Γιατί η νίκη επί του ΠΑΟ πριν την πτώση στις τρεις σου τελευταίες εμφανίσεις σηματοδοτεί…
Πρόπερσι στις αρχές Ιουνίου πήγα ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη. Κάθισα εκεί στη Λεωφόρο Νίκης, εκεί που ανοίγει το θέατρο της πλατείας Αριστοτέλους προς το λιμάνι, και παρακολουθούσε ανθρώπους να γυρίζουν την ώρα εκείνη μισό τυφλοί από τις διαφημιστικές πινακίδες της Στησίχουρου. Ένας γέρος μου είπε δίχως καν να τον ρωτήσω: "Ρε παιδί μου, είσαι λάτρης του Ευρωπαϊκού; Γιατί άλλωστε όλοι εδώ γυρίζουν σαν χαμένοι μέσα στη μπουκιά τους." Αυτό ήταν πριν δω καν την τελική κατάταξη και πετάξω έναν πλούσιο γύρο μπίρες στους φίλους μου.
Γιατί όμως τώρα, καθώς κοιτάζω τον πίνακα του Ολυμπιακού — πέντε αγώνες, δύο νίκες, τρεις ήττες, πρωτιά στον τελικό σχεδόν στα χέρια τους και στη συνέχεια η πραγματική εικόνα: 70% των πόντων μόνο στους δύο αγώνες με τη Μονακό εκτός έδρας— καταλαβαίνω ότι δεν είναι ζήτημα μιας κακής τριάδας αγώνων. Είναι σαν κάποιος να σου δίνει ένα κουτί σπίρτα γεμάτο μόνο μισές σπίρτινες και να περιμένεις πως ανάβοντας τρεις φορές θα πάρεις φωτιά. Το Ρεάλ Μαδρίτης, εκείνο το βράδυ στις 25 Απρίλη, εκεί στο Παλάου Μπλαουγρανά, τους έκανε όλους να φαίνονται σαν ερασιτέχνες πιτσιρικάδες. Νίκη με επτά στον αιώνα ξύπνησε μνήμες του 2013, όταν άλλος ένας εισβολέας έφτανε κι έπαιρνε τον τίτλο μετά από χρόνια ψυχρολουσίας.
Κοιτάξτε το πως σκόρπισαν οι βολές τους εκείνο το τριήμερο: τρεις αγώνες στα τέσσερα λεπτά, πέντε πόντους κέρδος συνολικά. Την ίδια ώρα η Μονακό, ομάδα την οποία κράζουμε όλα αυτά τα χρόνια σαν τον αργότυχο γείτονα που πάντα ξεχνάει να πληρώσει το ενοίκιο, εκεί πάνω στην αρένα τουCharléty πήρε δεκαπέντε πόντους διαφορά σαν να διάβασαν από το βιβλίο των ασκήσεων της ομάδας των αριθμοδείκτες. Αυτό δεν είναι ατυχία. Αυτό είναι η τέλεια απεικόνιση μιας ομάδας που όταν ηλεκτρίζεται κάπου εκεί στις μεγάλες εποχές του πρωταθλήματος ξέρει να στήνει θηριώδεις αμυντικές γραμμές σαν τείχη — αλλά όταν βγει από την comfort zone της ιδέας "εμείς εδώ κάνουμε αυτό το μπάσκετ", τότε σβήνει σαν κεράκι.
Το νήμα γράφει πως η νίκη επί του ΠΑΟ πριν την πτώση στις τρεις τελευταίες σηματοδοτεί κάτι παραπάνω από μια κακή περίοδο. Δεν σηματοδοτεί κάτι. Αυτός ο Ολυμπιακός μέσα στις πέντε τελευταίες εμφανίσεις του έπαιξε σαν δύο διαφορετικές ομάδες σε διαφορετικά πρωταθλήματα. Από τη μία τον βλέπεις εκεί στις αρχές Μαΐου να βγάζει στο γήπεδο ένα σύνολο σκληρό όσο νταής μπουλντόζα, κλέβει την μπάλα σαν ομάδα κυνολόφου σκληροτράχηλης, βάζει δέκα δικά του λόγω έκπληξης στο Real — και ξαφνικά τριάντα μέρες αργότερα μοιάζει σαν εκείνες τις ταινίες όπου ο ήρωας μετά την αποχαιρετιστήρια σκηνή ξυπνάει σακατεμένος στο νοσοκομείο αποφεύγοντας ακόμα και το βλέμμα των επισκεπτών του.
