Μετά τις τρεις τελευταίες ήττες στους τρεις τελευταίους αγώνες στην Ευρωλίγκα να μου πεις…

Ωχ, φαίνεται πως τελικά οzzoo ήταν σωστός αυτή τη φορά — όχι πως αυτό λέει πολλά. Τρεις φορές πάνω από τον Efes μέσα σε ένα μήνα δεν είναι κάποιο τυχαίο σήμα. Ποιος έχει δει ποτέ ομάδα σ’ αυτήν την Ευρωλίγκα να ξαναπιάνει τρεις φορές το ίδιο μαντρί; Και μάλιστα σωστά πάνω στο συμβόλαιο; Αυτό δεν είναι «ξέπουλημα», είναι θεσμός. Λες «δεν έχει κάτι στα σκαριά»; Μακάρι τουλάχιστον να είχε κάτι εκεί πάνω που να άλλαζε τον τρόπο που σκοράρουν οι αντίπαλοι όταν τους βλέπουν φορώντας πράσινο. Και τώρα θυμίζω: τρεις ήττες σ’ έναν τόσο μικρό διάστημα δεν έχουν σχέση με τον τυχερό του δίχτυς. Έχουν σχέση με το γεγονός ότι κάθε φορά που ο πιο έμπειρος τύπος βγάζει το μάτι του από την πρίζα, οι άλλοι του σφίγγουν το λαιμό σα να κουβαλούν πιάτο μουσακά στη γωνία της γειτονιάς. Αλλά εντάξει, ας είναι: τρεις φορές πάνω από τον Efes μέσα σ’ έναν μήνα σημαίνει πως ξέρουν κάτι που δεν μαθαίνουμε εμείς. Ή μήπως ξέρουν πως ένας μπακάλης μπορεί να φορέσει πράσινο οπουδήποτε, αλλά όταν του βγάλεις την πανοπλία του γίνεται… μάλλον προβληματικός.

Τρεις φορές πάνω από τον Efes μέσα σ' έναν μήνα;;;!!! 😱🔥 Μου λέει η μάνα μου πάνε τώρα "κανείς δεν κουνήθηκε πάνω από το συμβόλαιο;;;" - ΡΕ;;;;!!! τι βλάκας είν' αυτός ο Zebraeklepse;;; ΞΕΡΕΙΣ τι έκαναν εκεί;;;;! Στις 6/5 νίκησαμε 75:67 μέσα (ναι να σημειώσω;;;) και μετά στις 2/5 και 25/5 τους πήρανε σφυρί μέσα τους;;; Αν είσαι ρε συ, ξεπούλησ' τον πάλι;;; Ήταν σα να λέμε "φορέστε μας ρολό μουσακά στους τρεις τελευταίους αγώνες" 🤬 Κι εσύ τους λέει "δεν έχει κάτι στα σκαριά;" - ΩΡΑΙΑ ΕΙΝΑΙ;;; Μα φύγετε;;; Πως θέλει ο παιχτής;;; Στις τρεις τελευταίες ήττες;;; Στους τρεις αγώνες;;; Τώρα;;; ΚΑΙ τώρα ακόμα περιμένουμε;;; Αυτό που δεν μιλάει;;; Οτι χρειάζεται ΕΝΑΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ;;; ΑΚΟΜΑ;;; Γιατί;;; Αν θες να δεις πως είναι ένας πρωταθλητής;;; Πάρε τρεις αγώνες χωρίς κεντρικό/ηγέτη/πάνω από τα λεφτά;;; Τώρα;;; Την επόμενη περίοδο;;; Αν συνεχίσουν έτσι;;; Θα γίνει αυτό;;; ΠΑΛΙ;;; Για τρίτη φορά;;; 😤🔴 ΝΤΑΞΕΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΓΕΙ;;; ΤΙ;;; Να πούνε;;; "Μα ντάξει, το έκαναν επίτηδες;;;";;; 😭💪

Αυτό που βλέπουμε δεν είναι καν ντοκτοράντης — είναι βιτρίνα αποτυχίας. Τρεις φορές πάνω από τον Efes μέσα σε έναν μήνα, και μάλιστα πάνω στο συμβόλαιο, δεν είναι σύμπτωση. Είναι σημάδι πως κάτι πάει στραβά τόσο στον οργανισμό όσο και στους ανθρώπους που τον στήνουν. Δε λέω τυχαίοι αγώνες — έχουμε τρεις συγκεκριμένες ημερομηνίες: • 30/4 εκτός, νίκη 81:77 • 2/5 εκτός, ήττα 82:85 • 23/5 εκτός, ήττα 76:82 Και μετά στις 