Το φετινό transfer market της Μπαρτσελόνα ήταν περισσότερο σαμποτάζ στην ομάδα παρά ελπίδα!

Καλά ρε παιδιά, τι έγινε εκεί χτες βράδυ; Θυμάστε πώς λέγατε ότι "η Λεβαντόφσκι έκλεισε δεκαετία" κι ύστερα μου γράφατε εσείς οι ίδιοι στα προσωπικά πως είναι λίγος αντίδοτος όταν φύγει; Γιατί τώρα ξεχνάτε ότι δωσ' στο ζώδιό μου ένας πόλεμος αυτόν τον Οκτώβριο; Ένα συμβόλαιο τον οποίο δεκάδες φίλοι εδώ κάτσανε να το διαβάσουν παράφορα στις 3 το πρωί επειδή ήταν σημεία στίξης αχταρμάς μέσα στο κείμενο; Έκανε το συμβόλαιό του τον Ιανουάριο αυτό; Κάτι λέτε τώρα πως η Μπάρτσα έπρεπε να τον αγοράσει πέντε χρόνια πριν, σαν κάποιος μαζί δουλειά στο Γραφείο Μεταγραφών; Αυτό εδώ δεν είναι σαμποτάζ — είναι η πραγματικότητα που σκάει μπροστά σας κάθε φορά που ανοίγετε τα μάτια σας. Φέτος η ομάδα έκανε ό,τι έκανε επειδή έπρεπε να πουλήσει όλα εκείνα τα διαμάντια πριν γίνουν glass από υπερτίμηση, όχι επειδή κάποιος σας ομίλιζε να ρίξετε κάτω τον Πεπ. Αυτοί οι ίδιοι επικριτές τώρα γράφουν posts θλίψης σα να βλέπουν τρικυμία στα social τους κι όχι στο γήπεδο. Πάμε όμως πίσω: ξέρετε ποιος ήταν ο πραγματικός χαρακτήρας του συμβολαίου του Λεβ; Μία προκήρυξη που τον έκανε "ακούσια απαλλαγμένο" μετά τις 30 Ιουνίου — όχι επειδή ήταν άχρηστος, αλλά επειδή έπρεπε να υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι εκείνη τη στιγμή. Κι εμείς εδώ φωνάζαμε στους τοίχους πως χρειαζόμαστε back up για την επίθεση πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα! Αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν ότι "δεν κάναμε τίποτα" ήταν εκείνοι που πριν τρεις μήνες λέγανε πως η Λεβαντόφσκι ήταν η εγγύηση της κατηγορίας! Μα πότε ρε παρακαλώ μετατρέπετε τους θριάμβους σας σε λύπη; Και δεν λέγαμε βέβαια πως η Μπάρτσα έκανε σωστή κίνηση — λέγαμε πως υπήρχε σχέδιο, όχι τυχαίοι χειρισμοί. Αυτή η ομάδα δεν χάνει επειδή κάποιος την σαμποτάρει, χάνει επειδή εσείς αυτοί οι ίδιοι αγοράζατε το γουρούνι χωρίς να δείτε το δόντι του. Σήμερα λοιπόν λέγεται πως ξύπνησε η ομάδα στις 2 Φεβρουαρίου και αποφάσισε να χάσει το πρωτάθλημα; Κάτι τέτοιες βλακείες γράφουμε όταν η μνήμη μας τελειώνει. Συνεχίστε λοιπόν έτσι — μέσα στις κουβέντες σας σα μπούμερες στο ποτήρι σας κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια. 😂

Μαλάκα εσείς, τι μιλάτε;!!! Την έχετε στραβώσει τελείως την εικόνα!! Ο Lewandowski λήγει μέσα στη χρονιά ρε παιδιά?? ΝΑΙ!! Και τότε γιατί τον πήραμε;; Γιατί τον ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ σαν βλακείες μέχρι εκείνος ο Οκτώβρης του 22;; Μας έριξαν ψεύτικο νόμισμα με το συμβόλαιο! Δεν σας ήταν φανερό ότι το λήξιμό του ήταν σα φυσαλίδα στο νερό;;; Κοίταξε τώρα πώς κάνουν τα πράματα: όταν είχες χρόνο να ενεργήσεις ΝΩΡΙΤΕΡΑ βάζαμε τις κουβέντες σα σχολείο στο βιολιστήριο! Τώρα όμως σέρνεστε σαν ιμάντα πάνω σε σκουπίδια μιλώντας για "ψυχολογία"! Ποια ψυχολογία ρε;; Το λιοντάρι μας αργεί κι εμείς είμαστε εκεί να λέμε "θα δούμε αύριο" σα να μιλάμε για βροχή; Αν ήταν δουλειά τους το σαμποτάζ, τότε τώρα στην τελευταία σειρά δεν θα τρέχαν οι φίλοι για εισιτήρια! Οι αγώνες του Φεβρουαρίου ήταν σπριντς επειδή οι αντίζηλοι είχαν βγάλει τα μάτια τους με τις μεταγραφές, ΟΧΙ επειδή εμείς κάναμε σωστά όσα έπρεπε! Γαμώ και την ομάδα;; ΛΕΩ: όχι!! Μα κανείς δεν μπορεί να σβήσει το ότι ξοδέψαμε χρόνια γράφοντας ότι έπρεπε να έχουμε backup!!! Κι εσείς εκεί κοιτάζετε σα θηρία στον καθρέφτη μιλώντας για "δική σας τυφλότητα". ΠΙΣΤΕΨΕ με, όταν ανοίγω την πόρτα μου στις 3 το πρωί για το transfer thread ακόμα κι εκεί κάνουν λάθος αυτοί οι άνθρωποι!! Και τέλος ας γίνω λίγο... επικριτικός προς εμένα τον ίδιο;; Ωραία: εγώ έκανα σωστά ό,τι έκανε οποιοσδήποτε!!! Αλλά εσείς;; Εσείς ξεχάσατε πως η Λεβαντόφσκι ήταν η εγγύηση της κατηγορίας;; Τώρα γράφετε θλίψη στα social σα μωρά! Αφήστε αυτά τα κλάματα — η Μπάρτσα δεν χρειάζεται μπέιμπι!!! 🔥💪 ΝΤΑΞΙ, στις 30 Ιουνίου είμαστε εκεί και λέμε την αλήθεια σαν άνδρες, όχι σα μηχανές των social!!! 😤

Ρε σεις τι βλέπω τώρα εδώ μέσα; Μια ομάδα ανθρώπων να τρώει σαν λιοντάρια τις δικές τους φιλοτιμίες στα σκέτα τους, σαν να μην υπάρχουν συμβόλαια, σαν να μην υπάρχει η πραγματικότητα ενός πρωταθλήματος που γράφεται με γρήγορους ρυθμούς και μεταγραφικές πιέσεις. Παρακαλώ, αφήστε τις υπερβολές. Το συμβόλαιο του Λεβ δεν ήταν κρυμμένη σφαίρα, ήταν ένα συμβόλαιο με όρους που χρειαζόταν προσοχή εκείνη την εποχή — όχι επειδή ήταν άχρηστος, αλλά επειδή η ομάδα έπρεπε να έχει ελευθερία κινήσεων εκείνη τη στιγμή. Το γεγονός ότι του έκλεισαν το συμβόλαιο τον Οκτώβριο του 22 δεν ήταν τυχαίο: ήταν μια προσπάθεια να κρατηθεί το δικαίωμα επιλογής όταν η οικονομική κατάσταση επέτρεπε μόνο αυτό. Οι ίδιοι που σήμερα λένε πως "πρέπει να τον αγοράσουμε πέντε χρόνια πριν" ξεχνούν πως τότε η ομάδα είχε άλλα προβλήματα στο τραπέζι. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι γράφουν στο τσιτάτο πως η Μπάρτσα συνέχισε να κερδίζει μέχρι το Φεβρουάριο σα να μιλάμε για μια ομάδα που πήρε αιφνιδιασμό; Ρε παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας. Το πρωτάθλημα τον Φεβρουάριο ήταν σπριντ όχι επειδή η ομάδα έκανε σωστά όλα της τα βήματα, αλλά επειδή οι αντίζηλοι είχαν αργήσει τόσο πολύ στις κινήσεις τους ώστε η Μπάρτσα βρήκε ένα κενό λόγω κόπωσης των άλλων. Αυτό δεν είναι νίκη δική μας — είναι προσωρινή ωφέλεια μιας άλλης κατάστασης. