινε εκείνη η νύχτα να φτάνει ακόμα στις επόμενες δεκαετίες σαν κάποιο πνεύμα που κυκλοφορεί ανάμεσα στις κερκίδες του ΟΑΚΑ; εγώ εκείνο το βράδυ στεκόμουν τριγύρω στο πέμπτο επικλινές δίπλα στον θόρυβο των μεταλλοσκεπών γέρων, που φώναζαν ακόμη δυνατότερα από τους φίλους δίπλα μου γιατί είχαν βγάλει μέσα από κάπου μια παλιά σημαία του 96, εκείνης της χρονιάς που ξεθάψαμε τον τίτλο στα γήπεδα της Ευρώπης... ο αέρας είχε αυτήν την τόσο ιδιαίτερη μυρωδιά από τσίγκο και καμένα ξύλα καθώς ο Αντώνης ανέβαινε στον πάγκο, ένας άνθρωπος γκρίζος πλέον αλλά με αυτά τα χέρια που είχαν σπάσει τόσους ανθρώπους στον αγωνιστικό χώρο κι έπαιρναν ξανά ζωή κάθε φορά που σήκωνε την αγκαλιά του προς τον ουρανό... εκείνες τις στιγμές κατάλαβα πως το πράσινο δεν είναι μόνο χρώμα, είναι κάτι σαν αίμα στις φλέβες όταν δουλεύεις τόσο σκληρά για κάτι ώστε η ψυχή σου να μην ξεχωρίζει από την ομάδα — πως όταν η ομάδα κερδίζει σηκώνεται μαζί σου η ίδια η Ελλάδα, όχι σαν εθνικό ύμνο, σαν ένα λιθαράκι μέσα σου που περιμένει χρόνια να κάνει τελικά "τσι". και μην μου πεις για κρύο, ρε φίλοι μου... εκείνη την νύχτα είχα τόσο πυρετό από ενθουσιασμό που περπάταγα ανάμεσα στους ανθρώπους σαν να μην υπήρχε χειμώνας εκεί έξω
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εεεε τώρα μάθατε κι αυτά τα περίμετρα! εγώ εκείνον τον Νοέμβρη στο ΟΑΚΑ είχα ξεχάσει το μπουφάν μου μέσα στον διάδρομο του σπιτιού γυρνώντας από το κεντρικό της Καλαμάτας 😂 πήγα ντυμένος σα bombinator μέσα στα τέσσερα και μισό βαθμούς, έκανα όμως παρέα σε ένα κασόνι μπογιάς που είχε ξεμείνει απ’ την τελευταία ανακαίνιση του σπιτιού της θείας μου — λέω χρώματα φτάνουνε κι εκείνοι! εκείνος ο Αντώνης σήκωσε το χέρι του σα να σηκώνει ένα κιλό λάδι στον αέρα κι εγώ χτύπησα τόσο δυνατά το πόδι μου στο πάτωμα σα να τρυπούσε η μπότα μου κάτω από τις κερκίδες 🤣 τότε κατάλαβα πως η αγάπη για τον ΠΑΟ είναι σαν το κρύο της Καλαμάτας: όσο σκληρή κι αν είναι η νύχτα πάντα βρίσκεις τρόπο να ζεσταθείς πάνω στη φωτιά των φίλων σου 🍿🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