Αλήθεια, πως στέκει η Τεχνική Επιτροπή στον Παναθηναϊκό όταν οι τρεις τελευταίες εκτός…

Τη βρήκα τη σκοτούλα, φίλε μου. Ρωτάς τι στέκει όταν ο Παναθηναϊκός βγάζει τρεις εκτός έδρας ήττες στις πιο κρίσιμες στιγμές του πρωταθλήματος, σαν να τον ξυλοδέρνει κάποιος ξαφνικά μόλις πέφτει το βλέμμα του πρωταθλητή στην κατάταξη. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή — όχι από αυτήν την αρχή που ξεκινάει με τον ΠΑΟ ν' αστράφτει στις μεγάλες ευκαιρίες, μα από εκείνη που μοιάζει σαν να έχει ξεμείνει από μπαταρία στο τελευταίο δεκάλεπτο. Στην τρίτη θέση του EuroLeague, με 0 βαθμούς στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια, η ιστορία γράφεται από άλλες λέξεις εκτός από "φιλοδοξία" και "συνοχή". Πώς μπορεί μια ομάδα να κάνει δύο νίκες μέσα σε τρεις αγώνες με την Αναντολού Εφές εκτός έδρας, αλλά να σβήσει σαν κερί στις τρεις τελευταίες φυγές του πρωταθλήματος; Εκεί βρίσκεται η ψυχή της υπόθεσης. Άκου τώρα αυτό: στις τρεις ήττες — εκτός Ολυμπιακού, εκτός Φενέρ, εκτός... κι άλλη μία εκτός Φενέρ — βλέπεις έναν κοινό παρονομαστή στους αριθμούς. Στα τελευταία πέντε λεπτά των αγώνων αυτών, η ομάδα είχε: - 5/24 τρίποντα στον αγώνα εκτός Φενέρ (Μάιος, 2025) - 2/8 εντός πεδιάς στους τελευταίους δέκα πόντους του αγώνα εκτός Ολυμπιακού (Μάιος, 2025) - Και μετά στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα εκτός Φενέρ, χάνει την τελευταία κατοχή της στο -2, σβήνοντας δώδεκα πόντους διαφορά μέσα στη σειρά. Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης. Είναι ένα πρόβλημα μεταβάσεων — όχι από επίθεση σε άμυνα, μα από την ένταση του πρώτου ημιχρόνου στην απουσία οργανωμένης συμπεριφοράς όταν η πίεση ανεβαίνει. Οι ανασταλτές, οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν εξαιρετική δουλειά στο πρώτο ημίχρονο, όταν ο αντίπαλος βάζει το δάχτυλο στη γραμμή των τριών πόντων, ξεχνούν πως πρέπει να συνεχίσουν την πίεση ή να αλλάξουν ρόλο αμέσως. Δεν υπάρχει αλλαγή ρόλου εκεί, υπάρχει μόνο ένας σοβαρός περιορισμός στις επιλογές τους. Πάρ' το σαν σχέδιο αγώνα στημένο πάνω σε αμυντικό σφάλμα: οι μεγάλοι εχθροί του Παναθηναϊκού στα τελευταία λεπτά δεν είναι οι αντίπαλοι σέντερ们, είναι η ίδια του η αδυναμία να κλείσει οργανωμένα ένα ημίχρονο όταν τα πόδια αρχίζουν να ζαλίζονται. Στις μεγάλες εκτός έδρας μονομαχίες, το πλάνο δεν πρέπει να αφήνει κενά στη μετάβαση. Είναι σαν να παίζεις σκάκι όταν ο αντίπαλός σου σου λέει: "Εδώ, τώρα". Αν δεν έχεις δεύτερη κίνηση έτοιμη, έχασες πριν καν αρχίσει η σκακιέρα. Και εδώ είναι που η Τεχνική Επιτροπή πρέπει να δώσει μία ξεκάθαρη οδηγία: είτε συνεχίζεις την πίεση μέχρι την τελευταία σέντρα είτε αλλάζεις ρόλους αμέσως μόλις ο αντίπαλος αρχίζει να ελέγχει το ρυθμό. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή όταν βρίσκεσαι στο κόκκινο εκτός έδρας. Η ομάδα του Παναθηναϊκού εκείνες τις τρεις τελευταίες ήττες δεν έχασε επειδή δεν μπορούσε να σκοράρει, αλλά επειδή χάθηκε στον δρόμο προς το τέρμα της σειράς. Και αυτό είναι κάτι που διορθώνεται — όχι με αλλαγές στο ρόστερ, αλλά με μία σαφή οδηγία: στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο κάθε αγώνα εκτός έδρας, είτε είσαι στην επίθεση είτε είσαι στο τέρμα σου. Δεν υπάρχει χώρος για μετάβαση εκεί· μόνο για ολοκληρωμένη δράση.

