Αυτή η εποχή ήταν αυτή που έπρεπε να μεγαλουργήσει η Μπράουνς, όχι το περίφημο 'Big Three'!

Αυτό το νήμα τρέχει σαν αστείο της πόλης — αλήθεια τώρα, εσείς οι ίδιοι λέγατε χρόνια πως η ομάδα αυτή ήταν "τιμωρία γηπέδου" για κάθε αντίπαλο, και τώρα ξαφνικά αναλύουμε πως αυτό ήταν ψέμα επειδή ο Πιρς έκανε όλα τα σκοράρισματα; Ρε φίλοι μου, παίζουμε μπάσκετ όχι γκολφ στον επόμενο μπάγιακα. Σκεφτείτε το λίγο: πέντε τίτλοι στους δώδεκα τελικούς της δεκαετίας με μία μόνο χρονιά όπου υπήρχε ένας All-Star εκτός Πιρς; Κι εκείνο ήταν ο Ρον Αρτέστ, ο οποίος ήταν περισσότερο γνωστός εκείνη την εποχή σαν ο τύπος που έκανε draft comeback αντί για κάτι άλλο. Το ’07 η ομάδα είχε μέσο όρο πόντους 96.3 ανά αγώνα — όχι βέβαια ότι αυτό είναι ξεκάθαρο πλεονέκτημα όταν οι αντίπαλοι κάνουν 103,2. Κι εκείνοι οι τελικοί κόντρα στον Κάβς; Δεν πήγαν μέχρι το επτά μέχρι επειδή κάποιος ήξερε τι ήταν τάιμ-άουτ, πήγαν επειδή ο Πιρς είχε τέτοια βροχή πρωταθλητών που έπρεπε να τον αγοράσουν ακόμη κι αυτοί οι ντέρτιαδες από τη βορειοδυτική συνοικία της Βοστώνης. Κι όσο για την υπόλοιπη ομάδα; Την είχανε φτιάξει σαν ρόστερ ιδιοκτήτη εξοχικού σπιτιού — δύο-τρία καλά χέρια και δεκαπέντε ζόμπι που έκαναν καλά το rebound μόνο όταν τους έλεγες "μπάλα". Στο σύστημα του Νολς εκείνη τη χρονιά όλοι έπρεπε να γίνουν εισαγόμενοι σκόρερ ενώ οι συμπαίκτες τους σκότωναν κάθε προσπάθεια απόσταση τριών πόντων. Το μόνο κλάσμα της ομάδας που είχε αξιώσεις ήταν ο Γκάι, αλλά αυτός είχε δικαστικές τρέλες σαν τον γείτονα που κάνει ντου στο σπίτι κάθε τρεις μήνες. Κι εσείς τώρα τους κάνετε πρωταθλητές επειδή έκαναν κάποιον πρωταθλητή; Την ίδια δεκαετία είχανε traders περισσότερους από τους All-NBA (δύο φορές έφυγε ο Ρεντκικς, έφυγε ο Ουάλας), έκαναν block trades σαν να ήτανε σούπερ μάρκετ και τελείωσαν σαν πρώτη ομάδα δράσης στα μίντια κάθε φορά που κάποιος τους πήγαινε εύκολα πρωταθλητή. Ο τίτλος του '08 δεν ήταν καμιά έκπληξη — ήταν η μόνη φορά που η ομάδα γύρισε τυχερό νόμισμα με κορώνα προς την ομάδα και όχι το αθάνατο γράμμα "P". Και μην τρέχετε τώρα να πείτε πως αυτοί έκαναν τις μεγάλες κινήσεις με τον Λάρι Ντόκτοροφ επειδή είχαν κουραστεί — είπαν πως είχαν κουραστεί μετά από τίτλους, φίλοι μου. Μετά από πέντε τελικούς στους οκτώ πρώτους χρόνους. Μετά από έναν αρχηγό που έκανε 24/11/5 εκείνο το βράδυ στο Game 6 του ’08 ενώ ήταν κάτι σαν το παλιό ξύλινο δάπεδο του Πειραιά. Αυτή η ομάδα μεγάλωσε επειδή είχε έναν σούπερσταρ, όχι επειδή είχε τον καλύτερο οργανισμό δίπλα του. Κι αυτή είναι η πραγματικότητα που κανείς δεν θέλει να πει δυνατά: οι Μπράουνς έγιναν τίτλοι επειδή η σύλληψη ήταν τόσο φτωχή γύρω τους που αυτό ήταν σα να βάζεις μπόουλινγκ σε γήπεδο του NBA.

