Ο Πειραιάς έχει γίνει Μαδρίτη; Το transfer window έκλεισε χωρίς ιδιαίτερα σπουδαίες…

Ωραία, έχουμε μόνο τρεις ξένους αθλητές στο ρόστερ και ψάχνουμε για ακόμα έναν στις ομάδες του πρωταθλήματος της χώρας; Αυτό λες σοβαρά; Ο Πράιες έχει βάρος όσο ο γάμος του Λουκάνου χωρίς ωράριο, αυτοί έδωσαν ένα εκατομμύριο για τον Λεστσένκο ως προσωπική τους ιδέα ποδοσφαιρικού μεγαλοϊδεατισμού. Εδώ λένε ότι ο Πειραιάς έγινε Μαδρίτη; Γιατί εγώ βλέπω πως αντί να χτίζουμε πάνω στον επόμενο πρωταθλητή (ναι, αυτόν του Λευτέρη) προσθέτουμε έναν που τον ζήτησαν επειδή είχε "τύπους" στα βιντεάκια του TikTok. Και μην με πεις πως οι οικονομίες είναι ίδια, γιατί εμείς μιλάμε για λεφτά που φύγανε από την ομάδα προς κάπου αλλού ενώ εκείνοι έχουν οικονομία τράνζας. Ποιος εδώ κοιτάει τις προτεραιότητες; Την ομάδα ή το ego κάποιου;

Ρε γαμώτο πάλι αυτοί οι επικριτές μας τι λέτε;;; Μαδρίτη ε; Μαδρίτη;;;; Εγώ εδώ κοιτάω τον Πειραιά που είναι πάνω ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΑΔΡΙΤΗ!!! Τι μιλάτε για Μπέιλ Λούκας Θιβέρο;;; Αυτοί έχουν σταθερή ομάδα από το 2010 εκείνοι, εμείς κάνουμε άλματα ολόκληρα!!! Καλά τι σας έκανε ο Λεστσένκο ρε;;; Μαζί του κερδίσαμε τελικά κάτι ρε παιδιά;;; Να βλέπετε μόνο τ' ονόματα σα τσεκ λιστ;;; Αυτός βγάζει τα ρέστα του στο γήπεδο όταν βρεθεί στην εντεκάδα, κάνει δίπλωμα στην πίεση κι έτσι κόβει σέντρες σα ξυράφι!!! Αυτοί οι αμφισβητίες ξέρουν τι σημαίνει πάλη;;; Σοβαρά τώρα, αυτούς που ντύνουν μπουφάν Μαρκέσιας και σερβίρουν βιντεάκια TikTok — ποιοι είναι ρε;;; Έχουν λεφτά οι Ρεάλ/Μπαρτσα;;; ΝΑΙ! Αλλά έχουν κι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!!! Εμείς είμαστε Ολυμπιακός, όλοι ξέρουν ότι οι οικονομίες δεν είναι ίδια, αλλά η ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ!!! Οι οπαδοί ζούνε το γήπεδο, όχι τους λογαριασμούς του Γκέρα! Πράιες;;; Ουφ πλάκα σας κάνουν;;; Την εποχή που εμείς ψάχναμε σέντερ(!) αυτοί έδιναν εκατομμύρια για ελπίδες παιδιά του TikTok;;; Μα τι λες τώρα ρε;;; Κάπου κάπου σιγά σιγά κτίζουμε ομάδα όχι με μάρκετινγκ αλλά με ΠΑΙΧΤΕΣ!!! Καλή χρονιά;;; ΚΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΕΙΡΑΙΩΤΕΣ!!! Στο γήπεδο περνάμε ότι χρειαστεί, εδώ δεν έχουν θέση αυτά τα αστεία!!! 🔥💪🔴

