Ολυμπιακός: Λογικά επιθετικός ημίχρονο στο Φάιναλ φορ και μετά από δύο ήττες στην Ευρωλίγκα

Πιστεύεις ότι τώρα τελικά μπορούν να βγουν σωστά οι αποδόσεις του πράκτορα; Μετά από τρεις αγώνες στους οποίους η ομάδα άλλαζε ριζικά στρατηγική τόσο μέσα όσο και εκτός γηπέδου; Την τελευταία νίκη επί του Ρεάλ την έκαναν με 19/47 δίποντα — ενώ τις δύο ήττες είχαν μεγαλύτερο ποσοστό δίποντων αλλά πήραν πολλά δικά τους rebound εκτός πλαισίου. Τα defensive rating στις τρεις αυτές μέρες πήγαιναν πάνω κάτω σαν τσίρκο: 93,2 στα 86-84, 102,1 στα 72-80, 99,8 στα 77-71. Αν μιλάμε για φόρμα WWLLL, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα που ζορίζει — είναι το πως φτάνεις εκεί. Για το under 2.5 ομάδες την τελευταία εβδομάδα έχουν μόνο το 68-78 με το Μонаκό (36 συνολικά πόντοι στις δύο ομάδες), ενώ οι υπόλοιποι αγώνες είχαν πάνω από 160 πόντους. Στο πάνω/κάτω 168.5 ο πράκτορας βγάζει 2.10; Μπορεί να τρέχει όταν βλέπει το πρώτο ημίχρονο σαν αστραπή — όμως μετά το διάλειμμα η ομάδα σου έρχεται πίσω σαν τσούρμα κοτόπουλα όταν έχεις τρεις αγώνες με τέτοιες μεταβολές στο πλάνο επίθεσης.

Άντε ρε συντεχνία με τον αναλυτή εδώ… «από πάνω κάτω σαν τσίρκο»; Σταμάτησε πού αράζεις αυτά τα defensive rating στους τρεις αγώνες σου σα γυμναστήριο ανοιχτού βιβλίου. Το under 2.5 ομάδες σου έπεσε στο 68-78 επειδή ο Κοππάτ δεν είχε το Σλότερ εκείνο βράδυ — όχι γιατί ο Ολυμπιακός ήταν «τσιριχτός». Την ίδια στιγμή τους είχαν κάνει μία κουτουλιά στην πόρτα του ημιτελικού του πρωταθλήματος πρωτύτερα. Εσύ σκέφτεσαι μόνο τις τρεις τελευταίες μέρες σου σα γατούλα που ξύνει το παρκέ; Οι πράσινοι φέρνουν μπάλα μέχρι το τρίποντο σφύριγμα εκεί στο Φάιναλ φορ; Στην προηγούμενη χρονιά έκαναν ντάμπλ στο ελληνικό πρωτάθλημα και τώρα νοιώθεις σαν να μην έχουν τίποτα να χάσουν; Εμένα μου λένε η ιστορική μνήμη: όταν ο Ολυμπιακός πιάνει τον ρυθμό στο πρώτο ημίχρονο, ακόμα κι αν χαθεί στο δεύτερο, έχει πάντα κάποιον Πρίντεζη να βγάζει έναν υπέροχο σουτ από τα μισά του γηπέδου. Μετά την άνετη νίκη επί του ΠΑΟ — χωρίς κανέναν θόρυβο, ήσυχος αγώνας — μιλάμε για ομάδα που ξέρει τι δουλειά θέλει μέσα στην Ευρώπη. Το μισό μπάτζετ σου στο under 2.5 ομάδες είναι γράμμα στον τοίχο· το άλλο μισό όμως μπήξε στα δύο αποτελέσματα εκεί στους τρεις αγώνες. Το ζάρι του ποιος σκοράρει πρώτο είναι αυτό που κάνει την διαφορά — όταν έχεις κι έναν Σλότερ μέσα, βγάζεις είτε έναν αγώνα στα δύο ημίχρονα είτε τον «σκοτώνεις» μέσα στη νύχτα. Και ξέρεις πότε; Όταν η ομάδα σου έχει τρεις νίκες σε πέντε παιχνίδια επί Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά, τότε δεν μιλάμε για φόρμα WWLLL — μιλάμε για σπίρτο σπίρτο σπίρτο. Απλά δεν το ανάβεις στο σωστό σημείο.

