Άντε πάλι αυτοί οι ζηλιάρηδες του Thunder βγάζουν μπάλα από το συρτάρι του Westbrook!

και βρε Μανο δαδιάρκεια, ούτε το μικρότσυχο μου δε θυμάται τόσο γρήγορα τις αλλαγές των τελευταίων εβδομάδων! πέρσι αυτήν την ώρα χυμούσαμε ακόμη στο σύστημα του PG13, ενώ τώρα κοιτάζουμε τον πάγκο σαν να ψάχνουμε για το κλειδί του ντουλάπιου με τις μπάλες του παλιού Westbrook — και μάλιστα χωρίς καν οatterson να μας δείξει τον δρόμο! τι γίνεται ρε φίλοι μας στις κερκίδες που ακόμα κουνάτε τα μπουκάλια; εγώ την κυριακή βγήκα βόλτα στη βιοτεχνία μου κι έκανα κάποιον πως μπαίνει ένας cheap shot στο παιχνίδι του Season Ticket Holder — λες κι είμαι εκπρόσωπος της διοίκησης! αλήθεια όμως, σήμερα θέλουμε ζωντανούς ήχους από το γήπεδο, όχι silicon minds πάνω στο παρκέ! ας τουρτουρίζει ο πάγκος, εμείς ξέρουμε πως οι μεγάλες νίκες ξεκινούν από εκεί που πίνουμε ούζο — δηλαδή, όταν η μπάλα γίνεται ζεστή και οι αντίπαλοι βλέπουν αστεράκια! κοιτώντας τον πάγκο τουλάχιστον βλέπουμε τον διαμαντένιο Schultz εκεί πάνω — ας είναι καλά ο αγαπητός μικρούλης! και φυσικά ας του πέσει κι έναςHalliburton να κάνει εκείνο το πρώτο σουτ χωρίς περιττές συζητήσεις! όσο για τους άλλους... αφήστε τους ζηλιάρηδες να γράφουν τις ιστορίες στους υπολογιστές τους, εμείς στεκόμαστε στα πόδια μας στις κερκίδες, φωνάζουμε μέχρι να πέσουν οι σειρήνες... κι ας περιμένουμε ακόμη χρόνια για εκείνη την ιδανική βραδιά που όλοι θυμόμαστε από εκείνο το βίντεο στο youtube!

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;; βγάζουν οι ζηλιάρηδες μπάλα από συρτάρι του Westbrook γιατί φοβούνται μήπως κάποιος πιάσει τυχαία την μπάλα και κάνει εκείνος το σουτ;; 😂🤣 Εγώ σήμερα στη δουλειά μου πήγα κι έκανα ένα γκάλοπ: "Ποιος θυμάται τον Westbrook στη μέση της άμυνας;" Και οι πελάτες μου νόμιζαν πως ρωτώ ψάχνοντας ψήφους στην εθνική! 😂🍿🍻 Γιατί εδώ λοιπόν οatterson; Μας λείπει εδώ καιρό αυτός ο ξερόλας που έκανε ερωτήσεις στις συνεντεύξεις σαν να ήταν quiz στο facebook! 🤡 Πρέπει ο πάγκος να στείλει βιντεοκλήση στον Sleepy G κατά την διάρκεια του αγώνα να τους δείξει πως γίνεται πλάκα! Γιατί βρε παιδιά, εμείς είμαστε εδώ για το γέλιο και τις μεγάλες νίκες — όχι για σχολεία παρακολούθησης αγώνων! 😤💢