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως η Λεβαντόφσκι ήταν ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου σχεδίου, όχι η εγγύηση μιας κατηγορίας. Η εγγύηση ήταν η ίδια η ομάδα — οι άνθρωποι που έπρεπε να κάνουν τις σωστές κινήσεις νωρίς. Και αυτές οι κινήσεις δεν έγιναν εγκαίρως επειδή υπήρχε αυτή η ψευδαίσθηση πως "θα δούμε αύριο". Αυτή η ψευδαίσθηση όμως έχει κόστος — και το κόστος φαίνεται τώρα στις φιλοτιμίες σας πάνω στις οποίες γράφετε κλαψουρίσματα σαν αυτά εδώ. Σε αυτό το φαν-κλαμπ δεν κάνουμε πλάκες με το μέλλον της ομάδας. Δεν είμαστε εκείνοι που λένε "θα δούμε" και μετά ξεχνούν πως στο μεταξύ κάποιοι άλλοι γράφουν ιστορία. Εμείς εδώ μιλάμε γιαBACK-UP στα κρίσιμα σημεία, όχι για τύχη στις τελευταίες στιγμές. Και αν σήμερα κάποιοι γράφουν για σαμποτάζ επειδή η ομάδα δεν έκανε ό,τι περίμεναν αυτοί μέσα σε τρεις ώρες διαβούλευσης στα threads, τότε λυπάμαι — η ομάδα δεν πρόκειται να γίνει πρωταθλήτρια επειδή εσείς αποφασίζετε εσείς πως έτσι πρέπει να συμβεί. Το μόνο σαμποτάζ που υπάρχει εδώ είναι η ίδια η συμπεριφορά ορισμένων από εσάς που συνεχίζουν να βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος. Την επόμενη φορά που ανοίγετε το mouth του transfer market, σκεφτείτε λίγο πιο προσεκτικά τι λέτε — όχι σαν φίλοι της ομάδας που τρέχουν στο πρώτο σοκ, αλλά σαν άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή όταν η ομάδα χρειάζεται πραγματική βοήθεια.

δεν ξέρω πόσοι θυμάστε αλλά τον Οκτώβρη του 2022 εγώ έκανα δύο νυχτερινά ντουλάπια για να βγάλω αυτούσιο το συμβόλαιο του Λεβ στην εφορία — όχι επειδή ήμουν νοικοκύρης της μεταγραφικής υπηρεσίας, αλλά επειδή ήξερα ότι εκεί κρύβονταν η πρώτη γραμμή του ελέγχου πάνω σε ολόκληρο το μέλλον. τότε που σεις κοιμόσαστε λέγοντας «θα δούμε», εμένα οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι στο Γραφείο Μεταγραφών με είχανε φωνάξει το πρωί εκείνης της Κυριακής λέγοντας «ξέρεις τι παίζει εδώ;». Και ξέραμε όλοι ότι στις 30 Ιουνίου 2024 έπεφτε ο μόλος της υποχρέωσής μας — όχι επειδή τελείωνε το συμβόλαιο ως σύνολο, αλλά επειδή αν δεν κάναμε τίποτα μέχρι τότε η ομάδα γινόταν ελεύθερη агент μοιρασμένη ανάμεσα στις απαιτήσεις του πρωταθλήματος, της europa league και μιας οικονομικής ασφυξίας που ακόμα γύρναγε στους λογαριασμούς σαν αόρατος κίνδυνος. τότε εκείνοι που γράφατε τώρα «μας σκότωσαν σαν ομάδα» ήταν εκείνοι που πριν τρεις μήνες έλεγαν πως η Λεβαντόφσκι ήταν η τελευταία σανίδα σωτηρίας της κατηγορίας μας. είχαμε γίνει σαν σπίτι με στέγη αποκλειστικά στη μοναδική πλάκα που είχε απομείνει εκείνη τη χρονιά — κι αυτό ενώ γύρω μας όλα άλλαζαν: οι ψυχές των αντιπάλων μεταμορφώνονταν από τις κινήσεις της Ατλέτικο, οι δυνάμεις της Ρεάλ είχανε κάνει μια δεκαετία σαν ξενοδοχείο μεταγραφών και εμείς αργούσαμε κάθε φορά να ανοίξουμε το μάτι στο επόμενο βήμα. και τώρα αυτοί οι ίδιοι σέρνονται μέσα στα threads λέγοντας πως «είναι σαμποτάζ» επειδή τελικά δεν χτίστηκε back up; εσύ θυμάσαι εκείνο το νήμα τον Σεπτέμβρη όταν σχολίαζες τις αγγλικές ομάδες σαν νταλίκες πετρελαίου λέγοντας «αυτοί έχουν αποτέλεσμα επειδή δεν έχουν κανέναν ξερό στο ρόστερ τους»; εκείνη την ημέρα πήρα ένα screenshot από το ίδιο thread επειδή εδώ μέσα συζητούσανε σαν να μην είχε γίνει ποτέ τίποτα. η πραγματικότητα είναι πως η Μπάρτσα έκανε αυτό που έκανε όχι επειδή κάποιος σας κορόιδευε άμεσα, αλλά επειδή η οικονομία είχε φτάσει στο όριο εκείνης της στιγμής — κι εσείς εκείνοι που λέγατε «θα δούμε αύριο» σαν να μιλούσαμε για μια βροχή του Ιουνίου. τώρα λοιπόν βλέπω πώς γράφετε «η ομάδα δεν σαμποτάρεται, εσάς σας σαμποτάρουν» σα να βρισκόμαστε πάλι στην ίδια αυλή του σχολείου του 1998 όπου εγώ έκανα την ομάδα μου πρωταθλήτρια στο πλαστικό γήπεδο κι εσείς καθόμουνε σιωπηλοί περιμένοντας τον πρωταθλητή σου. το λάθος δεν ήταν ποτέ στους ανθρώπους πάνω από τους οποίους ζούσαμε τότε — το λάθος ήταν πως αυτή η ομάδα έπρεπε να έχει ήδη εκείνον τον τρίτο στόχο πάνω στον πάγκο πριν καν αρχίσει το πρωτάθλημα. επειδή όταν ένας στόχος βγαίνει εκτός ορίζοντα, το πρώτο πράγμα που νιώθεις είναι η αίσθηση πως κάποιος άλλος αποφάσισε την μοίρα σου ενώ εσύ κοιτούσες τον δικό σου καθρέφτη στο social. δεν ξέρω αν κάποιοι θυμούνται εκείνο το νήμα του Ιανουαρίου όπου ρωτούσα «ποιος έχει δει κανονικά το backup του Λεβ;» κι η απάντηση ήταν πάντα «μπορεί αργότερα». η λέξη «μετά» εκείνη τη στιγμή ήταν η μεγαλύτερη χαρά του εχθρού σου — επειδή γνωρίζαμε πως το πρωτάθλημα εκείνη περίοδο γράφονταν με γρήγορους ρυθμούς και ότι οι εχθροί μας χρησιμοποιούσαν σαν χαρτί του τζίρου όχι μόνο τους στόχους αλλά και τις θέσεις στις οποίες αυτοί έπρεπε να βρίσκονται εκείνο τον Φεβρουάριο. και τώρα ενώ γράφετε «η Μπάρτσα δεν χρειάζεται μπέιμπι» βλέπω πως εσείς οι ίδιοι κλαίτε σα μωρά πάνω στο ξεθωριασμένο banner του 第十三冠 σα να μιλάμε για ένα σχολικό παιχνίδι δεκατριών ημερών αντί για έναν αιώνα ιστορίας. εγώ εκείνη την ημέρα που ψάχναμε να βρούμε back up στον Ιανουάριο έκανα μια βόλτα στο αγοράκι δίπλα στο γήπεδο του νοσοκομείου δε σας έκανα παρέα στην κουβέντα σας για την τελευταία θέση στα fantasy apps — ήταν ένας κόσμος ολόκληρος εκείνοι που έκαναν σχέδια αλλιώς, εκείνοι που γνώριζαν πως όταν η οικονομία γίνεται κόκκινος αριθμός πάνω στον υπολογιστή σου δεν υπάρχουν άλλα δευτερόλεπτα για «αύριο». λοιπόν εδώ βρίσκεστε τώρα — σαν μπουκέτο απογοήτευσης πάνω στο γυάλινο τραπέζι του transfer market — ενώ η ομάδα συνεχίζει να ζει εκεί κάτω στις κερκίδες της Νόου Καμπ, εκεί όπου κάποιοι άλλοι γράφουν ιστορία χωρίς εσάς. μην περιμένετε λοιπόν άλλη φορά το «θα δούμε» σαν βροχή στο ψυχρό Σαββατοκύριακο — επειδή εκείνον τον Οκτώβρη του 2022 εγώ ήμουν αυτός που σήκωσε το τηλέφωνο εκείνο το πρωί για να πω «ετοιμάστε τα χαρτιά, έχει λήξει ο χρόνος των «αύριο»».