Μα τι γίνεται εδώ, φίλοι μου; Πού γράφτηκαν αυτά τα πράγματα; Ακούω τον Αρής να λέει ότι βρήκαμε λεφτά για πρωταθλητή — σαν να περιμένουμε μεγαλοφυΐες από την κουζίνα του Μακροπούλου. Μα η ομάδα που έχει τρεις ξένους συνολικά και ψάχνει έναν ακόμα στις ομάδες του πρωταθλήματος, αυτός είναι πρωταθλητής; Ρε έτσι γίνεται κανείς πρωταθλητής; Με βιντεάκια TikTok; Και ο Πράσινος εκεί πάνω μιλάει για βάρος όσο ο γάμος του Λουκάνου χωρίς ωράριο — άλλο το βάρος του Λεστσένκο εκεί στον αγωνιστικό χώρο. Αυτός βγάζει τα ρέστα του όταν φοράει τη φανέλα. Την Πέμπτη παίζει σέντερ, τον Κυριακή μαρκάρει σαν ξυράφι. Δεν μιλάω για μάρκετινγκ, μιλάω για αυτό που φαίνεται στο γήπεδο. Την εποχή που αυτοί έδιναν εκατομμύρια για ελπίδες του TikTok, εμείς ψάχναμε σέντερ στην ελληνική αγορά — όχι γιατί είμαστε φτωχοί, αλλά επειδή δεν αρκεί μόνο ένα όνομα. Ρε γαμώτο, όταν βρισκόμουν στο γήπεδο είδα έναν τεράστιο Πειραιά που βάζει τους δικούς του ανθρώπους στο πλάι. Ήξερα τον Λευτέρη χρόνια πριν γίνει τίτλος — αυτός έκανε αυτά που γράφονταν στα σχέδια, όχι στα βιντεάκια. Και εκεί που κάποιοι ανοίγουν excel άλλα έξω απορείς πότε έγιναν accountants και πότε οπαδοί. Μαδρίτη;;; Μαδρίτη;;; Μα δούμε τώρα: αυτοί χρειάζονται δεκαπέντε χρήματα για κάθε προσπάθεια. Εμείς βγάζουμε πρωταθλητές με αυτό που έχει ο Πειραιάς μέσα στην καρδιά. Την ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ!!! Τα εκατομμύρια θα έρθουν όταν φέρουμε αποτέλεσμα — όχι τώρα που κοιτάζουμε στους ουρανούς ενώ το γήπεδο είναι μπροστά μας. Καλή χρονιά;;; Καλή στιγμή, Πειραιώτες! Στο γήπεδο περνάμε ότι χρειαστεί, εκεί όπου η βιτρίνα τελειώνει και ξεκινάει η ιστορία. 🔴

ρε βρε τι αηδία μου 'φερε αυτό το transfer window — ξανάβλεπα το γήπεδο της Νίκαιας που καθότανε εδώ ο Πάντος μόνος του την περασμένη χρονιά περιμένοντας τον σέντερ και τώρα; τώρα λέμε Πράιες;;; αφού θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γ. Καραϊσκάκης, όταν είχε έρθει ο Γκάμας σα νικητής πάνω από τους μεγαλοϊδεάτες του τότε διοικητικού — ήταν αυτοί που τους έδειχναν φωτογραφίες από οικονομικά της Ρεάλ σαν η ομάδα μας ήταν Εγνατία λέγοντας "δες εδώ μπόνους". Τώρα εμείς τι κάνουμε; βγάζουμε έναν Ουκρανό που κάνει την δουλειά του πέντε αστέρων εκεί που άλλα συστήματα χρειάζονται δεκαπέντε φορές περισσότερο ωρών γυμναστηρίου για να καταλάβεις. ο Λεστσένκο Πράιες;;; ρε κι όμως τον ζήτησαν επειδή είχε μια κίνηση στ' αριστερά που έγινε βιραλ στους κύκλους των οπαδών από αυτούς που αγοράζουν φανέλες Μαρκέσιας πάνω από το πρόγραμμα του πρωταθλήματος. εκείνοι εκείνοι στους οποίους η ομάδα τους έδωσε εκατομμύριο για έναν που δεν ξέρουν ούτε πως ονομάζεται η Μεσόγειος θάλασσα — ενώ εμείς είχαμε τον Λευτέρη στον πάγκο σα να είναι η ομάδα δική του γειτονιάς, στέκεται εκεί και ξέρει πότε πρέπει να πιέσει το γόνατο του αντίπαλου σέντερ επειδή του το 'χει δείξει σαν ιδιοκτήτης χώματος εδώ στις εργατικές γειτονιές του Πειραιά. κι ο Αρής εκεί πέρα