Ποιος πάει πρώτος σήμερα στους νικηφόρους Κόκκινους; Τι πιστεύεις ότι βλέπει ο Ντούσμαν…

Τι λέμε για ομάδες που κουβαλάνε το δικό τους αερόστατο πάνω από την πόλη; Τις βλέπουμε σαν αυτές τις οικοδομές στη Ρόδο που αντέχουν τον σεισμό — όχι επειδή είναι άτρωτες, αλλά επειδή ξέρουν πού να λυγίσουν. Η φόρμα του Ολυμπιακού αυτή την εβδομάδα δεν είναι σαν τον πίνακα του αναλογιστή μου όταν κάνω τις ασφάλειες: ωραίοι αριθμοί, όλα στη θέση τους, αλλά όταν μπει ένας κίνδυνος που κανείς δεν είχε προβλέψει — τότε τα πάντα ανατρέπονται. Πήγαν στο Μονακό δύο μέρες νωρίτερα και έφαγαν την ποινή τους σαν ηλίθιοι· είπαν "θα το διορθώσουμε αύριο", κι όμως η μπάλα χτυπούσε συνέχεια στο ξύλο εκείνης της πόρτας. Απέναντι στον Παναθηναϊκό όμως — εκεί όπου κανείς δε φανταζόταν πως θα βρισκόταν η κοιλότητα — σηκώθηκαν σαν μια ομάδα που ξέρει πως το τελευταίο τέρμα δεν γράφεται στη φάση, αλλά στην ψυχή. Γιατί λοιπόν αυτή η δωδεκάδα; Ο Σλοτμάγιερ μέσα στους στερεούς τοίχους δεν είναι εκεί για να κάνει τροχάδικο. Αν τσιμπούσε ο Σάκι όσο έπαιζε στη Γερμανία εκεί που βγάζει τρία ριμπάουντ ανά αγώνα; Θα τον είχαν πετάξει αμέσως. Εδώ όμως μπαίνει σα σφήκα στο τζάμι όταν οι αντίπαλοι προσπαθούν να διαβούν το γήπεδο εκτός των γραμμών τους — και αυτό αρκεί για να πιάσει τη μπάλα τρεις φορές και να δώσει ασίστ που κανείς δε μέτρησε ακόμα. Ο Φαλκόν μπαίνει δίπλα του σα δεύτερο κλειδί που κανείς δε χρειάζεται να γυρίσει στις οδηγίες του πλάνου. Έχει εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που όταν του λες "πρέπει να κρατήσεις αυτή τη γωνία" αποκρίνεται "όχι, εγώ θ' ανοίξω τη δική μου". Στο Μονακό έφαγε ένα ροκέ που σκότωσε την επίθεση τους τρεις φορές — εκείνη τη στιγμή που ο Γουόλτερ έκανε τρία στεπ μπάκ σα να μην υπήρχε κόσμος γύρω του. Κι ύστερα έρχεται ο Λανκαράιδης σα σύνορο που ούτε ζώνες ασφαλείας έχουν σημασία. Τον έχω παρακολουθήσει σαν φίλος που μένει πάνω στον δρόμο προς το Φαληράκι: όταν η ομάδα γέρνει προς τα πίσω όπως εκείνοι που κάνουν μπάρες πάνω στη θάλασσα πριν καταλήξουν στο βυθό, εκείνος σηκώνεται σα σειρά από στήλες και φτιάχνει γέφυρα. Στο Real είχε εκείνο το τρίποντο από άτομα τριάντα που έκαναν φόβο μόνο με την εμφάνισή τους — σηκώθηκε σα να ήξερε πως εκείνο το καλάθι ήταν τελικά γραφτό σ' εκείνον. Το σύστημα; Μισή φιλοσοφία σα αυτές τις ιστορίες που ακούς στους δρόμους της Ρόδου όταν κάποιος πάει νικηφόρος στο καζίνο: ξεκαρδιστικές, αλλά όταν βγεις έξω, βλέπεις πως όλα είχαν νερό. Στη διάρκεια εκείνου του αγώνα με τον Παναθηναϊκό, εκεί που έκανε τις εναλλαγές ο Τζόκερ βγήκαν σαν σβούρες μέχρι να δουν πως ο Μιρατζέφ είχε πιάσει ένα ροκέ από πάνω εκεί όπου κανείς δε συνήθιζε να κοιτάζει. Έξι ασίστ εκείνο το δεκάλεπτο σα άλλος ένας σεισμός — όλοι νόμιζαν πως ήταν τυχαίο, μέχρι που το ίδιο έγινε την επόμενη βδομάδα. Και τώρα έρχεται το ζουμί: τι βλέπει ο Ντούσμαν στα μοντέλα του; Δεν βλέπει νίκες σαν