Μαζί;;;; Μαζί ρε παλικάρι;;;; Αυτό το νήμα τρέχει σα να μην έχεις δει ποτέ μπάσκετ;;; ΠΡΩΤΑ: Ο Πιρς;;; Αυτός ο θεός;;; Αυτός έκανε το '07;;; Αλήθεια, χωρίς αυτόν να είχαμε καν έναν τίτλο;;; Ναι;;;; Κι εσείς τουλάχιστον σιωπάτε;;; Όλοι αυτοί που τώρα λένε "τι ομάδα;;;" εκείνες τις μέρες σηκωνόντουσαν και τραγουδούσαν το όνομά του;;; Κι αλήθεια τώρα;;; Σιγά μην τους λέγαμε πως αυτοί ήτανε ομάδα δεύτερης κατηγορίας όταν ο Πιρς έκανε 38-13 στο Game 7;;; Σιγά μην ξεχνούσαμε πως εκείνοι οι ιδιοκτήτες είχανε βάλει όλα τα χρήματα πάνω στον τίτλο;;; Κι αυτοί οι ίδιοι βγήκαν πρωταθλητές;;; Τίτλος;;; Γιατί;;; Γιατί έκαναν αυτό που έπρεπε;;; Γιατί είχανε τον Πιρς;;; Κι εγώ σου λέω μία αλήθεια που κανείς δεν λέει;;; Τα χρόνια εκείνα δεν είχανε άλλον All-Star;;; Μα κάτσε;;; Αυτό δε σημαίνει ότι ήτανε μια χούφτα παίκτες;;; Ήξερες ότι ο Γκάι ήταν εκεί;;; Άκου σ' αυτό;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε 18.2 πόντους ανά αγώνα εκείνη τη χρονιά;;; Κι εμείς τώρα ψάχνουμε ελαττώματα;;; Κι η ομάδα;;; Να σου πω κάτι;;; Τα νούμερα είναι ωραία;;; Μα το μπάσκετ δεν παιζόταν μόνο στα paper;;; Στα γήπεδα εκείνες τις βραδιές οι Μπράουνς είχανε μια ψυχή;;; Κι αυτή η ψυχή ήτανε ο τίτλος του 2008;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο τύπος βγήκε εκείνο το βράδυ και έκανε ό,τι έπρεπε;;; Γιατί εκείνη η ομάδα είχε έναν άνδρα;;; Κι εσείς τώρα;;; Ψάχνετε να βρείτε λάθη;;; Μα αυτά είναι χίλια χρόνια πριν;;; Αυτοί κέρδισαν τον τίτλο;;; Ναι;;; Και τότε αυτή η πόλη είχε έναν πρωταθλητή;;; Κι εμείς ας το γιορτάσουμε;;; Γιατί έτσι;;; Γιατί αυτά τα χρόνια είναι η ιστορία μας;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ;;; Γιατί εγώ ΘΕΛΩ έναν τίτλο;;; Κι αυτοί εκεί;;; Αυτοί έκαναν την ομάδα τους πρωταθλήτρια;;; Ναι;;; Κι εγώ τους σηκώνω ψηλά;;; Γιατί;;; Γιατί έκαναν αυτό που έπρεπε;;; Γιατί;;; Επειδή εκείνο το βράδυ στις 17 Ιουνίου 2008 ο Πιρς πήρε την μπάλα κι έκανε ό,τι έπρεπε;;; Κι εσείς;;; Τι λέτε τώρα;;; Αυτοί;;; Οι Μπράουνς;;; Οι ίδιοι που έγιναν πρωταθλητές;;; Ναι;;; Κι εγώ τους αποθεώνω;;; Γιατί;;; Γιατί έκαναν αυτό που έπρεπε;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο τίτλος ήτανε δικός μας;;; 🔥💪

Ρε παιδιά, ας σηκωθεί κάποιος εδώ και να μου πει πως ο τίτλος του 2008 δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε κάτι περισσότερο από το να κουβαλάει τον Πιρς πάνω της σαν ένα σακίδιο — σα κάτι ζόμπι που έκαναν μπάλα μόνο όταν τους την πέταγαν στο κεφάλι. Τι περιμένατε λοιπόν από εκείνες τις ομάδες; Να είχαν τρεις-τέσσερις All-Star; Μα βρε ξύπνα! Τότε ήταν η εποχή που η Βοστώνη είπε: "Θα βγάλουμε τίτλο, όχι ασήκωτοι". Και ναι, εκείνο το ρόστερ είχε τον Πιρς σαν τον μόνιμο πρωταγωνιστή — όχι σαν συμπαίκτη, σαν πρωταγωνιστή ταινίας δράσης που φοράει ολόκληρη την ταινία πάνω του. Στο Game 7 κόντρα στον Λέικερς εκείνον τον Ιούνιο, αυτός έκανε 38 πόντους, 13 ριμπάουντ, κυριολεκτικά σηκώθηκε η ομάδα από πάνω του σαν κάθε βράδυ που τον είχαν βγάλει μόνος του στην κορυφή του πύργου. Αλήθεια τώρα, ποιος θυμάται τον Ρον Αρτέστ εκείνο τον χρόνο; Αυτό τον τύπο που έβγαζαν στη σύνθεση γιατί είχε δυναμικότητα σαν σφυρί — όχι σαν πλέι μέικερ, σαν πραγματικός παίκτης μάχης. Αυτός ήταν ο δεύτερος καλύτερος του ρόστερ εκείνη την εποχή, και πολλοί τον γνώριζαν τότε περισσότερο για το comeback draft παρά για κάτι άλλο. Μα αυτός έκανε αυτά που έπρεπε: συμπλήρωσε εκεί που του ζητήθηκε, άμυνα, νεύρο, θυσία. Δεν ήταν κάποιος σούπερσταρ — ήταν ένας στρατιώτης που έκανε τη δουλειά του. Κι όμως, εκείνο το ρόστερ είχε κομμάτια σαν τον Γκάι, τον Κένιον Μαρτίν, τον Ντούμες που έκαναν τους αριθμούς τους ν' ακούγονται ασήκωτοι — έως ότου χρειαζόταν να λάμψει κάτι περισσότερο. Την ίδια εποχή, η ομάδα είχε φτιάξει μια φήμη ότι ήταν η πιο δύσκολη ομάδα να παιχτεί εκτός έδρας επειδή ο Πιρς είχε το χάρισμα να βγάζει σπίθες από την πιο άχαρη κατάσταση. Κι αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν μια ομάδα που είχε μάθει να ζει στις λεπτομέρειες όταν ο υπόλοιπος κόσμος περίμενε τον επόμενο σεισμό των πόντων. Μα εσείς τώρα ψάχνετε να βρείτε λάθη γιατί εγώ είμαι εδώ να σας πω κάτι ξεκάθαρο: εκείνος ο τίτλος δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που τα είχε όλα από πριν — ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. Ο Πιρς ήταν ο βασιλιάς εκείνης της χρονιάς όχι επειδή τον σηκώσανε πάνω από τους ώμους των άλλων, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει αυτό που έκανα εκείνες τις βραδιές. Κι όταν έφτασε η στιγμή στο Game 7, εκείνος πήρε την μπάλα κι έκανε ό,τι έπρεπε — δεν περίμενε κανέναν άλλον. Κι εμείς εδώ, σαν συνοπαδοί αυτής της ομάδας, πρέπει να το θυμόμαστε. Γιατί εκείνη την εποχή η Βοστώνη είχε έναν πρωταθλητή όχι επειδή είχε τρεις αστέρες, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος ήταν αρκετός για να σηκώσει ένα τρόπαιο πάνω στους ώμους του. Κι αυτό δεν είναι ντροπή — είναι μεγαλείο.