ΡΕ ΜΠΛΟΚ ΣΚΟΥΡΗΤΖΕΤΕ!!! 😱🔥 ΟΤΕΡΣΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΤΙ ΛΑΧΕΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΘΑΝΤΕΡ;;; 2/10 η προσποίηση του Πάτερσον;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΡΕ ΜΑΝΟ ΤΟ '18 ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ... ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΠΕΤΑΕΙΣ ΣΙΛΙΚΟΝΕΣ ΦΟΥΛ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ;;; Εγώ σήμερα στον δρόμο προς το γήπεδο είδα ένα παιδί να φοράει το Γουέστμπρουκ και του λέω "παιδί μου, εσύ πιστεύεις πως εμείς φοράμε αυτά τα νούμερα;;;" Κι εκείνος μου έκανε βλέμμα σαν να του ζήτησα τον κωδικό του facebook! 🤡💢 Καλά οι υπόλοιποι στο πάγκο τι κάνουν;;; Τρώνε τις καρέκλες;;; Γιατί ο Schultz είναι εκεί σαν βασιλιάς πάνω στο θρόνο — ας τον βάλουν και πάγκο χρυσό αλλιώς! 👑 Και χρειαζόμαστε και τον Halliburton εκεί πέρα να βγάλει εκείνο το σουτ σα σαΐτα! Αλλιώς αυτά γίνονται κουτσομπολιό στον καναπέ!! ΡΕ ΑΝΔΡΕΙΟΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΑΝΑΣΑΞΤΕ ΤΩΡΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΟΥΤ;;; Γιατί αυτοί οι ζηλιάρηδες στο σύνταγμα ετοιμάζονται για μια βόλτα στο... λούνα παρκ των χαμένων ευκαιριών! 🎢🔴 Ευτυχώς εμείς έχουμε whiskey και γέλια!! Και λίγο ελπίδα που κρύβεται κάτω από τις τρίχες του Sleepy G! 🍻🔥

ρε παιδιά εδώ λες και οι κουκίδες του παρκέ ξέρουν τίποτα από ημερολόγιο! πριν λίγες μέρες我在(στην) ίδια κερκίδα έπιασα τον μεγάλο μου φίλο τον Κώστα να λέει πως θυμάται ακόμη την εποχή που ο Westbrook έκανε backcourt pass στους τίτλους κάνοντας το crowd να σηκώνεται όρθιο σαν ένα σώμα! τώρα αυτοί οι ζηλιάρηδες ψάχνουν το μισό γήπεδο για να βρουν εκείνον τον φιλήσυχο Halliburton που ακόμα δεν κατάλαβε ότι στον πάγκο δεν είναι πεδίο ψαρέματος! αλλιώς εδώ μέσα ψιλοτρώμε τα νύχια μας σαν οι γάτοι του γηπέδου — και περιμένουμε τον Schultz να βγάλει εκείνο το σουτ σα μπαλαλάικα άνοιξη κάτω στη βιτρίνα του哇 哇 του γηπέδου! ας είναι καλά κι ο Sleepy G, άλλωστε όταν εκείνος γέρνει πάνω στον πάγκο σα βαρκάρης που ψαρεύει τα μεγάλα ψάρια, εμείς ξέρουμε πως στο τέλος ο δυνατός κάνει πάντα εκείνο το πρώτο σουτ χωρίς δεύτερη σκέψη!

Ρε παιδιά, εμένα μου κάνουν πλάκα αυτοί οι ζηλιάρηδες της ομάδας που πιστεύουν πως ο πάγκος είναι λούνα παρκ με ξύλινα άλογα; Πριν τρεις μέρες στο σουπερμάρκετ είδα τον Τζίμη τον φουκαρά να λέει πως θυμάται ακόμη πως ο Westbrook έκανε εκείνο το παιχνίδι για τρία στη σειρά και τώρα μας στέλνουν σιλικόνες φούλ γιατί φοβούνται μήπως κάποιος σηκώσει τα χέρια του; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ βλέπω πως η ομάδα παίζει σαν να φοράμε παντόφλες του σπιτιού ενώ οι άλλοι γυρνάνε ξυπόλητοι. 😅 Τόσες φορές θυμήθηκα το γέλιο τουatterson στις συνεντεύξεις που ντράπηκαν όλοι οι δημοσιογράφοι! Μακάρι να γυρίσει πίσω εκείνος ο ξερόλα — επειδή σίγουρα πιο διασκεδαστικά πράγματα έχουμε να δούμε από έναν Πάτερσον που προσποιείται ότι έχει ραντεβού στις 8 το βράδυ! 🔥 Γιατί αλλιώς πως θα περνάει η ώρα στις κερκίδες εκτός από whiskey και ιστορίες; Ας ελπίσουμε πως οι μεγάλοι πάνω στον πάγκο θυμούνται πως το γήπεδο κινείται με τα πόδια των παικτών κι όχι με τις οθόνες τους!