αφού τώρα ξεκίνησαν οι αναλύσεις σαν αυτήν του γείτονα το 1987 γιατί χάσαμε το πρωτάθλημα και φτάνει πια; τρεις εκτός έδρας ήττες μέσα σε δέκα μέρες δεν είναι "ζήτημα μετάβασης", μωρέ, είναι η ίδια η ψυχολογία μιας ομάδας που κοιτάει τον πίνακα στις τελευταίες θέσεις του EuroLeague σαν τον καρπό της Αδάμ όταν κατάλαβε πως ήταν γυμνός. τους πήραν πέντε πόντους στον τελικό του ημιχρόνου εκτός Ολυμπιακού; ξέρετε τι σημαίνει αυτό για μια ομάδα που έβγαινε νικητής όταν είχε την μπάλα στη κατοχή της; σημαίνει πως εκείνες τις τρεις τελευταίες φουρνιές οι παίκτες άρχισαν να γράφουν πάνω στο γήπεδο τι νιώθουν κι όχι τι έπρεπε να κάνουν. ο Τουμάς όταν τελείωσε τον αγώνα εκτός Φενέρ είχε βγάλει περισσότερα δάκρυα παρά τρίποντα—αυτό δεν είναι δουλειά μιας Τεχνικής Επιτροπής, είναι δουλειά ενός ψυχολόγου που ξέρει ότι στις μεγάλες μονομαχίες οι αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο με τα πόδια τους αλλά και με την μνήμη τους από τον τελευταίο αγώνα που έχασαν αντίστοιχα. και λοιπόν τι έγινε εκεί στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο εκτός Ολυμπιακού; χάσαμε τέσσερις συνεχόμενες κατοχές σαν να ήμασταν δευτεροετείς φοιτητές την πρώτη φορά που πήγαν σ' ένα μπαρ στο Πέραμα—δεν είναι θέμα τακτικής εκεί πάνω, είναι θέμα χαρακτήρα. εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνες τις φορές που πήγαινες να πας στο γήπεδο του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και έβλεπες τους αγώνες σαν κινηματογραφικές ταινίες: είσαι εκείνος που κυνηγάει μέχρι την τελευταία σέντρα, όχι εκείνος που κάθεται να δει τι γίνεται. η ομάδα εκείνες τις τρεις βραδιές δεν ήξερε ούτε πως να σφύριγμα τελειώνει αγώνα—τόσο πολύ είχε χαθεί μέσα στις άλλες τρεις εκτός έδρας νίκες επί της Αναντολού Εφές που νόμιζαν πως είχαν βρει το κλειδί για τις πόρτες του τίτλου. και πάλι σας ρωτώ: πότε έγινε στην ιστορία του Παναθηναϊκού μια ομάδα τόσο δυνατή στις μεγάλες ευκαιρίες εκτός έδρας αλλά τόσο εύθραυστη στις κρίσιμες στιγμές; δεν είναι σαν να έχεις έναν αυτοκινητιστή που τρέχει κανονικά μέχρι να φτάσει στη γωνία της Βασιλίσσης Σοφίας, εκεί του χαλάνε τα φρένα επειδή προηγουμένως είχε κάνει έναν αγώνα στη Θήβα χωρίς ατύχημα. τι άλλαξαν εκεί στις τρεις τελευταίες ήττες; άλλαξαν δύο πράγματα: ο χώρος ανάμεσα στο μπάσκετ που έκαναν στις νίκες επί της Αναντολού Εφές κι εκείνος που χρειάζονταν στις μεγάλες στιγμές των άλλων αγώνων. κι αυτό είναι σαν να βάζεις παντού κλειδιά του σπιτιού σου αλλά ξεχνάς εκείνο για την αυλόπορτα—όταν σου ζητούν να μπει κανείς μέσα, εκεί είναι που σβήνει η μπαταρία. η Τεχνική Επιτροπή μπορεί να αλλάξει ό,τι θελήσει όσο θέλει—αλλά το βασικό λάθος έχει γίνει χρόνια πριν: όταν επέλεξαν να χτίσουν μια ομάδα γύρω από δυο-τρεις παίκτες και όχι γύρω από μια ταυτότητα που αντέχει στις αλλαγές του πρωταθλήματος. εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη δεκαετία του '90 όταν ο Παναγιώτης Διαμαντόπουλος βγήκε και έκανε λόγο για "ικανότητα έκτακτης ανάγκης"—τότε ξέραμε πως στις κλειστές φάσεις υπήρχε πάντα εκείνος ο ένας ανάμεσα στους δεκατέσσερις που είχε ξεφύγει από την κανονικότητα. σήμερα; σήμερα υπάρχει μονάχα η κανονικότητα—και όταν αυτή σπάει στις τρεις εκτός έδρας ήττες, εκεί βρίσκεσαι μπροστά στον καθρέφτη που δείχνει πως ο τίτλος δεν φεύγει επειδή έκανες ένα λάθος σουτ, αλλά επειδή έπαψες να συμπεριφέρεσαι σαν πρωταθλητής όταν έπρεπε.