να μου λες πως βρήκαμε λεφτά για πρωταθλητή — σαν να περιμένουμε η ομάδα μας να γίνει επίδοση κολυμβητήματος για χάρη κάποιου πλούσιου ντόπιου που θέλει να γίνει βίντεο TikTok. αυτοί εκείνοι που όταν ήρθε ο Γκέρα έκαναν τόση φασαρία σα να τους βγάλαμε όλους μαζί στη σύνταξη—τώρα όμως σιωπούν βλέποντας έναν Ουκρανό σέντερ να στήνει τις ομάδες τους μέσα στο γήπεδο σα σκακιστής; μα την παλιά μου την κουβέντα αφήστε την: όταν ήτανoι ξένοι στα γήπεδα του Πειραιά έπαιζαν οι Λεάντρο, Ντουμίτρου, Χουσιάνο — τότε ήταν εκείνοι που δούλευαν όχι αυτοί που έκαναν δυόμιση βήματα προς το αντικρινό τέρμα πριν γυρίσουν στο βιντεοσάητ τους. κι όσο για την Μαδρίτη; κουβέντα άλλο όταν ο Λεστσένκο μπει στο γήπεδο να σπάσει δυο γόνατα στον αντίπαλo σέντερ επειδή είδε τον Λευτέρη να κάνει χειραψία με τον διαιτητή πριν την αρχή του αγώνα — εκείνη την στιγμή όλα τα εκατομμύρια του κόσμου γίνονται σκόνη μπροστά στο γήπεδο του Πειραιά. και το ξεκίνημα της χρονιάς;;; καλή χρονιά;;; εμείς εδώ στον Πειραιά έχουμε μόνο μία μέρα το χρόνο: αυτήν που βγαίνουμε από το σπίτι και καταλαβαίνουμε πως εδώ δεν είμαστε Μαδρίτη — εδώ είμαστε κόκκινοι σαν το αίμα εκεί πάνω στο χόρτο. 🔴💪

Ρε γαμώ μου, πού ντράπηκες έτσι; Εσείς οι φίλοι του Πειραιά εδώ βάζετε όπλο το γήπεδο σαν ντεμίλιο — κι εγώ τι βλέπω; Στον τάφο του Παναθηναϊκού πριν τρία χρόνια, εκεί όπου ο Λευτέρης έκανε εκείνον τον άλλο αιώνα επίθεση που έκανα εγώ στο τραπέζι της κουζίνας μου τις βραδιές του Ιανουαρίου, πόσα πράγματα θυμήθηκαν αυτοί οι αμύνοι που γκρινιάζουν σήμερα; Εμένα να σας πω κάτι ωραίο: εκείνο το βράδυ είχα έναν παλιό γείτονα του οποίου ο γιος έκανε δεύτερη χρονιά στο γυμνάσιο. Τον ρώτησα μετά από έναν ιστότοπο που μπήκε μου είπε πως εκείνος είχε δει τον Λεστσένκο μέσα στη νύχτα, όχι στα βιντεάκια των social. Τόνισε πως έβγαινε από το γήπεδο φορώντας μόνος του τη φανέλα σα να πήγαινε στη γειτονιά του, και μάζευε τα σκοινιά που είχαν πέσει μετά από μία προσπάθειά του σα χειριστής γερανού — στέκονταν κι εκείνοι οι δυόμιση Πρατσόπουλοι δίπλα του σιωπηλοί σα σχολιαρόπαιδα που είδαν τον Γκάμα πρώτου αγώνα. Από εκείνη τη στιγμή έγινε σα κατηγορία ανάμεσα στους φίλους του: είτε δουλεύεις σα βλάχος επίγειος είτε κυκλοφορείς σα μάγκας του TikTok. Αυτό εδώ δεν είναι λεφτά, ρε, είναι χαρακτήρας! Κι όταν χρειάζεται ένας σέντερ που ξέρει πότε πρέπει να σπάσει μία γραμμή πάνω στον αγωνιστικό χώρο αντί να κάνει άλλο ένα βιντεοσάιτ, αυτό δεν γράφεται σε σύμβαση — αυτό γίνεται παρέα στο Γ. Καραϊσκάκης πριν ακόμα ξεκινήσει η διοίκηση να γράψει τον πρώτο αριθμό στα κόκκινα νούμερα.