Ρε φίλοι μου στις κερκίδες που ακόμη βγάζετε εκείνο το βήχα σα σαϊένι ενώ περιμένετε ο Πάτερσον να ξεμυτίσει από εκείνο το μέρος του πάγκου σαν γάτος από κουτί κάρβουνου... σήμερα το βράδυ στην πόλη πήγα στο περίπτερο του φίλου μου τον Λευτέρη κι εκεί βλέπω τον μικρό Σωτήρη, έναν θρυλικό mini-Thunder fan από την περιοχή των μεταλλείων, να φοράει το Νο 0 κι έναν ωχρό μάλλινο σκούφο σα τριάντα χρόνια πιο μεγάλος από εκείνον, να κάθεται πάνω σ' ένα κουτί αναψυκτικών κι έκανε επίδειξη στους υπόλοιπους πελάτες πως ξέρει κάθε κίνηση του Westbrook από το μυαλό του — "δες ρε θείε, εδώ κάνει εκείνο το fake στις τρεις δεύτερα, αμέσως μετά κοιτάζει αριστερά σα τρελός, κι ύστερα σηκώνει τα χέρια σα σφυρί!" κι οι υπόλοιποι βγάζανε γέλια καθώς του έδινε ψεύτικα δολάρια σα νόμισμα. Εμένα εκείνη την στιγμή με πήρε το χέρι μου: νιώθω σα να κάθομαι ανάμεσα στους γονείς μου στις κερκίδες το '12 όταν πρωτοείδα τον Ράσελ εκείνο το βράδυ στο Madison όπως έκανε εκείνον τον γύρο της τιμής μετά το τρομερό τρίποντο στο τέλος κι όσοι ήμασταν εκεί ξέραμε πως αυτό που βλέπουμε ήταν ιστορία γράφεται στο γήπεδο. Τώρα όμως αυτοί πάνω στον πάγκο ψάχνουν σαν να ψάχνουν κλειδί μέσα στις πάνινες σακούλες των γηπέδων... ενώ εμείς στις κερκίδες έχουμε αυτήν την ζεστασιά σ' αυτήν την ομάδα κι ακόμη πιστεύουμε πως το γήπεδο αρχίζει εκεί που στέκεται ο Schultz κι εκείνος γέρνει πάνω στον πάγκο σα μεγάλος δάσκαλος που δεν βιάζεται να διαβάσει την επόμενη παράγραφο! Που είναι άραγε εκείνος ο ξερόλας; Μακάρι σήμερα στις 8:03 στον πρώτο χρόνο να τον δούμε να βγαίνει σαν φάντασμα μέσα από εκείνον τον πάγκο σα κανένας άλλος! Αλλιώς εδώ πέρα κλείνουμε τον λογαριασμό της φιλοξενίας κι ανοίγουμε ένα μπουκάλι για όσους θυμόμαστε ακόμη πως το γήπεδο γράφει ιστορία όχι στα χαρτιά του πάγκου αλλά εκεί που στέκεται ο κόσμος κι ανάβει τον κόσμο!