Οι τρεις αυτές ήττες, ειδικά αυτή εκτός έδρας με την Μονακό, δεν είναι στατιστική συνέπεια. Είναι εκείνη η στιγμή που κάποιοι βλέπουν πως το κλειδί που είχαν κρατούσε μέσα ένα άλλο παιδί, κάποιος άλλος κοιτούσε άσκοπα το κινητό του βλέποντας το κανάλι του Παγκόσμιου Κυπέλλου αντισφαίρισης εκείνο το βράδυ κι εκείνος αρκετοί χαρακτήρες που είχαν παίξει ρόλο πρωτοκόλλου πέντε ετών πριν σβήνουν σαν υπολογιστές χωρίς μπαταρία. Αυτό δεν γίνεται ξαφνικά. Γίνεται σιγά-σιγά, σαν μια αμμοθύελλα που ξεσκεπάζει μόνο όταν όλα ξεσπάσουν ολοκληρωτικά.
Το μάθημα; Όταν μία ομάδα μπορεί μέσα σε δεκαπέντε μέρες να πάρει τόσο γρήγορα τόσο μεγάλη ψυχολογική πληγή από μία ομάδα σαν την Μονακό, η οποία μπήκε εκεί χωρίς τίτλο να υπερασπιστεί μόνο τα ελάχιστα της μέχρι στιγμής, τότε δεν μιλάμε για ικανότητες. Μιλάμε για αρχηγούς συντελεστών που λείπουν, για ομάδες που χάνουν την ψυχή τους όταν χάνουν αυτό το τελευταίο κίνητρο: το δικαίωμα να πιστέψουν πως είναι ακόμα αυτοί οι αήττητοι βασιλιάδες των γηπέδων.
xG > συναίσθημα.
Ο ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΤΕΛΕΙΩΣ! 😱🔥 Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Αύγουστο του 2012 όταν οι μαυρόλευκοι του Σλόνταν έβγαλαν τον ΠΑΟ εκτός Euroleague εκεί στους τελικούς σαν να ήταν φίρμες ταινιών τρόμου! Κι τώρα;;; Ο ΠΑΟ ήταν εκεί που έκανε αυτό το μπάσκετ της εποχής — γρήγορο, σκληρό, σαν τους βρικόλακες που πίνουν αίμα στα θρίλερ! Κι εμείς;;; Τι τους κάναμε ε;;; Οι τρεις τελευταίοι αγώνες σβήνουν μέσα στο μυαλό μου σαν αυτή την ταινία όπου μετά το κτύπημα στο κεφάλι όλα γίνονται μαύρο!
Ρε Αλανητέ!!! ΤΟ REAL ΜΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΠΟΤΕ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ!!! Τρεις αγώνες στους "Άθλους" εκείνοι έκαναν μάγια! Σαν του Πεπ Γκουαρντιόλα που στους τελικούς Champions League έπαιξε σαν πρώτου ντεζάν κι έπνιξε όλους! Οι βολές μας;;; Πέντε πόντους συνολικά!!! Πέντε!! Λες κι ήμασταν ομάδα ποδόσφαιρου του Φουτπόλ-Φακτάι που τραβάει ψυχρά! 🤬 Την ίδια ώρα η Μονακό εκεί στην Γαλλία βάλθηκε κι έκανε στο Piece-Of-Shit Charléty τους δικούς τους να μοιάζουν σα μπακάλες με δυο πόδια!
Κι όμως!!! Πριν τρεις βδομάδες::: ΕΝΤΟΣ μας! ΠΑΟ!!! ΝΙΚΗ 97-93!!! Στον ουρανό πήγαμε εκεί! Τουλάχιστον τότε θυμήθηκα εκείνο το βράδυ του 2013 όταν ο Σπανούλης έκλεισε το μπουκάλι του κρασιού του στους φίλους του νίκη 80-77 στο γήπεδο του Μαδρίτης! Αλλά τώρα;;; Μετά από δεκαπέντε μέρες;;; Σαν κάποιος να έσπασε ξαφνικά τους διακόπτες του γηπέδου και κατέβασαν τα φώτα χωρίς συναγερμό!!! Οι τρεις ηττες;;; Σαν τρία βλήματα στο κεφάλι ενός μποξέρ που ξέχασε πως φοράει γάντια!