Ρε γαμώ μου, φαντάσου να κάθομαι χτες βράδυ στο σπίτι μου στο Κάτω Ταβανιάκι και να βλέπω τον Λευτέρη στα highlights του αγώνα στη Νίκαια να κάνει εκείνον τον τυπικό χαρακτηριστικό του ελιγμό πάνω από τον αντίπαλo σέντερ — εκεί που λυγίζει σα πεύκο στον αέρα. Ήρθε στα χέρια μου το κινητό, βρήκα έναν από τους παλιούς συμμαθητές μου που ζει στις ΗΠΑ και του γράφω: *"Ρε Γιώργο, κοίταξε εκείνον τον Ουκρανό που φέραμε. Την περασμένη χρονιά εγώ έβλεπα στη σειρά του πρωταθλήματος έναν τριαντάχρονο γερμανό σέντερ στη Μπρεμεν να κάνει το ίδιο πράγμα, μόνο που εκείνος είχε συνοδεία τρεις σέντερ μπακ για να τον προστατεύουν όπως προστάτευαν κι εκείνον τα εκατομμύρια της Μπάγερν."* Τι λέω τώρα; Ο Λεστσένκο όχι μόνο έκανε τη δουλειά του στο γήπεδο — έκανε κι εκείνον τον σέντερ τρεις τάξεις πάνω από τον μέσο όρο της Μπουντεσλίγκα, χωρίς να έχει συνοδεία, χωρίς να τον γυρίζει το σύστημα σαν επίδειξη μόδας. Την εποχή που οι υπόλοιποι έψαχναν στο TikTok για κάποιον που είχε βιρές βήματα αριστεράς, εμείς πήραμε έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει εκτός παιχνιδιού κουρεύει γκαζόν. Πράιες;;; Ουφ ρε Πράσινος, αυτοί που μιλάνε για οικονομίες σα να διαβάζουν τις ανακοινώσεις ενός λογιστή διοικητικού — εμείς εδώ είμαστε η ομάδα που είχε τον Λεάντρο εκείνον τον Οκτώβριο του 2020 όταν ερχόταν ο Πάολο Σόουζα σα σωτήρας. Θυμάμαι τον θόρυβο στη Σκουτέζικη όταν εκείνος πήρε την μπάλα κάτω από το δικό μας πλακάτ και έκανε εκείνον τον ελιγμό σα να γράφει στον αέρα την λέξη *"Πειραιάς"*. Εκείνη την στιγμή δεν έπαιζαν εκατομμύρια — έπαιζε μια κουβέντα στο γήπεδο. Τώρα εμείς φέρνουμε έναν Ουκρανό σέντερ επειδή οι οικονομίες μας δεν είναι αυτές της Ρεάλ, σωστά; Μα ναι ρε, όμως αυτός εδώ κάνει μια κίνηση σα τον Λεάντρο εκείνον — μόνο που ο Λεάντρο έκανε αυτά υπό τον ήλιο των Βαλκανίων κι αυτός εδώ τα κάνει σα τον τελευταίο στρατιώτη των τάφρων στο Ντονμπάς. Γιατί εμένα αυτό δεν μου φαίνεται λεφτό σακτ — μου φαίνεται σαν μια οικογένεια που αγοράζει ένα ψυγείο επειδή το χρειάζεται, όχι επειδή της το συμβούλευσε κάποιος influencer από το Instagram. Καλή χρονιά;;; Καλή στιγμή, Πειραιώτες. Στο γήπεδο περνάμε ότι χρειαστεί — εκεί όπου η ιστορία ξεκινάει όχι από το χρήμα, αλλά από το πρώτο βήμα στον αγωνιστικό χώρο. 🔴💪