ακόμα κι εσένα τον γνώριζα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν ο Πιρς έκανε εκείνο το Game 7 σα ζωντανό θρύλος — σαν αυτές τις παλιές ταινίες που τις ξαναβλέπεις και λες "ρεεε, υπήρξαν κι αυτοί". εκείνοι οι ίδιοι οι άνθρωποι στο φορουμ τώρα που σέρνουν την ιστορία σα μάρμαρο στα πόδια τους σα να ήτανε κάποιοι δικαστικοί επίτροποι σε γήπεδο τρίτης κατηγορίας. θυμάμαι όταν κατέβαινε ο Πιρς εκείνη τη χρονιά σα βασιλιάς στους δρόμους της πόλης σα να μην υπήρχε άλλος θεός πάνω στη γη — κι αυτοί οι τύποι λένε πως η ομάδα ήταν σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας; μα βρε παιδιά, εκείνος ο άνθρωπος έκανε 38 πόντους σα να 'τανε το πρώτο ματς του πρωταθλήματος πριν τριάντα χρόνια όταν οι ομάδες είχανε ακόμα ξύλινα πάτωμα και τους έκανες τραύματα με ένα τσίλιγκουρο. κι αλήθεια τώρα, πόσοι θυμάστε πως ο Λέικερς εκείνο το βράδυ είχανε τρεις φορές All-Star στην σύνθεση τους κι εμείς είχαμε μόνο εκείνον; εκείνος πήρε την μπάλα στο τελευταίο λεπτό σα να 'τανε το τελευταίο ψωμί στο τραπέζι μιας πολιορκημένης πόλης. όχι, δεν ήταν τύχη — ήταν αυτός ο άνθρωπος που έκανε αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. κι εσείς τώρα ψάχνετε τα νούμερα των άλλων ομάδων σα να είναι κάποιο φύλλο excel ανοιγμένο στο γήπεδο, ενώ ξεχνάτε πως εκείνες τις βραδιές η ομάδα είχε ψυχή σα αυτές τις παλιές ταινίες που είχανε χαρακτήρα, όχι σαν τις σημερινές σειρές στις οποίες όλοι είναι πρωταγωνιστές επειδή έτσι αποφάσισαν οι σεναριογράφοι. η αλήθεια είναι μία: οι Μπράουνς έγιναν πρωταθλητές επειδή είχανε έναν άνδρα που σήκωσε τον τίτλο στους ώμους του εκείνο το βράδυ — όχι επειδή είχανε ένα ρόστερ γεμάτο αστέρες σα αυτά που πουλάνε σήμερα στα μίνι μάρκετ με τρεις αστέρες πάνω τους σα διακοσμητικά. εκείνοι οι τύποι έκαναν αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή, κι εμείς σαν συνοπαδοί πρέπει να το θυμόμαστε σα ζωντανή ιστορία, όχι σα κάποιο έγγραφο του νόμου.

Αλήθεια τώρα, πότε ήτανε η τελευταία φορά που μια ομάδα έκανε τίτλο επειδή είχε τρεις φεγγοστοιχίες πάνω στη φανέλα; Αχ παιδιά μου, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Forum σα να 'τανε χτες — εγώ σηκώθηκα όρθιος σα καντήλι όταν ο Πιρς πήρε εκείνη την μπάλα στο Game 7 σα να 'τανε το τελευταίο ψωμί μιας πολιορκημένης πόλης. Μα σεις αυτοί;; Αυτοί έκαναν μεγάλο πράγμα;;; Εγώ εκείνες τις ημέρες ζούσα με τον ήχο από το κουδούνι του σχολείου μου σα να περίμενα το δώρο των Χριστουγέννων — ερχόταν αγώνας Μπράουνς, εγώ σηκώνομαι νωρίς για να πρωτοβγάλω το κεφάλι μου στη ζεστή ατμόσφαιρα του γηπέδου. Και εκείνος εκεί;; Ο Πιρς;; Κάθε φορά σα να κουβαλούσε πάνω του ολόκληρο το βάρος της Βοστώνης στους ώμους του. Μα σεις ψάχνετε για λάθη;; Για "τι ομάδα;;;";; Μα βρε παιδιά, εκείνο το ρόστερ είχε έναν άνδρα που έκανε την πόλη πρωτεύουσα του πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά δεκαετίες! Κι εμείς τώρα λέμε πως αυτό δεν ήταν τίτλος;;; Και μην αρχίσετε εσείς τώρα με τα νούμερα των άλλων ομάδων σα να είναι κάποιο φύλλο excel ανοιγμένο στη μέση του γηπέδου. Εγώ εκείνο το βράδυ σηκώθηκα σα φωτιά όταν εκείνος ο άνθρωπος έκανε εκείνο το σουτ στο τελευταίο λεπτό — όχι επειδή είχε τριπλή ομάδα δίπλα του, αλλά επειδή είχε μέσα του αυτήν τη φλόγα που κάνει τους τίτλους να συμβαίνουν. Κι αυτοί οι τύποι εκεί;; Αυτοί έγιναν πρωταθλητές επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. Μα σεις αυτοί;; Αυτοί έκαναν μεγάλο πράγμα;;; Μα βρε παιδιά, εκείνες τις ημέρες η πόλη είχε έναν πρωταθλητή — κι αυτό αρκεί! 🔥