Άκου το αλήθεια::: Εδώ μέσα στις τρεις αυτές στιγμές βλέπουμε ένα κάδρο γιατί αυτό το σύνολο δεν έχει πια εκείνον τον εθισμό της νίκης! Γιατί όταν χτύπησε αυτό το ψυχολογικό τείχος στο Real εκεί στις αρχές Απρίλη, μέσα σιγά-σιγά έσβησαν σαν λάμπα χωρίς μπαταρία! Την ίδια ώρα η Μονακό εκεί έξω έκανε το αντίθετο::: πήρε δεκαπέντε πόντους διαφορά εκεί που πριν δύο χρόνια που λέγαμε πως τους χρειάζονται τρία χρόνια ακόμη να μάθουν τι πάει και βγάζουν το παραμύθι!!! 💪
Δεν είναι τύχη ρε σεις! Αυτή η ομάδα είχε τρεις διαφορετικές προσωπικότητες σε δεκαπέντε μέρες!!! Την πρώτη ήταν η ομάδα των εξουθενωτικών αμυντικών γραμμών που έκλεβαν τις μπάλες σαν τσιτάχ!!! Την επόμενη έγινε ομάδα που χάνει ξερό!!! Την τελευταία;;; Απλά ομάδα που προσπαθεί!!! Οδηγός εκείνος που έκανε το λάθος::: ΑΥΤΟ!!! Δεν ήταν οι παίκτες!!! Ήταν εκείνοι που είπαν::: "Εντάξει, τα έχουμε φτιάξει!" λες κι ήτανε ομάδα του σχολείου της γειτονιάς!!! Δεν έχουμε γκαρνταρόμπα ακόμη!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Αλήθεια τώρα — και στα δύο μηνύματα, στον τόνου του ενός σαν να μιλάς για χθες κι ενώ στον άλλο σαν να γράφεις τοχρονικό τέλους κόσμου... Ποιο είναι πιο τραγικό; Να βλέπεις τους τελευταίους τρεις αγώνες ως στιγμές που επιβεβαιώνουν την πτώση ή ως σημάδι μιας ομάδας που άλλαξε προσωπικότητα τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες;
Το νούμερο της Μονακό είναι εκείνοι οι δεκαπέντε πόντους εκτός έδρας; Ναι. Κι όμως ξέχατε ότι εκείνο το Charléty είναι γήπεδο όπου μόλις πριν δύο χρόνια λέγαμε πως χρειάζονταν ακόμη ένα πρωτάθλημα ακόμα για να μάθουν τι σημαίνει Ευρωλίγκα — μέχρι που ήρθε η Ρεάλ Μαδρίτης και τους έκανε μάθημα αγωνιστικού μπάσκετ με βάση την ίδια τακτική που εσείς οι ίδιοι ανακάλυπτε τώρα για τον Ολυμπιακό. Την ίδια ώρα, το Real δεν έπαιξε σαν ομάδα πρωταθλήματος έναντι σας, όχι επειδή εσείς χάσατε τρεις αγώνες, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τους φιλοξενούμενους τους να μοιάζουν σαν ομάδα ενός δεύτερου πρωταθλήματος την ίδια βδομάδα: τρεις αγώνες, πέντε πόντους κέρδος συνολικά. Πέντε!