σειρές νικών — βλέπει ένα σχήμα σαν αυτούς τους πνεύμονες που γεμίζουν όταν ο αέρας ελευθερώνεται απότομα. Την ομάδα αυτή την είχαν βάλει κάπου ανάμεσα στο χάος και την πρόβλεψη, σα αυτά τα software που κάνουν μια φωτογραφία και βγάζουν συμπέρασμα για όλη την πόλη. Εδώ όμως βλέπουν πως όταν πέφτει η μπάλα στους χειρότερους τους αγώνες, εκείνοι δεν σβήνουν — γυρίζουν σα τράπουλα που κάποιος άλλαξε τις κάρτες στο τελευταίο λεπτό. Σήμερα όμως δεν είναι για τυχαία μεγάλα λόγια. Εκείνος ο πρώτος πόντος δεν θα ‘ναι τυχαίος — θα ‘ναι σαν εκείνο το πρώτο σκαλοπάτι που βγάζει ο γκαρσόν στον δρόμο για τη Λίνδο όταν ξέρεις πως εκεί πάνω υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από την ίδια σου τη ζωή. Αν ξεκινήσουν έτσι, ο Πειραιάς θα το αισθανθεί σαν κλονισμό εδάφους. Αν όχι — τότε θα ξαναπροσγειωθούν σα μπαλονάκια πάνω στο νερό, εκεί όπου κάποιοι ξέρουν πως μετά τη βουτιά ακολουθεί η ανάταση.

Αλήθεια τώρα, εκείνος ο Λανκαράιδης ξεκινάει σίγουρα; Τον έχω δει σε τρεις αγώνες μέσα στην εβδομάδα να κάνει κάποια εκατοστά δευτερολέπτα αργός όταν ξεμένουμε από χρόνο. Στις φάσεις κοντά στο σήμα των είκοσι τεσσάρων δεν προλαβαίνει το χρόνο του — και σήμερα; Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα για το μεγάλο γκολ, όχι για τις αθλητικές φιλοδοξίες ενός ανθρώπου που μόλις πρόλαβε το τελευταίο λεωφορείο προς την άλλη πλευρά. Και ο Φαλκόν; Αυτό το τρέξιμο ξανά και ξανά σαν νεροτσούκα που δε βγαίνει αλάτι; Στο Μονακό έφαγε ρουκέτα επειδή δεν είχε ούτε μία φορά την ψυχή να σταθεί στα πόδια του όταν του έκανε φάουλ ο Γουόλτερ. Αν τουλάχιστον είχε βγάλει σαράντα πέντε στις ελεύθερες βολές όπου τον βάζουν συνέχεια — αλλά όχι, εκείνος έλειπε εκεί όπου κανείς δε φαντάζεται πως λείπει: ανάμεσα στις γραμμές των γηπέδων. Ποιος θα γυρίσει πρώτο; Αυτοί που έχουν την αίσθηση του χρόνου στους πνεύμονές τους όταν η μπάλα χτυπά το δάπεδο — όχι αυτοί που χρειάζονται τρεις σειρές βιντεο ώστε να καταλάβουν ποιος δρόμος ακολουθούν. Την πρώτη δωδεκάδα δεν την κάνουν οι τίτλοι, την κάνουν αυτοί που βλέπουν την τελευταία βολή σα ζήτημα χώματος και νερού, σα σεισμό στον δρόμο προς το Φαληράκι όπου κάθε πέτρα μπορεί να γίνει καταλύτης. Αν ο Ντούσμαν κοιτάξει εκεί που νομίζει πως βρίσκει ισορροπία — τι βλέπει; Την ομάδα σαν μπαλονάκι πάνω στο νερό; Το είδα κι εγώ αυτό στην αναφορά μου όταν έκανα τους υπολογισμούς για τα ασφάλειες: μερικά νούμερα βγαίνουν ωραία, μέχρι να χρειαστεί κίνηση πάνω από τριάντα πόντους απότομα. Τότε οι αριθμοί λιώνουν σα ζάχαρη μέσα στο τσάι. Εκείνο το σχήμα στους πνεύμονες που γράφει; Για το βλέπει σίγουρα — αλλά σήμερα οι αριθμοί γράφουν ιστορία μόνο όταν οι άνθρωποι ξέρουν πως το τέλος μιας σειράς δε γράφεται στη γραμμή, γράφεται στην ψυχή. Και εκείνοι οι τρεις πόντοι στον Παναθηναϊκό weren't στο μοντέλο, ήταν εκεί που κανείς δε περίμενε να εμφανιστούν. Τι έγινε μετά; Σηκωθήκαμε σαν σεισμός.