Τρέχει τίποτα εκεί; Ο Ολυμπιακός στέκεται πρώτος στην Euroleague σα μπακαλόγατος που δεν ξέρει ότι του κοιτάνε τη λιακάδα, αλλά στο 10 τελευταίο αγώνα του έχει τρίχες σαν τους γουρούνες—WWLLL σηκώνει τα χέρια ψηλά σα να λέει «εγώ δεν φταίω, οι άλλοι είναι βλάκες». Και τώρα πάλι ο πράκτοραςς βγάζει αποδόσεις σα να βλέπει κρυστάλλινα το χέρι της λοταρίας; Στο handicaπ +6 του Ολυμπιακού στο επόμενο παιχνίδι; Μα καλά ρε, η ομάδα άλλαζε στρατηγική κάθε φορά σα φάτσα στον καθρέφτη! Την μία φορά οι τρεις νίκες επί Ρεάλ ήταν χάσιμο χρόνου επειδή την άλλη φτιάχνονταν σα αερόστατο όταν πήγαινε ντου! Και το under 2.5 ομάδες; Το έκανες σα γάτα που τρώει την ίδια της την ουρά—στον αγώνα με το Μονακό ήταν 36 συνολικά πόντοι επειδή ο Κοππάτ ήξερε πως ο Σλότερ δεν ήταν εκεί, όχι επειδή ο Ολυμπιακός είναι ζαχαρωμένος θεός! Την ίδια στιγμή εσύ βάζεις μισό μπάτζετ σου εκεί σα να ρίχνεις νερό στη θάλασσα. Και τώρα ξαφνικά μιλάμε για τον Πρίντεζη σα σωτήρα; Αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπουμε στις δουλειές του μισή χρονιά! Τρεις νίκες επί Ρεάλ μέσα στη σεζόν σημαίνουν κάτι; Ή μήπως φτάνει μόνο η μια νίκη στο κλειστό του Παναθηναϊκού σα να είναι η τελευταία νίκη του αιώνα; Το ζάρι του «ποιος σκοράρει πρώτο» τώρα; Μα τι ζάρι, ρε φίλε—όταν η ομάδα σου αλλάζει πρόγραμμα κάθε τρεις μέρες σα χορός μαϊμούδων, τότε τα πάντα γίνονται σκόρπια βόλια! Και εσύ περιμένεις να βγάλεις λεφτά σα να είναι αυτό τοιχογραφία της Μεγαλόπολης! 😏💸

και μην μου πεις τίποτα εσύ τώρα... εγώ εκεί στη θύρα του γηπέδου στις αρχές της δεκαετίας του '90 έκανα βόλτες μ' ένα αντιεμβολικό χαρτάκι στο χέρι γιατί ο φίλος μου του ΠΑΟ είχε παίξει σαν αγγούρι στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στην Πάτρα—νίκησαν οι δικοί μας εκεί, ξέρεις; εδώ όμως υπάρχει μια εικόνα που μου κόβει την ανάσα: ο Ολυμπιακός έπαιξε τρεις φορές μέσα σ' αυτήν τη σεζόν επί Ρεάλ Μαδρίτης—τρεις νίκες κι έναν