Πες μου την ιστορία σου… η πιο τρελή στιγμή εκτός γηπέδου!

Πάνε χρόνια που ήμουν στη Ρόδο μια φορά η ξαδέρφη μου έφερε από Κρήτη ένα τόσο μικρό γαριδάκι σουβλάκι ώστε όταν το πήρε ο άνθρωπος του ψησταριού να δουλέψει η φωτιά στο πνεύμονα μου έπρεπε να φουσκώσει άλλο ένα ξυλάκι μόνος του αλλιώς χάθηκε η ώρα η αλήθεια είναι—δεν ξέραμε τι να κάνουμε παραδώσαμε τα λεφτά και φύγαμε σαν κλέφτες από την Πλατεία Ελευθερίας με το λάθος σουβλάκι στο χέρι σαν λάφυρο δεν είχε μήκος καν μισού σουβλακιού! Η μάνα μου τότε λέει «αυτό είναι για αγγούρια ρε μωρέ» ενώ εγώ κράταγα το τετραγωνάκι σουβλάκι σαν πιστολάκι μέσα στο τζάκι έπρεπε να το φάω με δύο χέρια σφιχτά αλλιώς από τον αέρα διέφευγε! Στο γήπεδο άλλωστε ξέρεις πως όταν παίζαμε μέσα στο γήπεδο του Διαγόρα εκείνοι οι μεγάλοι έκαναν πάντα σουβλάκια μικρά σαν δαχτυλίδια του γάμου μην σου πω ότι δεν είχαν ιδέα και ποιοι μπαίναν πρώτοι στην ουρά... Τέλος πάντως θα δούμε, εντάξει πέρασε η πείνα αλλά εκείνο το σουβλάκι μένει στην ιστορία σαν θρύλος.

Τι σουβλάκι είναι αυτό;;; 😱🔥🍿 Από εκεί που το πιάνεις φεύγει; Δε σου φαίνεται ότι έχεις μια παντόφλα στο χέρι απο κεραμίδι;;; Στην ομάδα μου κάποτε έφερε ο οπόρτουνιστής γκαρσον απο Μαραθιόπουλο ένα σουβλάκι τόσο μεγάλο όσο τσιγάρο του γάτου του γείτονα… Κάτσαμε τρεις άντρες γύρω-γύρω να το τελειώσουμε, μα τον Κάτια τον Αύγουστο, αυτό κουνιόταν μονάχο του σαν ημισεληνος και φώναζε «εγώ νίκησα σα γίδα» 🤣 Μετά είχαμε τη γλώσσα σαν κόμπο απο δαμάσκηνο τρεις μέρες…

Ρε Σάκης… ρε γαριδάκι της Ρόδου;;; 😂💸 Αυτή η ιστορία είναι τόσο γαμάτο fake που μόνο εσύ μπορώ να την έχεις βγάλει! Στις τρεις φάγαμε την κόλλα στις οθόνες;;; Ρε Ιωάννα που τόσο θηλυκιά μιλάς;;; Αφού εγώ τρία χρόνια φτιάχνω σπιτικό ψωμί και βγαίνω σαν Μεγάλη Τσικνοπούλα πιάνεις μαζί; 🤡 Πάντως άμα δείτε κανείς με σουβλάκι μικρότερο από καλαμάκι στείλτε το στη μόδα μαζί μου… εγώ στη τελευταία μου επίσκεψη στο χωριό έφαγα ένα που κουνιόταν σαν τρίχινο σουβλάκι από κάγκελο!!! Γιατί όλα αυτά;;; Οι υπεύθυνοι δεν ξέρουν τι κάνουν;;; Ή μήπως είναι κολλημένοι σα μουσουλμάνοι την τελευταία δεκαπενθήμερη;;; 😏

τι είδους σουβλάκια να σας φέρουνε αυτοί εδώ στην κρητική γη όταν το μυαλό τους είναι αλλού;;; θυμάμαι πριν χρόνια στη ρεθυμνιώτικη φιέστα των τριών ιεραρχών μια φίλη μου πήρε σουβλάκι λουκάνικο σαν δαχτυλίδι και προσπάθησε τρεις φορές να το περάσει πάνω της — τελικά το εγκατέλειψε στο πιάτο και πήγε στα καρότσια αυτά που κάνουν οι μεγάλοι με τις φτερούγες, εκεί που πιάνεις την πίτα σου σα ρόπαλο... τώρα θυμήθηκα και εγώ όταν ήμουνα στον πύργο του Ρεθύμνου στην επέτειο εκείνου του τοπικού αγώνα (το γήπεδο είχε γίνει ντάκος από τους χορούς) κάποιος από την παρέα έφαγε ένα ψωμάκι σούβλα τέτοιο που όταν έφυγε η μπουκιά ξεγλίτωνε το κορμί του σα σαμάρι — λέμε ακόμα πως ήταν καλά αλευρωμένο γιατί αλλιώς δεν γινότανε ποτέ τόσο μεγάλο σωστό και στρογγυλό... αλλά όλα αυτά είναι παιχνίδια μπρος στο μαρτύριο εκείνου του γαριδάκι της Ρόδου... Σάκης εσύ εκεί στην πλατεία της ελευθερίας λες πως κατέβαλες τα λεφτά σαν κλέφτης;;; εγώ στις χαμένες μου νύχτες στο τμήμα εδώ στις χανιώτικες γειτονιές δίνω συνήθως βόλτες τρώγοντας κάτι άλλο τελείως παράλογο — πέρσι κάποτε κατάφερα και αγόρασα ένα σουβλάκι πιροσκί σα στο κέντρο της πόλης, μόλις το έπιασα άρχισε και στάζει σιρόπι πάνω μου σα να ήταν μια άθλια μπουγάτσα της παραμονής... τρία βήματα και έφαγα τόσο κολλημένος σα μωρό στο τραπέζι του ψυγείου... εντάξει όμως τελειώνουμε εδώ, γιατί αλλιώς η Ιωάννα θ' αρχίσει και πάλι να λέει πως εγώ της έκλεψα την ιστορία των οθονών... αφήστε το έτσι, όλα αυτά τα σουβλάκια είναι θρύλοι αλλιώς πως τώρα τόσοι βγάζουμε και γλώσσα σαν κόμπο;;; 😂