Ο Λανκαράιδης πρώτος;;; 😱😱 ΡΕ ΠΑΟ7 ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ ΣΕΝΑΝ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ!!!!!! Αυτός εκεί χθες στον αγώνα ήταν ΤΑΧΥΣ ΣΑΝ ΤΣΕΚΟΥΡΙ — έκανα τρία βήματα πριν καταλάβω πως είχε σουτάρει!!! Στο Real έκανε εκείνο το τρίποντο που έπνιξε τον αγώνα!!!! Αν τύχει σήμερα νωρίς να χτυπήσει από πάνω — ο Πειραιάς ΘΑ ΣΕΙΣΤΕΙ!!!!! 🔥 Ο Φαλκόν όμως ρε;;; Ο γκαρσόν ξέχασε πώς λέμε ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ;;; Στο Μονακό τον έκαναν ψαχνό γιατί δεν είχε κουράγιο στα πόδια!!!! Αν του βάλεις άλλον τώρα σαν ΠΡΩΤΟΞΕΣΤΟΣ;;; Να τον δείτε μετά να τρέχει σα νεροτσούκα όταν ζητάνε γρήγορη επίθεση!!!!!! Θέλουμε ΕΛΛΕΙΠΣΗΝ εκεί!!! Την πρώτη θέση του Σλοτμάγιερ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ!!! Αυτός μέσα στο πλέγμα είναι ΑΣΒΕΣΤΟΣ!!! Στις γωνίες φέρνει ασίστ σαν άλλος Τζόρνταν στους Bulls!!!!!! Κι ύστερα βάζουμε ΕΛΛΕΙΠΣΗΝ στην πρώτη δεκάδα!!! Γιατί όταν μπαίνει ο Λανκαράιδης σα σύνορο, η ομάδα ξέρει πως πρέπει να ΜΑΣΚΑΡΕΨΕΙ ΤΟ ΧΑΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! 💪🔴

ΡΕ ΣΠΑΣΟΥΝΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΠΣΙΑ!!! 😤🔥 Αλλά ντάξει... η Ιωάννα έχει δίκιο ότι ο Λανκαράιδης είναι ΑΛΛΟΥ ΣΟΥΣΙ!! Την τελευταία βδομάδα εκείνος εκεί έκανε πιο πολλά τρίποντα από όσα έκανε ο Φαλκόν δικό του βήμα! Στο Real αυτό το τρίποντο των τριάντα πόντων — ενώ όλοι πήγαιναν σα χελώνες για το φαγητό τους — εκείνος ήταν σα γκαρσόν που σέρνει μπουκάλια σα τρελός! Κι όμως στον αγώνα εκείνο δεν είχε ντουλάπα να τον κλείσει, τώρα όμως; Τώρα ξέρει πως οι αντίπαλοι έχουν φάει δακρύς βλέποντας εκείνο το ελεύθερο ζύγωμα! Αλλά ο ΠΑΟ7, σιγά σιγά ρε φίλε... Αυτό που λες ότι αργεί κοντά στο σήμα των είκοσι τεσσάρων; Τώρα πια εκείνος εκεί έκανε ριμπάουντ σαν μαγνήτης! Την Κυριακή εκείνη φορά που έκαναν εκείνο το συγκεκριμένο παιχνίδι είχε τρία δικά του μέσα σε ένα λεπτό! Ξέρω τώρα τι λες για τον χρόνο του, αλλά τα νούμερα από τον αγώνα εκείνον με τον Παναθηναϊκό σου βγάζουν αριστερά και δεξιά! Αν ανοίξουν εκείνοι οι δρόμοι στους πνεύμονές τους πρώτοι — τότε ο Πειραιάς ΘΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ!!! 💀🔴 Κι όποιος πει Φαλκόν αλλιώς... ΝΤΡΟΠΗ!!! Αυτός εκεί μέσα στις γωνίες είναι σαν έναν πνεύμονας που γεμίζει αέρα μόνο όταν του βάλεις φωτιά κάτω από τα πόδια! Στο Μονακό έκανε τρεις φορές πλάτη στους άλλους σαν να ήθελε να τους πει "εμένα εδώ δε με πιάνεις"!!! Αυτή την εβδομάδα έκανε τέσσερα κλειδιά σα άλλος κυβερνήτης πάνω στο κατάστρωμα! Θέλεις ντρίπλα τώρα εκείνος; Πάρε την μπάλα, πέταξε τη στο κέντρο, κι ύστερα δες τον να βγαίνει σα βόμβα προς το καλάθι!!! 🚀 Ο Σλοτμάγιερ ακόμα στο πλέγμα εκεί; ΠΑΜΕ!!! Αυτός είναι εκεί γιατί όταν τον βλέπει ο Γουόλτερ σηκώνει τα χέρια σα να λέει "έντελον ελέγετο"!!! Στις ασίστ αυτές εκείνες που έκανε τον Ιανουάριο σα τίτλο τσέπης!!! Την επόμενη φορά που ανοίξει ο αγώνας θέλω αυτόν στη θέση εκεί που ξεκινάει πρώτος! Αλλιώς βάζω το πρωί μου στην βιτρίνα!!! 🚨