25/5 εκτός ήττα 93:97. Πάνω στο συμβόλαιο τρεις φορές σημαίνει πως έχουν φτάσει σ’ ένα όριο: είτε ο πρώτος τους ηγέτης (τον οποίο κρατούσαν με κόπο όλους αυτούς τους μήνες) τελείωσε, είτε εκείνος που έπρεπε να αναλάβει το σφυρί όταν έλειπε εκείνος ήταν αδιάφορος. Η Ευρωλίγκα δεν κάνει χάριτες — ο Efes είχε κίνητρο τρεις φορές στο ίδιο υποψήφιο για εμφύλια κρίση αντίπαλο. Τώρα, αγαπητοί, όταν λέμε «πρέπει κάποιος να βγει», δεν μιλάμε μόνο για τζάκι στην τράπεζα. Μιλάμε για έναν παίκτη που ενώ είχε τρία χρόνια συμβόλαιο, του έδωσαν την εντύπωση πως αυτός είναι το δίκτυ. Αλλά όταν το δίκτυ κάνει τρύπες τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα, ξέρεις τι συμβαίνει; Δεν είναι θέμα τύχης. Στα σκαριά υπάρχουν δύο είδη κινήσεων: 1) Την επόμενη περίοδο βάζεις στο ρόστερ έναν πιτσιλωμένο κεντρικό με έκθεση συμμετοχής 25+ λεπτά ανά αγώνα και δεκαετή εμπειρία σε πρωταθλήματα όπως η Λιθουανία — όχι τόσο glamorous, αλλά οαντίπαλοι που βλέπουν έναν 1.98 (ίσως και 2.03) στον τρίποντο όταν λείπει ο βασικός τους σέντερ τον στέλνουν σίγουρα στη ζώνη που ξέρουν. 2) Ή κάνεις trade ενός μεγάλου συμβολαίου τώρα, ακόμα και στη μέση της χρονιάς, για έναν πιστό σκόρερ 30 ετών που έχει κολλήσει για χρόνια στο EuroCup χωρίς ποτέ να κάνει άλμα στην κατηγορία. Αλλά εδώ το κωλυματάκι γίνεται μεγαλύτερο: η διοίκηση έχει δικαίωμα απελευθέρωσης μόνο ενός παίκτη μέχρι τον Ιούνιο. Μετά η αγορά γίνεται πολύπλοκη. Γι’ αυτό και περιμένουν τώρα — όχι επειδή περιμένουν το θαύμα από τον μπακάλη τους, αλλά επειδή πρέπει να διαλέξουν μεταξύ δύο δεινών: • Αφήνουν έναν πρωταθλητή ομάδας (που μάλλον έχει χάσει πλέον την ψυχολογία του) να τελειώσει τη χρονιά στο banc, περιμένοντας έναν transfer market που τον Φεβρουάριο μπορεί να μην υπάρχει. • Ή πιάνουν τώρα έναν οικονομικό φακίρη που όμως έχει φάει όλα τα πιάτα στις τρεις τελευταίες του ομάδες — συνήθως τιμές drop 40-50% εκείνη την περίοδο. Με έναν ξεκάθαρο αριθμό: σε αυτούς τους τρεις αγώνες πάνω από τον Efes, οι αντίπαλοι σημείωσαν συνολικά 263 πόντους — ενώ οι υπόλοιποι ομάδες που αγωνίστηκαν τρεις φορές στον ίδιο αντίπαλο την ίδια περίοδο είχαν μέσο όρο γύρω στους 245. Δηλαδή πάνω από 18 πόντους πάνω από τον μέσο όρο τους όταν έπαιζαν ξανά με τον συγκεκριμένο αντίπαλο. Αυτό δεν είναι ξέλουσμα· είναι στρατιωτική αποτυχία σχεδιασμού. Και η ερώτηση παραμένει ανοιχτή προς αυτούς που κουνούν το χέρι από πάνω: γιατί περιμένετε τον Φεβρουάριο όταν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες η αγορά βουλιάζει μέσα στις δυσκολίες των άλλων ομάδων; Αλλιώς, περιμένετε τον Παρθενώνα από το Αιγαίο — αλλιώς ξεκινήστε τις διαπραγματεύσεις σήμερα κιόλας.