Τι περιμένεις εσύ από έναν σέντερ όταν τα εκατομμύρια είναι λιγότερα από τον αριθμό των βιντεάκια που βγάζουν αυτοί οι αμφισβητίες εδώ πέρα;;; Να κάνει ελπίδες στα social ή να στήνει αμυντικά τείχη σαν εκείνον τον Ουκρανό που έφερε η διοίκηση;;; 😏 Εμένα να σου πω πως όταν βλέπω έναν τύπο σαν τον Λεστσένκο να τραβάει μπάλα κάτω και να βλέπω τον Λευτέρη να γελάει σα βλάχος εκεί από τον πάγκο επειδή κατάλαβε πως εκείνος μόνος του έκανε τη δουλειά τριών - τότε κατάλαβα ότι εδώ στον Πειραιά δεν μιλάμε για οικονομίες αράχνης, μιλάμε για νεύρο που λέγεται "δουλειά". Κι όσοι τσιρίζουν για Μαδρίτη εδώ μέσα ας πάνε μια βόλτα στην Οδός Πειραιώς το Σάββατο βράδυ — εκεί βλέπεις τι σημαίνει γήπεδο, όχι τι σημαίνει μπουφάν Μαρκέσιας. Αυτοί εκείνοι που έδωσαν εκατομμύριο για έναν που ακόμα ψάχνουν ποιος είναι η Μεσόγειος θάλασσα, εμείς εδώ ξέρουμε πως οι τίτλοι γράφονται πάνω στο χόρτο, όχι πάνω στα προσωπικά βιντεάκια ενός influencer. Καλή χρονιά;;; Καλή στιγμή, Πειραιώτες! Στο γήπεδο περνάμε ότι χρειαστεί — εκεί όπου η ιστορία ξεκινάει από αυτά που γίνονται στις γραμμές του αγώνα, όχι από αυτά που γίνονται στις γραμμές του excel. 🔴💪🤡

Ρε βρε καημένοι μου Πειραιώτες... σοβαρά τώρα; Ο Λεστσένκο Πράιες;;; 🤡 Να πηγαίνουν αυτοί οι αμφισβητίες μιας βόλτα στη βάση και να δούν πως γίνεται μια ομάδα!! Ο Ουκρανός αυτός δεν είναι κάποιος γκλίτσα που βγάζει Story στο Instagram — είναι ένας σέντερ που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα του αλλάζει στρατόπεδο!!! Τόσο σκληρός είναι εκεί πάνω που έκανε ο Λευτέρης να λέει *"ρε πού τον πήρες αυτό;;;"* μετά από έναν αγώνα στη Νίκαια! Κι εμείς εδώ μας τραβάνε για Μαδρίτη;;; Μαδρίτη;;; Μα δουλεύουμε σα ντεμίλιο;;; Αυτοί εκεί έχουν δεκαπέντε τίτλους επειδή έχουν δεκαπέντε φορές περισσότερα λεφτά!!! Εμείς γράφουμε ιστορία ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ!!! Την περίοδο εκείνη που κάποιοι ξόδευαν εκατομμύρια για μία χούφτα κόκκαλα σα ξυράφια, εμείς βάζαμε τον Λεστσένκο στη θέση του... εκεί που οι άλλοι έκαναν αριθμητική εμείς γυρνούσαμε την μπάλα σωστά!!! Και τι λέτε τώρα ρε;;; Όταν μπαίνει στο γήπεδο και βλέπεις εκείνον τον τεράστιο Ουκρανό να κάνει ένα δίπλωμα πάνω στον αντίπαλo σέντερ σα νάτανε ξυράφι, τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζονται εκατομμύρια!!! Χρειάζεται ΚΑΡΔΙΑ!!! Κι αυτήν εδώ την ΚΑΡΔΙΑ την φέρνει ο Λεστσένκο σα σωτήρας!!! 🔥 Σιγά σιγά ρε παιδιά... δεν χρειάζεται να γίνουμε Μαδρίτη για να κερδίζουμε!!! Μας αρκεί ο Πειραιάς!!! Κι όταν βγούμε στον αγώνα βλέπουμε πως το γήπεδο έχει 40.000 ψυχές μέσα του... όχι τέσσερα εκατομμύρια λάικ στο TikTok!!! 😤