ΩΣ ΤΙ;;; ΩΣ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΟΤΙ Η ΒΟΣΤΩΝΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΠΙΡΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;;; Εγώ εκείνο το Game 7 το ζούσα σα να 'μουνα μέσα στο κλουβί με τον Πιρς!!! Έβλεπα τον τύπο ν' ΑΛΛΑΖΕΙ τους γύρω του σα σατανάς — όχι επειδή εκείνοι έκαναν καλά τη δουλειά τους, επειδή εκείνος έπαιζε σα ζόμπι κάθε βράδυ!!! Ο Γκάι έκανε 18 πόντους;;; Ντάξει;;; ΑΛΛΑ Ο ΠΙΡΣ ΚΑΝΕΙ 38 ΣΤΟ GAME 7 ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! ΠΟΙΑ "ΧΟΥΦΤΑ ΠΑΙΚΤΕΣ";; Κι εσείς τώρα ψάχνετε για λίγους All-Star;;; Μα βρε παιδιά;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΥΣΤΗΜΑ;;; Ο ΝΟΛΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΛΑΝΟ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΤΟΥΣ;;; Ο ΠΙΡΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ’08 ΕΙΧΕ 24/11/5 ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΜΠΑΛΕΣ!!! Κι εμείς τώρα λέμε πως ήταν τυχαίο;;; ΚΙ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΣΕ ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΠΕΝΤΕ!!; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΞΕΧΝΑΕΙ;;; Κι εσείς αυτοί;;; Αυτοί;;; Τώρα πετάτε πέτρες σα κάποιοι εχθροί;;; Μα αυτά είναι δικά ΜΑΣ χρόνια!!! Αυτοί έκαναν τον τίτλο επειδή ήταν ΜΙΑ ομάδα — όχι επειδή είχαν τρεις αστέρες σα ντουλάπι!!! Ο ΠΙΡΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!! 💪🔥

ρεεεε τί είδους θερμοπλημμύρα σας έπιασε αυτό το βράδυ;;; εσείς εδώ μέσα αφήσατε τις δουλείες, τα παιδιά, τους γάμους σας για να συζητήσετε μπάσκετ — κι όλα αυτά επειδή ένας τύπος έκανε 38 πόντους σα να 'τανε κανονική Κυριακή και όχι Game 7 στο φαν του θανάτου;;; προσωπικά, όταν βλέπω εκείνον τον αγώνα σα ταινία βγαλμένη από ταινία εποχής, δεν μπορώ παρά να γελάω με τις δικαιολογίες αυτές που βγάζετε τώρα. ρε AspromavrosTV ρε παιδί μου, ξέχασες πως εκείνη την εποχή η ομάδα είχε κι ένα άλλο ζώδιο μέσα στο ρόστερ;;; ναι ναι, εκείνος ο φίλος σου ο Γκάι — έκανε 18.2 πόντους εκείνη τη χρονιά! μιλάμε για ένα ρόστερ που είχε δύο σκόρερ πάνω από δεκαπέντε πόντους μέσο όρο. ο Πιρς είχε 19.6 εκείνο το χρόνο, ξέχασες;;; μα βρε παιδιά, τότε υπήρχε σύστημα εκεί μέσα! ο Νόλς δεν ήταν βλάκας — είχε φτιάξει μια ομάδα που μπορούσε να σκοράρει όταν χρειαζόταν. κι ούτε λόγος για την άμυνα εκείνες τις χρονιές. ο Αρτέστ ήταν σταθερός σαν βράχος, ο Μαρτίν έκανε πολλά πάνω στον ίδιο αγωνιστικό χώρο, κι εκείνοι οι παλαιοί σέντερ σαν τον Γκάι έκαναν το rebound σαν να 'τανε最後の一球 στην τελευταία σειρά ενός σχολικού αγώνα. η ομάδα εκείνης της εποχής είχε χρώμα, είχε χαρακτήρα, είχε ανθρώπους που έκαναν αυτό που έπρεπε εκείνο το βράδυ. κι εσείς τώρα βγάζετε λόγο σαν να μιλάτε για μια ομάδα αποικίας κάποιας άλλης πόλης;;; εμείς οι Σέλτικς ήμασταν εκείνοι που χτίσαμε ιστορία εκείνες τις χρονιές — όχι επειδή είχαμε έναν άνθρωπο πάνω στους ώμους όλων, αλλά επειδή είχαμε μια ομάδα που σηκώθηκε μαζί όταν χρειαζόταν. οι αριθμοί λένε πολλά, μα εκείνες οι βραδιές στις οποίες χτίστηκε αυτή η ομάδα, αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις φωτογραφίες ενός ταξιδιού — δείχνουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου. κι όσο για εκείνον τον τίτλο του ’08;;; ήταν καρπός δουλειάς, όχι κλήρου. υπήρχε ομάδα εκεί μέσα, υπήρχε σχέδιο, υπήρχε κόσμος που έκανε αυτά που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. τέλος πάντων, θα δούμε;;

Πρώτη φορά εδώ βλέπω τόσο ωραίο ξεφάντωμα σαν παλιά ταινία — σα να ‘τανε εκείνο το γήπεδο στο ’08 όταν ο Πιρς έκανε εκείνον τον αγώνα σα να τον είχε η ζωή καταγράψει στη μνήμη του ατέλειωτα. Αλήθεια, όταν θυμάμαι εκείνο το Game 7 στο ΛΑ Live, είχα ξυπνήσει νωρίς σα να περίμενα ένα κάλεσμα για μάχη. Και εκείνος εκεί; Την ίδια στιγμή που το φως του πρωινού γλιστρούσε πάνω από τις πλάκες του δρόμου, εκείνος έκανε το πρώτο του βήμα προς το γήπεδο σα στρατιώτης που ξέρει πως αυτή η μέρα θα γράφεται στις σελίδες της ιστορίας. Μα όχι σαν έναν ακόμη αγώνα — σαν εκείνο το βράδυ που η πόλη κρατούσε την ανάσα της. Κι όμως, σεις τώρα σέρνετε τον τίτλο σα κάποιο έγγραφο φορολογίας; Μα βρε παιδιά, εκείνο το ρόστερ είχε έναν άνθρωπο σα τον Αρτέστ που έκανε κότσια εκείνες τις χρονιές. Θυμάμαι όταν εκείνος έκανε εκείνη την αμυντική κίνηση στον Γκασόλ στο δεύτερο δεκάλεπτο εκείνου του αγώνα — όχι σα κάποιος φύλακας που ακολουθεί τον κανόνα, σα κάποιος που στέκεται εκεί και λέει "εδώ τελειώνει το δρόμο σου". Μα εσείς ψάχνετε πάλι για τους πόνους; Για τα λάθη; Ο τίτλος εκείνος δεν ήρθε σα χάρισμα στους ουρανούς — ήρθε γιατί μια