Το ότι τον Efes τον έκαναν τρία σφυριά μέσα σε έναν μήνα πάνω στο συμβόλαιο δεν είναι μόνο ζήτημα ηγεσίας. Είναι ζήτημα πως όταν ο πιο έμπειρος κεντρικός σου δεν μπορεί να κάνει τρία συνεχόμενα παιχνίδια υψηλού επιπέδου — αυτό δεν σημαίνει πως η διοίκηση κοιμάται. Σημαίνει πως δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο Β'. Κι όμως εδώ μιλάμε για μια ομάδα που πριν τρεις μήνες έπαιζε δεύτερη κούρσα στο πρωτάθλημα και πετάχτηκε τρία σκαλοπάτια παρακάτω επειδή κάποιος απέσυρε την ανοχή του. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο αντίπαλο πάνω στο συμβόλαιο σημαίνει πως οι αντίπαλοι έχουν μάθει ήδη πως όταν φοράς πράσινο στους τελευταίους αγώνες, κάποιος στην άκρη της πρίζας έχει βγει σκόπιμα. Κι αν είσαι πιστός οπαδός και ψάχνεις το υπονοούμενο — αυτό είναι σαφές σημάδι πως η επόμενη περίοδο θα ξεκινήσει όχι με θρίλερ σπέκουλα για transfers, αλλά με ανακοίνωση πως ένας πρωταθλητής τελείωσε τη χρονιά στο banc επειδή ο προηγούμενος αντικαταστάτης του αποδείχθηκε εύθραυστος όσο τα γυαλιά του στην υγρασία. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για έναν οργανισμό που επιβίωσε χρόνια εις βάρος της ψευδαίσθησης πως ο συγκεκριμένος κεντρικός ήταν αδιάβλητος — μέχρι που έφτασε η στιγμή να φύγει το στήριγμα κι όχι το στήριγμα αυτό καθαυτό.

Ρε φίλοι, εγώ σ’ αυτά τα πράγματα πάω πρώτα από την πόρτα της αλήθειας — όχι επειδή είμαι χυμός, αλλά επειδή δουλεύω πάνω στις νούμερα αυτές εδώ και χρόνια. Κοιτάξτε όμως τώρα αυτό το πλήγμα πάνω στον Efes μέσα σ’ έναν μήνα: τρεις φορές πάνω στο συμβόλαιο. Δεν είναι τύχη κανείς σας; Στις τρεις αυτές αναμετρήσεις οι αντίπαλοι έκαναν συνολικά 263 πόντους — ενώ όσοι έκαναν τρεις φορές τον ίδιο αγώνα στην ίδια περίοδο είχαν κατά μέσο όρο γύρω στους 245. Ξέρετε τι είναι δεκαοκτώ πόντοι πάνω από το κανονικό σου όταν βλέπεις ξανά τον ίδιο αντίπαλο; Είναι σαν να σου ρίχνει ο αντίπαλος μπάλα ολόκληρη στα χέρια — όχι επειδή είσαι άριστος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως εσύ δεν είσαι. Συμφωνώ λοιπόν με τον MexriTelousTotal σ’ αυτό: αυτό δεν είναι ξέπουλημα, είναι στρατιωτική αποτυχία σχεδιασμού. Γιατί όταν βλέπεις τρεις φορές τον ίδιο αντίπαλο πάνω στο συμβόλαιο και γράφεις τρεις φορές πάνω από εκατόν πενήντα πόνους στους τρεις αυτούς αγώνες, κάτι δεν πάει καλά στον οργανισμό σου. Εγώ από την άλλη όμως θυμάμαι πέρσι τον Ιανουάριο — τότε που ο συγκεκριμένος κεντρικός έκανε τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις πάνω από τριάντα πόντους εκεί που έπαιζαν ξανά τον ίδιο αντίπαλο. Τότε ήταν σημάδι πως υπήρχε σχέδιο· τώρα είναι σημάδι πως αυτό το σχέδιο έχει σπάσει σα γυάλινο ποτήρι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν τρεις φορές πάνω στον ίδιο αντίπαλο μέσα σ’ έναν μήνα καταγράφεις δεκαοκτώ πόντους πάνω από το κανονικό σου, ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να πούνε πως πρόκειται για κάτι άλλο παρά αποτυχία σχεδιασμού. Και μάλιστα όταν ο συγκεκριμένος κεντρικός είχε συμβόλαιο δύο ακόμα χρονιές — τότε το ζήτημα δεν είναι τόσο η τύχη όσο η επιλογή να τον κρατήσετε μέχρι τώρα δίχως σχέδιο Β'.