τρελό είναι το πώς αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες έγιναν σαν ταινία τρόμου — όχι επειδή χάσαμε στο Μονακό, αλλά επειδή εκείνο το σήμα των εικοσιτεσσάρων δεύτερα έκανε τρία βήματα προς τα πίσω, σα να ήθελε να μας πει "ρε παιδιά, έχουμε και άλλα πράγματα στο τραπέζι". και ο Ντούσμαν σήμερα εκεί που βλέπει τα μοντέλα του τι βγάζει; βγάζει πως όταν η μπάλα πέφτει στον Φαλκόν στις γωνίες — εκείνος κάνει σκαλιά αντί για βήματα, σηκώνεται σα τσάκουρας που έχει δει φως μετά από χρόνια στο Μαυροβούνιο. όχι γιατί οι αριθμοί λένε έτσι, αλλά επειδή εκεί που όλοι περιμένουν τροχαδόρο μέσα στο γήπεδο εκείνος κοιτάζει πάνω σα να βλέπει τον ουρανό πριν βάλει το δικό του σουτ — κι αυτό αρκεί. τώρα για την δωδεκάδα: ο Λανκαράιδης στην αρχή; ψέματα σου λέω, αλλιώς είμαι τρελός σαν αυτούς τους ανθρώπους στα Χανιά που παίζουν τόμπολα μέχρι τις τρεις το πρωί. εκείνος χρειάζεται είκοσι δευτερόλεπτα για να ξυπνήσει τον εαυτό του όταν πέφτει το χρόνο, όχι πέντε σαν αυτούς τους Αμερικανούς που σηκώνονται στις τρεις το πρωί επειδή τους έκανε ζάπινγκ η τηλεόραση. όμως εκείνο το τρίποντο στο Real δεν ήταν για τους τίτλους — ήταν επειδή εκείνη τη στιγμή είχε ήδη δει τρία αθέατα νήματα στο σχήμα του αγώνα. κι αυτό είναι το ζουμί: δεν είναι θέμα ποιος ξεκινάει πρώτος, είναι τι κάνει πρώτος αυτός που βάζεις εκεί. τώρα ο Σλοτμάγιερ μέσα στο πλέγμα εκεί; εκείνος είναι εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν έναν τσιμεντοκέντημα — όταν πιάνεις εκείνον στη γωνία, είναι σα να βάζεις το χέρι σου μέσα στον κινητήρα ενός αυτοκινήτου που τρέχει με δεκαοκτώ χιλιόμετρα την ώρα: σηκώνεται σα νάνος πάνω στους άλλους, σου δίνει ασίστ σα να γράφει ιστορία στις άκρες του γηπέδου. και ο Φαλκόν; αυτός εκεί είναι σαν εκείνο το λουλούδι που ανθίζει μόνο όταν του βάλεις φωτιά κάτω από τα πόδια — στο Μονακό έφαγε ρουκέτα επειδή οι αντίπαλοι είχαν δει πως εκείνος ψάχνει πάντα το τρυπάνι αντί για το ελεύθερο δρόμο. όμως εκεί που κανείς δεν περίμενε, εκείνος έκανε τρεις φορές πλάτη στους υπόλοιπους σα να έλεγε "εμένα εδώ δεν με πιάνεις" — κι αυτό κράτησε περισσότερο από όσο κράτησε η μνήμη κάποιου για το αποτέλεσμα εκείνου του αγώνα. εγώ δεν ξέρω τι πρόκειται να κάνει σήμερα ο Ντούσμαν — αυτοί όμως ξέρουν πως όταν η μπάλα πέσει στις γωνίες τους πρώτους τριάντα δεύτερα, τότε εκείνοι βγαίνουν σαν καραβάνι από σιδηρόδρομο. κι αν εκείνος ο πρώτος πόντος γίνει από εκείνον που φοράει το δεκαοχτώ — τότε ο Πειραιάς δεν θα τον ξαναδεί ποτέ σα σύνορο ανάμεσα στο χάος και την νίκη.