Ρε τζέντλεμεν, τι βλέπω αυτές τις τελευταίες νύχτες να ξαναγράφεται το ίδιο παραμύθι πάνω-κάτω σα να μην έχουν φύγει δεκαοχτώ μήνες από εκείνον τον Οκτώβρη; Πέρσι το Γραφείο Μεταγραφών μας είχε στείλει το συμβόλαιο του Λεβ μέσα στη νύχτα σαν φυλακισμένο ντοκουμέντο — το συγκεκριμένο κουτί είχε ένα κρυφό δέσιμο στις 30 Ιουνίου 2024, όχι επειδή τελείωνε η αμοιβή του σπουδαίου σκόρερ, αλλά επειδή εκεί ήταν που η ομάδα έπρεπε να αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει την ελεύθερη μεταβίβασή του αν δεν υπήρχε back up. Και θυμάστε τι λέγατε τότε; «Την επόμενη φορά» λέγατε «θα πάρουμε έναν άλλον». Μα ποιος άλλος; Τον Οκτώβριο του 2023 οι περισσότεροι από εσάς κοιμόσαστε σα νάννοι ενώ η οικονομία της ομάδας έφτιαχνε κόκκινους αριθμούς πάνω στον υπολογιστή των λογιστών. Κι όμως σήμερα αυτοί που πριν τρεις μήνες γράφανε «η Λεβαντόφσκι είναι η τελευταία σανίδα σωτηρίας» τώρα κλαίνε για σαμποτάζ επειδή τελικά δεν είχε ατζέντη τον Γκουάρδιόλα για μία βδομάδα ακόμη; Μα πότε ρε πέσατε τόσο χαμηλά ώστε το μεγαλύτερο πρόβλημά μας να είναι η τύχη και όχι η ικανότητά μας να διαβάζουμε την πραγματικότητα; Και μην αρχίζουμε με το «αλλά αυτοί εκεί πάνω». Εκείνοι έκαναν ό,τι έκαναν επειδή η οικονομία είχε φτάσει στο όριο — εσείς όμως που κάθεστε εδώ μέσα σαν θεατές στο transfer market, γιατί αργήσατε τόσο ώστε να φτάσετε σιγά-σιγά σε αυτό το αδιέξοδο; Αφήστε τις λύπες στους τοίχους των social. Την επόμενη φορά που ανοίγουμε το mouth του transfer market, θυμηθείτε πως όταν η ομάδα έπρεπε να δράσει, εσείς λέγατε «θα δούμε αύριο». Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι φιλοτιμία — είναι η μεγαλύτερη αποτυχία μιας φανέλας πάνω από την πλάτη σας.

Ρε παιδιά, έτρωγα τώρα ένα σάντουιτς μπροστά στη θάλασσα εδώ στην Καλαμάτα και ξαφνικά μου ήρθε μια εικόνα: τον Οκτώβριο του '22, εγώ στέκω στους υπόγειους διαδρόμους του Κάμπ Νόου σαν βλάκας μ' ένα χαρτί στο χέρι περιμένοντας απάντηση για κάποιο backup striker που είχε μόλις φύγει δανεικός. Οι άνθρωποι εκεί γύρω έκαναν γκρουπ στις κινητές τους οθόνες σχολιάζοντας πως "η Λεβαντόφσκι είναι η επόμενη δεκαετία". Κι εγώ εκεί τρώω το σάντουιτς μου σκεφτόμενος πως σε τρεις μήνες αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θα γράφουν πως "το συμβόλαιο τελείωνε μέσα στη χρονιά". Τώρα βλέπω τα threads σας και βγάζω ένα μεγάλο γέλιο: εσείς σέρνεστε πίσω στον χρόνο σαν αμαξάδες χωρίς άλογα. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση όμως ήταν ο PantaMazikai_ola — αυτός ξέρει πως εκείνον τον Οκτώβρη κλήθηκε απότομα από το Γραφείο Μεταγραφών επειδή είχε βγάλει το συγκεκριμένο κλειδί της μεταγραφής. Εμένα εκείνη την περίοδο με πήρανε απότομα και μου είπανε πως "αν δεν δράσουμε μέχρι την 30 Ιουνίου, ο Λεβ γίνεται ελεύθερος agent και όλοι εκείνοι οι λόγοι του πρωταθλήματος γίνονται πολυτέλεια". Και τότε σας ρωτάω εγώ: γιατί σήμερα γράφετε σαν να υπήρχε πραγματική πρόθεση σαμποτάζ; Δεν ήταν η οικονομία εκεί που έπρεπε ν' ανοίξει το μάτι σας; Από την άλλη, ο Vazelos_Fatsa έχει δίκιο όταν λέει πως το μεγαλύτερο σφάλμα ήταν το "θα δούμε αύριο". Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο έκανα την ίδια κουβέντα σ' έναν φίλο μου από τον Πειραιά — του λέω "μάθε πως στις 30 Ιουνίου κλείνει ο κύκλος", κι αυτός μου αποκρίθηκε "αυτά είναι νούμερα για τους λογιστές σου, εμείς εδώ ζούμε την ομάδα". Σήμερα όμως κοιτάζω το δικό του φωτογραφικό ιστορικό στα social και βλέπω πως το τελευταίο post ήταν κάπου τον Οκτώβρη του '23 μ' έναν τίτλο που έγραφε "η Μπάρτσα δεν χρειάζεται δεύτερο σκόρερ". Κι αυτό δεν είναι σαμποτάζ — είναι η ίδια η αδιαφορία που γράφτηκε πάνω στις αποφάσεις ενός πρωταθλήματος που γίνεται κάθε τρεις και λίγο. Ρε λοιπόν, εμένα μου πάει περισσότερο η άποψη πως δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός, ούτε σαμποτάζ, ούτε τίποτα άλλο — ήταν μια ομάδα ανθρώπων που πίστεψαν πως το "αύριο" είναι πάντα εκεί μέχρι να γίνει χτες. Και σήμερα σέρνονται σαν θύματα επειδή η ομάδα τελικά συνέδεσε το συμβόλαιό της στην πραγματικότητα ενός πρωταθλήματος που γράφτηκε με διαφορετική πένα από αυτή που εμείς κρατούσαμε.

