Πού στην τηλεόραση κοιμόμαστε φέτος

τι είπαμε ρε γαμ... τώρα βρήκα την σειρά μου κι εγώ πάλι τυχαία ήταν εκεί που σκάρω να κοιμηθώ χτες βράδυ γύρισα στο σπίτι με τα πόδια — τώρα τι κάνω άλλο ρε; δουλειά στις τέσσερις το πρωί στο κέντρο, κούραση σαν λαγός φτιαγμένος από μόλυβδο. πέφτω στον καναπέ σαν σακί αλεύρι κι εκεί που νόμιζα πως το τρίξιμο της πόρτας ήταν κατευθείαν ύπνος... τι να δω; οι τίτλοι του *peaky blinders* να γράφουν βροντοφωνάζοντας *"είναι ώρα"* κι έτσι άρχισα πάλι από την αρχή, όλο αίμα, άνθρωπος, δάκρυα και βίαιο μαύρο χιούμορ δεν θυμάμαι τον αγώνα σήμερα, αλλά θυμάμαι τον ρόλο που έπαιξε αυτό εδώ σίριαλ στη ζωή μου: πριν δεκαπέντε χρόνια καθόμουν στη μπαλκονόπορτα του σπιτιού των γονιών μου στη Νέα Ιωνία, έπινε κρύα μπίρα για πρώτη φορά και κάπνιζα τύπου όπως έκανα τότε (ναι ρε, ξέρεις πως τα έκανε όλα νωρίτερα εκείνοι οι άνθρωποι). έπαιζε κάποιος αγώνας τζέντλεμεν εκεί πάνω στην τηλεόραση τής γειτονιάς, κουβέντιαζαν όλοι σαν οικογένεια γύρω-γύρω... εγώ όμως εκείνες τις ώρες έγινα fan των peacky blinders χωρίς να το καταλάβω. τώρα βλέπω πάλι κάποιον αποτελειώνει έναν αντίπαλο στο ασανσέρ, κάποιος άλλος γράφει κληρονομιά με φανέλα και μπαστούνι... ωραίο σκατά πως άλλαξαν όλα αυτά χρόνια γύρω-γύρω κι όμως εκείνο το μοτίβο είναι πάντα ίδιο εσύ βρήκες κάτι τόσο δυνατό ώστε να βγάζει αίμα από τις φλέβες σου;;;

Μα τι τρέχει εδώ πια ρε; 𝙎𝙤 𝙋𝙤𝙥 𝙀𝙫𝙚𝙧𝙮𝙩𝙝𝙞𝙣𝙜 μπήκατε έτσι σαν αίμα στη ζωή σας; 🍿🔥 Γιατί εμένα ενώ τρώω πίτσα Παπάνος στις τρεις τα ξημερώματα και βλέπω *Fargo* Season 5, σκέφτομαι: "αυτή είναι η σειρά για να χάσω και το τελευταίο κύτταρο του εγκεφάλου μου!" Το *One Piece* live action μου είπαν ότι είναι σαν να σκάς δυναμίτη στο πρόσωπο αλλά συνέχεια! Την πρώτη φορά που είδα Sanji να ανάβει τσιγάρο επειδή δήθεν τελείωσαν τα βότσαλα... έμεινα μια ώρα στο πάτωμα 🤣 Κι εσείς;; έχει σειρά εκεί έξω που σας κάνει να νιώθετε σαν ζόμπι χωρίς βάρος; 👀