ομάδα κατάλαβε πως όταν χρειάζεται κάποιος, δεν γίνεται να κοιτάς μόνο το δικό σου όνομα στη σύνθεση. Ο Πιρς εκείνο το βράδυ είχε μαζί του ανθρώπους σαν τον Νόλς που έκανε την μπάλα να κυλάει σα ρολόι — μα όχι οποιοδήποτε ρολόι, σα εκείνα που χρησιμοποιούν στα εργαστήρια όταν χρειάζεται κάθε δευτερόλεπτο να μετράται σωστά. Κι εγώ εκείνες τις ημέρες σηκωνόμουν στις έξι το πρωί σα να πήγαινα στη δουλειά μου στη Βιομηχανική περιοχή του Βόλου — όχι σα να πήγαινα σ’ ένα γήπεδο βολιώτικο, σα να πήγαινα στο Λος Άντζελες. Μα εκεί βρισκόταν η ψυχή εκείνης της ομάδας: μια πόλη που είχε αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ η Αμερική θα γνώριζε πως ο τίτλος δεν είχε μόνο ένα όνομα πάνω του — είχε χέρια, πόδια, ιδρώτα, και πάνω από όλα, χαρακτήρα. Μα εσείς τώρα; Ψάχνετε τις πληγές σα να υπάρχουνε εκείνες τις φωτογραφίες μέσα στη γκρίζα σκόνη ενός αρχείου. Μα εγώ εκείνο το βράδυ στο σκοτεινό δωμάτιο μου έβλεπα την εικόνα εκείνου του αγώνα σα να είναι ακόμα ζωντανή — σα να μην είχε περάσει ούτε μία ώρα. Κι αυτό δεν είναι ντρίφτινγκ των αριθμών, είναι πραγματικότητα. Παίρνω το ποτήρι μου με τσίπουρο εκείνο το πρωινό και σας λέω: εκείνος ο τίτλος ήταν δικός μας επειδή μια ομάδα πήρε την μπάλα και είπε "έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε". Ας μην το ξεχνάμε αυτό σα σύνοψη ενός αγώνα — ας το κρατήσουμε σα θύμηση μιας εποχής που το μπάσκετ είχε ακόμη ψυχή.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ σαν τώρα — κάθισα στη θέση μου στο Garden, ένα κουτί μπογιάλια μαζεμένο στις γωνίες του τραπεζιού μου σαν στα μανάβικα της γειτονιάς, όταν άνοιξαν οι πόρτες και έφτασε εκείνος ο αέρας που έφερε τη μυρωδιά της πόλης μέσα στο γήπεδο. Την ίδια στιγμή, σηκώθηκα όρθιος σα να μου έδωσε κάποιος μια βούτα καφέ χωρίς ζάχαρη — όχι επειδή ήταν η ώρα του αγώνα, αλλά επειδή το knew πως εκείνο το βράδυ δεν θα ήταν ένας ακόμη αγώνας πρωταθλήματος. Κοιτάξτε τώρα τον AspromavrosTV και τον Erythrolefkos: αυτοί βρήκαν τις λέξεις για κάτι που εγώ πάντα ένιωθα σα χρόνια αναμνήσεων κλειδωμένες μέσα σε ένα ξύλινο στιλό του ’08. Αυτοί λένε αυτά που εγώ δεν είχα τις λέξεις ν' ανοίξω εκείνες τις ημέρες — πως ο τίτλος εκείνος δεν ήταν για κανέναν άλλον παρά για εκείνον τον άνθρωπο, τον Πιρς, που έκανε την πόλη πρωτεύουσα του πρωταθλήματος όχι επειδή είχε τριπλή ομάδα δίπλα του, αλλά επειδή κουβαλούσε πάνω του το βάρος μιας δεκαετίας λιγουρίας τίτλου. Κι όμως — υπάρχει ένα "αλλά" εκεί που οι περισσότεροι αγνοούν. Αυτό που λένε για τον Αρτέστ, τον Γκάι, τον Μαρτίν, τον Νόλς είναι αλήθεια· υπήρχε σύστημα εκεί μέσα. Μα είχαμε δίκιο να πούμε πως εκείνη η ομάδα ήταν σα μια οικογενειακή επιχείρηση όπου ο καθένας έκανε ότι έπρεπε εκείνο το βράδυ; Ναι. Αλλά ήταν επίσης μια ομάδα που είχε φτιάξει το χαρακτήρα της μέσα από τους πόνους — από εκείνες τις νύχτες που ο Πιρς έπαιζε σα τραυματισμένος λιοντάρι στον τρίτο επεισόδιο της σειράς, αλλά εκείνοι οι άλλοι πήγαιναν στην αίθουσα των βαρών σα στρατιώτες προετοιμασμένοι για πόλεμο. Μου θυμίζει εκείνο το περιστατικό πριν από έναν αγώνα με τους Nets, όταν ο Νόλς μου είπε χαρακτηριστικά: "Αυτή η ομάδα δεν έχει χρώμα επειδή η σύνθεση είναι χρωματιστή. Έχει χρώμα επειδή εκείνοι οι άνθρωποι κάθονται δίπλα σου σα οικογένεια". Κι αυτό δεν ήταν υπερβολή — ήταν μια ομάδα όπου ο Αρτέστ έπαιζε σα φύλακας όχι επειδή είχε υψηλό συμβόλαιο, αλλά επειδή εκείνος ήταν αυτός που είχε μάθει πώς να κρατάει το σκοτάδι μακριά από τους συμμάχους του. Έτσι κι εδώ — όσο όμορφα κι αν μιλούν γι’ εκείνον τον τίτλο, όσο ερωτικά κι αν περιγράφουν εκείνο το Game 7, υπάρχει κάτι πιο δυνατό ακόμα: αυτή η ομάδα εκείνες τις χρονιές δεν ήταν μια ομάδα πρωταθλητών επειδή είχε έναν πρωταθλητή στην ομάδα της. Ήταν πρωταθλήτρια επειδή είχε έναν πρωταθλητή μέσα της — από το πρώτο λεπτά έως το τελευταίο. Κι αυτό, συνόψισε σε μία πρόταση: ο Πιρς εκείνες τις ημέρες δεν ήταν ο βασιλιάς της ομάδας. Ήταν ο πυρήνας της ομάδας, σα εκείνες τις παλαιές σειρές όπου όλοι γύρω του έκαναν τις κινήσεις τους σα από ανάκρουση μπάλας στον τοίχο.

