Πώς θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Σπόρτιγκ πριν γίνουμε οικογένεια

θυμάμαι εκείνον τον βράδυ σαν χτες... νάτος ο Σπόρτινγκ μπουγμένη στη φωτιά, οι κερκίδες σφύζουνε σαν μία, η ΓΣΠ ακόμα κουβαλούσε τις αναμνήσεις από τις μεγάλες βραδιές της παλιάς σχολής. εγώ εκεί κάτω στις πλαϊνές, χάμω, ανάμεσα στους δικούς μου, όταν ξαφνικά πετάχτηκε ένας τύπος στο ημίχρονο σηκώνει ένα γιγάντιο πορτρέτο του Περίκανου — όχι γιατί ήταν επιεικής η εμφάνιση εκείνη την εποχή ας το πούμε, μα σημάδι τρέλας· και άρχισε να τραγουδάει τόσο δυνατά που όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι αφήνοντας μπουκάλια μισοάδεια μισοκουτσουρεμένα στη σειρά σαν στρατιές σιωπηλών θρύλων. κι εσύ εκεί που στεκόσουν δίπλα μου, σαστισμένος περισσότερο από το ποιος το έκανε παρά από το γεγονός αυτό καθαυτό — γιατί στο τέλος πάντα εκείνος ο αναστάτωσε τις κωμικοτραγικές στιγμές τραβώντας πάνω του όλο το θόρυβο. θυμάσαι που φώναξες «μπράβο βρε άνθρωπε» κι εγώ σου έκανα νόημα ν' αγοράσουμε άλλα δύο μπίρες από τον κύριο με το σκαφίδι; πλέον εδώ πάλευες όχι μόνος σου μα μαζί του σ' εκείνη την κλίκα των αιρετικών φιλάθλων που δεν είχαν ανάγκη τυπική νίκη για ν' αγαπήσουν ακόμα παραπάνω την ομάδα τους. και τότε βρέθηκε εκείνος ο ξένος μπουφετζής που όλοι τον ήξεραν σαν «τον τύπο που είχε δουλέψει στον Πρωτέα», έκανε πως δεν κατάλαβε τίποτε κι άρχισε ν' ανακατεύει στάχτη μπίρας με γλείψιμο χαρτιού για κόμιστρο φαντάζομαι — εμείς όμως ξέραμε ότι αυτά τα πράγματα γίνονται μόνο σ' αυτές τις νύχτες που η ομάδα γίνεται οικογένεια κι ο Περίκανος γίνεται σπουδή φωνής κι όχι πρωταθλητής πρωταθλημάτων. θυμάμαι ακόμα πως πριν βγει η ομάδα στο δεύτερο μέρος σηκώσαμε όλα μαζί τα τραπέζια σαν φράχτη κατά της ησυχίας εκείνης των ανθρώπων που ακόμα δεν είχαν βγει από τα σπίτια τους για το τσάι τους. τι μέρα ήταν αυτή...