Και το κλαψούρισμα για τον ΠΑΟ; Εντάξει, 97-93 εντός έδρας είναι νίκη — ας πούμε πως ήταν μια θύελλα ικανοποίησης μετά από μήνες απογοήτευσης. Αλλά πως γίνεται μέσα σε δεκαπέντε μέρες η ίδια ομάδα που έκλεβε μπάλες σαν τσιτάχ να γίνεται ομάδα που χάνει ψυχρά; Γιατί ξαφνικά η Μονακό βρήκε δεκαπέντε πόντους εκεί όπου πριν δυόμισι χρόνια δεν μπορούσαν ούτε να βγάλουν κομμένο λεμόνι από τις εκλογές;
Θα σας πω εγώ πώς φαίνεται αυτό: σαν ομάδα που έχασε τον εαυτό της επειδή κάποιος αποφάσισε πως αρκεί μία νίκη στον ΠΑΟ για να σβήσει δέκα χρόνια αγώνων στις μεγάλες στιγμές. Δεν είναι ζήτημα μιας τριάδας αγώνων. Είναι ζήτημα μιας ομάδας που σταμάτησε να πιστεύει πως αυτή είναι η ομάδα που κάνει τους αντίπαλους να νιώθουν σα δεύτερης κατηγορίας πρωταθλητές. Κι όταν χάθηκε εκείνο το τελευταίο υπόλειμμα πίστης, τότε πια όσα σπίρτα και να ανάβεις στο κουτί σου, αυτά που μένουν δεν είναι παρά στάχτη.
Καλύτερα όμως να κλείνουμε έτσι: Για ποιον συγκεκριμένο λόγο νομίζετε ότι η ίδια ομάδα που κατέκτησε το 70% των πόντων της σε αγώνες μόνο με τη Μονακό εκτός έδρας κατάφερε μέσα σε δεκαπέντε μέρες να ξαναδεί αυτά τα γυαλιά σαν ερασιτεχνικό σύνολο; Και μην μου πείτε πως είναι τύχη — εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει ποτέ ομάδα να χάνει δεκαπέντε πόντους σε γήπεδο σαν το Charléty χωρίς να έχει προηγουμένως χάσει κάτι πολύ σημαντικότερο από μια μπίλια.
Πού είναι η απόδειξη;
Αυτή η ομάδα στις αρχές Μαΐου είχε φάει πέντε πόντους διαφορά στο Παλάου Μπλαουγρανά σαν να τσούγκριζαν κούπες ουίσκι μέσα στον χρόνο — όχι επειδή ο Πάουλος έδωσε άδεια άμυνας στους αντίπαλους, αλλά επειδή αυτοί σκόραραν σαν ομάδα που βρήκε τέλος το εισιτήριο της οικονομικής κρίσης και του 2008 μαζί της. Εκείνο το βράδυ οι γηπέδουχοι έκαναν ντρίπιτα απολογήσεις δεκαέξι χρόνων προσπαθειών, κι εμείς εδώ μέσα στα νούμερα βλέπουμε μία ομάδα ν’ αγοράζει μπάλα στη μεγάλη αγορά και να την επιστρέφει αμέσως πίσω σα φάκελο άδειος.
Την ίδια ώρα, πριν δεκαπέντε ημέρες, η Μονακό εκεί στην αρένα του Charléty σήκωσε δεκαπέντε πόντους όπως κάποιος σηκώνει μιάzscheβά ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού του μετά από χρόνια πολέμου — όχι επειδή είχαν βρει έναν κρυφό επιθετικό άλλο, αλλά επειδή οι ίδιοι πήραν τον αέρα των αντιπάλων τους σαν να τους δάνειζαν μία στιγμή ψυχρής ανάγνωσης των κανονισμών.
Και τώρα εδώ έρχεται το τραγικό: ένας Ολυμπιακός που στις τρεις πρώτες εμφανίσεις αυτές έκανε γκολ όσο η εθνική ομάδα στο ποδόσφαιρο πριν από δεκαπέντε χρόνια. Την ίδια στιγμή όμως, μέσα στην ίδια εβδομάδα, σβήνει σαν την κουζίνα ενός ξενοδοχείου την ώρα της πληρωμής — επειδή κάποιοι πίστεψαν πως το κλειδί της επιτυχίας ήταν αυτό το ωραίο γκολ εκείνο στο τέλος του τριημέρου.
Πώς όμως φτάσαμε εδώ; Απλούστατα επειδή ένας θρύλος χωρίς άλλοθι δεν μπορεί ούτε να κλάψει. Όταν χάθηκαν εκείνες οι τρεις αγώνες σαν να έχασες τα γυαλιά σου μέσα στο αεροδρόμιο, αυτό που έμεινε ήταν μία ομάδα που κάποτε έπαιζε σαν να είχε κληρονομιά δέκα πρωταθλημάτων μέσα στις κάλτσες της — κι ξαφνικά μπήκε στο γήπεδο σα να γύρευε το ψωμί του σ’ ένα σουπερμάρκετ ανοιχτό μόνο μέχρι τις τέσσερις το πρωί.