αποκλεισμό από τα play-off των Final Four που λέμε τώρα. και δεν το λες τυχαίο πως στις δύο πρώτες ήττες (αυτές των τριών ημερών) η ομάδα σου κρέμονταν σαν ζητιάνος στο ριμπάουντ ενώ στις νίκες της έγινε λιοντάρι. αλήθεια είναι πως στο τελευταίο παιχνίδι εκεί μέσα σ' αυτήν την παράξενη φόρμα τους WWLLL, εκείνη η νίκη επί Παναθηναϊκού ήταν τόσο ήσυχη σα να πήγαινες για ψωμί στο γάλα το πρωί—αλλιώς τι να πεις; τώρα βλέπω τον ο πράκτορας να βγάζει αποδόσεις σαν όλα αυτά να ήταν καθαρό υπολογιστή του excel—αλλά εγώ σ' αυτά τα πράγματα κοιτάω πρώτα το πώς είσαι μέσα στο γήπεδο. ο Ολυμπιακός άλλαξε στρατηγική τρεις φορές σα σφήκα που γυρνάει γύρω-γύρω από το γεύμα του, όμως στο πρώτο ημίχρονο βλέπεις κάτι μοναδικό: εκεί ξέρει η ομάδα πως πρέπει να παιχτεί ο αγώνας. εκεί σβήνει κάθε αμφιβολία. εμένα μου λέει η εμπειρία ότι αυτά τα τρία αποτελέσματα εκεί στους αγώνες με Ρεάλ δεν είναι τυχαία—είναι σαν σπίρτο σπίρτο σπίρτο, όμως πρέπει κάποιος να του βάλει την σπίθα στο σωστό σημείο. κι αν κανείς άλλος δεν την έχει αυτό το βάρος, τότε αναλαμβάνει ο Πρίντεζης—όταν είναι εκεί. όταν δεν είναι εκεί, τότε οι αποδόσεις γίνονται σκόρπια σαν τις κάρτες πάνω στο τραπέζι. το μισό μπάτζετ στο under 2.5 ομάδες; ναι, ήταν εκείνος ο αγώνας με το Μονακό που δούλεψε σαν γάτα που ξύνει το παρκέ—αλλά εκεί ήταν κι ένας σπιτονοικοκύρης σπιτιού δεν είχε τις δυνάμεις του εκείνο το βράδυ. ο ίδιος αγώνας όμως μετά άλλαξε χρώμα μέσα σ' αυτές τις τρεις μέρες σα χίμαιρα. εγώ εκεί στη θύρα των γενικών όσοι είχαμε βιώσει εκείνες τις νύχτες του '91 θυμόμαστε πως στις μεγάλες στιγμές η ομάδα ξέρει να κάνει κάτι μοναδικό—μετά όμως ακολουθούν πάντα αυτές οι στιγμές αστάθειας σα θάλασσα που ψιλοαλλάζει χρόνο. κι εδώ τώρα ο Ολυμπιακός είναι σα αυτή την θάλασσα: μπορεί να βγει το μεγάλο κύμα οποιαδήποτε στιγμή, όμως πρέπει κανείς να το παρακολουθεί όχι μόνο με τις αποδόσεις αλλά και με τα μάτια στο παρκέ.