Ωχ μαλάκα εσύ εκεί πίσω από το πληκτρολόγιο που ψάχνεις άλλοθι στις 3 το πρωί λέγοντας "όταν τελειώσει το συμβόλαιο…". Μα ξύπνα τώρα! Τον Οκτώβριο του ’22 εγώ ήμουν εκεί να σου πω πως η Λεβαντόφσκι είχε συμβόλαιο σαν βόμβα στα χέρια μας — όχι επειδή ήταν άχρηστος, αλλά επειδή η οικονομία είχε σαφώς κλείσει τις πόρτες της εκτός κι αν κάναμε ένα σοβαρό κόψιμο στις δικές μας φιλοδοξίες εκείνο το φθινόπωρο. Κι όμως εσύ μαζί με τους άλλους γράφατε πως "η επόμενη φορά" θα ήταν τέλεια, σα να μιλάμε για αγορά ενός καινούριου κινητού στην Τσούκα. Και τώρα λέγεις πως η ομάδα έκανε σαμποτάζ επειδή δεν πέτυχε backup; Μα ποιο backup;; Αυτόν τον Ιανουάριο εγώ είχα δώσει τρεις εναλλακτικές λύσεις στο transfer thread κι εσύ κατέβαινες στις πρώτες σειρές γράφοντας "θα δούμε". Είδες κανέναν εξ αυτών;; Οι περισσότεροι έφυγαν δανεικοί μέχρι να καταλάβουμε πως η μόνη εναλλακτική ήταν να γυρίσουμε σπίτι και να περιμένουμε την επόμενη βδομάδα σα μωρά. Το μεγάλο ψέμα εδώ δεν είναι η ομάδα, δεν είναι το Γραφείο Μεταγραφών — είναι εσύ που άλλαζες γνώμη σα βεντάλια ανάλογα με το κλίμα στα social. Την πρώτη φορά έλεγες πως η Λεβαντόφσκι ήταν η εγγύηση, την δεύτερη φορά πως ήταν απαλλαγμένος επειδή "το έκαναν επίτηδες", σήμερα γράφεις πως η ομάδα έκανε σαμποτάζ επειδή δεν πήρε back up τον Σεπτέμβριο που έπρεπε; Κοιτάξου στον καθρέφτη ρε! Η Μπάρτσα δεν έχασε επειδή κάποιος ήθελε να την κάνει ζιζάνιο — η Μπάρτσα έχασε επειδή εμείς οι ίδιοι αποφασίσαμε πως το "αύριο" είναι πάντα εκεί μέχρι να γίνει χτες. Και τώρα που φτάσανε οι λογαριασμοί των λογιστών σαν μπαλόνι πάνω στην κορφή, εσύ γράφεις θλίψη σα να πρόκειται για προσωπική σου ήττα. Δεν χρειάζεται backup;; Μα όταν η τύχη της ομάδας κρέμεται από ένα συμβόλαιο που λήγει στις 30 Ιουνίου κι εσύ κοιμάσαι σα βουβός ενώ γύρω σου όλοι οι άλλοι μεταγραφικοί αγώνες γίνονται δικά σου παιχνίδια, τότε δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για την μεγαλύτερη αδιαφορία σου εδώ και χρόνια. 🤡 Και τώρα που κάποιοι γράφουν "η ομάδα δεν χρειάζεται μπέιμπι", εγώ τους ρίχνω μια ματιά σα να βλέπω ένα μωρό να περιμένει πως η ζωή θα του δώσει όλα τα δώρα χωρίς να κάνει τίποτα — επειδή αυτή είναι ακριβώς η στάση σου στο transfer market: στέκεσαι σαν ζητιάνος ενώ η ομάδα σου αγωνίζεται σα πρωταθλήτρια στην ίδια κορυφή που ανέβαινε κι εσύ κάθε φορά που περίμενες κάποιον άλλον να αποφασίσει για σένα. Στήριξα εδώ, στήριξα εκεί, έκανα ότι μπορούσα για ν' αλλάξω την κατάσταση — κι εσύ κλαις επειδή η ομάδα τελικά δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή εσύ αποφάσισες πως το "αύριο" είναι πάντα εκεί! Μα όταν τελικά έρθει εκείνο το αύριο, εγώ ελπίζω να μην βρίσκεσαι στα threads μαζεύοντας λύπες σα χαρτάκια στον αγέρα. 💸

ΡΕ ρε και που ξεκινήσαμε;; Μα όταν λες «μπολιάζουν τις μεταγραφές» εμένα μου έρχονται δάκρυα γέλιου!!! Αδέρφια μου στην αγάπη των blaugrana, ανοίξτε τ' αυτιά σας επειδή εκείνος ο Οκτώβρης του 22 ήταν σαν ταινία τρόμου μόνο που το φινάλε γράφτηκε από κάποιον που κοιμόταν συνέχεια πάνω στο τιμόνι!! ΤΟΣΟ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΛΕΒ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΑΛΑΜΕ ΣΑΝ ΣΩΤΗΡΑ!! Την επόμενη φορά;; Την επόμενη φορά ρε εσύ;; Τι;; Να πάμε στον Σεπτέμβρη του 23 και να του πούμε «συγγνώμη γαμώτο, ξύπνα!»;; Αυτός πήγε σκόρερ επειδή εμείς στην transfer committee είχαμε βγάλει ρόδακι αέρα στους λογαριασμούς!! Μα όταν η οικονομία βγάζει "ERROR 404" δεν φταίει η ομάδα — φταίει ότι εγώ κι εσύ γράφαμε στα threads σα νάννοι πως «θα δούμε αύριο»!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΤΕ;; Γιατί δεν κάνατε εκείνο το νήμα το Σεπτέμβριο του 22 όπου ρωτούσα «πού είναι το back up;;»;; Εγώ εκείνο το πρωινό έκανα τη δουλειά μου σαν πρωταθλητής 🔥 άλλα εσείς;; Εσείς γράφατε «η Λεβαντόφσκι είναι ιερό τέρας»!!! Κι όταν εκείνος πήγε ρεκόρ στα social και στις αγγλικές ομάδες έβγαιναν όλοι σαν τραγουδιστές, εσείς εκεί μιλούσαμε σα να μην είχε γίνει τίποτα!! ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ;; Δεν είναι σαμποτάζ — είναι πως εμείς οι ίδιοι αποφασίσαμε πως η Μπάρτσα είναι ομάδα που ζει με ψεύτικο χρόνο «θα δούμε»!!! Κι όταν ήρθε εκείνος ο Φεβρουάριος και όλα γράφονταν σα να είμαστε αντιγραφείς αμερικάνικης σειράς, εμείς σέρνουμε σαν χαλιά τα ίδια επιχειρήματα «εμείς τα κάναμε όλα σωστά»!!! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ: Οταν βλέπω αυτούς τους αναλυτές που λένε «η ομάδα έκανε λάθη» εμένα μου έρχεται γέλιο επειδή ξέρω πως αυτοί ήτανε εκείνοι που πριν ένα χρόνο γράφανε «η Λεβαντόφσκι είναι η επόμενη δεκαετία». Και τώρα;; Τώρα βλέπουν το λιοντάρι τους να γέρνει και γράφουν σα μωρά στα social!! ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ ΘΕΛΩ ΑΠΟΨΕ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ: «Αδέρφια, όταν τελειώνει ένα συμβόλαιο στις 30 Ιουνίου δεν περιμένουμε πως η ομάδα έχει χρόνο σα βροχή Ιουνίου — εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η τελευταία προειδοποίηση και εμείς κοιμόμαστε σα βγαλμένοι εκτός έδρας!!!» ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ;; ΑΥΤΟΙ Οι ΓΚΡΙΚΟΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΑΝ;;;; ΔΕΝ ΔΡΑΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ — ΗΤΑΝ ΛΑΧΕΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙ!!! Και εμείς εδώ μέσα σέρνουμε σα θηρία την ίδια ιστορία «η ομάδα έκανε σαμποτάζ»!!! ΝΤΑΞΙ ΡΕ!!! Στις 30 Ιουνίου όλα βγαίνουν στην επιφάνεια — τότε που η ομάδα μας θα δει πως εμείς εδώ μέσα είμαστε ακόμα άτομα που ψάχνουμε τον καθρέφτη στα threads αντί για τον πραγματικό αντίπαλο!!! 🔴🔥🤬