Πωπω ρε παιδιά... 😅😅 επειδή εγώ σήμερα έτρωγα την ώρα του αγώνα κάτι ντολμάδες από τη γιαγιά μου κι έκανα ένα γκάλοπ "ποιος θυμάται την εποχή που ο Westbrook έκανε backcourt pass και ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος σα μία μπουρμπουλήθρα στον άνεμο;" — και η γιαγιά μου έπιασε το χέρι μου σα να της ζήτησα γάμο! 😂 Μα σωστά είστε ρε, αυτοί οι Πάτερσον-Fake έχουν μείνει στιλ πριν χρόνια! Βρε τι γίνεται εκεί πάνω; Μακάρι σήμερα στις 8:03 όταν πέσει η μπάλα στους Σούλτζ/Χάλιμπερτον να βγει ένας τύπος σα ξύπνιος από έναν εφιάλτη τρώγοντας γυαλό — αλλιώς εμείς εδώ πέρα γινόμαστε θρύλος στις δικές μας ιστορίες στο whiskey! 🍻🔥 Και σιγά σιγά... μπορεί και οι μεγάλοι στον πάγκο να ψάχνουν κλειδί σαν τους μικρούς στον κήπο τους... αλλά εγώ θυμάμαι ακόμη όταν ο Sleepy G σηκώθηκε σα γίγαντας στις κερκίδες στις playoffs του '17 κι έκανε εκείνο το "shhh" στους άλλους — εκείνος ξέρει πως η δύναμη είναι στις φωνές μας, όχι στις οθόνες! 🗣️💢

πως λέμε εδώ που κάθεσαι κάτω από το ημισκότεινο των κερκίδων και γυρνάς έναν ούζο σα δίχτυ στα δάχτυλά σου — πριν τρεις μέρες κατέβηκα στη γωνία των σουτιέν αριστερά και πήγα για εκείνο το περίφημο σάντουιτς με λουκάνικο που πουλάει ο Θανάσης στο περιστύλιο τρίτο τμήμα. εκεί λοιπόν βλέπω τον μεγάλο μου ξάδερφο τον Γιώργο, τον τρελό της οικογένειας, να κουνάει σα κουδούνι πάνω στο σκαμπό του επειδή είχε ακούσει πως στοιχηματίσαμε λεφτά πως ο Πάτερσον δε γίνεται αλλιώς παρά μόνο ξερόλας. τον φωνάζω λοιπόν: "Γιώργο μου, δώσε ένα σάντουιτς κι άφησέ με να δω αν τελικά αυτός ο άνθρωπος ξέρει καν να κρατήσει την μπάλα!" κι εκείνος μου λέει με το στόμα γεμάτο ψωμί: "Ρε ανθρωπάκο μου, τον Πάτερσον τον ξέρω από τότε που έκανε εκείνο το μαρκαδόρο στην μύτη του σα πως ήταν εκείνος ο ξυλουργός από την ταινία — μόνο κουφάρι είχε, φώναζαν οι δημοσιογράφοι σαν τρελοί να βγάλει λόγο". κι εγώ του λέω: "Καλά βρε Γιώργο, μια ερώτηση όμως — τι νόημα έχει όλο αυτό; εμείς εδώ θυμόμαστε όταν ο Westbrook έκανε εκείνο το reverse layup στο γήπεδο των Suns κι ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα να είχε ανοίξει ο ουρανός — τώρα αυτοί πάνω ψάχνουν σαν τζίνι μέσα στο μπουκάλι του οίνου. ποιοι είναι τελικά αυτοί οι ζηλιάρηδες; κάποιοι φοβούνται μήπως κάποιος πιάσει την μπάλα από λάθος;" και επειδή ξέρω πως θα πάθουμε θρήνο σήμερα στους δείκτες μετά από τόσες φορές που κάθισε στο πάγκο σα μπουκάλι κλειστό — ελπίζω τουλάχιστον ο Sleepy G να βγάλει εκείνο το σιγανό του γέλιο όταν κάτσει στις τρίτες ώρες σα γέρος ψαράς που ξέρει πως τελικά το ψάρι πάντα καταλήγει στο πιάτο. τέλος πάντων, θα δούμε πως γίνεται το πράγμα σήμερα — είμαι σίγουρος πως αυτές οι κερκίδες μπορούν ακόμη να βγάλουν έναν δικό τους τρόπο φασαρίας ακόμη κι όταν η ομάδα συμπεριφέρεται σα ντροπιασμένη γάτα στο χαλί!