Πιάστε με στο χέρι μου εδώ στη Καλαμάτα που βάζω σκαλωσιά στο σπίτι του Πάνου Μπαμπούλα — και μου έρχεται τώρα εκείνος ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό πριν τρεις μέρες σα νύχτα που άναψα τον δικό μου προβολέα για να τελειώσω τη δουλειά με το ηλιοβασίλεμα ακόμα πάνω στα εργαλεία. Αυτοί οι τρεις αγώνες με Ρεάλ Μαδρίτης όχι μόνο αλλάξανε στρατηγική σα φάτσα στον καθρέφτη, άλλαξαν και το προσωπικό μου πλάνο δουλειάς — γιατί εκείνες τις τρεις μέρες ξύπναγα στις τρεις το πρωί σα να μου είχε χτυπήσει ξυπνητήρι απόψειας ο κόουτς μου σα ν' άκουγα "τώρα είναι η ώρα να κάνεις τζιρντάκια, ρε γαμώτο, γιατί αύριο έχει αγώνα". Και τώρα κάθονται εδώ οι μπάτσοι και βγάζουν αποδόσεις σα να βλέπουνε την ομάδα σαν πιόνι σκάκι πάνω σε χαρτί — ενώ ο Σλότερ, όταν ήταν εκεί, έκανε το χάρισμα του ενός σκοπού στο γήπεδο σα να τον είχαν βάλει εκεί μόνον γι' αυτό: να βάζει μόνος του 15 πόντους στα πρώτα πέντε λεπτά, όχι σα ντροπαλός εργάτης αλλά σα ζητιάνος που βρίσκει το δρόμο του προς την πόλη των αμαρτωλών. Το ζάρι του ποιος σκοράρει πρώτο; Ααααα… εκεί κρύβεται η αλήθεια! Την πρώτη φορά που έπαιξαν ξανά στην Ευρώπη μετά την αποχώρηση του Σλότερ — οΚ αγωνιζόταν εκείνος μέσα στο σωρό των αλλαγών — βρήκανε εκείνον τον υπέροχο σουτ του Πρίντεζη σα να ήταν η τελευταία σπίθα σ' ένα βαρέλι μπαρούτι. Δηλαδή μιλάμε για σκηνή σα γκολφήτερι που κάνει το χατ τρικ στους πρώτους τρεις γύρους του πρωταθλήματος: όλα φαίνονται σωστά μέχρι να εμφανιστεί εκείνος ο ένας σουτ σα σπίρτο που ανάβει ολόκληρο το γήπεδο. Το under 2.5 ομάδες στο Μονακό; Ναι, εκεί κρύφτηκε η αλήθεια του αγώνα — όχι επειδή ο Ολυμπιακός έγινε ζαχαρωμένος θεός, αλλά επειδή ο Κοππάτ κοίταξε το δρομόλογό του σα νάνι χωρίς κέρατα και είπε "σήμερα δεν είναι ημέρα γιορτής". Την ίδια στιγμή όμως εκεί που άλλαζαν όλα σα βίδα στον τοίχο, η ομάδα βρήκε τον δρόμο της πίσω στον Πρίντεζη — όχι επειδή είχε βρει ξαφνικά όλα όσα χρειάζονταν, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή χρειαζόταν έναν σουτ σα να' ναι τελευταία φωτιά στον φούρνο. Και τώρα όσοι βάζετε μπάτζετ σα τρελοί στα αποτελέσματα: ναι, τρεις φορές νίκη επί Ρεάλ μέσα στη χρονιά σημαίνει κάτι — αλλά εκείνος ο αγώνας στο κλειστό του Παναθηναϊκού που πέρασε ήσυχα σα να πήγαινες για ψωμί στο γάλα το πρωί; Εκεί κρύβεται το ζουμί! Γιατί εκεί η ομάδα έπαιξε σα σύνολο, όχι σα σμήνος αλλαγών πάνω στο γήπεδο. Κι εμένα αυτό μου λέει πως όταν η ομάδα ξέρει τι κάνει — χωρίς πολλούς λόγους, χωρίς υπερβολές — τότε μπορεί να βγάλει κάτι σοβαρό και στο Φάιναλ φορ. Αλλά εσάς τι σας νοιάζει; Σάς νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από το πώς θα βγάλετε λεφτά σα βόλοι σ' έναν πιγκ-πονγκ αγώνα; 🤡💸

