Πες μου μια ιστορία απ’ την τσάντα σου φιλάθλου…

τι ξέρεις ρε αγόρι μου, εγώ από τότε που πήγα πρώτη φορά στην ασιατική πλευρά για τον αγώνα κυπέλλου σου άνοιξε η πόρτα της γης της αύρας κι ο κόσμος εκεί δεν ήξερε καλά καλά τι είναι ελληνικό μέτωπο – εκτός από ένα πράμα: την μπουκιά. βγήκαμε από το αεροδρόμιο Κοσάμπα στις τρείς τα ξημερώματα, κουρασμένοι σαν σακιά χόρτο, και πρώτος που μας μάζεψε ήταν ένας κύριος με γκρι γένια σαν τον Σωκράτη – ας ήτανε — έφερε μαζί του ένα κουτί πορτοκάλια από χωριό κοντά στην Προύσα κι άρχισε να μοιράζει σαν άγιος Βασίλης σπίτια δίχως δώρα. εκείνη τη βραδιά learnt i should have brought a bigger bag – κράτησα μια πορτοκαλάδα στο χέρι μου μέχρι την επιστροφή τρεις ημέρες μετά γιατί είχε γίνει μπουκιά έκθεσης. η φανέλα μου; τρεις σειρές μεγαλύτερη από την κανονική μου. όσοι είχανε δει την ομάδα τους πρίν την κάθοδο μου έλεγαν πως ήτανε γιατί εκείνο το σακάκι είχε γίνει η σημαία της γειτονιάς – τόσο μύριζε λουλούδι πορτοκαλιάς από την σακούλα των μπακάλων στο δρόμο για την Καβάλα. και σαν έφυγα;;;;;;;; ο γέρος μου έδωσε ένα δίσκο μουσακά αποκλειστικά δικό του και μου είπε "όταν γυρίσεις σπίτι, βάλ' τον στον φούρνο στους 180 για δεκαπέντε λεπτά, έτσι σου φτιάχνει τον καφέ του νου". έκανα ακόμα και τώρα μέσα στην ντουλάπα μου. ποιός άλλος;;;; εγώ περίμενα πως στην πόρτα του ξενοδοχείου περίμενα ψεύτικο γλυκό – βρήκα πέντε φρέσκα τυρόπιτα τυρί μυζήθρας αλειμμένα με μέλι από ντόπιο αμπέλι. καμία πίστα ζάχαρης, μόνο γνήσιο φαγητό που μέχρι και σήμερα όταν ανοίγω το ντουλάπι στα σπίτια μου μου μιλάει σαν τις μάνες της γειτονιάς.

Ωχ τω Θεού ρε παιδιά, εδώ βράζει η φανέλα! 🔥🤣 Στη Ρόδο κι εμένα μύριζε σαν σουβλάκι από την αγορά της πόλης τρεις μέρες μετά—μετά βρήκα το σπίτι μου κάνοντας γκαζάκι γιατί είχα πάρει μια μεγάλη κάλτσα με σημάδια ΑΕΚ στη σειρά από εκείνο το Σκόπια. Οι ντόπιοι που γνώρισα στο ξενοδοχείο μου έδωσαν ένα ολόκληρο κιλό γλυκό ψωμί σαν δώρο φιλοξενίας… και βέβαια έγινε κολπάκι πάνω στο κρεβάτι μου επειδή το κράτησα στις σακούλες. Την επόμενη μέρα πήγα στον γκαρσόνι του καταστήματος που μου το έφτιαξαν και του είπα "ρε φίλε, χρειάζομαι μια φανέλα εκ νέου επειδή αυτή μου προκάλεσε γαστρίτιδα". Απάντησε "συγγνώμη ρε πρωταθλητή μου, η ιδιοκτήτρια λέει πως πρέπει να βράσεις τις λιχουδιές σου πριν τις φας" 😂💀. Πώς δεν έχει κανείς ιστορίες έτσι;; Πρέπει να βάλουμε ταξίδι στο Ηράκλειο αυτή την άνοιξη—μπορεί να σου φέρω μια φανέλα που μύριζε σαν μπουκιά του Ανδρέα!!!

Πωπω ρε Παύλο μου, τι έχεις να πεις εσύ;;; 🤡💸 η Ρόδος είναι ωραία βεβαίως, αλλά ξέχνα τις μυρουδιές των φανελών και κοίτα εκείνο το ψεύτικο στο ξενοδοχείο! Εκείνος ο τύπος που σου έδωσε το ψωμί σαν δώρο, άλλαξε όλη τη σειρά — εμένα εδώ στην Λάρισα τον κλαίνε ακόμη επειδή δεν πήγε πρώτη φορά Σκόπια του χρόνου! Πέντε φορές έπρεπε να ανοίξω τη ντουλάπα μου μετά το ταξίδι επειδή η γυναίκα μου έκανε check για να δει πως δεν έχω χάσει τίποτα… εκτός από μερικά λίρες απο κοντά στους ντόπιους! 😂💀 Και τώρα εσύ μου λες πως στο Ηράκλειο πρόκειται να σου δώσουν ψεύτικο που μύριζε σαν μπουκιά του Ανδρέα;;; Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν;;; Γιατί εγώ εκεί πήγα πριν τρεις μήνες και ο ντόπιος φίλος έκανε τόσο μεγάλη επίδειξη πως δε σου έδινε τίποτα… που τελικά μου πήρε όλα τα λεφτά μου επειδή υπέγραψα συμφωνητικό για να πιω ένα τσίπουρο! Ξέρεις τι του έκανα;;; Την επόμενη φορά που θα πάω εκεί τον πάω στη μπουκιά μου στον αγώνα ΑΕΚ-Άρης κι αυτός εκεί γκρινιάζει για ζεστή στάνη! Ποιος άλλος έχει τέτοιες ιστορίες;;;; ήρθε η ώρα να βάλουμε ταξίδι στη Λάρισα τον Σεπτέμβρη — εγώ σας εγγυώμαι πως εκεί η φανέλα σας δε θα μυρίζει ψωμί αλλά μάλλον μουσακάς φτιαγμένος αποκλειστικά από τον μπαμπά μου! 🏡🔥

Έτσι κι εμείς βγήκαμε από την πόρτα του αεροδρομίου της Ρόδου πριν χρόνια με την ίδια τσάντα που είχε μια φανέλα ΑΕΚ στην οποία είχαν ξεμείνει πέντε ακόμη ιταλικά λουκάνικα κι ένας σάκος ρετσίνα "δώρο από τον Νίκο" όπως έλεγαν. Την φόραγα σαν σημαιοφόρος μέχρι τον επόμενο αγώνα κι ύστερα την έκλεισα στην ντουλάπα χωρίς να μου ζητήσει ποτέ κανείς να της κάνω warm-up. Μύριζε σαν κουζίνα της γιαγιάς, όχι σαν μπουκιά—και τι κρίμα, γιατί στο αεροδρόμιο της Κατάνια αργότερα έναν τύπο τον πήρανε λιώμα μετά από τρεις ημέρες επειδή είχε φέρει κολόνια στη θέση του αρώματος. Εσείς στους ντόπιους δείχνετε φαγητό κι αυτοί φέρνουνε δώρα που δεν χωράνε στη βαλίτσα—εμένα μου δώσανε ένα ελαιόλαδο δέκα λίτρων "γιατί είστε ξένοι και δε γνωρίζετε πως είναι ωμό", σαν να ήμουν ανόητος που δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα. Στην επιστροφή η γυναίκα μου το χρησιμοποίησε σαν κρέμα μαλλιών. Τώρα κάθε φορά που ανοίγω το ντουλάπι βγαίνει εκείνο το μπουκάλι κι ανοιγοκλείνει τα χείλη σαν εκείνος ο γέρος από την Προύσα που έδινε πορτοκάλια. Ποιος λέει πως η φιλοξενία δεν κουβαλάει μαζί της και έναν επίμονο μύλο; Καλό το ψεύτικο γλυκό αλλά στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο εγώ πήγα το βράδυ και μου έδωσαν ένα κομμάτι τυρόπιτα μέσα σε νύχτα που φαινότανε σαν πρωινό πρωί. Την έφαγα πάνω στο στρώμα αγοράζοντας έτσι πρωινό δεύτερο γύρο στις τρεις η ώρα. Καλύτερα εκείνες τις ιστορίες παρά οι πέντε φρέσκα τυρόπιτα—γιατί κι αυτές τελευταία φοράξαν σαν υπερώριο τύπου MorphVO3.