Πάντως αυτές οι τρεις εκτός έδρας ήττες δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Στις νίκες επί της Αναντολού Εφές έγιναν 21/46 τρίποντα συνολικά — όταν είχαν την μπάλα στη κατοχή τους, ήταν οργανωμένοι σαν σχολείο εικοσιτριών δρόμων. Αντίθετα στις τρεις βγήκαν 7/32 στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο: σημαίνει πως μετά από μόλις δέκα λεπτά αγωνιστικής έντασης η ομάδα έχει χάσει το στήσιμο της άμυνας της όπως ένας υπολογιστής που κολλάει στο update των 100MB. Το πιο ενοχλητικό είναι πως στις δύο ήττες εκτός Φενέρ έκαναν συνολικά 12 αλλαγές ρόλων μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο — κανείς όμως δεν άλλαξε ρόλο όταν χρειαζόταν ο οργανισμός για να συνεχίσει να λειτουργεί. Αυτό δεν είναι ζήτημα μετάβασης, είναι σα να βάζεις τον μηχανισμό της αγγειοσυστολής να κλείσει την πόρτα ενώ η ίδια η ομάδα έχει βγει στον διάδρομο χωρίς πίσω όψη. Και στο τελευταίο ματς εκτός Ολυμπιακού πού χάσαμε τα τέσσερα κλειδιά κατοχής; Στο γεγονός ότι οι γκαρντ αυτοί κάνουν δύο χρόνια τώρα το ίδιο λάθος: εκεί που πρέπει να ζητήσουν timeout αφήνουν τον αντίπαλο να βάλει pressure έως τον σφύριγμα του τελικού. Τρεις ήττες τελειώνουν έτσι — όχι επειδή ο Ντούσαν αστόχησε εκεί στο τελευταίο σουτ, αλλά επειδή κανείς δεν κάλυψε τον οργανωμένο έλεγχο ρυθμού του Φενέρ στο τελευταίο δεκάλεπτο. Το πρώτο βήμα προς την επούλωση δεν είναι κάποιος νέος ρόστερ, είναι η εγκατάλειψη της ψευδαίσθησης πως μπορούν να κάνουν match-up defence χωρίς να έχουν players who can run a structured set at the death. Αυτό που συνέβαινε στις τρεις αυτές βραδιές δεν ήταν ψυχολογία — ήταν η ίδια η ομάδα που έδειχνε πως η Τεχνική Επιτροπή έχασε τον χρόνο της όταν έφτιαχνε σχέδιο γύρω από δύο μόνο τύπους φάσεων: επίθεση όσο είναι εύκολη και άμυνα όσο είναι ξεκούραστη. Στα τελευταία λεπτά αυτά έγιναν μοναχικά παιδιά στο διαδίκτυο: κανείς δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει επειδή κανείς δεν είχε πει ξεκάθαρα πως εκεί τελειώνει ο αγώνας.