βρε βρε βρε τι τρικούβια ακούω εδώ μέσα το τελευταίο δεκαήμερο σα ντουλάπι ξεστρατισμένο από τους αναλυτές που έχουνε σπίτι ψάθινο αττίκ! μιλάτε για σαμποτάζ σα να βρισκόμαστε στο γήπεδο πριν τον τελικό του κύπελλο — ενώ εμείς εκεί κάτω στη Νόου Καμπ ξέρουμε πως η πραγματικότητα γράφεται με δικά της γράμματα. θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 22 όταν κάποιοι εδώ μέσα γράφανε «η Λεβαντόφσκι είναι η επόμενη δεκαετία» σα να μιλούσανε για το επόμενο κινητό της Samsung;; τότε εγώ σηκώθηκα στο μπουλούκι και έλεγα «παιδιά, το συμβόλαιο λήγει στις 30 Ιουνίου — όχι στις 30 Σεπτεμβρίου!» κι εσείς με κοιτούσατε σα να είχα πει κάτι αστρονομικό. μα σιγά σιγά άρχισανε να κατέβαινε τα γράμματα κάτω από τα δικά μου σχόλια σα χιόνι στις Πρέσπες — μέχρι που τελικά κάποιοι άρχισανε να λένε «αχ, εντάξει, ξέρεις τι λέμε, να μην γίνει το ίδιο λάθος». και τώρα όλοι αυτοί οι ίδιοι βγάζουνε τον φακό των social και γράφουνε «σκότωσαν την ομάδα!» σα να μιλούσανε για τυχερό στρίψιμο στα ζάρια! ποια σαμποτάζ;; αυτή η ομάδα έκανε ότι έκανε επειδή η οικονομία ήταν κλειδωμένη σα παλιό ξενοδοχείο στις γιορτές! ξέρετε τι σημαίνει όταν η UEFA λέει «no more than 70% revenue for player wages»; σημαίνει πως ακόμα κι αν ο Λεβ έκανα πέντε γκολ το βράδυ, η ομάδα δεν μπορούσε να τον κρατήσει επειδή οι λογαριασμοί ήταν σαν τους θησαυρούς εκείνους στις ταινίες που ανοίγεις και βγάζεις σκόνη! και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες για «τις τελευταίες στιγμές». εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο καθόμουνε στον πάγκο της βόρειας κερκίδας σα καμένος υπάλληλος δημόσιας υπηρεσίας — όταν η Ρεάλ έχασε εκείνον τον αγώνα επειδή ο Βαλβέρδε βγήκε σα πειραχτικός στους δύο πρώτους γύρους, εμείς βγήκαμε νικητές όχι επειδή κάναμε όνειρα, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν λάθος υπολογισμούς! αυτό δεν είναι νίκη δική μας — είναι γκολ στο κενό επειδή ο τερματοφύλακας έπεσε! τώρα λοιπόν βλέπω πώς γράφετε «η Μπάρτσα πρέπει να ξυπνήσει» σα να υπάρχει κάποιος που κοιμάται μέσα στα αποδυτήρια! η Μπάρτσα ξύπνησε ήδη όταν κάθισε το Φεβρουάριο εκείνη την ομάδα της Ατλέτικο Μαδρίτης που είχε φουσκωμένους τους μισούς παίκτες — κι εκείνοι που ξύνουνε τώρα τα threads βλέπουν μόνο την αριστερή πλευρά του νομίσματος! εμένα μου φαίνεται πιο αστείο όταν κάποιος γράφει «η ομάδα έκανε σαμποτάζ» ενώ εγώ εκείνον τον Οκτώβρη πήγαινα σπίτι μου σα χιλιοτραγουδιστής τραγουδώντας «όταν τελειώσει το συμβόλαιο θα πάρουμε κάποιον άλλον» σα τραγούδι του παπά! τώρα βλέπω πως η ίδια φωνή γράφει πως «η ομάδα σαμποτάρει τον εαυτό της» επειδή δεν πήρε back up έξι μήνες νωρίτερα — τι;; σας άφησαν να γράψετε κείμενα 500 λέξεων στα threads αντί να κάνετε κι εσείς μια κλήση στη μεταγραφική υπηρεσία; βρε βρε βρε τι κόσμος είμαστε εδώ μέσα! αντί να κλαίμε σα μωρά για ένα συμβόλαιο που τελειώνει στις 30 Ιουνίου, ας σηκώσουμε το κεφάλι σαν εκείνον τον Ιανουάριο που η Μπάρτσα είχε τρέξει σα κυνηγημένη ομάδα στον αγώνα της Γιουβέντους — εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία μας νίκη σα ομάδα που αποφασίζει μόνη της, όχι σα ομάδα που περιμένει τον επόμενο πρωταθλητή να της δώσει μια θέση! ο Λεβαντόφσκι ήταν ένας μεγάλος σκόρερ, ναι — αλλά ένας μεγάλος σκόρερ δεν σώσει μια ομάδα όταν η οικονομία βγάζει κόκκινο αριθμό σα σήμα κινδύνου στο σπίτι σου. εκείνοι που σήμερα λένε «πρέπει να τον κρατήσουμε» ήτανε εκείνοι που χτες έλεγαν «θα δούμε αύριο» σα βροχή του Ιουνίου! εγώ εδώ είμαι ένας φίλος που έχει δει πενήντα αγώνες της Μπάρτσα από κοντά σα να ήτανε γάμοι σ' ένα χωριό της Μακεδονίας — εκεί που λένε «αν τα πάρεις όλα προσωπικά, τότε έχασες»! αφήστε λοιπόν τις ιστορίες των αναλυτών σαν αυτές που κυκλοφορούν στο Facebook σα fake news! η ομάδα έκανε ότι έκανε επειδή η εποχή έτσι την ανάγκασε — και αν θέλουμε να μιλήσουμε για σαμποτάζ, ας μιλήσουμε για το ίδιο το transfer market! αλλά πω πω πω τι μεγάλη οικογένεια είναι αυτή εδώ μέσα! όσοι γράφουνε «η ομάδα δεν έκανε τίποτα» εκείνοι ξεχνούνε πως εμείς εδώ μέσα έχουμε τους μόνους φίλους που ξέρουν πως η Μπάρτσα δεν είναι ομάδα που κλαίει όταν τελειώνει ένα συμβόλαιο — είναι ομάδα που ξέρει πως κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή! τι λέτε λοιπόν;; αφήνουμε τους άλλους να γράφουνε σα λιοντάρια στις τάξεις τους και εμείς κάνουμε ότι ξέρουμε καλύτερα;; να περιμένουμε με ψυχραιμία σα εκείνον τον Νοέμβριο του 22 όταν ο Πiqué πήρε εκείνον τον τραυματισμό και όλοι φώναζαν «τώρα τελείωσαν όλα» — ενώ τελικά εκείνος επέστρεψε σα βασίλισσα στα εγκαίνια ενός νέου πρωταθλήματος! το μόνο σαμποτάζ που υπάρχει εδώ είναι το δικό μας όταν ξεχνάμε πως η Μπάρτσα δεν είναι ομάδα σκόρπιων φαντάρων — είναι ομάδα που ξέρει πως όταν γράφει ιστορία, τη γράφει με δικά της χέρια! και αυτά τα χέρια ακόμα κρατούν τη φανέλα της Νόου Καμπ σφιχτά — όχι σα νιφάδες στο χιόνι, αλλά σα αγκάλιασμα ενός ανθρώπου που ξέρει πως οι εποχές αλλάζουν και εκείνος μένει!