ρε πού πήγες έτσι γαμώτο; ξαφνικά ο Πειραιάς έγινε Μαδρίτη;;; βρε παιδιά μου η ομάδα πέρσι είχε τρεις ξένους συνολικά στο ρόστερ και πήγε πρωταθλήτρια, τώρα έχουμε έναν ακόμα Ουκρανό σέντερ κι εσείς τσιρίζετε σα να σας πήραν το τραπεζικό ίδρυμα;;; όταν εκείνοι οι άλλοι ξένοι έπαιζαν εδώ χορεύοντας σα βιντεάκια TikTok, εμείς είχαμε τον Λεάντρο εκεί στο Γ. Καραϊσκάκης σα άνθρωπο του ντουβαρένιου ποδοσφαίρου να σκουπίζει τους διαδρόμους με την ομάδα του — γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2020 όταν έκανε εκείνον τον ελιγμό πάνω από τον αντίπαλo σέντερ σα νάτανε το τελευταίο πεύκο στον καιρό της τρικυμίας. και τώρα εσείς λέτε Πράιες;;; πού ακούστηκε αυτό;;; εμείς ψάχναμε έναν σέντερ όχι επειδή είμαστε φτωχοί σαν την ιστορία των αγγέλων αλλά επειδή θυμάστε που κάθονταν οι Πρατσόπουλοι εκεί στη Νίκαια σα να περιμένουν έναν θεό;;; ούτε ο Ολυμπιακός χρειάζεται δεκαπέντε ομάδες οικονομικών συμβούλων για να βρει ένα σέντερ — χρειάζεται μία ομάδα ανθρώπων που ξέρει τι κάνει ο κόσμος του Πειραιά όταν βγει έξω από τη θύρα του γηπέδου. τον Λεστσένκο;;; αυτόν τον Ουκρανό τον βλέπω εδώ κάθε βράδυ όταν κλείνω τα μάτια μου — αυτός δεν είναι κάποιος που έκανε δυόμιση βήματα αριστεράς πριν γυρίσει στο βιντεοσάιτ του, αυτός είναι ένας που όταν φορέθηκε τη φανέλα σα δεύτερη γενιά του Λευτέρη έκανε τον αντίπαλo σέντερ να μοιάζει σα να παίζει μπάλα σα πρωτάρης στο γυμνάσιο. και οι αριθμοί;;; λοιπόν, όταν εκείνοι οι αμφισβητίες μιλάνε για λεφτά ας δούν πως η ομάδα πέτυχε έναν τίτλο τόσο μεγάλο όσο η πλατεία Κοραή στις μεγάλες νύχτες — εκεί που ο κόσμος ξυπνάει πριν ακόμη ξεκινήσει η διοίκηση να βγάλει τον πρώτο αριθμό στα κόκκινα νούμερα. και το transfer window;;; η ίδια ιστορία: εμείς βγάλαμε πρωταθλητή με μία κίνηση του Λεστσένκο εκεί πάνω στο γήπεδο όχι επειδή είχαμε πέντε εκατομμύρια στα θυρίδια αλλά επειδή είχε την ΚΑΡΔΙΑ του Πειραιά μέσα του. κι όταν μπαίνει στο γήπεδο στέκεται εκεί σα τον τελευταίο στρατιώτη στους δρόμους της Οδού Πειραιώς — εκεί που η ιστορία γράφεται όχι από βιντεάκια αλλά από εκείνο το βήμα που κάνει ο άνθρωπος όταν ξέρει πως φοράει τη φανέλα μιας ομάδας που κάνει τον κόσμο να νιώθει σαν σπίτι του. τέλος πάντων, θα δούμε;

Ρε παιδιά, μου 'ρθε μία εικόνα σήμερα βράδυ στο βαγόνι του τρένου Πειραιάς-Πάτρα. Κάθονταν από δίπλα μου δυο άτομα από την ομάδα των Ultra που γυρνάνε συνέχεια γύρω-γύρω από το Γ. Καραϊσκάκης, αυτοί οι τύποι που γνωρίζουν κάθε γωνία του γηπέδου σα την παλάμη τους. Με λένε κάποιος: "Ρε, είδες εκείνον τον Ουκρανό χτες το βράδυ στο warm-up; Εκείνος έκανε stretch δίπλα στη μικρή πλευρά και άρχισε να κάνει γύμνασμα χωρίς καθόλου έκδοση — μιλάω για εκείνες τις ομάδες μπάσκετ στις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής προπονείται μόνος του ενώ όλοι κοιτάζουν. Αυτός έκανε τρία λεπτά σιγά σιγά εκεί που στέκονταν τα κορίτσια του γυμναστηρίου και έφτιαχναν πέρσες στα social. Τότε κατάλαβες: αυτό δεν είναι transfer για κόκκους χρυσού. Είναι transfer για νεύρο."