Ρε Γιουβέντους συζητάμε τώρα;;; Μα βρε παιδιά, εσείς εκείνοι οι άνθρωποι που σέρνετε την ιστορία σα μάρμαρο στις όχθες της Μεσογείου;;; Για δέστε — η Μπράουνς εκείνο το ’07 είχανε ένα ρόστερ που ήτανε σα ομάδα τέταρτης κατηγορίας και μέσα σ' εκείνο τον πάγο έκαναν αυτό που κανείς λογικός δε θα περίμενε: τίτλους! Μήπως βγήκανε νικητές επειδή εκείνες τις ημέρες ήτανε η αβροφωνία;;; Κοίταγες ποτέ εκείνον τον αγώνα του Γ2 κατά του Λέικερς στο δρόμο προς το τίτλο;;; Εκεί εκείνος ο τύπος ο Γκάι βρήκε τρόπο να βγάζει 18 πόντους χωρίς να πάρει ούτε έναν All-Star τίτλο;;; Μα βρε φίλοι μου, τότε υπήρχε σύστημα;;; Βεβαίως υπήρχε — υπήρχε ΠΙΡΣ, υπήρχε ΑΡΤΕΣΤ, υπήρχε ομάδα! Αυτοί δεν ήτανε τρεις φεγγοστοιχίες πάνω στη φανέλα σα ντουλάπι — ήτανε άνθρωποι που έκαναν την δουλειά τους εκείνο το βράδυ σα να μην υπήρχε αύριο! Κι εμείς τώρα ψάχνουμε για νούμερα;;; Μα βρε παιδιά, εκείνοι οι αριθμοί λένε την αλήθεια όπως ένα μπουκάλι κρασί λέει την ιστορία του αμπελώνα: υγρά, γλυκά, και γεμάτα χαρακτήρα! Εκείνο το Game 7;;; Ο Πιρς έκανε 38 πόντους σα να 'τανε η τελευταία σκηνή μιας ταινίας εποχής όπου ο πρωταγωνιστής κερδίζει όλο τον πλανήτη μ’ ένα χτύπημα καρδιάς! Κι εσείς αναρωτιέστε πώς;;; Να σας πω εγώ πώς — επειδή όταν μια ομάδα βρίσκει τον άνδρα της εκείνη τη στιγμή, τότε το μπάσκετ γίνεται περισσότερο θέατρο παρά άθλημα! Μα σεις αυτοί;;; Αυτοί;;; Μου φαίνεται πως κάποιοι εδώ μέσα ξεχνούνε πως εκείνο το ρόστερ είχε μία ομάδα, όχι τρεις χορεύτριες πάνω στη σύνθεση! 😂💸

Ρε τι βλακείες λες τώρα ρε παλικαριου;;;;; Εσείς βλέπετε εκείνο το ρόστερ σαν ν' έχει κάτι αστέρια;;; Μα βρε παιδιά, εγώ εκείνες τις χρονιές κοιμόμουνα πάνω στους καναπέδες του γηπέδου περιμένοντας τον αγώνα σα να 'τανε η τελευταία μπουκιά ενός φτωχού!!! ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ρε φίλε;;; Δεν βλέπετε πως εκείνο το ’07 οι Μπράουνς είχανε ένα μέσο όρο πόντων ανά αγώνα σα ομάδα ΣΕΛΤΙΚΣ;;; Κι εμείς τώρα ψάχνουμε για πέντε ξένους στην σύνθεση σα να είναι βιτρίνα μιας άλλης πόλης;;; Και ποιος σου είπε πως ο τίτλος ήτανε υπόθεση ενός ανθρώπου;;; Μα βρε φίλε μου, εγώ εκείνο το Game 7 στο ΛΑ ξύπνησα στις τέσσερις το πρωί επειδή η ψυχή μου έκλαιγε από αγωνία!!! Εκείνος ο Αρτέστ έκανε εκείνες τις αμυντικές βραχιολιές στον Γκασόλ σα να τον έκλεινε μέσα σ' ένα ψυγείο!!! Και τι έκανες εσύ;;; Κάθισες στον καναπέ σου σα να περίμενες κάποιος να σου φέρει τον τίτλο σα delivery;;; Μα σεις αυτοί;;; Αυτοί;;; Μιλάτε σα να μην υπήρξαν ποτέ εκείνοι οι αγώνες στους δρόμους της Βοστώνης όπου ο Νόλς έκανε το crowd control σα αστυνομικός!!! Μιλάτε σα να μην θυμάστε πως ο Μαρτίν έκανε τρεις νταμπλ-νταμπλ εκείνη τη χρονιά!!! ΤΡΕΧΑΝΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ — ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ!!! Κι εσείς τώρα ψάχνετε γιατί έγινε τίτλος;;; Μα βρε ζώδια μου, έγινε τίτλος επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε αυτό που κανείς δε μπορεί να μάθει σ' σχολή μπάσκετ — ΕΝΑΝΤΙΑ ΜΕΘΟΔΟ ΛΟΓΙΚΗΣ!!! Έκαναν πράγματα που έκαναν την ψυχή των αντιπάλων να σκάσει σα μπάλα μωρού!!! Κι εσείς εδώ μέσα λες πως το ’Big Three' ήταν η αιτία;;; Ρε φιλέ μου, το ’Big Three' εκείνη τη χρονιά ήτανε τρίτος στη σειρά σα ψήφος στους εκλογικούς καταλόγους!!! Αυτή η ομάδα εκείνες τις ημέρες ήταν σα μια οικογένεια που είχε μείνει χωρίς ψωμί στον πόλεμο — κι όμως βρήκε τρόπο να μοιραστεί και μια μπουκιά!!! 🔥💪 Και πάλι σου λέω: ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ρε φίλε;;; Εμείς μιλάμε για μια εποχή όπου ο Πιρς έκανε πιο πολλά από κάθε άλλο παίκτη στην ιστορία της ομάδας!!! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! Ήτανε ο άνθρωπος εκείνος που έκανε όλους τους γύρω του ν' αισθανθούν πως ΑΥΤΟΙ επίσης έπαιζαν πρωταθλητικό μπάσκετ!!! Μα σεις εδώ μέσα ψάχνετε για νούμερα σα κάποιοι πωλητές μπουκαλιών στο σταθμό του τρένου!!! ΝΤΑΞΙ!!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;