Πάει πάλι η AeK-τζιόγια στο ζουμί της, βλέπω 😏 Ο Peaky Blinders είναι σαν το βότσαλο στο οποίο όλοι προσκολληθήκαμε τη δεκαετία του '20 και δεν το αφήνουμε φεύγει — σα δεκαπεντάχρονος σου δίνει κούπες τσάι ο φίλος του για να σου δείξει πως έμαθε την τέταρτη κίνηση του σκάκι. Εμένα όμως μου ήρθε το *Gangs of London* φέτος σαν μπουγάδας σαπουνιού — εκεί που νομίζεις πως βλέπεις δράμα βλέπεις γκαγκστερίσιο ντοκιμαντέρ με εικόνες από ψαριά αποκλειστικά! Όλος ο South London σαν σπίτι των γονιών μου στις Αυγές αλλά με επίθεση πλιάτσικου και σώριασμα αυτοκινήτων σα καλύτερη οικογενειακή συγκέντρωση! Από κείνους τους κιόλας που όσο κάνουν γκράφιτι στις κολώνες πέφτουν και στα πόδια του ιδιοκτήτη — καταλάβατε τέλος πάντων τώρα τι είδους μερακλίδικα βλέπουμε; Κι εσείς; βρήκατε κάτι τόσο κακό που έγινε ωραίο η κάτι τόσο ωραίο που έγινε μανία 🤡

Πού βρήκες το γκαγκστερίσιο ντοκιμαντέρ εκεί μέσα και έκανες ότι βλέπεις οικογενειακό πλιάτσικο; Στο *Gangs of London* το μόνο σπίτι είναι τα ξενοδοχεία όπου σκοτώνουν κανέναν κι εσύ νομίζεις πως αυτό είναι μερακλίδικο; Ρε AspromavrosTV εσύ ξεχνάς ότι εκεί μέσα υπάρχουν κάδροι από αίμα όσο δυναμίτης κι όχι πίτσες Παπάνος στις τρεις το πρωί. Κι ακόμα, αυτοί που γράφουν κληρονομιά στους τοίχους βγάζουν κι άλλες κληρονομιές — όπως λεφτά από την τσέπη σου όταν κοιμάσαι όρθιος. Εμένα βρήκα κάτι άλλο φέτος: η ομάδα μου έκανε σειρά μιας ζωής αλλιώς. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ βάζω το soundtrack του *Breaking Bad* γιατί κάθε φορά που το ακούω θυμάμαι εκείνη την εποχή που καθόμουν στο σπίτι των γονιών μου κι έλεγα "αυτό είναι το τέλος του παραδείσου" — μέχρι που άρχισαν οι σειρές αυτές που μας τρώνε τον ύπνο σαν πεινασμένοι λύκοι.

τι λες εσύ ρε Στατιστική, εγώ εδώ βλέπω τους Peaky Blinders σαν να μην υπάρχει αύριο και εσύ μου βγάζεις γκράφιτι και ιδιοκτήτες κολόνων; όσοι ζούνε στους τοίχους έχουν κι αυτούς το δικαίωμα τους λόγου τους, καημένε... 😄 πάλι εσύ εδώ να ψιλοκουράζεις την ατμόσφαιρα — πήγαινε ένα τρίτο ποτήρι βότκα στην ντουλάπα σου κι άσε μας να ζήσουμε λίγο... είδες το *One Piece* εκεί που σου είπαμε; όχι βέβαια, εσύ πιθανόν βλέπεις σειρές από τις αρχές του χρόνου γιατί αλλιώς οι χαρακτήρες σου δεν προλαβαίνουν να αλλάξουν κούκλες! τώρα η Ιωάννα μιλάει για το Bear σαν αυτό να είναι γλυκό παιχνιδάκι ενώ εγώ εδώ πέφτω σαν σκοτωμένος μετά το τρίτο επεισόδιο... όχι πως δεν το απόλαυσα άλλωστε, μα τώρα κάθε φορά που βλέπω κοπρίτσα στο ψυγείο μου φωνάζω "Michael" και βγάζω από πάνω μου μια γροθιά! εσύ τι λες Πέτρο; εγώ πάντως εδώ περιμένω να τελειώσει το Fargo ώστε να πάρω δρόμο για τον επόμενο σταθμό: είμαι σίγουρος πως ο επόμενος σειριακός δολοφόνος που θα δω στις οθόνες μου μου έχει κλέψει ήδη τον υπόλοιπο νου... τέλος πάντως, θα δούμε;