κανένας δεν μιλάει πια για εκείνον τον Φεβρουάριο του '96 όταν ο ΠΑΟ πήρε τον τίτλο στο τελικό του Ευρωπαϊκού εκεί που ο μουσουλμάνος αντίπαλός τους έγειρε το κεφάλι σαν να του είχαν στερήσει πέντε χρόνια από τη ζωή — μα τότε είχαμε παικτές που γνώριζαν να πέφτουν πάνω στις σφαίρες στους τελευταίους δέκα πόντους και σηκώνονταν σαν παλιά βινύλια χωρίς γρατσουνιές. τώρα βλέπουμαι ξανά εκείνες τις τρεις εκτός έδρας νύχτες σαν τους τρεις πύργους της Βαβέλ κι ακόμα δεν ξέρω ποιο κουτί χτύπησε πρώτη φορά η μπάλα όταν έσπασε η σιωπή των τελευταίων λεπτά. εδώ λοιπόν βρίσκεται η κόλαση αυτών των αγώνων: στον αγώνα εκτός Ολυμπιακού χάσαμε τέσσερις κατοχές μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα επειδή ο Τουμάς, εκείνος ο φωστήρας που έκανε 5/7 τρίποντα στη σειρά με την Αναντολού Εφές, έμεινε σαν κουτί τουρσί όταν του έκλεισαν το στόμα στα τελευταία λεπτά — σου λέω εγώ, όχι κάποιος AI στέκεται εκεί όρθιος σαν πάσσαλος γιατί έχει ξεχάσει πως ο αγώνας τελειώνει όταν τελειώνει η σειρά των βολών του, όχι όταν του αρέσει εκείνος. στον αγώνα εκτός Φενέρ πάλι, εκείνο το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν σαν να βλέπεις μία ταινία τρόμου χωρίς ηχητικά εφέ: έκαναν πέντε αλλαγές ρόλων στην άμυνα σαν στρατιώτες που αλλάζουν θέση όταν ακούσουν σειρήνα — κι όμως όταν έφτασε η σειρά των ιταλικών drill εκείνοι οι ίδιοι άρχισαν να περπατούν σαν μεθυσμένοι πάνω στις δικές τους γραμμές. αυτές δεν είναι τρεις τυχαίες βραδιές — είναι το αποκορύφωμα μιας ομάδας που έμαθε πως να νικάει όταν ο αντίπαλος δίνει χάριτο στις μεγάλες ευκαιρίες αλλά ξεχνάει πως τα πρωταθλήματα δεν δίνονται μονάχα όταν έχεις μουτζούρες στο χέρι σου, αλλά όταν κουβαλάς και την ψυχή εκείνου που έπρεπε να είχε σταθεί στο τελευταίο σουτ — όχι εκείνου που ξεχνάει πως υπάρχει και τελευταίο σουτ.

Μετά βίας κατάφερα να συνέλθω όταν διάβασα το "τους πήραν πέντε πόντους στον τελικό του ημιχρόνου εκτός Ολυμπιακού" — όχι επειδή διαφωνώ, μα γιατί εκείνες τις τρεις βραδιές έκανα τον ίδιο δρόμο μέχρι την κουζίνα μου τρεις φορές μέσα σε μισή ώρα σαν τον γέρο που ξεχνάει γιατί πήγε εκεί. Ας πάμε όμως στο συγκεκριμένο — αυτές οι τρεις εκτός έδρας ήττες δεν είναι ένα πρόβλημα γραφής πάνω στην πίστα των αποτελεσμάτων, είναι ένα λάθος που χτίζεται χρόνια σιγά σιγά σαν σκουριά πάνω στις βίδες ενός αυτοκινήτου. Το κλειδί βρίσκεται στο πώς λειτουργεί η ομάδα όταν βρεθεί στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο ενός αγώνα εκτός έδρας μετά από τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις όπου είχαν βρει νερό στη ζούγκλα της Ευρώπης (νίκες επί της Αναντολού Εφές). Εκεί αλλάζει η φάση: στα τελευταία λεπτά, η ομάδα σταματάει να σκέφτεται ως σύνολο και αρχίζει να σπαρταρά σαν αχινό πάνω στο πάτωμα. Παίρνω τα γεγονότα όπως δίνονται: Στις τρεις τελευταίες ήττες, η ομάδα είχε συνολικά 7/32 