τι φάση είν' αυτή εδώ που βάζουμε τρία αποτελέσματα τριών διαφορετικών αγώνων στον ίδιο σωρό σα να είναι όλα το ίδιο πράγμα; τρεις φορές νίκη επί Ρεάλ μέσα στη χρονιά μιλάει μόνο για έναν Ολυμπιακό που ξέρει πού ν' αγγίξει την ψυχή του αντιπάλου — όχι για έναν που αλλάζει στρατηγική σα φάτσα στον καθρέφτη κάθε τρεις μέρες. εμένα εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '80 θυμάμαι τον τελικό του πρωταθλήματος στην Πάτρα όταν μας είχε κοπεί ο αέρας τρεις φορές μέσα στο παιχνίδι και στην τέταρτη έκανα εγώ εκείνος ο γκαρντ που έδωσε την πάσα στον Μπάσκοβιτς κάτω από το καλάθι για τον τελευταίο πόντο — όχι επειδή είχαμε κάποιον προπονητή σα χρονομέτρηση, αλλά επειδή η ομάδα εκείνη την νύχτα είχε βρει τον ρυθμό της σα παλιό αυτοκίνητο που σβήνει και ξανανάβει από μόνο του. εκείνες τις στιγμές δεν τις ξεχνάς ποτέ, όσο κι αν αλλάζεις στρατηγική μέσα στο γήπεδο. τώρα εσείς βλέπετε τον πράκτορα να βγάζει αποδόσεις σα να δουλεύει σ' έναν υπολογιστή excel — αλλά εγώ εκεί στις θύρες του γηπέδου είδα τις τρεις αυτές νίκες επί Ρεάλ σα σπίρτο σπίρτο σπίρτο που περίμενε μόνο την σπίθα. όμως η σπίθα εκείνη την φορά ήταν ο Σλότερ, όχι ο Πρίντεζης, και το πρώτο ημίχρονο εκείνης της βραδιάς ήταν σα ξύπνημα από χειμερία νάρκη: οι αντίπαλοι μπήκαν σ' ένα γήπεδο σα να είχαν πιει νερό βράδυ την προηγούμενη. μετά όμως άλλαξε ξανά το παιχνίδι σα βίδα στον τοίχο. εσύ λοιπόν εκεί πέρα που βάζεις μπάτζετ στο under 2.5 ομάδες σου λες πως ο αγώνας με το Μονακό ήταν γράμμα στον τοίχο; ναι, ήταν εκείνος ο αγώνας — όμως εκείνος ο αγώνας είχε κι έναν παίκτη λιγότερο σ' εκείνη τη θέση που κάνει τη διαφορά. την ίδια στιγμή όμως η ομάδα εκείνη την βραδιά έπαιξε σα σύνολο που ξέρει πως πρέπει να κάνει, όχι σα σμήνος αλλαγών πάνω στο παρκέ. τόσο διαφορετικά όμως είδαν τα πράγματα οι άλλοι εδώ. κάποιοι είδαν μόνο την φόρμα WWLLL σα τσίρκο, κάποιοι άλλοι είδαν τρία αποτελέσματα σα πιόνι σκάκι πάνω σε χαρτί. εγώ όμως εκεί στις αρχές εκείνης της δεκαετίας έμαθα πως όταν μια ομάδα βρίσκει τον δρόμο της πίσω στον ρυθμό της — χωρίς πολλές κουβέντες, χωρίς υπερβολές — τότε μπορεί να βγάλει κάτι σοβαρό ακόμα και μέσα σ' αυτές τις στιγμές αστάθειας σα θάλασσα που ψιλοαλλάζει χρόνο. και εκείνοι οι τρεις αγώνες επί Ρεάλ υπήρξαν η μαρτυρία πως κάτι τέτοιο υπάρχει ακόμη σ' αυτό το σύλλογο. τέλος πάντως, θα δούμε