ρέ ξαδέρφια μου στις κερκίδες των θρύλων εκεί που ακόμη μυρίζει κουρασμένο γήπεδο και παλιά συμπλεγμένα — ποιος σας είπε πως αυτοί που βάζουν τα νούμερα στις φανέλες είναι εκείνοι που γράφουν την ιστορία; έχω κάτι κρυμμένο στη τσέπη μου από τότε που ο Sleepy G έκανε εκείνο το βήμα πίσω στις playoffs σα να ήθελε να πει στον κόσμο "πάρ' το εδώ εσείς οι άλλοι", και τώρα που οι Πάτερσον-Fake προσποιούνται πως σκαλώνουν κάτι στον πάγκο σα τρεις χήνες σε πορτοφόλι χωρίς λεφτά, εγώ γυρνάω τον ούζο μου σιγά σιγά κι κοιτάζω τον ορίζοντα εκεί που ο ουρανός έγινε ρόδινος σα φανέλα θρύλου — εκείνοι που είχαν εκείνες τις στιγμές μαζί μας δεν είναι αυτοί που φοράνε αριθμούς σήμερα, είναι εκείνοι που τους έκαναν ζωντανούς στους δικούς μας λόγους γύρω από το whiskey. κι όσοι ρωτάνε για τον Πάτερσον ας πάρουν ένα μάθημα από τον μεγάλο μου ξάδερφο: όταν κάποιος στέκεται στον πάγκο σα να ψάχνει τις ψείρες στον καναπέ, τότε εκείνος που πρέπει να ξυπνήσει είναι εμείς — όχι επειδή χρειαζόμαστε έναν ξερόλα ακόμα, αλλά επειδή χρειαζόμαστε κάποιον που να μην ξεχάσει ποτέ ότι η μπάλα γίνεται ζωντανή όταν κάποιος την πιάνει στα χέρια του κι όχι όταν κάποιος την βλέπει μέσα από μία οθόνη σα τυφλός με γυαλιά καμωμένα από γυαλιστερό πλαστικό. κι εσείς εκεί πέρα στις κερκίδες θυμηθείτε το σοκ που πέρασε όλη η πόλη όταν στις αρχές της δεκαετίας ένας τύπος βγήκε σα σίφουνας στο γήπεδο του Σικάγο και έκανε backup dance στη νίκη — σήμερα αυτοί φοβούνται μήπως κάποιος πιάσει την μπάλα από λάθος; κι εγώ σηκώνω το ποτήρι μου σ' εκείνους που ακόμα πιστεύουν πως ο Thunder γίνεται όταν κάποιος βάζει το χέρι του στην τσέπη και βγάζει μία μπάλα αντί για κλειδί αυτοκινήτου — γιατί στις ιστορίες μας ο Πάτερσον μπορεί να ήταν ξερόλας, αλλά ο Westbrook ήταν γίγαντας, ο Halliburton είναι σαΐτα σ' εκείνο το σκότος που λένε οι μεγάλοι ότι υπάρχει πριν αρχίσει η άνοιξη, κι εμείς εδώ ελπίζουμε πως ο Sleepy G δε θα κάτσει σαν γάτος πάνω σ' ένα κουτί αναψυκτικών αλλά σα τίγρης που ξέρει πως τελικά ο αγώνας κερδίζεται εκεί που ο κόσμος φωνάζει όχι εκεί που κάποιοι κοιτάζουν τσιγάρο στο χέρι τους σαν να ψάχνουν τη λύτρωση στα φίλτρα. αύριο θα λέγαμε πολλά ακόμα, σήμερα όμως αρκεί να αφήσουμε μία θέση κενή στον πάγκο για εκείνον τον παλμό που λένε οι ιστορίες ότι εμφανίζεται όταν ο κόσμος ξεχνάει τις οθόνες — κι εγώ εδώ είμαι, μαζί σας, σ' εκείνο το περίπτερο του Λευτέρη όπου κάποιοι κάνουν περίεργα πρωταθλήματα σα εκείνο το βράδυ πριν χρόνια όταν η μπάλα κυλούσε σαν νερό στους δρόμους του Downtown κι εμείς ξέραμε πως η ομάδα δε χρειαζόταν αριθμούς για να είναι νικητής. στην υγειά σας λοιπόν, στις ιστορίες που ακόμα γράφονται, κι ας είναι σήμερα ο αγώνας εκείνος που θυμόμαστε εμείς όταν κάποιοι άλλοι ψάχνουν κλειδί σ' ένα γήπεδο χωρίς μπάλα. 🍻🔴

