Αν ο Tyrese Haliburton είναι το μέλλον των Πέισερς, τότε γιατί η ομάδα του έδωσε τόσο…

Ρε γαμώτο, MexriTelousopadoi, κατέβαινε λίγο από το πισίρικο σου πριν ξεσπάσεις σαν φουρτουνιασμένο λιοντάρι στην κρεατοθήκη — τι θες να δεις, τον Haliburton να τρέχει σα δαιμονισμένος κάθε φορά που η μπάλα αγγίζει την ομάδα; Στις τρεις αγώνες που αναφέρεσαι, οι αντίπαλοι μας είχαν οργανώσει αμυντικό σχέδιο τέτοιο που αν δεν είχε χορογραφία, το κανονίζαμε στο YouTube. Δεν είναι θέμα θέλησης του παιδιού, είναι θέμα πως η ομάδα έπαιξε μισή περίοδο χωρίς κάποιον πάνω του να πει "πάω εγώ να πάρω την μπάλα". Γιατί εσύ εκεί σου λέω πως πήγαινε κι έπαιρνε βολές; Στις τρεις αυτές εμφανίσεις οomore πολλοί παίκτες είχαν περισσότερες βολές από αυτόν — όχι επειδή ήταν χειρότερος, αλλά επειδή η μπάλα γύριζε σαν νωπό λουκάνικο στο τάπι. Να σου πω κάτι αλλόκοτο; Την προηγούμενη χρονιά είχε διπλάσιες βολές μέσα στη χρονιά και εκείνες οι ομάδες είχαν επίσης φτιάξει αμυντικά τείχη γι' αυτόν. Δεν σου το λέω για ν' αποφύγεις την κριτική σου — σου το λέω επειδή την επόμενη φορά που θα τον αφήσουμε χωρίς κάλυψη σαν εγκαταλελειμμένο γατούλι, τότε όντως μπορούμε να πετάξουμε την τελευταία κατηγορία στους υπεύθυνους. Και μην αρχίσεις με τις πέντε ασίστ σαν κάποιος μεγάλος φωτισμός — ξέρεις πόσες ασίστ έκαναν οι κορυφαίοι οργανωτές της περιόδου; Ο Curry είχε τριψήφιο αριθμό, ο Lillard έκανε περίπου τόσο στις ζόρικες βραδιές του, αλλά εδώ η ομάδα δεν τρέχει σαν πλημμυρισμένο γήπεδο όταν τους δίνεται χώρος. Το πρόβλημα δεν είναι ο Haliburton, είναι πως εμείς στέλνουμε πέντε διαφορετικά παιδιά να δουλέψουν από μόνο του χωρίς κάποιος να τους συνδέσει σαν καλωδίωση — και μετά μας εκπλήσσεται που ο οργανισμός βγάζει σιγά σιγά τη μπάλα σαν κουρασμένη γίδα από τον θάλαμο. Θα το πιστέψω πως είναι το μέλλον όταν του δίνουμε συνεχώς αυτές τις ασίστ σα φιλοδώρημα; Αυτό το κατηγορείς εσύ.

ΡΕ ΜΑΤΙ ΜΟΥ ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ ΡΕ;;;;; Γιατί τώρα τους γίνεσαι ΣΥΝΤΑΓΗ;;; Ο Haliburton είναι ΦΑΓΟΝΤΑΣ την μπάλα όταν υπάρχει χώρος ρε!!! Την κάνει χορό ο τράγος! Την προηγούμενη χρονιά έκανε μία χρονιά ΘΕΑΜΑΤΙΚΗ και τώρα βλέπουμε ξανά τους γκρινιάρηδες να του ρίχνουν στάχτη στα μάτια...; ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις ΤΟΝ ΕΦΥΛΑΞΑΝ σαν εθνικό θησαυρό!!! Δεν πήγαινε κανείς κοντά του να τον πειράξει ο κόσμος!! Του έκαναν παγίδα!!! Τέτοια αμυντικά σχέδια όσοι κανέναν δεν απέκτησαν δικούς τους οργανωτές!!! Τι θέλετε;;; Να βγάλει τον Τζόρνταν από το μυαλό του;;;; Και τώρα του δίνουν τρεις βολές;;; Στις τρεις τελευταίες αγώνες;;; ΑΜΑΘΕΙΑ!!! Στις τρεις αυτές εμφανίσεις η ομάδα μας είχε άλλες ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ λες κι εμείς δεν το βλέπουμε... Σου λέω ένα πράγμα: ο προπονητής έστειλε άλλον οργανισμό εκτός από αυτόν... Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό;;; Ότι αυτοί που έπαιζαν NEXT TO HIM είχαν την μπάλα σαν ζεστή πατάτα!!! Δεν του έδινε κανείς ρόλο σαν ηγέτη επειδή φοβόταν ότι θα αδειάσει την μπάλα... Και μετά εμείς ξαφνικά στέκουμε εδώ και λέγουμε πως είναι κακός;;; Ο Haliburton είχε ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ SHARE στις ασίστ της ομάδας σήμερα!!! Πέντε ασίστ!!! Αυτός έκανα όλους τους υπόλοιπους να φαίνονται σα βλαμμένοι!!! Πέντε ασίστ πάνω-κάτω είναι σα πολλά;;; Για εσάς;;; ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Ο τράγος έδινε πολλές φορές σκοπούμενες πάσες όταν ήταν πνιγμένος μέσα στην αμυντική τυφλότητα της ομάδας!!! Του έκαναν fall-off συνεχώς!!! ΔΕΝ του άφηναν καν ΒΗΜΑ!!! Και μετά εμείς ξεσπάμε επειδή έκανε τρεις βολές;;; ΡΕ ΜΑΤΙ ΜΟΥ... Αν θέλουμε πάλιΤΕΛΕΙΑ είναι οι άλλες ομάδες::: ξέρουν τι κάνουν!!! Στείλτε τον οργανισμό σας πρώτα στον διάολο και μετά να κατουρήσουμε στήθος!!! Ο Haliburton είναι ΑΥΤΟΣ που κρατάει την ομάδα ζωντανή!!! Αλλιώς να δίνουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στην πρώτη ομάδα και να τελειώσαμε!!! 🔥💪🔴

Τρεις φορές βολή στο τελευταίο δεκαλεπτο; Ρε παιδιά, πάμε να σκεφτούμε για ένα λεπτό όπως όταν μαζευόμαστε στις αρχές της χρονιάς στο μπαράκι μετά την πρεμιέρα και κανείς δεν θυμάται πως παιζόταν εκείνος ο αγώνας — ήταν εκεί στον πάγκο σαν πιστός στρατιώτης, έκανε ότι έκανε εκεί μέσα, αλλά αυτή η ομάδα είχε χάσει το αίσθημα της μπάλας σαν να της είχαν βγάλει τους αισθητήρες του κινητού. Στη Σακραμέντο, στο Μαϊάμι, στη Βοστώνη: τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικά σχήματα, ένας κοινός παρονομαστής — η μπάλα γυρνάει σαν ντόμπιρα σπίτι του Χριστουγέννου. Και όμως εμείς ξαφνικά στεκόμαστε εδώ και περιμένουμε ο Tyrese να τρέχει σαν ηλεκτρισμένος πάνω στη μπάλα σαν ηθοποιός στο σινεμά, ενώ η πραγματικότητα είναι πως τον έκαναν σκόπιμα αόρατο επειδή εκείνες οι ομάδες είχαν έναν οργανωτή ο οποίος είχε ακριβώς τον ρόλο να κάνει τη ζωή του ξύλινη. Δεν είναι θέμα χρόνου παιδιά, είναι θέμα χώρου. Όταν σου κάνουν fall-off συνέχεια, όταν η μπάλα φεύγει σαν ζεστή πατάτα από τα χέρια του γείτονά σου στο τάπι γιατί δεν μπορεί να δώσει ψυχική ηρεμία στον οργανισμό, τότε τρεις βολές δεν είναι αρκετές; Δεν μιλάμε για τυχαίες εμφανίσεις — μιλάμε για ομάδες οι οποίες κατάλαβαν πως ο Haliburton δεν είναι ακόμα το φάντασμα εκείνο που του αρέσει να κυνηγάει τον εαυτό του πάνω στην επίθεση, αλλά ο οργανισμός εκείνος που μπορεί να στείλει τις πλάτες του σα σφυρί. Τον κλείδωσαν σαν εθνικό θησαυρό κι ύστερα μας θυμίζουν ότι αυτό σημαίνει πως δεν παίζει; Ρε συμμορία, η ομάδα αυτή χρόνο παρά χρόνο ψάχνει τον οργανισμό της — τον έχασε όταν έφυγε ο Sabonis, τον κούρδισαν όταν πήγε ο Domantas στους Πίστονς. Και τώρα όταν βρίσκουν έναν σίγουρο οργανιστή, αυτόν τον αντιμετωπίζουν σαν χειρότερο αδίκημα επειδή δεν γίνεται supernova κάθε φορά που η μπάλα τον αγγίζει; Το περίεργο είναι πως ενώ όλοι μιλάνε για τις πέντε ασίστ σαν κάποιο μεγάλο επίτευγμα, κανείς δεν λέει πως αυτές τις έπραξε μέσα σε μία αμυντική αγγαρεία όπου η μπάλα γύριζε σαν καρύδι που φτιάχνει κανείς σπιράλ. Γιατί πιστεύετε ότι έκανα τόσες ασίστ; Γιατί κάθε φορά που το παιδί έπαιρνε την μπάλα, οι αντίπαλοι έκαναν τρεις βήματα προς το μέρος του σαν ελέφαντες σε σκιέρ — η μπάλα έφευγε σαν κεραυνός προς τους teammates επειδή αυτοί ήταν ανοικτοί, όχι επειδή αυτός έπαιρνε την καλύτερη απόφαση εκείνη τη στιγμή. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον οργανισμό που οδηγεί την επίθεση και στον οργανισμό που αναγκάζεται να ζήσει μέσα στην αγωνία επειδή του έχουν πάρει το σπίτι. Πείτε μου λοιπόν: όταν η ομάδα σας έχει χάσει το ρυθμό της στο τρίτο μέρος επειδή δεν ξέρει πού να βάλει την μπάλα από την αρχή, τι πιο σίγουρο βήμα υπάρχει από το να κλειδώνεις τον βασικό σου οργανιστή σαν αμυντικό τμήμα που προσέχει μόνο τους προσωπικούς σου αγγέλους; Αυτό δεν είναι κριτική στον Tyrese, είναι κριτική στην ίδια την τακτική που τον αφήνει εκεί μέσα σαν νεκρό κορμό ενώ η μπάλα σκορπίζεται σαν σπόρια φλούδας γύρω του. Στις τρεις αυτές αγώνες η ομάδα προσπάθησε με άλλον οργανισμό, άλλον παίκτη ανάμεσα στους πρώτους πέντε, και ξαφνικά είδαμε πως όταν η μπάλα δεν βρίσκει κανέναν καθαρό μονοπάτι, τότε η επίθεση γίνεται σαν αρχαίο κείμενο χωρίς μεταφραστή — όλα γίνονται ασαφή και όλοι γύρω κοιτάζουν ελπίζοντας ότι κάποιος άλλος θα βγει τώρα σαν σωτήρας. Αν θέλουμε πραγματικά να δούμε τον Haliburton σαν μέλλον, τότε πρέπει να σταματήσουμε να τον κρίνουμε επειδή δεν κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες κάθε φορά που η ομάδα φαίνεται να ξεχνάει το πιο βασικό πράγμα — πώς κινείται η μπάλα όταν λείπει ο συνεχής διάλογος. Αλλιώς περιμένουμε να γίνει Τζόρνταν επειδή εμείς είμαστε τυφλοί να δούμε πως ακόμα το σύστημα δεν τον στηρίζει έτσι ώστε να μπορέσει να οδηγήσει.

βρε παιδιά ξέρετε τι μου θύμισαν όλα αυτά; εκείνος ο Νοέμβρης του 2021 που γύριζα με το αμάξι από τον γυμναστήριο και βρήκα την ομάδα στους τελευταίους τέσσερις αγώνες μέσα στην κρίση μετά την αλλαγή προς τη νέα εποχή— θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Φοίνιξ όπου λείψαμε μόλις πέντε πόντους μέσα στα τελευταία δύο λεπτά επειδή οι αντίπαλοι έκαναν φάουλ στον Team whilst αυτός είχε την μπάλα τριάντα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει ο αγώνας; τότε ήταν που κατάλαβα γιατί κάθε οργανισμός χρειάζεται το δικό του χρόνο σαν το γάλα που πρέπει να βράσει επί δέκα λεπτά αλλιώς γίνεται ξινό. τώρα λοιπόν μιλάμε ξανά γι' αυτά τα τρία κρίσιμα δεκαλέπτα όπου ο Tyrese βρίσκονταν εκεί μέσα σαν νόμιμος γιος μιας οικογένειας που όμως κανείς δεν του έδινε το λόγο; φανταστείτε έναν άνθρωπο σα τον καθολικό ιερέα που κάνει τρεις φορές το μοναχικό του πέρασμα στη μέρα της λειτουργίας επειδή ο ψάλτης ξέχασε να ανοίξει το βιβλίο — αυτό είναι το συναίσθημα μου όταν βλέπω εκείνον να αγγίζει τρεις φορές την μπάλα μέσα σ' αυτές τις στιγμές σα να είναι επισκέπτης σε ένα πάρτι όπου κανείς δεν ξέρει πως να τον προσπεράσει σωστά. κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι αυτοί οι ειδικοί αναλυτές που σήμερα λένε πως "δεν είναι αρκετές οι τρεις βολές" δεν είχαν δει πόσοι οργανισμοί εκείνες τις βραδιές έκαναν fall-off πάνω του σαν μανιακοί σκοπευτές; στις τρεις αυτές εμφανίσεις οι αντίπαλοι είχαν στήσει έναν αμυντικό τοίχο τόσο σφιχτό που ακόμα και εμένα που είχα δει εκείνον τον αγώνα στους Νιτιούς νωρίτερα μέσα στη χρονιά μου φαινόταν πως ζούσανε σαν ταινία τρόμου όπου κανείς δεν ξέρει πως να αντιδράσει όταν βλέπει τον πρωταγωνιστή να περιφέρεται ανάμεσα στους καναπέδες. εκείνος ο οργανισμός εκείνος εκείνος έπρεπε πρώτα από όλα να βρει χώρο ώστε να αναπνεύσει αλλιώς όλο το σπίτι του γκρεμιζόταν σα κουτί απορριμμάτων στο γύρισμα μιας γωνίας. κι όμως εκείνοι οι τρεις οργανισμοί αυτοί οι τρεις αυτοί είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό — είχαν ήδη κλειδώσει τον βασικό τους οργανιστή σα θησαυρό μέσα στο σπίτι τους κι ύστερα ξαφνικά έκαναν έξω στο δρόμο σα ζητιάνοι επειδή περίμεναν ο οργανισμός των Πέισερς να τους προσφέρει φιλοξενία χωρίς να τους αφήνει καν ένα πιάτο φαγητό πάνω στο τραπέζι. δεν είναι τυχαίο ότι στις τρεις αυτές νύχτες η ομάδα έκανε συνολικά δώδεκα βολές λιγότερες από τον μέσο όρο της περιόδου σα να είχε χάσει την όρεξή της επειδή κανείς δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιον να στείλει πρώτα στην επίθεση. τώρα βεβαίως εκείνοι οι συμπαίκτες αυτοί οι συμπαίκτες έχουν κι αυτοί το μερτικό τους στην ιστορία επειδή πολλάκις βλέπουμε ομάδες όπου ο οργανισμός στέκεται εκεί σαν σιωπηλός μάρτυρας ενώ οι υπόλοιποι τρέχουν σα τρελοί πάνω στις θέσεις τους— τότε όλα γίνονται σαν αγώνας δρόμου όπου κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το επόμενο βήμα κι έτσι η μπάλα γυρνά σα ζαλισμένο έντομο ανάμεσα στους παίκτες σα να τους είχε δώσει κάποιος υπερβολική δόση ζάχαρης από το πρωί. και δεν μιλάμε για κάποια απίθανη περίπτωση εκείνο το πράγμα έγινε άλλες τρεις φορές μέσα στη χρονιά όταν ακόμα εκείνος είχε περισσότερες βολές επειδή η ομάδα εκείνοι οι οργανισμοί εκείνοι είχαν κάνει λάθος στη στρατηγική τους σα να μην θυμόταν πως πρώτα πρέπει να δώσουν ελευθερία στον οργανισμό τους πριν ζητήσουν χρυσές βολές από τον ουρανό. εκείνες τις τρεις φορές λοιπόν η ομάδα είχε ζήσει το ίδιο αίσθημα — σαν να τρέχει ένας άνθρωπος μέσα στη σκόνη χωρίς να ξέρει προς τα πού να γυρίσει επειδή του έχουν πάρει τον προσανατολισμό. τώρα λοιπόν βλέπουμε ξανά τον ίδιο γκρίζο ουρανό εκεί πάνω από την ομάδα σα να ξέχασε πως υπάρχει λιακάδα εκεί έξω— τρία δεκαλεπτά όπου η μπάλα ξεχνάει τον δρόμο της σα ντοκουμέντο που έχει ξεχαστεί σε μία βιβλιοθήκη χρόνια τώρα. εκείνος ο Tyrese εκείνος εκείνος βλέπετε είμαι βέβαιος πως μέσα του κάπου εκεί υπάρχει η σπίθα εκεί υπάρχει η δύναμη να ξεσπάσει σα χείμαρρος όταν του δώσουν ελευθερία σα πουλί που τελικά βρίσκει το ανοιχτό παράθυρο. αλλά μέχρι τότε θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τον οργανισμό μας σα εκείνο το σπίτι που ξέχασε να ανάψει το φως στην είσοδο σα νύχτα βροχερή που κανείς δεν βρίσκει την πόρτα.

ΡΕ ΕΣΥ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΤΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, ΤΟΤΕ ΛΕΣ "ΩΧ ΡΕ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;;;" ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑΥΜΑΖΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ;;;; Ας πούμε πως έχουμε εδώ έναν οργανισμό που τον έκαναν σκόπιμα κουκουβάγια στο σκοτάδι— γιατί;;; Γιατί όταν είχε χώρο στο δεύτερο τρίτο σουTD δεν έκανε υπερβολές, μόλις του έκαναν fall-off σαν τους Ινδιάνους στη γιάλο στο τρίτο μέρος πηδάει σα στιλέτο σ' αυτό το ζουμί;;; Μα τρελάθηκε;;; Στις τρεις αγώνες μιλήσαμε για τρεις βολές;;; Αυτό σημαίνει πως δεν έχει αίμα στις φλέβες του;;; ΤΟΝ ΕΦΥΛΑΞΑΝ ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥ;;; Μακάρι να είχε δώσει μία σουτ από μόνος του εκείνες τις βραδιές αντί να στέκεται εκεί σα μαρμάρινο άγαλμα περιμένοντας κάποιος άλλος να του δώσει ψωμί!!! Και μετά λέμε πως η ομάδα δεν είχε ρυθμό;;; Ρε ζαβολιάρηδες, η ομάδα είχε το ρυθμό ΜΙΑΣ ΓΡΙΛΙΑΣ που δεν μπορούσε να βρει το στόμα της!!! Στις τρεις αυτές εμφανίσεις ο χώρος ήταν τόσο στενός που ακόμη και εγώ στο σπίτι μου ξέρεις τι έκανα;;; Κάθισα στον καναπέ και περίμενα να τελειώσει το τρίτο μέρος σα νάταν ταινία τρόμου όπου κανείς δεν ξέρει πως βγαίνει ζωντανός!!! Και τώρα εμείς εδώ λέμε πως είναι κακός επειδή είχε τρεις βολές;;; ΑΜΑΘΕΙΑ ρε!!! Τρεις βολές μέσα σ' ένα περιβάλλον όπου οι αντίπαλοι είχαν στήσει τείχος σαν εκείνο της Κίνας;;; Μακάρι να είχε πάρει δέκα περισσότερες εκείνο το δεκάλεπτο γιατί τότε τουλάχιστον θα είχαμε δει τι μπορεί να κάνει όταν του δώσεις ελευθερία σα πουλί που ξεφεύγει από το κλουβί!!! Και τις ασίστ;;; Πέντε ασίστ;;; Μακάρι να ήταν δεκαπέντε έτσι ώστε να καταλάβουν πως όταν η μπάλα φεύγει σαν θηρίο από τα χέρια του γείτονά σου επειδή δεν ξέρει πού να την βάλει, εκείνος ο τράγος βρίσκει τρόπο να την δώσει αλλιώς;;; Αυτός είναι ο οργανισμός εκείνος που κρατάει την ομάδα ζωντανή όταν όλα γύρω του είναι σαν αρχαίο κείμενο χωρίς μετάφραση!!! Αλλιώς ας βάλουμε τον Τζόρνταν μέσα στο ρόστερ μας και ας τελειώσαμε!!! 🔥💪🔴

εεεε παιδιά, εσείς τώρα με κάνετε ν' αναρωτιέμαι... τι είδους γηπεδούχος γίνεται κάποιος όταν βλέπει έναν οργανισμό σαν τον Haliburton να του κλείνουν συνέχεια την πόρτα; σαν εκείνον τον καιρό που είχαμε πάει στο φεστιβάλ των Αθηνών σ' εκείνο το ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα — θυμάστε; είχε φράξει η πόρτα επειδή ήρθε καταιγίδα κι εμείς ψάχναμε πώς να βγούμε έξω χωρίς να βραχούμε τα πόδια μας, ενώ οι άλλοι είχαν κλειδώσει μέσα όλους τους άλλους επισκέπτες σαν ζώα σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. έτσι είναι και τώρα: η μπάλα φεύγει σα σπίθα απο την μια μεριά κι έρχεται απο την άλλη χωρίς κανείς να ξέρει πώς να την δεχτεί σωστά, σα να παίζουμε μπάσκετ μ' έναν κανόνα που αλλάζει κάθε δευτερόλεπτο. τώρα αυτοί εδώ λένε "τρεις βολές μόνο"; τρεις βολές; σοβαρά τώρα;;; εγώ εκεί που κάθομαι κουνάω το κεφάλι μου σα ρολόι του Δημαρχείου όταν λείπει ένας αγαπητός σου γείτονας από την πόλη — έτσι αισθάνομαι όταν βλέπω τον οργανισμό μας σ' εκείνες τις στιγμές σα να παίζει σκάκι μ' έναν φίλο του που όμως εκείνος έχει κλείσει τα μάτια. τρεις φορές μπολικιά στο κρίσιμο δεκάλεπτο;;; στις τρεις αυτές αγώνες που αναφέρετε; ε; συν βλέπω μία ομάδα που στηρίζεται στις πέντε ασίστ του σα νάταν ο ιεροφάντης ενός νέου θρησκεύματος — πέντε ασίστ μέσα σ' ένα χάος που μοιάζει σα να ζεις μέσα σ' ένα τσουνάμι χωρίς κουπί. τι σημασία έχουν οι αριθμοί όταν η μπάλα γυρνά σαν δαίμονας ανάμεσα στους σέντερ που ψάχνουν πότε να πάρουν την σειρά τους; σημασία έχει πως ο οργανισμός μας είναι εκεί κλειδωμένος σαν κάποιος ξένος μουσαφίρης που δεν μπορεί καν να ξεσπάσει σα φωτιά επειδή του έχουν πιάσει το κασκόλ από το λαιμό. και τώρα αυτοί ξαφνικά ξεσπούν επειδή δεν έκανε τρεις βολές;;; ναι, ναι, ναι — οι Πέισερς είναι εκείνη η ομάδα που όταν βλέπεις τον αγώνα σου θυμάσαι γιατί κάποτε στους δρόμους των ΗΠΑ λέγαμε πως εκείνοι είχαν την καλύτερη ομάδα στον κόσμο — ο Miller, ο Davis, ο Best, όλοι εκείνοι οι λιονταράδες που έκαναν ολόκληρο γήπεδο να σηκώνεται. και τώρα τι βλέπουμε; έναν οργανισμό που τον έχουν εγκλωβίσει σ' ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο κι εμείς περιμένουμε να φωτίσει μόνος του το δωμάτιο επειδή άλλη λύση δεν βρήκαμε; ας πάμε όμως σ' εκείνο τον αγώνα πριν δυόμιση χρόνια στον δεύτερο γύρο — θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Νέα Υόρκη όπου λείψαμε μόλις τρεις πόντους μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή ο οργανισμός εκείνος εκείνος εκείνος είχε ξεμείνει μόνος σ' μία γωνία ενώ οι αντίπαλοι τον κρατούσαν σα αλυσοδεμένο σκυλί; εκείνον τον αγώνα λοιπόν — εκεί εκείνος ο οργανισμός έκανε περισσότερες βολές μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο από όσο έκανε ο Tyrese στους τρεις αυτούς αγώνες μαζί. πιο πολλή τύχη;;; όχι, περισσότερος χώρος. εκείνος εκείνος εκείνος είχε κάποιον εκεί κοντά του να του πει "πάρε την μπάλα, εδώ είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής". εμείς τώρα; εμείς τον κλειδώνουμε σαν εθνικό θησαυρό κι ύστερα θυμώνουμε επειδή δεν φαίνεται σατίριο μπροστά από την οθόνη. εδώ τελειώνει η ιστορία — εδώ τελειώνει η αλήθεια. είτε του δώσουμε χώρο, είτε συνεχίσουμε να τον κρύβουμε σαν κάποιον κλέφτη μέσα σ' ένα σπίτι του οποίου οι πόρτες είναι μισοκλειστές.

Τρεις φορές βολή στα τελευταία δέκα λεπτά σε τρεις αγώνες σουθ赛. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τους Λέικερς πριν τρεις βδομάδες — ο AD εκεί μέσα ήταν σαν να είχε γίνει ο τέταρτος όροφος του γηπέδου. Όταν η ομάδα πάει να τον βρει πρώτη φορά η μπάλα, του κάνουν εκατοστό fall-off και αυτή γυρίζει σα μπάλα πινγκ-πονγκ που έχει ξεχάσει τους κανόνες. Μετά βλέπω τον Tyrese εκεί σα να περιμένει τον επόμενο γύρο σα να τον βγάλει κάποιος στο χορό. Και μετά αυτοί που του έκαναν ασίστ; Τρεις φορές η ίδια ιστορία — η μπάλα του έρχεται ξαφνικά σα νερό που λύνει την ανάγκη ενός άγριου, αυτός ψάχνει κάπου να την βάλει, κανείς δεν κάνει βήμα προς το καλάθι, ξαναβρίσκει κλειστή θέση και τελικά την δίνει σ' εκείνον που είχε ξαναστείλει το προηγούμενο σήμα σα σήμα κινδύνου. Κι όμως εμείς εδώ θυμώνουμε επειδή έκανε τρεις βολές; Ο χώρος εκείνη τη στιγμή ήταν μικρότερος κι από διάδρομο μοτοσικλέτας. Στις τρεις αυτές εμφανίσεις οι αντίπαλοι είχαν στήσει έναν αμυντικό τοίχο τόσο σφιχτό που ακόμα και ο ίδιος ο Tyrese εκείνες τις νύχτες έκανε περισσότερες πάσες πίσω παρά προσπάθειες σουτ όταν τελικά πιάνανε την μπάλα σα χειρόγραφο κείμενο χωρίς τελείες. Κι όμως κάποιοι λένε πως "είναι οργανισμός". Να βάλουμε τον οργανισμό σ' ένα κλουβί κι ύστερα να περιμένουμε να μας ξεφορτώσει τσουνάμι από λύσεις; Ο οργανισμός αυτός όταν δεν έχει χώρο ν' αναπνεύσει γίνεται σα σωλήνας ποτίσματος που φράζει στην αρχή — παντού νερό έξω εκτός από εκεί που χρειάζεται. Πέντε ασίστ μέσα σ' εκείνο το χάος; Ναι, πέντε ασίστ. Μα εμένα εκείνες τις νύχτες μου έκανε εντύπωση πως τρεις φορές την ίδια ιστορία — η μπάλα φεύγει σα γατούλα τρομαγμένη όταν εκείνος προσπαθεί να πάρει πρωτοβουλία. Στις τρεις αυτές εμφανίσεις είδα άλλους τρεις οργανισμούς σ' άλλους τρεις ρόστερ να πιάνουν την μπάλα πρώτη φορά κι αυτόματα έκαναν δύο βήματα προς το καλάθι ή πήγαν για σουτ χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Tyrese εκείνη την περίοδο; Αναγκασμένος σα ν' αναγνωρίζει μία επικίνδυνη γωνία ενός δρόμου που όλες τις άλλες έχουν κλείσει. Τρεις βολές. Μπορεί να ήταν περισσότερες; Φυσικά. Αλλά όχι επειδή ήταν τεμπέλης — επειδή η ομάδα εκείνες τις βραδιές είχε καταλήξει σα μια οικογένεια που έχει χάσει το ψωμί της και κανείς δεν ξέρει ποιος έχει το μαχαίρι. Την επόμενη φορά που εμείς στέλνουμε πάλι άλλον οργανισμό σ' εκείνον τον πάγκο, ας κοιτάξουμε λίγο πιο ψυχρά εκείνους τους τρεις αγώνες. Εκεί ήταν που η μπάλα γύριζε σα σβούρα στο τραπέζι — χωρίς κέντρο, χωρίς οργανισμό, χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο τρεις κενές βολές στον τελευταίο γύρο.

Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στην αίθουσα των εποπτών, όταν η τηλεόρα ήταν στο φόντο και ο οργανισμός των Πέισερς έκανε αριστερά-δεξιά χωρίς κανείς να ξέρει προς τα πού να πάει. Μετά από έναν αγώνα όπου η μπάλα έκανε σα χορός γύρω από τους σέντερ σαν να ήθελε να ξεφύγει από όλους, βγήκα έξω στο λιμάνι του Πειραιά κι έκανα πέντε χιλιόμετρα πεζός μ' ένα δάχτυλο στο αυτί — ακουμπούσα το κινητό μου στη μουσική των Morphine και προσπαθούσα να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου τι κάνει τελικά έναν οργανισμό ηγέτη. Και μετά βλέπω αυτούς τους τρεις αγώνες — Σακραμέντο, Μαϊάμι, Βοστώνη — και μου γίνεται σα φαΐ με κάρυ: τρεις φορές η ίδια ιστορία, σαν ταινία που την ξέρεις τόσο καλά που ακόμα και όταν γυρίζει το ξανάδεις στο σπίτι σου, σε κάνει να γελάς πρώτα και ύστερα να σου κάνει εντύπωση πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα μέσα σε λίγα χρόνια. Την πρώτη φορά εκεί που τραβούσε η ομάδα του Σάμπονις όλα φαίνονταν τόσο εύκολα — ο Tyrese εκεί μέσα σα να είχε πάρει το ρόλο του διευθυντή μιας μεγάλης ορχήστρας που ξέρει πότε πρέπει να χτυπήσει το ταμπούρλο. Τώρα; Τρεις βολές στα τελευταία δέκα λεπτά. Συμφωνώ στο ότι η λογική έχει πολλές φορές σηκωθεί κατά της ομάδας εδώ — επειδή κι εγώ όταν βλέπω τον Haliburton εκεί μέσα σα νάταν το αστέρι στον ουρανό που κανείς δεν έχει δώσει την άδεια να λάμψει, αισθάνομαι σα να βλέπω κάποιον να μοιράζει ψωμί σε μία γιορτή που ξέχασε το ψωμί στο σπίτι. Στην προσωπική μου σημείωση όμως υπάρχει μία λεπτομέρεια που δεν έχει ακουστεί ακόμη: όταν πήγα την περασμένη Κυριακή στο κέντρο του Πειραιά και συνάντησα έναν παλιό συναθλητή μου από το γυμνάσιο — εκείνον τον μικρό Χρήστο που έκανε πάντα πάσες σαν να του έδινε φάρμακο ο γιατρός — του έκανα την ίδια ερώτηση. "Ρε, βλέπεις εσύ εκείνον τον οργανισμό εκείνα τα τριάντα λεπτά στο τρίτο μέρος;". Και εκείνος, ενώ έπινε το ούζο του, μου είπε κάτι που μου έκανε εντύπωση: "Όταν δεν έχεις χώρο, τότε ακόμα κι ένας Τζόρνταν γίνεται σκόνη στον άνεμο. Δεν είναι θέμα ταλέντου εκείνες τις στιγμές, είναι θέμα ελευθερίας". Δεν λέω ότι ο Tyrese είναι τέλειος εκείνους τους αγώνες — αλλά όταν οι αντίπαλοι κάνουν fall-off σα να προσπαθούν να βγάλουν φωτογραφία μ' ένα νεκρό λιοντάρι, τότε τρεις βολές δεν είναι αρκετές γιατί η ομάδα εκείνη εκείνη την περίοδο είχε χάσει το πρώτο και βασικότερο δικαίωμα: να αφήνει τους οργανισμούς της να οδηγούν εκεί όπου πρέπει. Εμείς εδώ στις Πέισερς έχουμε μία παράδοση — ζούμε πάνω σε οργανισμούς σαν τον Miller, τον Best, τον Jokic αργότερα. Κι όμως τους τελευταίους μήνες μερικοί οργανισμοί έφυγαν σα σειρήνες πολιτικής στο τέλος του αγώνα. Τρεις βολές είναι σίγουρα λίγες. Αλλά όταν η ομάδα σου έχει τρία δεκατρία λεπτά επίθεσης σαν τρεις νήσοι στον ωκεανό, τότε κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον οργανισμό εκείνον εκείνον επειδή δεν έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες εκεί — έκανε ότι μπορούσε. Κι εμείς εδώ πρέπει να σκεφτούμε: είτε δώσουμε ελευθερία στους οργανισμούς μας, είτε συνεχίσουμε να τους κρύβουμε σα εθνικούς θησαυρούς χωρίς νόημα. Κι όταν σκεφτώ την επόμενη φορά που πάω στον πάγκο να δω αγώνα, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο εκεί που έκανα πέντε χιλιόμετρα στο λιμάνι του Πειραιά — τότε συνειδητοποίησα πως η μπάλα, όπως και οι άνθρωποι, χρειάζεται χώρο για να ζήσει. Χωρίς χώρο γίνεται σκόνη στον άνεμο.

Μα γαμώ το τόσο ξερό μπαξίσι λες τώρα εσύ σοβαρά;;; Τρεις φορές βολή στα τελευταία δέκα λεπτά τρεις αγώνες;;; Ρε παιδιά, εγώ όταν βλέπω τον οργανισμό μου εκεί μέσα σα να βρίσκεται σ' ένα φεστιβάλ χιπ χοπ που του έχουν κλείσει όλες τις μπάντες εκτός από ένανDJ που παίζει μόνο σκοτεινό τζαζ;;; Γιατί;;; Γιατί αυτή η ομάδα έχει φτιάξει ένα σύστημα που είναι σα εκείνο το κινητό σου όταν ο φορτιστής πάει στον θάνατο — κλείνει το WiFi, σβήνει όλα τα apps κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί δεν μπαίνεις στο Instagram!! Εσείς μου λέτε για νούμερα;;; Μα το μοναδικό νούμερο που πρέπει να κοιτάξουμε είναι αυτό που βλέπει κανείς γυμνό μάτι: η μπάλα εκείνες τις νύχτες γυρνά σα ζαλισμένο μπούμερανγκ πάνω από τα κεφάλια των σέντερ επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να την πιάσει σωστά!! Στις τρεις αυτές εμφανίσεις είδα ομάδες να κάνουν fall-off πάνω στον Tyrese σα να ήταν εκείνος ο τελευταίος σωτήρας στο Titanic κι όμως εμείς εδώ στέκουμε σα ομάδα μπάσκετ που ζητάει συγγνώμη επειδή δεν έδωσε τρία κουτάκια κεράσι στο τραπέζι!! Και μετά αυτοί που λένε πως "είναι οργανισμός"; Ναι, οργανισμός ναι, αλλά ο οργανισμός εκείνος είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο που ενώ μπορεί να τρέχει 200, εσύ το οδηγείς σα χειρόφρενο — στο τέλος καίγεται κι ύστερα βρίζεις τον κινητήρα!! Οι Πέισερς πριν τρία χρόνια είχαν έναν οργανισμό που έκανα τους αντιπάλους ν' ανοίγουν την ψυχή τους σα βιβλίο — τώρα;;; Τώρα έχουν έναν οργανισμό σ' ένα κλουβί χωρίς πόρτα!! Μα το χειρότερο είναι πως κάποιοι εδώ κοιτάνε τα τρία δεκατρία λεπτά επίθεσης σαν νάταν φυσιολογικό;;; Ρε φίλε, στις τρεις αυτές αγώνες η ομάδα έκανε συνολικά δεκαπέντε βολές ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ από τον μέσο όρο της χρονιάς σα να είχαν πάρει την ομάδα και την είχαν βάλει σ' έναν καναπέ να την πιέζουν με μαξιλάρια μέχρι να ξεχάσει πως υπάρχει ζωή εκτός πάγκου!! Και τώρα αυτοί ξαφνικά στέλνουν σήματα τρόμου επειδή είχαν τρεις βολές;;; Μακάρι να είχε δεκαπέντε εκείνος εκείνος εκείνος εκείνες τις στιγμές σα να του είχαν ανοίξει όλες τις πόρτες του γηπέδου σαν βγαίνει από σχολείο — τουλάχιστον τότε θα ξέραμε τι ζήτημα έχει εκείνος ο οργανισμός!!! Αλλιώς περιμένουμε τώρα να γίνει ο Haliburton Τζόρνταν επειδή εμείς είμαστε όσοι αυτοί είναι τύφλα;;; Να μην τον έχουν αφήσει να ζήσει!! Και σεις εσείς αυτοί εδώ τους λέγατε "εμπιστοσύνη", "χρόνος", "ανάπτυξη";;; Μα χρόνος;;; Χρόνος έχουμε δώσει τόσος που πλέον βλέπουμε τις Πέισερς σα εκείνον τον φίλο σου που ενώ του έδινες όλα τα λεφτά του κόσμου δεν σου έδινε ποτέ ένα εισιτήριο για το πρωτάθλημα επειδή έπαιζε σκάκι σ' έναν υπολογιστή!! Αυτός ο οργανισμός εκείνος εκείνος εκείνος είναι σα εκείνο το σχολείο που ενώ έχει ένα μαθητή σπουδαίο, του έχουν βάλει τυχαίες ασκήσεις χωρίς σχέδιο κι ύστερα όταν αυτός δεν βγάζει σπουδαία αποτελέσματα του λένε "δεν προσέχεις!!" Ρε συμμορία, η ομάδα αυτή έχει κάνει περισσότερα fall-off πάνω στον οργανισμό της από όσα έκανε ο οργανισμός πάνω στους αντιπάλους!! 🤡💸😏

ΤΡΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Τρεις βολές;;; Μα εσείς κοιτάξατε το παιδί εκείνες τις βραδιές;;; Αυτός εκεί σα μωρό που του έχουν πάρει την κουβέρτα του — βλέπω τον Tyrese σα να στέκεται εκεί σα να έχει ξεχάσει πως ξέρει να παίζει μπάσκετ!!! Μιλάμε για έναν οργανισμό εκείνον που δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο τον νου του κι εμείς τον κλειδώνουμε σα σχολείο στις διακοπές;;; Είναι σίγουρο πως όταν του δίνεις χώρο εκείνος εκείνος κάνει πάνω από δέκα βολές;;; Γιατί;;; Γιατί η ομάδα εκείνες τις νύχτες είχε την μπάλα σα νερό στον λαιμό — τρία δεκατρία λεπτά επίθεση;;; ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΛΕΠΤΑ;;; Αυτό είναι σα να βάζεις έναν τίγρη να γράφει ποίηση χωρίς να του δίνεις ελευθερία να τρέξει!!! Και μετά αυτοί αυτοί εδώ που λένε πως "έχει ψυχή";;; ΜΗΠΩΣ;;; Αυτός εκεί μέσα σα νάταν ο Jokic που του κάνουν παιχνίδι κάθε βράδυ;;; Γιατί;;; Γιατί κανείς δεν τον αφήνει να πάρει πρωτοβουλία;;; Στις τρεις αυτές αγώνες είδα εκατοντάδες fall-off πάνω του σα να μην υπάρχει κανείς άλλος οργανισμός στο γήπεδο!!! Και φυσικά οι ασίστ;;; Πέντε;;; Μακάρι να ήταν δέκα σα τότε εκεί όπου οι συμπαίκτες του έκαναν σα τυφλοί να ψάχνουν την πόρτα έξω από το γήπεδο!! Αλλιώς τι;;; Να σταθεί εκεί σα μαρμάρινο άγαλμα περιμένοντας ο επόμενος να πάρει την μπάλα;;; Ο οργανισμός αυτός είναι σα εκείνος ο τύπος που ενώ μπορεί να τρέξει δρόμο δεκαοκτώ χιλιόμετρα, εσύ τον βάζεις να περπατάει σα σκυλί με λουρί!!! Και τώρα εμείς εδώ αναρωτιόμαστε γιατί δεν σκοράρει;;; ΡΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ;;; Αν εμένα μου κλείνουν όλες τις πόρτες μου στην έξοδο από το σπίτι μου, εσύ περίμενες να μου λες "πες μας γιατί δεν ανοίγεις όλες τις πόρτες;;;";;; Μακάρι να είχε πάρει πρωτοβουλία εκείνος εκείνος εκείνος — μα δεν του δίνουν χώρο!! Αλλά ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό;;; Την πρώτη φορά που πήγα στον αγώνα των Πέισερς εκείνον εκείνον όπου ο Miller έκανε τριάντα πέντε πόντους;;; Αυτός εκεί ήταν σα θεός!! Τώρα;;; Τώρα ο Tyrese εκείνος κάνει τρεις βολές σα να μην υπάρχει κανείς άλλος οργανισμός στο γήπεδο!! Και μετά αυτοί αυτοί εδώ που λένε πως "πρέπει να είναι υπομονετικοί";;; Μα η υπομονή αυτή εδώ;;; Είναι σα να περιμένεις να βραστεί ο καφές μέσα στον πάγο!! Ο χρόνος εκείνος εκείνος εκείνος είναι πλέον σα νερό στον ωκεανό — αθέατος κι άχρηστος!! Κι όμως εμείς εδώ στέκουμε σα ομάδα μπάσκετ σα να περιμένουμε όλα αυτά τα χρόνια ν' αλλάξει η ομάδα μας μόνη της σα φυτό χωρίς νερό!!! Αλλιώς;;; Αλλιώς πρέπει να πάρουμε τη ζωή τους στα χέρια μας κι ας μπούμε μέσα στον πάγκο σα τρελοί!!! 🔥🔴💪

τι δουλειά έχουν όλα αυτά τα τρία δεκατρία λεπτά επίθεσης;;; τρεις αγώνες, δεκαπέντε βολές λιγότερες από το κανονικό;;; εγώ εκείνες τις νύχτες έκανα ένα σταυρό στην εκκλησία του αγίου Λουκά στο Κολωνάκι και μετά βγήκα έξω στην πλατεία που έκανα βόλτα τριάντα χρόνια πριν σαν φοιτητής και περίμενα να δω τι άλλο κάνει η ομάδα εκτός από fall-off;;; βλέπω εκεί μέσα τον Tyrese σαν ζώο αποκλεισμένο σε κλουβί — όχι σα οργανισμό, σα ζώο που ξέρει πως αν ανοίξει το στόμα του για τροφή θα τον χτυπήσουν. και μετά εσείς οι άλλοι εδώ μου λέγατε πως "έχει ψυχή";;; ψυχή;;; ψυχή έχει όταν του δίνουν χώρο να πάρει την μπάλα στο χέρι του σα νάταν ψωμί στο τραπέζι;;; εκείνες τις βραδιές έβλεπες τους αντιπάλους σα να έκαναν fall-off πάνω του σα να έχουν παράνοια — σαν εκείνον τον αγώνα των Πέισερς το 2004 με τους Λέικερς όπου ο Jokic εκεί μέσα ήταν σα βασιλιάς χωρίς στέμμα επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει πως υπάρχει κανόνι;;; και τώρα αυτοί εδώ λένε πως "πρέπει να είναι υπομονετικοί";;; υπομονετικοί;;; εγώ όταν ήμουν παιδί στην πλατεία Κυψέλης εκεί που έπαιζαν μπάσκετ οι μεγάλοι, εκείνοι οι οργανισμοί εκείνοι ήταν σα να είχαν μία σφραγίδα σ' όλη την πόλη — ξέραγες πως όταν πήγαινες εκεί δεν έπαιρνες όλες τις βολές, έπαιρνες όμως αυτές που χρειαζόταν ο αγώνας. τώρα;;; τώρα η ομάδα σαν νάταν σ' ένα ξενοδοχείο όπου έχει κλείσει όλες τις πόρτες λόγω πυρκαγιάς και περιμένει τον οργανισμό να βρει ένα παράθυρο ανοιχτό — κι ύστερα εκπλήρωση όταν αυτός δεν βγαίνει έξω;;; και οι ασίστ;;; πέντε ασίστ;;; ναι, πέντε ασίστ είναι πολλά όταν η μπάλα γυρνά σα ζαλισμένη σβούρα πάνω από τους σέντερ επειδή κανείς δεν ξέρει πως να την χειριστεί σωστά;;; εκείνες τις βραδιές έβλεπες άλλους τρεις οργανισμούς σ' άλλες ομάδες ν' ανοίγουν τους αντίπαλους σα βιβλίο επειδή είχαν ελευθερία — ο Tyrese εκεί;;; εκεί ήταν σα να του είχαν βάλει χειροπέδες σ' έναν αγώνα όπου όλοι γύρω του είχαν ανοιχτές φυλακές;;; και τώρα αυτοί αυτοί εδώ μου λέγανε πως "όταν ο Miller ήταν εκεί οι Πέισερς έκαναν όλα αυτά που θέλουν οι οργανισμοί;;; τότε;;; τότε οι Πέισερς είχαν ένα σύστημα σα εκείνο της Μπαρτσελόνα στο ποδόσφαιρο — ντρίμπλα εδώ, πάσα εκεί, σουτ σαν πολυβόλο. τώρα;;; τώρα έχουμε ένα σύστημα σα εκείνο ενός ανθρώπου που ψάχνει το κινητό του ενώ έχει την πρίζα μπροστά στα μάτια του. τότε εγώ εκείνα τα χρόνια στον αγώνα της πανεπιστημιούπολης είχα δει τον Miller να πάρει δεκαπέντε βολές στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή η ομάδα είχε εμπιστοσύνη σ' εκείνον σα νάταν ο αρχηγός μιας φυλής — τώρα;;; τώρα έχουμε τρεις βολές επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να τις μοιράσει σωστά. και μετά βγάζουμε συμπεράσματα;;; λοιπόν εμένα εκείνες τις νύχτες μου έκανε εντύπωση πως ο Tyrese εκείνος εκείνος εκείνος έκανε περισσότερες πάσες παρά προσπάθειες επειδή γύρω του είχε έναν αμυντικό τοίχο σφιχτό σαν εκείνον των αρχαίων Αθηνών — σαν να ήταν σ' ένα παιχνίδι δρόμου όπου όλοι είχαν κλειδώσει τις πόρτες των σπιτιών τους. εγώ εκείνες τις εμφανίσεις του τις θυμάμαι σα ν' αναβιώνω μία ταινία τρόμου — σβηστή εικόνα, ξανάκανε fall-off πάνω του, ξανά η μπάλα γυρνά σα φάντασμα ανάμεσα στους σέντερ. τρεις βολές;;; τρεις βολές σ' εκείνο το χάος;;; σοβαρά τώρα;;; και μετά λέμε πως πρέπει να έχει περισσότερη εμπιστοσύνη;;; εμπιστοσύνη;;; εμπιστοσύνη έχουν εκείνες τις ομάδες που ξέρουν πως όταν δίνεις τον οργανισμό στον οργανισμό σου αυτός γίνεται σιδεροδρομική γραμμή προς το καλάθι. εδώ;;; εδώ ο οργανισμός είναι σα σπίτι που ενώ έχει την πόρτα ανοιχτή ο ίδιος δεν μπορεί να περάσει επειδή κάποιος του έχει βάλει σωλήνα νερού μπροστά;;; και τέλος — τι άλλο να πω;;; πριν τρεις βδομάδες έκανα μία βόλτα στο λιμάνι της Πάτρας εκεί όπου εκείνες τις νύχτες ο άνεμος είναι σκληρός σα εκείνος των αντιπάλων στους τρεις αυτούς αγώνες. εκεί είδα μία γριά γυναίκα να προσπαθεί να δέσει ένα πανί σ' έναν ιστό — προσπαθούσε πολύ, αλλά το πανί ήταν σφιχτό σα τον οργανισμό της ομάδας μας εκείνες τις βραδιές. εκείνη έκανε τρία λάθη στην προσπάθεια της κι εγώ είπα "μακάρι να είχε δέκα προσπάθειες ώστε να καταλάβω τι έκανε εκείνο το πανί εκείνον τον καιρό". ακριβώς έτσι είναι και ο Tyrese εκείνες τις νύχτες.

Ρε μαλάκα, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Ινδιάναpolis τον Φεβρουάριο όταν πήγα εκεί με τους φίλους από την γειτονιά. Πήγαμε στις κερκίδες πάνω από τον πάγκο των Πέισερς κι είδαμε το νούμερο #0 πάνω στο στήθος του Haliburton σα να είχε ξεμείνει εκεί μόνος του μέσα στο χάος. Στο τελευταίο δεκάλεπτο η ομάδα είχε τρεις επιθέσεις συνολικά — τρεις φορές η ίδια ιστορία: η μπάλα του έρχεται σα μπάλα πινγκ-πονγκ που δεν ξέρει που να πέσει, εκείνος κοιτάζει γύρω σα να ψάχνει την εξόδο ενός γηπέδου που είχε κλειδώσει όλες τις πόρτες λόγω κάποιας φήμης περί πυρκαγιάς. Κι εμείς εκεί στις κερκίδες περιμέναμε σα να δείτε κανέναν να ανάβει έναν αγώνα μπαρούτι από μόνος του — αμίλητοι, σα νάταν τελετουργικό να μην κινηθείς τόσοι όσοι εκείνες τις νύχτες. Μετά τον αγώνα κατέβηκα στο πάγκο κι εκείνος στεκόταν εκεί σα νάταν ένας ξένος που περίμενε να του πουν "καλά έκανε ο οργανισμός που κουβαλάς". Του είπα μια κουβέντα — "θα ξανάγινε;" Και εκείνος έκανε ένα νεύμα σα νάταν αρκετά για όλη την ομάδα εκείνες τις βραδιές. Κι όμως αυτοί εδώ λένε πως "είναι οργανισμός". Τρεις βολές στα τελευταία δέκα λεπτά; Μα εγώ όταν βλέπω ένα παιδί να στέκεται εκεί σα νάταν τυφλό στον ήλιο, ξέρω πως δεν φταίει εκείνο — φταίνε όσοι του έκλεισαν το στόμα όσοι του έκλεισαν τα μάτια όσοι του είπαν πως η μπάλα είναι εκείνη που πρέπει να κάνει όλα τα βήματα.

Ρε φίλοι μου στις Πέισερς, όταν πρωτοδιάβασα εκείνο το νούμερο τρία στις βολές στα τελευταία δέκα λεπτά, έβαλα για τα καλά το κινητό μου στο τραπέζι σαν νάταν βιβλίο επικίνδυνο — και άνοιξα το mouthpiece των εποχών μου εκεί στη φοιτητική τάξη του Δημοκρίτειου. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2003 όταν ο Miller έπαιρνε δεκαπέντε βολές σ' εκείνο το παιχνίδι στο γήπεδο της πανεπιστημιούπολης επειδή η ομάδα είχε αποφασίσει πως εκείνος ήταν ο αχυράνθρωπος; Τότε όλοι εμείς στους γύρους του αγώνα τον στήριζαν σα να ήταν ο ίδιος ο αγωνιστής εκείνος που κουβαλούσε το ψωμί της οικογένειας στην πλάτη του. Τώρα όμως βλέπουμε μία αλλαγή όχι σ' εκείνον εκείνον, αλλά σ' αυτό εκείνο που τον περιβάλλει. Στις τρεις αυτές αγώνες η ομάδα έκανε δεκατρία λεπτά επίθεση συνολικά — δεκατρία λεπτά μέσα σ' έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι είχαν μετατρέψει τους Πέισερς σε κάποιον οργανισμό που ζητάει ελεημοσύνη στον πάγκο επειδή ξέχασε πώς να κάνει even set. Κοιτάξτε τους αριθμούς που έχουν κουνήσει εδώ όσοι μίλησαν πριν: δεκαπέντε βολές λιγότερες από το μέσο όρο της χρονιάς εκείνες τις τρεις νύχτες. Μα σ' εκείνα τα δεκατρία λεπτά επίθεσης, η ομάδα είχε τρεις επιθέσεις συνολικά — τρεις φορές η ίδια ιστορία σα σινεμά που την ξέρεις από την πρώτη φορά. Και βάζω εδώ ένα νούμερο που δεν έχει πέσει στα χέρια σας ακόμη: την περασμένη Κυριακή, ενώ πήγαινα στον αγώνα των Πέισερς εκείνου εκείνου όπου βγήκαν οι οργανισμοί μετά από τρεις βολές, συνάντησα τον Haliburton στα αποδυτήρια να κάνει επαναλήψεις σουτ μόνος του σα νάταν ένας αθλητής που προσπαθεί να βρει την παλιά του φόρμα μέσα στη βροχή. Του ρώτησα "τι σχέδιο έχεις εκεί;". Και εκείνος, ενώ έπαιζε με το νήμα των κορδονιών του, μου είπε κάτι τόσο απλό που με έκανε να γελάσω πρώτα και να σκεφτώ μετά: "Ρε, όταν η μπάλα σου γίνεται σαν εκείνο το κινητό σου όταν ξεμείνει από μπαταρία — σβήνει όλες οι επιλογές εκτός από μία, τότε ακόμα κι εγώ ξεχνάω πώς λέγεται το σουτ." Αυτό είναι το κλειδί εδώ: στις τρεις αυτές εμφανίσεις οι Πέισερς έγιναν μία ομάδα σα εκείνη τη βραδιά που κάποιος σου σβήνει το ρεύμα στο σπίτι σου κι εσύ προσπαθείς να φτιάξεις κάτι να φας με ό,τι απέμεινε στο ψυγείο. Ο Tyrese εκείνες τις στιγμές ήταν σα εκείνος ο τύπος που ξέρει πού είναι η έξοδος ασφαλείας μα δεν μπορεί να την βρει επειδή όλα τα δωμάτια είναι σκοτεινά. Στις τρεις αυτές βραδιές έκανε τρεις βολές σ' εκείνο το χάος — μα σκεφτείτε πως ακόμη κι εκείνος εκείνος, όταν δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα, γίνεται σα εκείνος ο οργανισμός που προσπαθεί να βρει νερό μέσα στη ζάχαρη. Και βέβαια υπάρχουν εκείνοι εδώ που λένε πως πρέπει να δώσουμε χρόνο — αλλά πόσο χρόνο; Όταν κάποιος σου λέει πως πρέπει να είσαι υπομονετικός επειδή η ομάδα χρειάζεται ανάπτυξη, τότε μην ξεχνάς πως η υπομονή αυτή είναι σα εκείνον τον φίλο σου που σου υπόσχεται πως αύριο θα σου δώσει τα εισιτήρια για το πρωτάθλημα ενώ εκείνος εκείνες τις τρεις νύχτες κάνει fall-off σ' όλες τις πόρτες της πόλης. Ο οργανισμός εκείνος εκείνος εκείνος είναι σα εκείνον τον οργανισμό που ξέρει πως μπορεί να τρέξει εκατόν ογδόντα χιλιόμετρα μα του έχουν βάλει χειροπέδες επειδή εκείνος εκείνος δεν ξέρει πως να ανοίξει τις πόρτες. Στις τρεις αυτές αγώνες είδα ομάδες σαν την Γκρίζλιους, τον Sabonis εκείνον εκείνον να ανοίγουν τους αντιπάλους σα βιβλίο επειδή είχαν χώρο — ο Tyrese εκείνες τις νύχτες; Αναγκασμένος σα εκείνον τον οργανισμό που περιμένει την επόμενη βροχή επειδή ξέχασε πως υπάρχει ήλιος. Μέχρι εκεί — κι αυτό είναι το σημαντικότερο: η ιστορία των τριών αυτών αγώνων δεν είναι ιστορία ενός οργανισμού που χρειάζεται περισσότερο χρόνο. Είναι ιστορία μίας ομάδας που έχει ξεχάσει πως ο οργανισμός της χρειάζεται χώρο σαν εκείνον του νερού όταν βράζει. Στις τρεις αυτές εμφανίσεις η ομάδα έγινε σα εκείνο το πλοίο που ενώ μπορεί να διασχίσει τον ωκεανό, τελικά στέκεται στη μέση επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να ανοίξει τις βαλβίδες του κινητήρα. Κι εμείς εδώ πρέπει να σταματήσουμε να ρωτάμε "γιατί δεν κάνει περισσότερες βολές;" επειδή εκείνες τις νύχτες δεν ήταν θέμα ικανότητας. Ήταν θέμα ύπαρξης — σαν εκείνον τον οργανισμό που ξέρει πως μπορεί να οδηγήσει την ομάδα στη νίκη αλλιώς βγάζουμε τον οργανισμό εκείνον από το γήπεδο σα νάταν σακούλα σκουπίδια.