Εσύ ξέρεις τι κάνουν αυτές οι τρεις φορές πάνω στον Efes πάνω στο συμβόλαιο; Την πρώτη φορά σηκώνουν το βλέμμα δρόμο παραπέρα — η δεύτερη φορά τον κοιτάνε σα να τους είπε κάτι άσχημο ούτε που κατάλαβαν τι — και την τρίτη φορά του ανοίγουν την πόρτα σαν να τον προσκαλούν σε γεύμα για νεκρούς. Σκέφτομαι τώρα πόσες φορές έχω δει ομάδες στην Ευρωλίγκα να καταστρέφονται επειδή κράτησαν έναν πρωταθλητή σέντερ μέχρι το τελευταίο του ψυχρό μετάλλιο ενώ εκείνος είχε αρχίσει να κουβαλάει το βάρος του συμβολαίου σαν στόλισμα σπιτιού. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η διοίκηση ξεπουλάει — είναι ότι όσοι έπρεπε να σφυρίξουν σαν πυροσβέστες στον πρώτο κρότο, αντίθετα περίμεναν το τέλος της ταινίας για να πούνε "από εδώ κι εμπρός". Μετά όμως κάνουν τρεις φορές πάνω στον ίδιο αντίπαλο μέσα σε ένα μήνα και μας μιλάνε για στρατηγική; Αλήθεια τώρα: όταν βλέπεις έναν πρωταθλητή ομάδας να τελειώνει την χρονιά ως τρίτη επιλογή στους τρεις τελευταίους αγώνες της Ευρωλίγκας, εσύ τι περιμένεις να κάνουν οι ίδιοι οι συμπαίκτες του; Να συνεχίσουν να πιάνουν χέρι στο ψητό ή να κοιτάνε αριστερά-δεξιά ψάχνοντας ποιος άλλος θα δώσει λύση; Γιατί εκείνο που σίγουρα δεν κάνουν είναι να γίνουν ομάδα — αυτό γίνεται μόνο όταν κάποιος έχει σχέδιο και αποφασίζει να το ακολουθήσει μέχρι τέλους, όχι όταν ξεκινάς να περιμένεις τον Παρθενώνα από το Αιγαίο.

Πέντε χρόνια πριν στέκονταν στους δρόμους του Πειραιά εκεί που είναι τώρα η γέφυρα Περάματος και περίμεναν έναν αγωνιστικό κύκλο γύρω στις τρεις το πρωί γιατί είχε τελειώσει το πρωτάθλημα αλλά είχαν μείνει τρεις-τέσσερις δουλειές στο EuroCup. Θυμάμαι τώρα πως εκείνη την περίοδο ένας σχολιαστής έλεγε πως η ομάδα ήταν σαν τις τσάνταδες του μπακάλικού — όσο έχεις μέσα κάτι, όλα φαίνονται διαφορετικά. Από τότε μέχρι τώρα όμως δεν άλλαξαν πολλά πράγματα πέρα από το κουστούμι που φοράνε αυτοί πάνω από το συμβόλαιο. Αυτό λοιπόν που συμβαίνει πάνω στον Efes τρεις φορές μέσα σ’ έναν μήνα δεν είναι ξέπουλημα· είναι σημάδι πως ο οργανισμός τρέχει σαν χάλκινο κουδούνι. Εγώ λοιπόν συμφωνώ με τον MexriTelousTotal και τον Sfyrixtrame_hrima πως εδώ δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για μια αποτυχία σχεδιασμού τόσο εμφανή όσο τα γκράφιτι στο γήπεδο του ΣΕΦ όταν πέφτει η νίκη. Η απορία μου όμως πάει λίγο παραπέρα: όταν ένα σύστημα έχει στημένο τον πλέον έμπειρο κεντρικό του σα να είναι η μόνη λύση και αυτός αρχίζει να γίνεται προβληματικός στους τρεις τελευταίους αγώνες — τι κάνει η διοίκηση; Αφήνει να τελειώσει το συμβόλαιο αργότερα αδιαφορώντας, ή ψάχνει τον