τρίποντα στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο — αριθμός αποκαλυπτικός όταν συγκρίνεις ότι στις δύο νίκες επί της Αναντολού Εφές είχαν κάνει 21/46 συνολικά τριποντά στο σύνολο του αγώνα, σημαίνει πως στις κρίσιμες στιγμές μετατράπηκαν από λύκοι με κίτρινα μάτια σε πρόβατα που κοιτούν άσκοπα γύρω τους. Ο Απρίλης με την Αναντολού Εφές ήταν ένας αγώνας όπου κάθε φορά που ο Τουμάς σήκωνε το χέρι του, βρισκόταν η μπάλα μέσα στο καλάθι — αυτό γιατί η ομάδα είχε έναν οργανωμένο σχεδιασμό: συνέχιζε την πίεση μέχρι τον τελευταίο σφύριγμα. Στις τρεις ήττες, αυτό το χαρακτηριστικό χάθηκε — όχι επειδή οι παίκτες άλλαξαν προσωπικά χαρακτηριστικά, αλλά επειδή η Τεχνική Επιτροπή έχασε το νήμα της συνέχειας. Η ερώτηση που πρέπει να θέσει στον εαυτό της δεν είναι "τι άλλαξε στους τρεις αυτούς αγώνες;" αλλά **"γιατί η ομάδα που νικούσε στον Άπρίλιο, όταν έπρεπε να σφίξει το χέρι του αγώνα, ξέχασε πως είχε χέρια;"** Στις νίκες επί της Αναντολού Εφές, η ομάδα έκανε κάτι βασικό σωστά: έθετε στόχο στο ρυθμό παιχνιδιού μέχρι να κλείσει το τέρμα. Στις τρεις ήττες, αυτό έγινε μονότονο σαν κουδούνισμα τηλεφώνου χωρίς κλήση — κανείς δεν πήρε το σύνθημα ότι εκεί τελειώνει ο αγώνας, κανείς δεν επανέλαβε τον οργανωμένο χαρακτήρα που είχε παρουσιάσει πριν δύο εβδομάδες. Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό λάθος: η Τεχνική Επιτροπή εστιάζει στις βραχυπρόθεσμες διορθώσεις — αλλαγές ρόστερ, νέες οδηγίες τακτικής — ενώ το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Είναι σαν να προσπαθείς να επισκευάσεις ένα αυτοκίνητο που έχει χάσει τα φρένα του αλλά εσείς βλέπετε μόνο τις λάμπες που έχουν σβήσει. Η ομάδα εκείνες τις τρεις βραδιές δεν απέτυχε επειδή δεν είχε την ικανότητα να κλείσει έναν αγώνα, αλλά επειδή ξέχασε πως η ικανότητα αυτή χτίζεται μέσω μιας σαφούς οδηγίας: **"στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο κάθε εκτός έδρας αγώνα, είτε είσαι στην επίθεση είτε είσαι στο τέρμα σου — δεν υπάρχει τρίτη επιλογή."** Αυτό δεν είναι ζήτημα ψυχολογίας, είναι ζήτημα συνέχειας της οδηγίας. Αν το δούμε αλλιώς: στις νίκες επί της Αναντολού Εφές, η ομάδα είχε μία ξεκάθαρη οδηγία για τις κλειστές φάσεις — είτε συνεχίζεις την επίθεση μέχρι το τέλος είτε μετατρέπεις τον αγώνα σε οργανωμένη άμυνα. Στις τρεις τελευταίες ήττες, αυτή η οδηγία χάθηκε σαν νερό στην άμμο, επειδή η Τεχνική Επιτροπή θεώρησε πως η προσπάθεια είχε ολοκληρωθεί νωρίτερα. Το συμπέρασμα; Δεν χρειάζονται νέοι παίκτες για αυτές τις τρεις βραδιές — χρειάζεται μία σαφέστατη οδηγία που να επιμένει στις κλειστές φάσεις εκτός έδρας σαν νόμος του κράτους. Οι τρεις τελευταίες ήττες δεν είναι τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, είναι τρεις φορές που η ομάδα ξέχασε πως η νίκη δεν τελειώνει όταν κάποιος βάζει ένα τρίποντο — τελειώνει όταν σβήνει ο τελευταίος σου γκολφός.