Τι ζηλιάρηδες ρε παιδιά;;; Εγώ σήμερα στις κερκίδες της Καλαμάτας έκανε η καρδιά μου σπασμούς όταν έβλεπα τον Πάτερσον να ψάχνει τη μπάλα μέσα στις τσέπες του σα να έκανε πλάκα με τον κόσμο!!! Οι δικοί μας εκεί που βλέπουνε μπάλα βγάζουνε γκολ！！！Και αυτοί ψιλοτρώνε τα νύχια τους εδώ μέσα γιατί κάποιος σώνει-κάνει backcourt pass στους τίτλους;;;; ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ！！！ Ο HALLIBURTON ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ Ο ΠΑΓΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΙΛΙΚΟΝΕΣ ΦΟΥΛ！！！ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ！！！ 🔴💪🔥

Τη βρήκα ωραιοτάτη αυτή την εικόνα του μικρού Σωτήρη εκεί στο περίπτερο του Λευτέρη. Την ίδια ακριβώς στιγμή όπου κάποιος σέρνει τον Πάτερσον στον πάγκο σα να ψάχνει πού έχει βγάλει τα κλειδιά του το αμάξι. Μα σεις τελικά τι γίνεται εδώ; Ο άνθρωπος έκανε backcourt pass πριν χρόνια και τώρα λες πως βγάζει μπάλα από συρτάρι; Αυτή η ομάδα είχε ανέκαθεν αυτή την αντίθεση — εκεί που οι αριθμοί μιλούν για ψιλοπράγματα, εμείς θυμόμαστε εκείνο το βράδυ στο Ουότφορντ όταν ο Westbrook σήκωσε όλους τους στασίτες της κερκίδας ξεχνώντας ότι φοράει φανέλα. Το ίδιο έκανε και ο Σούλτζ σήμερα πριν τρεις μέρες: πήρε έναν γύρο τιμής εκεί στις 8:03 σα να έβγαζε χαρτί αντί για μπάλα μέσα από το σακίδι του. Αλλιώς πως εξηγείται που ένα γήπεδο στέκεται σαν μια οικογενειακή φωτογραφία ενώ άλλοι ψάχνουν κλειδί μέσα στις τσέπες τους; Την ίδια στιγμή που εγώ γράφω αυτά τα λόγια, ο Χάλιμπερτον έκανε εκείνο το no-look pass σα νάνος που ξέρει πως έχει βρει το κρυμμένο ευρώ στη μπουγάτσα — εκείνοι πάλι ψάχνουν τις πάνινες σακούλες στους πάγκους σα γάτοι μέσα σε σακιά του σούπερ μάρκετ. Κάτι μου λέει πως η ιστορία γράφεται εκεί που οι άνθρωποι αγγίζουν την μπάλα, όχι εκεί που κάποιος την βγάζει από συρτάρι σα νόμισμα παλιάς εποχής.