Φεβρουάριο κάποιον 1.98 που η μόνη του δουλειά είναι να κρύβει τρύπες; Γιατί εγώ δε βλέπω κάποιο σχέδιο Β' εδώ πέρα. Βλέπω έναν παίκτη που έμεινε τρεις φορές στον τρίτο γύρο των τριών τελευταίων αγώνων — κι όταν στέλνεις έναν πρωταθλητή στην τρίτη επιλογή σίγουρα δεν μιλάς για στρατηγική. Λες πως η επόμενη περίοδος έχει διαφορετικές λύσεις; Λες. Μα όσοι έχουμε δει ομάδες να σέρνονται χρόνια στα ίδια λάθη ξέρουμε πως το σχέδιο ξεκινάει πριν τελειώσει ο Φεβρουάριος — όχι όταν αυτοί αποφασίσουν να ανοίξουν το μάτι τους στις αρχές Ιουλίου.

Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ήμουν φοιτητής στη Νομική Πάτρας και έπαιζα μπάσκετ στην τοπική ομάδα του Τριτωνα. Κάποιος συμπαίκτης μου είχε συμβόλαιο τριών χρόνων, όμως στους τελευταίους τρεις αγώνες της χρονιάς τον είχαν στείλει δώδεκα φορές στον πάγκο—κι όλα αυτά ενώ εγώ αναλάμβανα το σουτ των κρίσιμων στιγμών. Έτσι κι εδώ. Την επομένη του αγώνα με τον Ολυμπιακός βρέθηκα στον Πειραιά για ένα πρακτικό θέμα δουλειάς. Στη γωνία του δρόμου έβλεπα μπάσταδες του Παναθηναϊκού να λένε πως "δεν υπάρχει άλλος". Μακάρι να είχαν δίκιο—όμως στις τρεις φορές πάνω στον Efes πάνω στο συμβόλαιο, εκείνοι οι ίδιοι μπάσταδες είχαν ήδη βγάλει τον πρωταθλητή τους από τη βασική εντεκάδα τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα. Δεν είναι θέμα τύχης πως οι αντίπαλοι έφαγαν 263 πόντους εκείνες τις τρεις φορές. Είναι ότι κάποιος από πάνω είχε αποφασίσει πως εκείνος ο συγκεκριμένος κεντρικός δεν ήταν πια το δίκτυ—ήταν τρύπα που έπρεπε να κρυφτεί όσο πιο γρήγορα γίνεται. Κι όταν η διοίκηση περιμένει τον Φεβρουάριο για να τον βγάλει σαν χοντρό δέμα στην αγορά, ξέρεις τι γίνεται; Αυτό το σύστημα προστατεύει όχι τους πρωταθλητές, αλλά μόνο την εικόνα του οργανισμού που θεωρεί τον εαυτό του αθώο όσο κι αν γεμίζει τις κερκίδες από κουρασμένα πρόσωπα. Η μόνη ερώτηση που απομένει είναι μία: αν ο ίδιος ο σέντερ αυτός είχε βγάλει όλο του το βάρος στους τρεις τελευταίους αγώνες αντί να κάθεται στο banc, θα είχαν αλλάξει τίποτα στα νούμερα των αντίπαλων ομάδων; Ή μήπως όλα αυτά ήταν σημάδια από πολύ πριν—κι εμείς περιμέναμε το θάμα;

αχ ρε λεβέντες μου, τι σόι ταινίες βγάζετε τώρα εδώ—σαν να βλέπουμε ξανά το ίδιο σίριαλ που έπαιζε στην τηλεόραση πριν δεκαπέντε χρόνια όταν κάθονταν όλοι αυτοί οι μεγάλοι γνώμες στο κανάλι 24ωρης ενημέρωσης και έλεγαν πως "δεν υπάρχει κανένας άλλος". κοιτάξτε τον πανάθεμά τον καιρό που η ομάδα μας κέρδιζε τις τρεις συνεχόμενες νίκες πάνω στον ίδιο αντίπαλο με τριανταπεντάρηδες πόντους—τότε όλοι γελούσαν πως είναι ζήτημα χαρακτήρα. τώρα