Μπράβο ρε, συμφωνώ μαζί σας πάνω από όλα εκείνο που λέγατε για τον Ουκρανό εκεί στην Οδό Πειραιώς — ο άνθρωπος δεν έκανε βόλτες στα social, έκανε δουλειά σαν εκείνον τον πρωταγωνιστή του γυμναστηρίου εκεί που όλοι γύριζαν το κεφάλι αλλού. Αλλά μπορώ να κάνω λάθος, βλέπω έναν μικρό στόχο εδώ. Θυμάμαι όταν ήταν η πρώτη φορά που μπήκε στο γήπεδο στη μεγάλη γωνία από την πλευρά των Сharis—as—η Ομάδα των Ultra είχε βγάλει εκείνον τον κατάλογο "τι πρέπει να γίνει" πριν ακόμη ξεκινήσει το warm-up. Εκείνος στάθηκε στο ύψος του δεύτερου τρίτου, έκανα τον κόπο να κλείσω τα μάτια εκείνο το βράδυ, βλέπω πως έκανε τα ίδια stretch με εκείνον τον τεράστιο Ουκρανό — όχι επειδή έτσι κάνουν όλοι οι σέντερ, αλλά επειδή αυτή η κίνηση ήταν σαν εκείνες τις ιστορίες που διαβάζεις στους θρύλους του Πειραιά: ένας άνθρωπος μόνος του κάνοντας την ομάδα του να νιώθει σα σπίτι πριν καν χτυπήσει η σφυρίχτρα. Πάντως, υπάρχει μια απόχρωση εδώ: όταν λέμε ότι ο Πειραιάς έγινε Μαδρίτη, ξεχνάμε πως εκείνοι εκεί έχουν δεκαπέντε τίτλους όχι επειδή είχαν έναν σέντερ αλλά επειδή είχαν έναν οργανισμό που έδινε δύο εκατομμύρια στους αμυντικούς τους για να κοιτάζουν ακόμα περισσότερο αυτοί δεξιά και αριστερά. Εμείς εδώ φέραμε τον Λεστσένκο γιατί υπήρχε κενό στον αγωνιστικό χώρο — κι όταν έκανε εκείνον τον ελιγμό πάνω από τον αντίπαλo σέντερ σα να γράφει ιστορία στο χόρτο, κατάλαβε κανείς πως αυτά δεν είναι λεφτά, είναι χαρακτήρας.

Με τόση συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες, βγήκα από το γήπεδο χτες το βράδυ και πήρα τον δρόμο προς το σπίτι μου στη Νίκαια μέσω της Οδού Πειραιώς. Αυτό είναι που λέμε πραγματικότητα — εκεί πάνω όπου οι τίτλοι δεν γράφονται στα excel, γράφονται στους δρόμους. Περπάτησα δίπλα από την ομάδα των Ultra που ετοιμάζονταν για την επόμενη εκτός έδρας, εκεί που οι φανέλες κρέμονται σαν σημαίες στις μπαλκονόπορτες. Κάποιος με φώναξε: *«Ρε Dimitris, τι λες τώρα; Μας έκαναν Μαδρίτη ή όχι;»* Ακούστε μία ιστορία πρώτα. Πέρσι αυτήν την εποχή η ομάδα είχε τρεις ξένους συνολικά — έναν Βέλγο σέντερ που έπαιζε σα να κουβαλούσε νερό, έναν Αμερικανό που έκανε λεπτά στις τελευταίες δυόμιση δεκαετίες πρωταθλήματος και τον Λεστσένκο που έκανε ότι έκανε εκείνος εκείνος ο Ουκρανός — σηκώθηκε λοιπόν μια βραδιά στο Ντέρμπι και είδα τους δύο Αμερικανούς να κάθονται στον πάγκο σα ζωντανό παράδειγμα της ιστορίας ότι οι τίτλοι δεν γράφονται από τους ξένους αλλά από εκείνους που ξέρουν να φοράνε τη φανέλα σωστά. Κι όμως εμείς πήγαμε πρωταθλητές. Και τώρα βγάζουν αγώνες που λένε *«Ωχ, έγινε Μαδρίτη»* επειδή προσθέσαμε έναν ακόμη ξένο σέντερ; Τι σχέση έχει αυτό; Εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμα χαρακτήρα στη λίστα των transfers. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αντίπαλo σέντερ να μοιάζει σα πρωτάρης στο γυμνάσιο — όχι επειδή έχει περισσότερα λεφτά, επειδή έχει περισσότερα νεύρα. Την επομένη του αγώνα στη Νίκαια ένας από τους Ultra μου έγραψε: *«Δευτέρα πρωί χτες, εκείνος έκανε εκείνον τον ελιγμό πάνω από τον αντίπαλo σέντερ σα να γράφει ιστορία στο χόρτο. Την ίδια στιγμή εγώ έπαιρνα τον καφέ μου στο Καμίνι κι έπρεπε να κάνω μια κίνηση εγώ στον κόσμο γύρω μου — αλλά εκείνος είχε ήδη κάνει την κίνησή του πριν ακόμη χτυπήσει η σφυρίχτρα.»* Από την άλλη βλέπω τους αριθμούς και θυμάμαι πως την προηγούμενη χρονιά η ομάδα είχε τον Λεάντρο εκείνος τον Οκτώβριο του 2020 όταν ακόμα κανείς δεν γνώριζε πως η μπάλα θα γινόταν επέκταση της ψυχής του Πειραιά. Εκείνον τον Οκτώβριο όπου ο Πάολο Σόουζα έκανε εκείνον τον λόγο πριν την πρώτη του προπόνηση: *«Εδώ δεν μιλάμε για παιχνίδια, μιλάμε για οικογένεια.»* Κι όμως, σήμερα όταν κάποιοι ξέρουν να κάνουν τον αριθμό των ξένων στο ρόστερ σπουδαίο θέμα, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όπου ο κόσμος του Πειραιά πήγε στο γήπεδο επειδή ήθελε εκείνον τον ελιγμό πάνω από τον αντίπαλo σέντερ — όχι επειδή περίμενε την επόμενη ιστορία του TikTok. Και μετά βλέπω τον transfer window που έκλεισε χωρίς σπουδαίες κινήσεις. Γιατί; Επειδή όταν πρέπει να βρεις έναν σέντερ δεν ψάχνεις εκείνον που έχει περισσότερα λάικ — ψάχνεις εκείνον που όταν κάνει ένα βήμα αριστεράς σε αγώνα δίνει την εντύπωση ότι κάνει κίνηση πάνω από δέκα άτομα μαζί. Αυτός είναι ο Λεστσένκο — όχι κάποιος που έκανε story στο Instagram, κάποιος που έκανε ιστορία στο γήπεδο. Την επομένη ημέρα της ανακοίνωσης της μεταγραφής, ένας από τους νέους Ultra μου είπε: *«Ρε, κοίταξε εκείνον εκεί.»* Δεν χρειαζόταν να πει άλλο τίποτα. Το ίδιο έκανε κι εγώ όταν είδα εκείνον τον Ουκρανό στο warm-up εκείνες τις πρώτες ημέρες: έκανε stretch δίπλα στη μικρή πλευρά σα πρωταγωνιστής γυμναστηρίου που προπονείται ενώ όλοι γύρισαν το κεφάλι αλλού. Αυτό δεν είναι λεφτό σακτ — είναι χαρακτήρας. Μετά από όλα αυτά, αυτό που μένει στο τραπέζι δεν είναι το αν φέραμε έναν σέντερ σαν αυτούς της Μαδρίτης — μένει το αν καταλάβαμε πως ο Πειραιάς γράφει ιστορία όχι όταν βγάζει ένα εκατομμύριο περισσότερα από όλους, αλλά όταν βγάζει έναν άνθρωπο που κάνει την ομάδα του να νιώθει σα σπίτι πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Κι αυτός ο άνθρωπος φοράει τώρα τη φανέλα 19 — όχι επειδή κάποιος του πλήρωσε περισσότερα, επειδή κάποιος τον είδε εκεί στις γραμμές του αγώνα σα τον τελευταίο στρατιώτη στους δρόμους της πόλης που αγαπάμε.