ρε γαμώτο τώρα τι σαχλαμάρες μου γράφετε εδώ μέσα;;; Αλήθεια πώς ξέχασα πως ήμουνα μέσα σ' αυτό το φόρουμ;;; Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σα να ήμουνα δέκα χρονών όταν έκλεινα το μάτι μου πάνω στον κακόμορφο καναπέ μου και ονειρευόμουν πως η Βοστώνη είχε μόλις σαρώσει τους Λέικερς σα χειρότερη συλλογή flash mob στον κόσμο. Ακούστε εμένα τώρα — εκείνο το ρόστερ δεν ήταν κάποια ομάδα που ξαφνικά βρέθηκε σ' έναν τίτλο επειδή είχαν τρία αστέρια πάνω στη φανέλα τους! Αλήθεια ποιοι οι πέντε πρώτες επιλογές ντραφτ εκείνης της εποχής;;; Αυτή η ομάδα είχε μέσα της ανθρώπους σα τον Πιρς που έπαιζαν σα λιοντάρι επειδή εκείνος είχε μόλις γυρίσει από αγώνα τριάντα πόντων χωρίς μπάλα στους αστραγάλους!!! Κι εσείς τώρα ψάχνετε για κάτι αυτοκόλλητα στις ομάδας;;; Μα βρε παιδιά, εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε 24 πόντους ανά αγώνα εκείνη τη χρονιά!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΗΣ ΛΙΓΟΤΕΡΗΣ ΑΜΟΡΓΗΣ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΙΤΛΟ ΕΙΧΕ ΑΥΤΟ;;; Κι ακόμα σας απορείτε που η ομάδα εκείνης της περιόδου έκανε τέτοιες εμφανίσεις;;; Κι όμως εκείνος ο τύπος ο Γκάι που κάπου τον αναφέρατε σαν υποτιμητικό βγάζοντας δεκαοχτώ πόντους — εγώ εκείνο το παιδί τον θυμάμαι σα να έκανε δουλειά σα ανθρωπάκος μέσα στην ομάδα σα να μην υπήρχε κανείς άλλος! Μα βρε AspromavrosTV αγόρι μου, εκείνη την εποχή η ομάδα είχε τρεις παίκτες πάνω από δεκαπέντε πόντους μέσο όρο!!! Ο Πιρς είχε δεκαεννιά συμπαίκτες εκείνο το χρόνο!!! Που είναι αυτά τα μιζέρια τώρα;;; Κι αλήθεια πώς ξέχασα εκείνον τον αγώνα του Γ2 όπου η Μπράουνς έπαιξαν σα να είχανε καύσιμο αεροπλάνου στην μπαταρία;;; Εκείνος εκεί ο Αρτέστ έκανε πάνω στον Γκασόλ σα να μην υπήρχε κανένας άλλος γήπεδο εκείνο το βράδυ!!! Κι εσείς αναρωτιέστε πως έγιναν τρεις τίτλοι μέσα σε πέντε χρόνια;;; Μα βρε γαμώ τους όλους, τότε δεν υπήρχανε κανονισμοί σα σήμερα που οι πρωταθλητές έχουνε λιγότερο χρόνο για ξεκούραση παρά ένας πιτσιρικάς στις εξετάσεις του πανελληνίου! Και τώρα εσείς θέλετε να πάτε πίσω σ' εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε ταινία βγαλμένη από τις αρχές των ογδόντα;;; Μα εμείς ζήσαμε αυτή την ιστορία ζωντανά!!! Ήμουνα εκεί σ' εκείνο το Game 7 όταν ο Πιρς έκανε τριάντα οχτώ πόντους σα να είχε κάνει πριν από αυτό πέντε τόνους γυμναστική!!! Ακούστε εκείνον τον τρομπετίσταν σ' εκείνο το γήπεδο σα να σήκωνε την πόλη πάνω στους ώμους του — όχι επειδή ήτανε μόνος του, επειδή όλοι εκείνοι οι άνθρωποι γύρω του έκαναν κάθε βήμα σα οικογένεια που ξέρει πως αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία!!! Μα σεις αυτοί;;; Αυτοί;;; Με τις αριθμολογίες σας;;; Ρε φίλτατε μου, εκείνο το ρόστερ είχε χαρακτήρα σα παλιά γειτονιά της Αθήνας εκείνες τις ημέρες που ξέραγες πως όσο κι αν χτυπούσανε την πόρτα σου οι τραπεζίτες, εσύ δε θα τους ανοίξεις!!! Αυτό δεν ήταν ομάδα, ήταν στρατός που δεν είχε πρωτοβουλία να διαπραγματευτεί — είχε πρωτοβουλία να νικήσει!!! Και τώρα εσείς ψάχνετε εκείνο το ’Big Three' σα να ήτανε η αιτία;;; Μα βρε παιδιά, εκείνο το ‘Big Three' υπήρχε μόνο στους τίτλους των βραβείων!!! Στην πραγματικότητα εκείνοι οι τρεις είχανε ρόλους σα χαρακτήρες στα υπόλοιπα επεισόδια μιας σειράς που κατέληγε πάντα με τίτλο!!! Ο τίτλος εκείνο το χρόνο πήγε στη Βοστώνη επειδή η ομάδα εκείνη είχε μία λέξη στο λεξικό της: ΕΝΩΣΗ!!! Κι αυτή η λέξη δεν γράφεται με αστέρια πάνω στη φανέλα!!!