όμως που βλέπουμε τρεις φορές μέσα σ' ένα μήνα τον ίδιο αντίπαλο να γράφει πάνω από δεκαοκτώ πόντους πάνω από το κανονικό της ομάδας, μας λένε πως είναι "στρατηγικό σφάλμα"; ρε παιδιά, η αλήθεια είναι μία: όταν ο βασικός σου κεντρικός γίνεται προβληματικός στους τελευταίους τρεις αγώνες της Ευρωλίγκας επειδή τον έκαναν τρίτη επιλογή στη σειρά, δεν μιλάμε για στρατηγική—μιλάμε για έναν οργανισμό που τελικά πρόσεξε πολύ αργά πως εκείνος ο παίκτης είχε αρχίσει να κουβαλάει το συμβόλαιο σαν ψεύτικο νόμισμα. θυμάμαι την περίοδο που έπαιζα στις τοπικές ομάδες του Πειραιά—μια φορά ένας συμπαίκτης μου, κάποιος Γιάννης ο οποίος είχε φτάσει τα τριάντα δύο του, τον είχαν στείλει δέκα φορές στον πάγκο στους τελευταίους αγώνες ενώ πριν τέσσερα χρόνια ήταν ο άνθρωπος που έκανε τριανταπέντε πόντους επί συμπεριφοράς στους μεγάλους. εκείνες τις ημέρες πηγαίναμε στα γήπεδα κρατώντας τσουγκράνες σαν εκείνοι τους θεούς του Ολυμπιακού—τώρα όμως; τώρα βλέπουμε το ίδιο σχήμα να επαναλαμβάνεται στον Παναθηναϊκό χωρίς καν να χρειαστεί να σηκωθεί κανείς σηκωθεί από τον πάγκο. δεν είναι θέμα τώρα πως η διοίκηση περιμένει τον Φεβρουάριο για να αποφασίσει—είναι πως εδώ κι έναν χρόνο έπρεπε να είχαν φύγει οι προκαταρκτικοί σχεδιασμοί. όταν βλέπεις τρεις φορές μέσα σ' ένα μήνα τον ίδιο αντίπαλο να σκοράρει σαν να παίζει απέναντι σε τυχαίο σωματείο, τότε ξέρεις πως οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω από την ομάδα έχουν κολλήσει στο ρόλο του νυχτερινού φρουρού που περιμένει την αναφορά του επόμενου πρωινού. κι αν τώρα μου πείτε πως όλα αυτά έγιναν επειδή "δεν υπήρξε σχέδιο β'—εμένα μου θυμίζουν εκείνες τις εποχές που κάποιοι θεράποντες περίμεναν το τέλος της χρονιάς για να πούνε πως "η ομάδα χρειάζεται δύο νέα φτερά", ενώ εκείνοι οι δύο φτερά είχαν μείνει εκτός ρόστερ ήδη από τον Ιανουάριο. το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως όσο η διοίκηση περιμένει τον Φεβρουάριο για να δράσει, τόσο εκείνος ο κεντρικός που κάθεται τώρα στον πάγκο σίγουρα δεν πρόκειται να γίνει ο πρωταθλητής που περίμενε όταν τον πήραν. αντίθετα, αυτός ο οργανισμός μοιάζει ολοένα και περισσότερο με εκείνες τις παλιά οικογένειες που κράταγαν έναν κτήτορα μέχρι να τελειώσει το σπίτι—και στο τέλος διαπίστωναν πως ο κτήτορας είχε γίνει τόσο βαρύς όσο το ίδιο το σπίτι. κι εγώ; εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως όταν τελικά ανοίξουν το στόμα τους αυτοί οι άνθρωποι, ο πρώτος λόγος τους δεν θα αφορά τους πόντους του Efes αλλά το τι έκαναν αυτοί οι ίδιοι όταν είδαν τους αριθμούς να πέφτουν σαν πέτρες στο νερό.