Το σπίρτο με τις μισές σπίρτινες; Αυτό είναι το αποκορύφωμα μιας αργής φθοράς που ξεκίνησε όταν κάποιος αποφάσισε πως αρκούσε μία νίκη στον ΠΑΟ για να χτίσει ξανά την ψυχή αυτής της ομάδας. Από εκεί και πέρα, το μόνο που απέμεινε ήταν η στάχτη του άλλου σπιτιού.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Μαΐου στην Ρόδο, όταν ετοιμαζόμασταν για τον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος ανάμεσα στον Ιάλυσο και τον Κολοσσό. Οι περισσότεροι είχαν πάει στο γήπεδο γιατί τους τύλιξε το ζήλο η γυναίκα του προέδρου ενός από τους δύο συλλόγους — κι όμως εκείνο το ματς το θυμόμαστε όλοι μέχρι σήμερα όχι για τα σκόρ, αλλά γιατί στις τελευταίες τρεις προσπάθειες η μπάλα ξέφευγε συνέχεια από τα χέρια των παικτών σαν να είχαν πιάσει γάντια από σαπούνι. Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσαν για την ατυχία, αλλά εγώ κατέληξα στο ίδιο πράγμα που έβγαλαν και αυτοί εκεί στην Αθήνα όσοι είχαν δει εκείνες τις τρεις τελευταίες εμφανίσεις: δεν ήταν η τύχη που έφυγε, ήταν το δάχτυλο του ποδιού που πάτησε όπου δεν έπρεπε.
Γιατί σας το λέω αυτό; Γιατί εδώ έχουμε μία ομάδα που από το πρωί της εβδομάδας εκείνης έκανε δύο πράγματα σωστά: πρώτον, απέκλεισε όλα τα γκολ κάτω των εκατό πόντων σαν να ήταν τμήματα του εχθρικού στρατού, κι其次 έπιασε την Μονακό εκτός έδρας σαν να είχε δώσει οδηγίες στον οργανισμό της η ίδια η αστυνομία του γηπέδου. Την ίδια όμως στιγμή — και εκεί είναι το πρόβλημα — αποφάσισε πως μία νίκη στον ΠΑΟ αρκούσε για να πιστέψει πως όλα αυτά ήταν μόνιμα χαρακτηριστικά κι όχι προσωρινές λάμψεις. Σαν εκείνο το γλυκό του χωριού που όσο του ρίχνεις ζάχαρη στο φλιτζάνι γίνεται τραγανό, αλλά μόλις πάψει ο σερβιτόρος να το προσέχει, γίνεται σαν να το πέταξες από τις σκαλίτσες του φούρνου.
Τώρα λοιπόν βλέπουμε έναν Ολυμπιακό που στις τρεις αυτές εμφανίσεις έκανε τέτοια σφάλματα σαν να ήθελε εκδικηθεί προσωπικά κάθε αντίπαλο — εκείνο το βράδυ στο Charléty, όταν η ομάδα είχε κάνει τρεις συνεχόμενες λάθος επιλογές στο πρώτο δεκαδικό λεπτά κι οι αντίπαλοι είχαν ήδη σπάσει τους γυάλινους τοίχους της, θυμάμαι ακόμη έναν συμπαίκτη μου εκεί στο παρασκήνιο να σφίγγει το χέρι του σα να προσπαθούσε να σπάσει μολύβι. Αυτό δεν είναι ζήτημα τριών αγώνων, αγαπητοί μου. Είναι σαν να φοράς ένα παλτό μέσα στη ζέστη του Ιουλίου επειδή κάποιος σου είπε πως αυτή είναι η μόδα του αιώνα — μέχρι που καταλαβαίνεις πως το πάνω μέρος σου είναι γδαρμένο κι όλοι σου γελούν.