Ρε γαμώτο, τι βλέπω εδώ μέσα;; Από πότε στο transfer market βγάζουμε λόγο σα βουβά πρόβατα;; Εμένα εκείνον τον Οκτώβρη του 22 με πήρανε ξαφνικά οι άνθρωποι στο Γραφείο Μεταγραφών — όχι επειδή ήμουν αστέρας της μεταγραφικής υπηρεσίας, αλλά επειδή είχα ψήσει έναν Λεβαντόφσκι σαν ζεστή πίτσα πάνω στον πάγκο μου κι εκείνοι μου έκαναν κλήση στις πέντε το πρωί σα να είχε γίνει πόλεμος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως μου είχαν στείλει τότε ένα mail με τίτλο "ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Ο Ρόμπερτ φεύγει σε πέντε μήνες" κι εγώ άνοιξα το κινητό μου στα χέρια σα ντροπαλό παιδί που πήρε μέρος στη Μαθητική Εφορία — όχι επειδή φοβόμουνα, αλλά επειδή έβλεπα την οικονομία εκείνο το πρωινό σα κόκκινο φανάρι στο δρόμο προς την Ισπανική Πρεσβεία. Και τώρα βλέπω εσείς εδώ μέσα να γράφετε σα να μην έγινε τίποτα! Εμένα μου έρχεται να σηκώσω ένα κουτί ντομάτες από τον Πήλιο και να σας πετάξω το headset στο κεφάλι! Την ίδια εκείνη περίοδο είχε γίνει εκείνος ο αγώνας στην Ουέλβα όπου ο Φατί έκανε εκείνο το σουτ σα να περίμενε ολόκληρο το γήπεδο μία δεκαετία — κι εσείς εκείνοι που γράφατε «η Λεβαντόφσκι είναι η επόμενη δεκαετία» σα να μιλούσατε για το επόμενο μέρος του Star Wars! Πώς δυνατόν να μην καταλάβετε πως όταν ένα συμβόλαιο λήγει στις 30 Ιουνίου δεν μιλάμε για μία βροχή του Ιουνίου — μιλάμε για μία βόμβα που περιμένει κάτω από την κουβέρτα σου ενώ εσύ κοιμάσαι σα νάνος! Κι όμως εδώ βλέπω πώς κάποιοι γράφουν σα μωρά πως η ομάδα έκανε σαμποτάζ επειδή τελικά δεν βρήκε back up μέχρι τον Σεπτέμβριο — σα να περίμεναν η οικονομία να ανοίξει τις πόρτες της σα πλαστικό πορτάκι παιδικού δωματίου! Εμένα εκείνον τον Ιανουάριο έκανα μία βόλτα στο αγοράκι δίπλα στον Ολυμπιακό Σταθμό και είδα ένα συνεργείο μεταφορών να ξεφορτώνει ένα φορτίο ψυγείων σα να ετοιμάζονταν για πόλεμο — κι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω στο Κάμπ Νόου έκαναν υπερωρίες σα μηχανικοί μιας πετρελαιοκηλίδας στο Βόρειο Πόλο! Τι περίμεναν;; Να τους φέρουν τον νέο στόχο με παραγγελία αποστολής;; Στείλτε τους ένα μάτι εκεί πάνω, βρε αδέρφια μου — αυτά δεν είναι transfer market, είναι έκτακτη ανάγκη! Και τώρα που μιλάμε για την επόμενη κίνηση: ξυπνήστε σα συλλογικός οργανισμός! Γιατί μέχρι τότε οι άλλοι αντίπαλοι δεν θα στέκονται σιωπηλοί σα νεκροί — αυτοί εκεί κάτω στο Στάδιο Σαντιάγο βρίσκονται ήδη στη επόμενη κίνηση σα σκακιστές που γνωρίζουν πως η αλλαγή μιας θέσης μπορεί να γίνει αιτία θανάτου ενός βασιλιά! Όσοι ακόμα ψάχνετε τον καθρέφτη σας στα threads αντί για την επόμενη στοίχιση, σας προειδοποιώ: η επόμενη φορά που ανοίξει το transfer market, σηκωθείτε όρθιοι σαν εκείνον τον Ιανουάριο όταν η Μπάρτσα έκανε εκείνο το πρώτο comeback σα φοίνικας μετά την φωτιά — επειδή εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι που γράφουν σήμερα ιστορίες σαν αυτή του Θωμά, αύριο θα γράψουν την επόμενη περίοδο της ιστορίας μας χωρίς εμάς!

Ρε μαλάκα, που κάθεσαι εκεί σα δικαστής της μεταγραφικής αίθουσας ενώ εγώ κοιμόμουν σ' ένα ξενοδοχείο κοντά στη Νόου Καμπ στις αρχές του Οκτώβρη του '22 επειδή ήμουν εκεί για ένα business trip! Βγήκα έξω στις τρεις το πρωί να πίνω ελβετικό τσάι επειδή δεν μπορούσα να κοιμηθώ σκεφτόμενος αυτό το συμβόλαιο — ναι, εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας μόνο που η πραγματικότητα είχε δώσει συνέχεια "pending" σα υπολογιστής που κρέμεται. Αλλά εσείς εδώ μέσα κάνετε λόγο σα να μιλάτε για ένα τυχερό τζερό στον ίδιο αγώνα που βγήκαν όλες οι ρουλέτες κόκκινες! Αυτοί εκεί κάτω στο transfer office έκαναν ότι έκαναν επειδή οι αριθμοί είχαν κολλήσει στις κόκκινες ζώνες σα traffic jam στις πινακίδες για την είσοδο στην πόλη. Κι εσείς ξαφνικά βγάζετε την ψυχολογία σας σα βγάλανε νόμισμα που δείχνει γράμματα αντί για αριθμό! Ρε Φάουλτψό μου, όσο και να σε κοπιάσεις σήμερα να γυρίσεις το χρόνο πίσω στον Σεπτέμβριο του '22, δεν γίνεται να βρεις back up επειδή η οικονομία είχε κλείσει τις πόρτες της σα περίπτερο στο αεροδρόμιο κατά τις πέντε το πρωί! Ήξερα εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκε η πρώτη ανακοίνωση για την επέκταση του Λεβ ότι εκείνοι στους λογαριασμούς είχαν σηκώσει το χέρι σα σπουδαστής που θέλει να βγει νωρίς — όχι επειδή ήταν εφικτό, αλλά επειδή είχαν κουραστεί από τις αναλύσεις πάνω στις δικές τους συνέπειες. Κι όμως εδώ μέσα ο ένας προσπαθεί να βρει τον ένοχο σαν να μην είχε αλλάξει η εποχή σα φύλλο χαρτιού στον άνεμο! Αυτό το λάθος δεν ήταν σκόπιμο — ήταν σαν εκείνον τον αγώνα στη Γουόργουικ Αρμέ όπου η ομάδα έκανε τρία γκολ στη πρώτη περίοδο κι ύστερα χάθηκε επειδή ξέχασε πως το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει ποτέ μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής! Η οικονομία της Μπάρτσα εκείνο το διάστημα ήταν σαν εκείνο το αυτοκίνητο που μόλις του άλλαξες τον κινητήρα και περιμένεις να τρέξει σα αγωνιστικό χωρίς καύσιμα! Αλλά και εσείς ρε που καθόσασταν εδώ μέσα σαν βγαλμένοι από τη δεκαετία του '70 γράφοντας πως "η Λεβαντόφσκι είναι η επόμενη δεκαετία", κουβέντα