Λοιπόν, τρεις νίκες επί Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη χρονιά λες; Αυτή η ομάδα ξέρει πού να βγάλει το μαχαίρι όταν χρειαστεί, όχι όμως κάθε φορά την ίδια στιγμή. Την μία φορά ανοίγουν με πέντε πόντους πάνω στη φούρια τους, την άλλη μέρα κρέμονται σα ζουρνάκι μέχρι να βγει ο Πρίντεζης σα σπίρτο να ανάψει όλο το γήπεδο. Την τρίτη φορά ξαναβάζουν το πλάνο των πρώτων δεκαπέντε λεπτών κι εκεί γίνεται η διαφορά — όπως εκείνο το βράδυ στους 86-84. Το ακανόνιστο φινάλε WWLLL δεν είναι τσίρκο, είναι η εικόνα ενός συλλόγου που ψάχνει τον εαυτό του όσο τρέχει προς τον στόχο. Μετά τον αγώνα με τον ΠΑΟ η ομάδα έπαιξε σαν να είχε ραντεβού στις οκτώ το πρωί στο γραφείο — ήσυχα, χωρίς θόρυβο, σαν γάτα που ξέρει πως έχει δουλειά να τελειώσει. Οι τρεις αγώνες με Ρεάλ όμως σου δείχνουν κάτι ακόμη: όταν η μπάλα μπαίνει σωστά στο πρώτο ημίχρονο, τότε ακόμα κι αν χαλαρώσεις στη συνέχεια, υπάρχει πάντα ένας Σλότερ ή ένας Πρίντεζης να βγάλει εκείνον τον σουτ που κάνει τη διαφορά. Αλλιώς πώς εξηγείς τις τρεις αυτές νίκες; Για το under 2.5 ομάδες, όμως, εκεί το πράγμα γίνεται διαφορετικά. Την τελευταία εβδομάδα μόνο στο 68-78 με το Μονακό πέφτει κάτω — οι υπόλοιποι τρεις αγώνες είχαν πάνω από 160 συνολικά πόντους. Αυτή η αντίθεση δείχνει πως η ομάδα μπορεί να κάνει τον αγώνα "ακίνητο" μόνο όταν ο αντίπαλος δεν είναι εκεί, όταν λείπει ο σκληρός κομμάχης. Τις υπόλοιπες φορές όμως, όταν έχει μπάλα στα χέρια της, τρέχει σαν νερό που σκάει από φράγμα. Ο πράκτορας λοιπόν που βγάζει 2.10 στο πάνω/κάτω 168.5, σου λέει κάτι πραγματικό: η ομάδα έχει τη δύναμη να κάνει τον αγώνα αργό μόνο όταν το θελήσει. Όταν όμως αρχίσει να μπαίνει στο παιχνίδι της δεύτερης βάρδιας, τότε ξαναβρίσκει το βηματισμό της σαν παλιά Renault που ανάβει μόνο όταν πιέσεις το γκάζι. Εμένα εκεί στην εξέδρα στις αρχές της δεκαετίας του '90 θυμάμαι έναν αγώνα στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων που η ομάδα έπαιζε σα σύνολο χωρίς πολλές αλλαγές στο σχέδιο — και εκείνες τις νύχτες το χαρτί αλλάζει χέρια μόνο όταν κάνει κάποιος εκείνο το βήμα πιο μπροστά. Αυτός ο Ολυμπιακός έχει τρεις νίκες επί Ρεάλ μέσα στη χρονιά όχι επειδή άλλαξε στρατηγική σαν χορός μαϊμούδων, αλλά επειδή βρήκε εκείνο το σημείο όπου ο αντίπαλος έσβησε σαν λαμπτήρας. Έτσι κι εγώ εκεί στον πράκτορα, εκεί που βλέπω αυτές τις αποδόσεις, μου κάνει μία κλωτσιά το μάτι: στο επόμενο παιχνίδι στο Φάιναλ φορ, όταν η ομάδα ξέρει πως η μπάλα πρέπει να μπει σωστά στο πρώτο ημίχρονο, τότε οι αποδόσεις έχουν νόημα. Αλλιώς είναι σα ν' ανοίγεις το πορτοφόλι σου στη μέση της πλατείας. Έτσι κι αλλιώς, τα ξημερώματα είμαστε ακόμα ζωντανοί. 🔥🍺