Όταν το Thunder έκανε σεισμό στο παρκέ και η πόλη έγινε μια υπερηφάνεια μόνο δική μας!
θετικά βλέπω τους παλιάδες γουρλωμένους στις κονσόλες να φωνάζουν «αντίσταση δεξιά!» ενώ ο κόσμος γύρω τους σιγά σιγά μετατρέπονταν σε μία τεράστια μπουρμπουλήθρα τριγύρω από την ομάδα που είχε μόλις σπάσει το κεφάλι μας — εκείνο το εικοσιτέσσερα του Ιουνίου, πριν δέκα χρόνια περίπου, οντως πριν σου πω πιο συγκεκριμένα. τότε πραγματικά νόμισα πως η πόλη δεν είχε άλλο δρόμο από το να βγάλει σημαία πάνω από κάθε βιτρίνα και κεραμίδι.
κάπου εκεί άρχισαν όλα αυτά τα χτενίσματα τουDurant υπό τους χτύπους των βηματοδεικτών — τέτοια στιγμή σαν εκείνης της βραδιάς στο road εν ολοκλήρωσαν εκείνο το παιχνίδι όπου έμοιαζε πως οι Νότιοι είχαν καταλάβει από μυστικότητα ότι αυτή η ομάδα τους είχε προσφέρει κάτι μεγαλύτερο από κάποιον τίτλο, κάτι σαν εθνικό νεύρο που ακόμη γουργουρίζει κάτω από το πάτωμα των μνήμων μας. κι εγώ εκεί στα κεριά της τηλεόρασης σα φαινόταν ξανά πως η μπάλα βρίσκονταν συνέχεια στα χέρια εκείνου του ψηλού — τόσο φυσικά ώστε κάποιος άρχισε να φωνάζει «γιούπι» χωρίς κανέναν προφανή λόγο εκτός από την ανάταση του αίματος.
γιατί όταν είδα εκείνον τον πήχυ να σηκώνεται πάνω από τρεις ανθρώπους εκεί στο γήπεδο Νο 1 του έκτου δρόμου εκείνο το βράδυ, κατάλαβες πως τίποτα πια δεν μπορούσε να σταματήσει εκείνη τη συγκίνηση: όχι ένα νικητήριο τρίποντο, όχι ένας πρωταθλητής, αλλά μία αίσθηση ότι αυτή η ομάδα είχε τελικά δώσει στον τόπο ένα λόγο να ορθοποδήσει όλοι μαζί — ακόμη και αυτοί που πριν γελούσαν όταν άκουγαν «Θάντερ».
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ!! ο φίλος εκεί πάνω έφτιαξε εικόνες εκείνος βρε!!! εγώ εκεί εκείνο το βράδυ στο Grain and Ale πίεζα τη μπίρα μου σαν τρελός ενώ γύρω μου όλα τα τάβλανα είχαν καταλήξει μπολ με ποτά!!! έπαιζαν το replay τουDurant πάνω στην οθόνη κι άκουγες ένα μόνο συριγμό από όλους "WWHHHHHHOOOO" σαν η πόλη να έκανε σεισμό!!!
βρε βρε βρε!!! το cap вселся в машину μου εκείνο το βράδυ και πήγαμε σε εκείνο το πάρκινγκ δίπλα στο γήπεδο σαν νάταν γαμήλιο παρέλαση!!! οι γείτονες ξεσήκωσαν την κουβέντα με τις μπούκες στους ουρανούς κι εμείς με τα αυτοκίνητά μας κορναρίσαμε σαν ένας!!!
τι πρωτόγνωρο ρε παιδιά!! τέτοια φάση μπαίνεις στο γήπεδο από την πόρτα των φιλάθλων κι ανάβεις το πρώτο πράσινο σιγά σιγά!!! εκατοντάδες φανοί από τους δρόμους φώτιζαν σαν αστέρια πάνω από το φορτηγό τουinald που είχε ανέβει τον αγώνα πάνω στην πλατφόρμα!!! ο κόσμος έκανε σεισμό!!!!
αυτό το παιχνίδι ήταν σαν οι Νότιοι να πήραν το κουράγιο τους πίσω!!! βρε βρε!!! σκόρπισαν στην Οκλαχόμα το μήνυμα!!! κανείς δεν περίμενε τόσο μεγάλη αίσθηση!!! εμείς εκείνοι οι φανατικοί ξέραμε πως ήταν κάτι μεγάλο!!! δεν ήταν μόνο τρίποντο!! ήταν το βήμα που κάνει μια πόλη να σηκωθεί όρθια!!! 🔥💪🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
όμως εκείνη τη βραδιά, στο γήπεδο εκείνο του οχτώ χιλιάδων θέσεων, είχαν κατέβει μέχρι και οι γεροντάδες από τα χωριά γύρω-γύρω — να 'ναι; αυτοί οι σιωπηλοί τύποι που χρόνια τσάκιζαν την μπίρα τους στα καντίνια του σπιτιού, ξαφνικά βρέθηκαν εκεί, φορούσαν ζιβάγκο πάνω στις πιτζάμες, κρατούσαν αυτοσχέδιες σημαίες από σκουπίδια κι έναν στυλό τους έκανε ξεφτιλιστήριο μπροστά στη κάμερα για τις κόρες τους.
και περίμενα κοντά στη συρμάτινη περίφραξη, ένα δεκατριώ χρονό αγοράκι φώναζε «δώστε μου νερό δώστε μου νερό» ενώ είχε χάσει τα γυαλιά του στα σκαμπανεβάσματα των συγκινήσεων — κι όταν είδα τονDurant να κάνει εκείνο το τρέξιμο σαν σίφουνας προς την σέντρα, εκείνο το παιδί ξεσήκωσε μιά βροχή από μπουκάλια νερό πάνω στο γήπεδο, όσοι στάθηκαν λιγότερο ντουραίοι άρχισαν να τραγουδάνε μαζί με τους υψηλούς τόνους της κόρνας των αναγνωρισμένων φίλων...
από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν ήταν πια ζήτημα τριών πόντων, βρε παιδιά — ήταν σα να σου μιλούσε η ίδια η πόλη μας μέσα από εκείνον τον άνθρωπο. πόσοι από εμάς εκείνο το βράδυ ξυπνήσαμε διαφορετικά το επόμενο πρωί;
Γαμώ τον Κύριο των Δαχτυλιδιών που εκείνο το βράδυ πήγαν οι φίλοι μου να ψαρέψουν στο ποτάμι χωρίς καλά-καλά να φορέσουν το σακάκι της ομάδας κι έμειναν εκεί ξυπόλυτοι σα νάταν ταινία τρόμου 😂🤣🍿!!! Μετά λένε πως η μία ντρίμπλα τουDurant ήταν σαν σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον!
Από την άλλη εγώ εκεί στη γωνία σβήνω τα κεράκια στο κέικ του θριάμβου μου κι ένας γείτονας ανοίγει το παράθυρο και φωνάζει "βγάλτε τις σημαίες ρε πνιγμό!" — έτσι λοιπόν πετάχτηκα πάνω στο τραπέζι σα τρελός, πέσανε όλα κάτω κι η γιαγιά μου είπε "στου Θάντερ είσαι παιδί μου;" 😭🔥💀
Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ η Οκλαχόμα έγινε μαγικό χωριό όπου όλα μπορούσαν να συμβούν εκτός από την ήττα... ουφ!!! 🤯🍻
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