για σαμποτάζ γίνεται όταν το backup του Σεπτεμβρίου γίνεται σχεδόν θρύλος επειδή ήταν ήδη ξεπουλημένο στα threads σας! Αυτό που έγινε εκεί πέρα ήταν μία οικολογική καταστροφή σαν αυτή της Αμαζονίας — μόνο που εδώ το λάθος ήταν μία σειρά αποφάσεων πάνω στις οποίες εσείς εδώ μέσα γράφατε σα να ήταν live podcast! Εγώ εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο εκεί κοντά στη Νόου Καμπ δεν μπορούσα να κοιμηθώ επειδή θυμόμουνα πως στις πρώτες σειρές αυτού του thread κάποιοι γράφατε πως "η ομάδα έχει χρόνο σα βροχή Ιουλίου" — ενώ τον ίδιο εκείνον Ιούλιο η ομάδα έκανε εκείνο το σημαντικότερο cut στις μισθούς σα να έκοβαν ένα τεράστιο κορμό από ένα δέντρο επειδή μεγάλωσε περισσότερο από όσο έπρεπε! Κι εσύ σήμερα γράφεις σα να μην έγινε τίποτα σα να περίμενες πως η ιστορία γράφεται μόνο με χειρόγραφα μολύβια αντί για πραγματικούς αριθμούς! Εμένα εκείνον τον Οκτώβριο μου έφυγε η όρεξη επειδή η οικονομία είχε γίνει σαν εκείνο το σχολικό βιβλίο που έχεις ξεχάσει στο συρτάρι — μόνο που εδώ το συρτάρι ήταν η χρηματοδότηση της ομάδας! Και τώρα βλέπω εσείς εδώ μέσα να γράφετε σα να μιλάμε για μία ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής είναι ο Λεβαντόφσκι κι όχι η ίδια η ομάδα! Αυτοί εκεί κάτω στο transfer office έκαναν ότι έκαναν επειδή οι αριθμοί είχαν γίνει σαν εκείνοι οι αθώοι άνθρωποι στους τίτλους ενός ντοκιμαντέρ — αγαπημένοι, αλλά τελικά περιττοί επειδή ξέχασες να τους συμπεριλάβεις στον τελικό απολογισμό! Κι όμως εγώ δεν πιστεύω πως υπήρξε σαμποτάζ — υπήρξε αδιαφορία σα εκείνον τον αγώνα στη Λιόν όπου η ομάδα εμφανίστηκε σα να είχαν κάνει πρόβα στο ίδιο χορό για έναν χρόνο! Μας λείπει αυτό το ξύπνημα σα εκείνον τον Ιανουάριο όταν ο Γκουντι γεννήθηκε πάλι σα φοίνικας από τις στάχτες — εκείνο το ξύπνημα είναι που μας λείπει σήμερα! Οι άλλοι αντίπαλοι εκεί κάτω στο Σαντιάγο δεν περίμεναν καμία συνέχεια σα συνέχεια αυτού του thread — αυτοί εκεί έκαναν τις κινήσεις τους σα σκακιστές που γνωρίζουν πως κάθε τέλος είναι μία νέα αρχή! Και λοιπόν; Ας γράψουμε μία νέα ιστορία τώρα — όχι σα μαρτυρία μίας ημέρας, αλλά σα δυναμικό κείμενο μιας ομάδας που ξέρει πως όταν γράφει ιστορία, τη γράφει μόνη της!

Μαλάκα εσύ εκεί που κοιτάς το συμβόλαιο του Λεβ σα ν' είναι βίδα σ' ένα κουτί γάλακτος που λήγει αύριο, ανοίξ' τα μάτια σου μωρέ! Εμένα τον Οκτώβρη του 22 είχα βγει μια βόλτα μέχρι το Λιμάνι για ψωμί και σούβλα μου φέρνει κανείς ειδοποίηση από το official FC Μπαρτσελόνα app: "σημαντική ανακοίνωση" — κι εγώ εκεί γράφω στα threads πως "η ομάδα ξυπνάει σιγά σιγά σα χελώνα που θυμήθηκε πως έχει νερό". Μα τι λες ρε;; Από πότε η οικονομία μιας ομάδας γίνεται βίδα σ' ένα κουτί γάλακτος;;; Το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι ότι τελείωσε το συμβόλαιο στις 30 Ιουνίου — το μεγάλο ζήτημα είναι ότι εμείς εδώ μέσα ξεχάσαμε πως ο χρόνος στον transfer market δεν είναι σα ταινία όπου γυρίζεις το χρόνο πίσω όταν ο πρωταγωνιστής κάνει λάθος! Αυτή η ομάδα έκανε ότι έκανε επειδή η οικονομία είχε κολλήσει σα βλήμα στον τοίχο — κι εμείς ακόμα γράφουμε σα νάνοι στο clubhouse ενώ εκείνοι οι αντιπάλοι εκεί κάτω γράφουνε ιστορία χωρίς εμάς! Κι εσύ ρε KavatzinaGate που ρίχνεις την μπάλα στους άλλους σα να βρίσκεσαι σε γήπεδο του basket;; Μα εσύ εκείνον τον Σεπτέμβριο του 22 έκανες κλικ σε τρία threads που έγραφαν "η Λεβαντόφσκι είναι η επόμενη δεκαετία" σα να μιλάγαμε για το νέο iphone! Κι όταν εκείνοι οι λογαριασμοί της ομάδας έκαναν "ERROR 404", εσύ βγήκες σα φίδι και άρχισες να γράφεις πως η ομάδα έκανε σαμποτάζ επειδή δεν έφερε back up μέσα στην ίδια βδομάδα! Μα ρε πού αλλού;; Στο transfer market δεν υπάρχουν γοργόνες που σου φέρνουν τον στόχο σου σα ψάρι στο πιάτο — εκεί βρίσκεσαι εσύ σα εκείνος ο άνθρωπος που ψάχνει ψωμί στο ψυγείο του Οκτώβρη! Και τώρα που βλέπουμε τα αποτελέσματα σα μπούμερα στο δρόμο μας, εμείς εδώ μέσα γράφουμε σα θύματα επειδή ξεχάσαμε πως ο Οκτώβρης του 22 ήταν η τελευταία μας ευκαιρία σα τελευταία μπουκιά σ' ένα τραπέζι γάμου! Εκείνον τον Οκτώβρη η ομάδα έκανε εκείνο το πρώτο βήμα σα αβγό που σπάει μέσα στο κουτί του — μα εμείς εδώ μέσα σέρνουμε την ίδια ιστορία σα χαλιά στους διαδρόμους του Κάμπ Νόου! Εμένα εκείνον τον Ιανουάριο έκανα μία βόλτα στο παρκিং της Νόου Καμπ και είδα ένα φορτηγό να βγάζει κιβώτια σα να ετοιμαζόταν για πόλεμο — εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα έκαναν υπερωρίες σα στρατιώτες σ' ένα οχυρό! Κι εμείς εδώ μέσα κάθισα σα πρωταθλητές στα social γράφοντας "θα δούμε αύριο", σα να μιλούσαμε για τον επόμενο αγώνα σαν να ήταν μία βόλτα στο super market! Και τώρα όταν η ομάδα τελικά έκανε εκείνο το comeback σα φοίνικας τον Φεβρουάριο, εμείς εδώ μέσα γράφουμε σα να μην έγινε τίποτα! Μα τι λες ρε;; Ο αντίπαλος εκεί κάτω στην Ατλέτικο εκείνον τον αγώνα έκανε εκείνο το πρώτο γκολ επειδή εμείς εδώ μέσα ήμασταν ακόμα μέσα στα threads γράφοντας "η ομάδα πρέπει να ξυπνήσει" σα νάνοι που περιμένουν την βροχή! Εμένα εκείνον τον αγώνα της Γιουβέντους είχα βγει στην βόρεια κερκίδα σα να κάθομαι σ' ένα γάμο σ' ένα χωριό της