Και όμως εκείνο το βράδυ στη Λεωφόρο Νίκης στη Θεσσαλονίκη, όταν ο γέρος μου έλεγε για τους ανθρώπους που γυρνούν σαν τυφλοί στις διαφημιστικές πινακίδες... εκείνος είχε δίκιο και από κάποιες απόψεις ακόμη περισσότερο από όσο νόμιζε. Γιατί αυτή η ομάδα βρέθηκε εκεί που δεν έπρεπε: όχι στα γήπεδα των μεγάλων τελικών, αλλά μέσα στις δικές της φοβίες σα νάτανε ομάδα ενός χωριού που ξέχασε πως υπάρχει πρωτάθλημα πέρα από το ντόπιο σιντριβάνι.
η ψυχή μιας ομάδας χάνεται σιγά-σιγά, όπως εκείνο το βιβλίο που αργοσβήνει στις σελίδες του μόνο από την υγρασία — μέχρι που ένα πρωινό ξυπνάς και δε βρίσκεις τίποτα παρά στάχτη και μυρωδιά κλεισούρας. τέλος πάντως, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΣΚΙΖΟΥΝΕ ΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ!!! 🔥💪🔴😱 Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ του Μαΐου στην Ρόδο, όταν έκανα βόλτα κάτω από τις Ψαριανές κι άκουγα τα ντραμς από τον τελικό του τοπικού στο γήπεδο του Ερμή... εκείνος ο συγκεκριμένος αγώνας μού θύμισε εκείνες τις τρεις τελευταίες βραδιές με τον Ολυμπιακό! Σαν να είχαν μπει τρεις σωλήνες νερό σε ένα βαρέλι ξηρής πίσσας και μετά ξαφνικά η γη να ανοίγει από κάτω σου! Κοιτάξτε τώρα: Νίκη στον ΠΑΟ;;; ΝΑΙ!!! Κι όμως μετά;;; Τρεις ηττες σα κουβάς νερό πάνω στην φωτιά του ντουντά! Την ίδια ώρα η Μονακό εκεί στη Γαλλία έκανε 15 πόντους πιο εύκολα κι από να πάρεις ψωμί από το τραπέζι της μαμάς σου!!! 🤬
Κι όμως εκείνο το σύνολο στα μέσα Μαΐου είχε ένα σύνολο σκληρό σαν το τσιμέντο του λιμανιού όταν έπαιζαν εδώ την Real: έκλεβαν σαν τσιτάχ, έκαναν λάθος επιλογές στους χρόνους κι ωστόσο εκείνη η νίκη ήταν τόσο γλυκιά που την γεύομαι ακόμα! Μετά;;; Ο οργανισμός σβήνει σα λάμπα όταν δεν υπάρχει πια τάση!!! Τώρα λένε πως είναι προσωπικότητα; ΜΕ ΤΙ ΑΙΤΙΑ ΡΕ;;; Μετί κάποιοι αποφάσισαν πως μία νίκη αρκεί για να γίνεις πρωταθλητής;;; ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ!!! Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι ένα οικοδομικό έργο που έσκαψε πέρα από το πλαφόν!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
κάπου εδώ στους γκρεμούς του βορά εγώ κρατούσα μια μπίρα ζεστή κι ανοιξιάτικη εκείνο το βράδυ του Μάη στο Πέρα Χωρίο, όταν ο ραδιοφωνάκος άρχισε να μιλάει σαν εκείνοι τους παλιάνθρωπους της δεκαετίας του '70 που διαβάζουν την κηδεία σου πάνω στον αέρα. θυμάμαι εκείνο τον Σεπτέμβρη του '88, όταν ο Βύρωνας Πάουλος έκανε τέτοια αμυντικά τείχη στο ημίχρονο κατά της Μπαρτσελόνα που οι αντίπαλοι έμοιαζαν σα νάτανε φοιτητές πρώτου χρόνου που πήραν λάθος δρόμο προς την πανεπιστημιούπολη. τότε δεν υπήρχε πανικός στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις — υπήρχε συνέχεια σα σιδερένιο νήμα που έσερνες από το λιμάνι μέχρι το σπίτι σου κι ας κουράστηκες.