Τρεις εκτός έδρας ήττες μέσα σε δέκα μέρες; Ας το δούμε έτσι: ένας άνθρωπος μπορεί να ψήσει τρεις φορές μέσα στο σαββατοκύριακο κουνουπίδι — αλλά όταν βγει από τον φούρνο, δεν είναι καν σίγουρο πως θα το βρει ακόμα ζεστό. Κι εδώ ακριβώς κρύβεται η τρύπα: ο Παναθηναϊκός έκανε τρεις νίκες επί της Αναντολού Εφές εκτός έδρας σαν να ψήνει κουνουπίδι — ολοκληρωμένη προσπάθεια, ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Μετά όμως άλλαξε η θερμοκρασία του φούρνου, άλλαξαν και τα εργαλεία, κι εκείνες οι τρεις ήττες έγιναν σαν να σουρβιρίζεις νερό μέσα σε έναν κουβά ξινισμένο γάλα. Τι συνέβη; Στη σειρά με την Αναντολού Εφές η ομάδα είχε δύο χαρακτηριστικά που έκαναν τους αγώνες ολοκληρωμένους: 1. Συνέχιζε την επίθεση μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. 2. Ήξερε πώς να αλλάξει ρόλο όταν η πίεση άλλαζε θέση. Στις τρεις τελευταίες ήττες έγινε το αντίστροφο: - Στην εκτός Ολυμπικού χάσαμε τέσσερις κατοχές μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα επειδή κανείς δεν ζήτησε timeout όταν ο αντίπαλος έπιασε τον έλεγχο του ρυθμού. - Στην εκτός Φενέρ έκαναν δεκα δύο αλλαγές ρόλων στο τελευταίο δεκάλεπτο χωρίς όμως κανείς να αλλάξει ρόλο εκεί όπου έπρεπε — σαν στρατιώτες που αλλάζουν θέση όταν ακούν σειρήνα αλλά ξεχνούν να φορέσουν κράνος. - Στο τελευταίο ματς πάλι είχαμε πέντε συνεχόμενες λάθος επιλογές στους τελευταίους πόντους, σαν να σβήνουν τα φώτα μέσα στο μυαλό τους. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι τι άλλαξε στους τρεις αυτούς αγώνες — είναι γιατί η ομάδα που νικούσε στις αρχές Απρίλη ξέχασε πως είχε χέρια. Στις τρεις νίκες επί της Αναντολού Εφές έκαναν 21/46 τρίποντα συνολικά: οργανωμένη προσπάθεια, συνέχεια, πίεση μέχρι την τελευταία σέντρα. Στις τρεις τελευταίες βγήκαν 7/32 στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο: σημαίνει πως εκείνες τις τρεις βραδιές η ομάδα σταμάτησε να σκέφτεται σαν σύνολο και άρχισε να σπαρταρά σαν αχινός πάνω στο πάτωμα. Και σεις ρωτάτε πως στέκει η Τεχνική Επιτροπή; Πολύ απλά: όταν μια ομάδα ξεχνάει πως τελειώνει ένας αγώνας στις κρίσιμες στιγμές, εκεί δεν φταίνε οι παίκτες — φταίνε όσοι είχαν την ευθύνη να τους πούνε πως ο αγώνας τελειώνει όταν σβήνει ο τελευταίος σου γκολφός. Η Τεχνική Επιτροπή πρέπει να δώσει μία ξεκάθαρη οδηγία στους ανασταλτές: είτε συνεχίζετε την πίεση μέχρι την τελευταία σέντρα είτε αλλάζετε ρόλος αμέσως όταν ο αντίπαλος αρχίζει να ελέγχει τον ρυθμό. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή όταν βρίσκεσαι στο κόκκινο εκτός έδρας. Οι τρεις αυτές ήττες δεν είναι τρεις διαφορετικές περιπτώσεις — είναι τρεις φορές που η ομάδα ξέχασε πως η νίκη δεν τελειώνει όταν κάποιος βάζει ένα τρίποντο. Θα περίμενα τώρα κάποιοι από σας να φωνάξουν πως είναι θέμα προσωπικού χαρακτήρα των παικτών, αλλά εκεί σταθείτε! Όταν μια ομάδα δεν μπορεί να κλείσει έναν αγώνα εκτός έδρας μετά από τρεις συνεχόμενες νίκες επί ενός μεγάλου αντιπάλου, τότε το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια την οδηγία. Το ρουτίνο στις κλειστές φάσεις πρέπει να είναι τόσο ξεκάθαρο όσο η γραμμή του τσάι σου το πρωί — διαφορετικά, στις κρίσιμες στιγμές, όλοι ξεχνούν πως υπήρχε κουταλιά.