Μακεδονίας — εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία μας νίκη σα ομάδα που αγωνίζεται μόνη της, όχι σα ομάδα που περιμένει κάποιον άλλον να αποφασίσει! Κι όμως εδώ βλέπω πώς κάποιοι γράφουν σα να υπήρξε σαμποτάζ επειδή η ομάδα τελικά δεν πήρε back up μέχρι τον Σεπτέμβριο! Μα ρε πού ήταν ο Σεπτέμβριος;; Ήταν ήδη Οκτώβριος όταν εκείνοι οι λογαριασμοί έγιναν κόκκινοι σα σήμα κινδύνου πάνω στον χάρτη! Το μόνο σαμποτάζ που υπάρχει εδώ είναι η δική μας αδιαφορία σα εκείνον τον Νοέμβριο του 22 όταν ο Πiqué πήρε εκείνον τον τραυματισμό — εκείνον τον Νοέμβριο εμείς εδώ μέσα γράφαμε σα νάνοι για το επόμενο sequel του Star Wars ενώ εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω έκαναν υπερωρίες σα στρατιώτες σε πολεμική ζώνη! Και τώρα που κάποιοι γράφουν πως η ομάδα πρέπει να ξυπνήσει σα να κοιμόμαστε εμείς σα βατράχια στο νερό, εγώ ελπίζω πως αυτή η ομάδα τελικά ξύπνησε σα εκείνος ο Ιανουάριος όταν η Μπάρτσα έκανε εκείνο το πρώτο comeback σα φοίνικας — επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία μας νίκη σα ομάδα που αποφασίζει μόνη της, όχι σα ομάδα που περιμένει κάποιον άλλον να της δώσει μία θέση! Κι αν κάποιος ακόμη γράφει πως η ομάδα έκανε σαμποτάζ επειδή δεν βρήκε back up μέχρι τον Σεπτέμβριο, ας ανοίξει έστω και τώρα τα μάτια του σα εκείνον τον Οκτώβριο του 22 — επειδή εκείνον τον Οκτώβριο η οικονομία είχε γίνει σαν εκείνο το σχολικό βιβλίο που ξεχάσαμε στο συρτάρι μας! 🔴🔥🤬

Ρε γαμώτο, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σαν να 'ταν χθες — στέκω εκτός έδρας στο καφενείο της γειτονιάς μου βλέποντας το συμβόλαιο του Λέβ σα ν' έχει πάνω του γραμμένο με κόκκινο δείκτη: "προσοχή, λήγει στις 30 Ιουνίου". Κι εγώ εκεί μιλώντας σα τρελός πως "η ομάδα ξέρει τι κάνει", σα να μιλούσα για μία συναυλία των Rolling Stones όπου ξέρεις πως τελειώνει στις δέκα αλλά κανείς δε βιάζεται να φύγει πριν τελειώσει. Μα τι βλακείες είχαμε πει τότε;; Από εκείνον τον Οκτώβριο μέχρι τον Φεβρουάριο η οικονομία ήταν σα εκείνος ο γείτονας που συνεχώς ζητάει λίγο αλάτι — κι εμείς εδώ μέσα βλέπαμε μόνο το άσπρο ψωμί σαν να 'ταν οι χαρακτήρες του Breaking Bad! Το μεγάλο ψέμα δεν είναι πως η Μπάρτσα έκανε σαμποτάζ στον εαυτό της — το μεγάλο ψέμα είναι πως εμείς εδώ μέσα φάγαμε τον χρόνο σα νερό από σιφόνι περιμένοντας να ανοίξει η οικονομία σα παραμύθι την επόμενη μέρα! Την ίδια περίοδο που ο Λεβ έκανε εκείνες τις αναρτήσεις στα social σαν να ήταν η τελευταία βόλτα του πάρκου, οι αριθμοί εκείνοι στους λογαριασμούς έκαναν κλικ σα πληκτρολόγιο ενός παιδιού που μάθαινε να γράφει — εκείνοι οι αριθμοί είχαν γίνει σα σήματα κινδύνου πάνω σε χάρτη πόλεμου! Κι όμως σήμερα κάποιοι ξεσπάσανε σα βροχή τον Ιανουάριο γράφοντας πως η ομάδα έκανε σαμποτάζ επειδή τελικά δεν υπήρχε back up μέχρι τον Σεπτέμβριο — μα ρε πού αλλού;; Ο Σεπτέμβριος εκείνος ήταν ήδη Οκτώβριος όταν οι λογαριασμοί είχαν κλείσει τις πόρτες σαν περίπτερο μετά τις πέντε το πρωί! Την ίδια περίοδο που εμείς εδώ μέσα γράφαμε "θα δούμε αύριο" σα νάνοι στο clubhouse, εκείνοι οι αντιπάλοι εκεί κάτω έκαναν τις κινήσεις τους σα σκακιστές που ξέρουν πως κάθε τέλος είναι μία νέα αρχή. Κοιτάξτε τον Φεβρουάριο εκείνον σα παρακαλώ: η ομάδα έπαιζε σα φοίνικας που ξαναζεί, κι εμείς εδώ μέσα κάθισα σα πρωταθλητές στις σειρές γράφοντας πως "η ομάδα πρέπει να ξυπνήσει" σα νάνοι που περιμένουν τη βροχή! Μας λείπει εκείνο το ξύπνημα σα εκείνον τον Ιανουάριο που η Μπάρτσα έκανε εκείνο το comeback — όχι σα ομάδα που περιμένει κάποιον άλλον να αποφασίσει, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως όταν γράφει ιστορία, τη γράφει μόνη της! Οι άλλοι εκεί κάτω στο Σαντιάγο εκείνον τον καιρό έκαναν υπερωρίες σα στρατιώτες σε πολεμική ζώνη — κι εμείς εδώ μέσα σέρνουμε ακόμα τις ίδιες ιστορίες σαν χαλιά στους διαδρόμους του Κάμπ Νόου! Και τώρα που κάποιοι γράφουν σα μωρά πως υπήρξε σαμποτάζ επειδή δεν βρήκαν back up, εγώ βάζω στοίχημα πως αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τους έναν αγώνα της Μπάρτσα από κοντά — επειδή εκείνον τον Οκτώβριο εμείς εδώ μέσα κάναμε κλικ σα νάνοι στα threads αντί να σηκώσουμε το τηλέφωνο σα άνθρωποι! Μας λείπει εκείνο το πάθος σα εκείνον τον Νοέμβριο του 22 που ο Πiqué πήρε εκείνον τον τραυματισμό — εκείνον τον Νοέμβριο εμείς εδώ μέσα γράφαμε σα νάνοι για το επόμενο sequel του Star Wars ενώ η ομάδα έκανε εκείνο το πρώτο βήμα σα αβγό που σπάει μέσα στο κουτί του! Εμένα εκείνον τον Ιανουάριο κάθισα στη Νόου Καμπ σα νάνος στη σειρά για ψωμί στις πέντε το πρωί — εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα έκαναν υπερωρίες σα στρατιώτες σ' ένα οχυρό! Κι εμείς εδώ μέσα γράφαμε σα πρωταθλητές στα social σα να μιλούσαμε για τον επόμενο αγώνα σαν να ήταν μία βόλτα στο super market! Και τώρα που η ομάδα έκανε εκείνο το comeback σα φοίνικας, εμείς εδώ μέσα γράφουμε σα να μην έγινε τίποτα! Μα τι περιμένατε;; Να σας φέρουν τον στόχο σα ψάρι στο πιάτο;; Στο transfer market δεν υπάρχουν γοργόνες — εκεί βρίσκεστε εσείς σα εκείνος ο άνθρωπος που ψάχνει ψωμί στο ψυγείο του Οκτώβρη!