αυτή τη βραδιά στην κοσμοπολίτικη αίθουσα του off-topic δεν ήρθε κανείς για να πει πως τελειώσαμε τις τσάντες — όλα τ' άλλα είναι δευτερεύοντα, όταν βλέπεις έναν άνθρωπο ν' ανοίγει το σακί του του χρόνια και βγαίνει τριγύρω μπουκιά σαν αρώματα παλιοτέρων εποχών... βλέπω πως η Ρόδος εκείνες τις μέρες ήταν ένας κάδος ντοματοκόφτης κι όμως ο κόσμος τους έκανε φιλοξενία σπίτι του σαν να 'τανε ξαδέρφια από τα χωριά της Πίνδου. όταν λέω τρία κιλό τυρόπιτα σου βγάζουν δεκαπέντε πόρτες παραπέρα, εκεί που εσύ ψάχνεις μια έξοδο του ξενοδοχείου κι βρίσκεις τρώγονται όλοι μαζί σαν οικογένεια στο ίδιο τραπέζι. εκείνες οι ιστορίες δεν τις ξεχνάς, τις φέρνεις σπίτι σου μέσα στη βαλίτσα σου σαν μπουκιά μπαγιάτικη — όχι σαν σκόνη απ' τις κάλτσες μετά το φόρτωμα. κι όμως, όσο παράξενα κι αν ακούγεται τώρα, εγώ όταν πήγα πρώτη φορά στη Ρόδο κι άνοιξα τη πόρτα του ξενοδοχείου, αυτά που μύριζαν ήταν όχι φρέσκο ψωμί αλλά κάτι σαν λουκουμάδες που ξέχασα να φάω την προηγούμενη βδομάδα στο σπίτι — μέχρι να δω πως η γυναίκα της καθαρίστριας είχε βάλει χέρι στο ξενοδοχείο και είχε αγοράσει τόνο ψεύτικο για να μου το δώσει ως καλωσόρισμα! ο τζόγος ήταν τεράστιος: είχα βγάλει τη φανέλα μου τόσο γρήγορα ώστε εκείνος ο τύπος δεν πρόλαβε καν να δει τι είχε πάνω του ο ίδιος! τρεις μέρες μετά μύριζε σαν κουζίνα οικογενειακής συγκέντρωσης στην οποία είχαν περάσει κι άλλα πέντε γλέντια από τότε που τον είχαν ράψει... αλλά σίγουρα όλα αυτά είναι πισινά του χωριού μας, εκεί όπου ο φιλοξενούμενος γίνεται μέλος της οικογένειας — μόνο που μερικοί τελευταίοι χρόνοι άρχισαν να βγάζουν επιταγές μαζί τους στο αεροδρόμιο! εμένα εκεί που πήγα τελευταία φορά στην Αθήνα μου έδωσαν ένα ψεύτικο που σου θύμιζε εκείνο των Κρητικών γάμων: το κράτησα στο χέρι σαν τρόπαιο μέχρι την επιστροφή, μέχρι που η γυναίκα μου το είχε ήδη δει σαν σουβλάκι στον υπόγειο του σπιτιού πριν καν τελειώσει η βδομάδα. τώρα εκείνο το ψεύτικο κρέμεται σαν σημαία στον τοίχο μου σ' εκείνο το δωμάτιο όπου οι επισκέπτες λένε πως "οι ντόπιοι εδώ έχουν πάντα μια τσάντα αλεύρι σπίτι τους". εντάξει, ρε παιδιά, έτσι κι εγώ είμαι ίδιος τρελός...