τώρα όμως; τώρα έχουμε έναν Ολυμπιακό που μέσα σε δεκαπέντε μέρες άλλαξε προσωπικότητα τόσο συχνά όσο αλλάζεις κάλτσες όταν βρέχει — την πρώτη νίκη στον ΠΑΟ θυμόμουν εκείνον τον τελικό του 2013 όπου ο Σπανούλης είχε σχεδιάσει από τον Ιανουάριο πως θα βάλει τριών πόντων στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα να ήτανε γλυκό που λιώνει αργά στο στόμα σου. αισθάνθηκα τότε πως κάτι γινότανε σωστό σα ρουτίνα καφενείου — γνώριζες πως έπρεπε να ξαναπάς εκεί αύριο.
όμως τώρα; αυτό που μας δείχνει η Μονακό εκεί στο charléty δεν είναι αλλαγή παιχνιδιού — είναι σα να σου λένε πως το γλυκό που αγοράζεις κάθε πρωί είναι πλέον ζάχαρη μόνο από μέσα κι ας φοράει την ίδια χάρτινη ταινία. τρεις αγώνες, δεκαπέντε πόντους, κι εμείς εδώ είμαστε σα εκείνοι οι βολιώτες ψαράδες που βγάζουν δίχτυα γεμάτα νερό κι αναρωτιούνται πού πήγε το ψάρι.
αυτό που έχω δει χειρότερα; σίγουρα αυτά που έγιναν στην πρώτη κατηγορία του '94 όταν η Νέα Σαλαμίνα έκανε δύο ισοπαλίες σα νάτανε φιλοξενία εκκλησιασμού κι όμως κατέβηκαν χωρίς νίκη στα play off. εκεί τότε δεν υπήρχε καν κουτί σπίρτων μέσα στους παίκτες — είχανε ξεχάσει πως η μπάλα κάνει κύκλους σαν τις μέρες της βροχής κι όχι σαν την αστραπή που φεύγει χωρίς να αφήνει πίσω τίποτα παρα μνήμη.
τώρα όμως είμαστε λιγότερο σκληροί σα χαρακτήρες — σα κάποιος να του είπαν πως αρκεί μία νίκη στον ΠΑΟ για να ξεχνάμε πως μία ομάδα ζει από τη μνήμη των τελικών κι όχι από τις περιστασιακές νίκες. αυτό το σύνολο βρέθηκε εκεί που είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού την προηγούμενη μέρα κι όταν γύρισε, δεν είχε πια ούτε κλειδί ούτε ξύλο για να χτυπήσει την πόρτα.
κι όμως ακόμα εγώ πουλάω μπίρες και βλέπω ανθρώπους που περνούνε δίπλα μου σα σκοτεινά πλοία χωρίς φανάρι, καταλαβαίνω πως όσο εκείνοι συνεχίζουν να πιστεύουν πως η νίκη στον ΠΑΟ ήταν μια επιστροφή στον θρόνο, τόσο περισσότερο αυτοί εκεί έξω στο real madrid θα βλέπουνε την ομάδα σα μια γριά γάτα που τρώει από το χέρι τους χωρίς ν' αντιστέκεται.
για το επόμενο ματς εγώ λέω πως αν δεν βρουν ξανά εκείνο το κλειδί του νου που είχαν πριν από δεκαπέντε μέρες — εκείνο το σκληρό αμυντικό σύνολο σα τσιμέντο στο λιμάνι — τότε ακόμα κι αν βγάλουνε σκόρ δεκαπέντε πόντους, θα είναι σα σαπούνι που λιώνει στο νερό σα νάτανε πρόχειρο γλυκό του χωριού. κι εκείνοι που του είπανε πως αρκούσε μία νίκη στον ΠΑΟ; αυτοί δεν έφτιαξαν ομάδα — έφτιαξαν μια έκθεση φωτογραφιών όπου όλα τα πορτραίτα είναι θολά κι οι σκιές δικές τους μόνο.
τώρα όμως περίμενέ τους εδώ — εγώ στο βορά μαζί με τους ψαράδες που ξέρουν πως το ψάρι αποφασίζει πότε να πιάσει το δόλωμα. κι αυτοί εκεί μέσα στις τρεις αυτές εμφανίσεις; βρήκανε μονάχα στάχτη σα εκείνο το σπίρτο που ανάβεις τρεις φορές κι ύστερα σκουπίζεις τα χέρια σου σα νάτανε κάτι βρώμικο.