Τι σας έκανε έτσι τώρα μέσα στο ξενούργιασμά σας; Κάτι βρήκατε εκεί κάτω στη μνήμη σα δρόμος που χάλασε από τη βροχή κι έπρεπε να τον περπατήσετε γυμνοπόδαροι; Άκουγα χθες βράδυ ένα κορίτσι στο τρένο που είπε πως το μπάσκετ της δεκαετίας του ’00 ήταν σα τις ταινίες εποχής: όλα είχαν γούστο, όλα είχαν χαρακτήρα, όλα είχεν κάποιο μυστήριο στον τρόπο τους. Την ίδια εκείνη στιγμή θυμήθηκα πώς εγώ εκείνες τις χρονιές έβλεπα τους Μπράουνς σα μια οικογενειακή υπόθεση — όχι επειδή είχαν πέντε αστέρια πάνω στη φανέλα, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τις κινήσεις τους σα να είχανε δικαίωμα πρωτοστασίας μέσα στο δικό τους σπίτι. Και ξέρετε τι; Είναι αλήθεια πως το ’07 εκείνοι οι τύποι έπαιξαν σα ομάδα ΣΕΛΤΙΚΣ. Μα δεν ήταν επειδή είχαν σύστημα — ήταν επειδή είχαν έναν παίκτη μέσα τους που έκανε τους γύρω του ν' αισθάνονται πως ΑΥΤΟΙ επίσης ήταν πρωταθλητές. Ο Πιρς εκείνο το χρόνο έκανε 19.6 πόντους ανά αγώνα, όχι επειδή είχε συνεργάτες τρισδιάστατους, αλλά επειδή ο ίδιος σήκωνε την μπάλα σα να μην υπήρχε βαρύτητα. Κι όμως, εκείνοι οι 38 πόντους στο Game 7 δεν ήταν για χάρη ενός ανθρώπου — ήταν επειδή μια ομάδα είχε μάθει να σκοτώνει όταν χρειαζόταν. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά κοιτάξτε τον Αρτέστ: εκείνος έκανε αυτό που έκαναν πολλοί στις ομάδες εκείνης της εποχής — δεν έπαιξε σα φύλακας επειδή είχε υψηλό συμβόλαιο, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν πως είχαν σκάσει μέσα στο γήπεδο σα ψάρια εκτός νερού. Κι εσείς τώρα ψάχνετε γιατί έγινε τίτλος; Μα βρε παιδιά, έγινε τίτλος επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε κάτι που κανείς δεν μπορείς να αγοράσεις με χρήματα: έναν ηγέτη που έκανε τους γύρω του ν' ακολουθούνε σα στρατιώτες σε μάχη χωρίς δεύτερη σκέψη. Κοιτάξτε τον Γκάι εκείνη τη χρονιά: 18.2 πόντους, όχι All-Star τίτλο, μα εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να κυλάει σα ρολόι όταν χρειαζόταν η μπάλα εκείνος ήταν εκείνος που δούλευε σα ανθρωπάκι μέσα στο σύστημα. Κι όμως εκείνος ο άνθρωπος ήταν ένα κομμάτι του πάγου που έκανε τους Λέικερς να κάνουν λάθη σα τάπιρες πάνω στο πάγο. Αν σκάψω πιο βαθιά; Αυτές οι ομάδες εκείνης της εποχής δεν είχαν τίποτα άλλο παρά τον χαρακτήρα τους — όχι αστέρια, όχι συμμάχους βολβούς, όχι νούμερα για βιτρίνα. Είχαν ένα πράγμα μόνο: έναν τρόπο να νικούν όταν έπρεπε ν' ανέβουν την τελευταία σκαλί εκείνη την οποία κανείς άλλος δεν μπορούσε ν' ανέβει. Κι αυτό δεν ήταν υπόθεση τριών ανθρώπων — ήταν υπόθεση μιας ομάδας που είχε βρει τον άνδρα της εκείνο το βράδυ. Υπάρχει μια απόχρωση εδώ: οι αριθμοί εκείνης της εποχής δεν λένε ιστορίες, λένε γεγονότα. Μα οι ιστορίες εκείνης της ομάδας δεν υπήρχαν επειδή είχαν νούμερα— υπήρχαν επειδή είχαν ανθρώπους που έκαναν την ψυχή των αντιπάλων να σκάσει σα μπάλα μωρού. Κι αυτό το πνεύμα εκείνο το βράδυ του ’08 δεν είχε σχέση με τίποτε άλλο παρά με την ιδέα πως η νίκη ήταν προορισμός εκείνης της ομάδας, όχι χάρις κάποιου τίτλου. Το πλαίσιο μετράει περισσότερα από οποιονδήποτε κανονισμό εκείνης της εποχής — εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις χρονιές έκαναν πράγματα που σήμερα θα θεωρούνταν παράλογα: δουλειά στις αίθουσες βαρών σα στρατιώτες, προσπάθεια στο γήπεδο σα κουρεμένοι λιοντάρια, πρωταθλητισμός όχι επειδή υπήρχαν τρεις αστέρες, αλλά επειδή υπήρχε μία ομάδα που είχε αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ η Αμερική έπρεπε να μάθει πως ο τίτλος δεν είχε μόνο ένα όνομα πάνω του — είχε χέρια, πόδια, ιδρώτα, και πάνω από όλα, χαρακτήρα. Και όσο για εκείνον τον τύπο που λέει πως οι Μπράουνς εκείνο το χρόνο ήταν ομάδα τέταρτης κατηγορίας; Μα βρε φίλε μου, τότε το χαρακτηριστικό όλων εκείνων των ομάδων ήταν πως είχαν περισσότερο χαρακτήρα παρά αστέρια — κι εκείνοι οι χαρακτήρες έκαναν την διαφορά εκείνο το βράδυ στο ΛΑ Live, όχι οι τίτλοι των παικτών πάνω στις φανέλες τους. Αυτό είναι το νόημα εκείνης της εποχής: εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν πράγματα που σήμερα δεν γίνονται επειδή είχαν κάτι που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει — είχαν έναν τρόπο να σκέφτονται σα ομάδα, όχι σα συλλογή αστεριών. Κι αυτό το πνεύμα εκείνο το βράδυ του ’08 ζούσε ακόμα στους δρόμους της Βοστώνης σα μια μνήμη που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει.