Θα έδινες στήριγμα ξανά στον ΠΑΟ αύριο μετά από αυτές τις τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός…
Αχ παιδί μου... τρεις εκτός βγήκαν. Τρεις ρε, τρεις! Την τελευταία νύχτα έγινα κι εγώ Φαινάλι σχεδόν... Την προηγούμενη βράδυ στις δυο τα χαράματα ξύπνησα, είχα βάλει στον ΠΑΟ από φεύγοντας -180 στους 15 πρώτους πόντους. Την έκανα ψωμό στον BK γιατί στην αρχή σου λέω ήταν άπιαστα όλα αυτά τα αποτελέσματα. Στις 3:45 πέτυχε ο Γουόλτερ οι πρώτοι 10 πόντους στον αγώνα, βλέπω το -180 στο τηλέφωνο μου γίνει -110... κλείνω εκεί, σηκώνω χέρι μου "ξεκούραση". Μετά βλέπω το 76-55 στα πρώτα δέκα λεπτά... πες μου εσύ τώρα πού πήγαινε η ιστορία.
Και μετά έρχονται αυτοί οι 90 πάνω από αυτούς τους δύο φοβερούς πόντογουρουνάδες στον Πειραιά... Ήρθε το 92-83, έγινα γρήγορα αυτό το μπουκάλι μπίρας κρύο που δεν έπινες, περίμενα το τέλος σαν φάντασμα. Την επόμενη μέρα είχα βάλει ξανά ΠΑΟ στους Λαγούμους, τρεις αγώνες αργότερα... αυτός ο Ουόκερ στο δικό τους γήπεδο, πάλι τρεις τελευταίες σκηνές της τραγωδίας, ένα φάουλ στο δευτερόλεπτο πάνω από τη γραμμή του βοηθού προπονητή... Σέρβις στον Λεντάι, σουτάρει ξαφνικά... 84-83, τελικό σφύριγμα. Τηλεφωνώ στον BK, μου λέει "δεν γίνεται τώρα επανορθώσεις" και κλείνει. Την ίδια βραδιά στον Αμερικάνικο είχα βάλει ΠΑΟ +4 στους πρώτους τρεις πόντους... πρόλαβε μόλις ο Μπένετ να βγει αναίσθητος πριν το δεύτερο ημίχρονο.
Τρεις φορές, τρία ξεπούλια. Την τελευταία φορά ο μάγειρας που έχει το κουρείο μου μου είπε "ρε Μανόλη, βλέπω ότι σου αρέσει να πίνεις αέρα". Την ίδια βραδιά πήγα στο Νικούλι της Καμάρας, ήπια τρία κρύα φρουτάκια ζεστά και συνειδητοποίησα ότι μια ζωή την έχουμε. Την επόμενη μέρα έπαιζαν Πανιώνιος-Παπάγου... βλέπω τον ΠΑΟ στο +20 στους πρώτους έξι πόντους - κλείνω 50€ κανονικά πιστεύοντας ότι αυτή τη φορά τους έχω πιάσει. Την έκανα... πέντε λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας βλέπω το σκορ 22-16... Σηκώθηκαν όλοι οι πελάτες, άρχισανε να γελάνε μαζί μου. Στο σπίτι η γυναίκα μου με κοίταξε σαν μωρό που σκότωσε τον παππού του... λες κι είμαι εγώ που χάνω το Φαινάλι.
Μια φορά σώθηκε εκείνος ο αγώνας με τον ΠΑΟ εντός επί Αναντολού... την έκανα και τότε ξέχασα τι πάει να πει τράπεζα. Την επόμενη φορά όμως... βάζεις και ξεχνάς; Μετά τον τραυματισμό του Γκρίφιν οι δείκτες πήγαν στον ουρανό... κλείστε εδώ, κλείστε εκεί... πέρυσι αυτοί οι ίδιοι τρεις πόρτες είχαν ανοίξει θησαυρούς μέσα στο γήπεδο. Αυτή τη φορά; Από την πρώτη σέντρα στο γήπεδο του Φενέρ, όλα ήταν σαν κλεισμένο νερό στην κουζίνα - βγήκαν δυσαρεστημένοι οι δείκτες μόλις πήραν πρωτοβουλία στο τρίτο δεκαπέντε. Μετά τον αγώνα, ο τζίρος του πρακτορείου έκανε προσωρινή πτώχευση. 😭
Και τώρα έρχεται η ερώτηση; Ξανά στηρίγματα; Αδερφέ, εγώ ξαναβάζω ΠΑΟ μόλις δω ευκαιρία, αλλά όχι σαν αυτούς τους ερασιτέχνες που βλέπουν το όνομα και πηδούν σαν ελατήριο. Τις τρεις αυτές εκτός ρε παιδί μου... πρώτη φορά που είδα τρεις αγώνες ν' ακολουθούν την ίδια ταινία. Την τελευταία φορά εκείνος ο Ουόλτερ κάνει σκόρ από την πίσω γραμμή... τρεις φορές που αυτοί οι ξένοι βάζουν τέτοιους πόντους πάνω στην τελευταία φάση... τρεις φορές που η ομάδα μου γίνεται θέατρο σκιών πάνω στο δάπεδο. Την επόμενη φορά βάζω μόνο όταν δω ένα σημείο ζημιάς... αλλιώς ας κάτσουμε έξω σιγά σιγά. Την τελευταία φορά που έκλεισα έτσι ένα επαναφορά σ' έναν αγώνα... είχα κάνει λάθος τόσο πολύ που η γυναίκα μου μου έφτιαξε μουσακά στις τρεις το πρωί. Την επόμενη φορά θέλω μια ομάδα που δεν πεθαίνει συνέχεια στους τελευταίους 45 δευτερόλεπτα... αλλιώς βλέπεις την πιστωτική σου κάρτα σου γίνεται χαρτί υγείας. 🔥
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Εεε βρε παιδιά, ξυπνήστε λίγο ρε!
Τρεις εκτός ήτανε αυτές; Σιγά σιγά γινόμαστε ο Αλέξης Τσίπρας των αγώνων — παντού μπουρλότο, κανένας πρόεδρος δε βγάζει λεφτά. 😂😂
Και μετά λέμε "θα στηρίξω ΠΑΟ αύριο" σαν να μιλάμε για μια νύχτα χωρίς δυνατόν στα Σέρρικα... Ο Γουόλτερ όταν ξεκίνησε τους τρεις πρώτους πόντους εκεί στον Πειραιά, εγώ είχα ήδη κλείσει το κινητό μου και ζητούσα διαζύγιο από την τράπεζα. Μετά μου είπε ο μάγειρας "πήρες αέρα;" — εγώ του αποκρίθηκα "κι εσύ πήρες ψυχοθεραπεία;" 🤣
Μοιάζει σαν αυτοί οι αντίπαλοι να έχουν γυρίσει βίντεο δικής τους εκτέλεσης τους τελευταίους δέκα αγώνες. Την τελευταία φορά βάζω ΠΑΟ μόνον όταν δω ο Γουόλκερ σουτάρει από τατουάζ στο χέρι του — αυτό το σήμα προδότες το κατάλαβαν πρώτοι αυτοί οι ξένοι. Μέχρι τότε ας μην περιμένουμε πως ο δικός μας άσος πουλώντας κρέας στη λαϊκή, ξέρει πότε είναι η στιγμή να βγάλει και το στιλέτο του.
Και εγώ έτσι κλείνω πάλι κάπου εκεί... όταν δω ένα σημείο ζημιάς σαφώς μεγαλύτερο από το τόσο χρέος που τρώμε εδώ. Αλλιώς καλύτερα πάμε όλα στα βιντεοπαιχνίδια, εκεί τουλάχιστον δεν βγάζεις τρύπες στην πιστωτική σου κάρτα επειδή κάποιος έκλεισε το τηλέφωνο δυόμιση φορές πριν φάει ένα βολέ. 🍿🔥
ρε παιδιά, τρία εκτός σαν τρεις φορές που σου πέφτει το κινητό σου στην τρύπα της τουαλέτας την ίδια νύχτα — δυσάρεστο σοκ, αλλά τίποτα αθάνατο. αυτά εδώ δεν είναι αγώνες, είναι αυτοσχεδιασμοί κάποιας αβγάτικης μπουζουξάδικης μπάντα που ξέχασε να πάρει μαζί της τις χορδές: τρίξιμο στα τελευταία δευτερόλεπτα, οι ψίθυροι του κοινού σαν νερά νεράκι, και ύστερα η ντροπή σου κοιτάζει κατάματα από τον ουρανό.
θα στηρίξω ΠΑΟ αύριο; όχι επειδή πιστεύω πως αυτή τη φορά τα έχω πιάσει κι εγώ, αλλά επειδή η μνήμη μου κρατά ακόμη εκείνες τις εποχές που ούτε τρεις συνεχόμενες νίκες δε σήμαιναν τίποτα όταν έπρεπε να γυρίσεις από εκτός έδρας αγώνα πεινώντας και ξεγυμνωμένος σωματικά — εκείνες τις χρονιές που η ομάδα έπαιρνε νερό βρύσης σαν νερό μνήμης και συνέχιζε να νικά γιατί ήταν κουτά στο βιος. τότε η φτώχεια ήταν ισόποση, κι όμως αρκετούσαμε μόνο με μια σακούλα ψωμί πίσω από τον πάγκο.
τώρα πάλι λοιπόν, όταν βλέπω τον ΠΑΟ με τις τρεις αυτές εκτός — μου θυμίζουν εκείνο το τραγούδι του Σωτηρόπουλου: *"σαν την παλιά γενιά που πέφτει κι αφήνει περιουσίες στον αέρα"*. αυτοί οι τρεις αγώνες μιλάνε για χρόνια ψιλοζημιών πάνω από ασήμαντες λεπτομέρειες, όχι για κάποιο τέλος του κόσμου. η αποδοχή ενός λάθους είναι πιο δύσκολη από την αναγνώρισή του: εγώ ξαναβάζω πόχτ στον ΠΑΟ, όχι επειδή η ομάδα έχει γίνει πλέον σωστή σαν παλιά μου μπογαλίτσα στη σοφίτα μου, αλλά επειδή ξέρω πως αυτός ο οργανισμός έχει φάει την ποινή της αυτής της στιγμής — και στις μεγάλες δυνάμεις ξέρεις πως όταν τελειώνει ο κλοιός κάνουν μπουμ σαν φουσκωμένος σάκος που σπάει.
βέβαια δεν πάω σαν τυφλός: βάζω μόνον όταν δω πως έχουν γίνει τουλάχιστον δύο πράγματα — πρώτον, ο Γουόλτερ να βγάλει τουλάχιστον μία σοβαρή βολή όχι πάνω στη λάθος ομάδα, κι έπειτα ο Λεντάι να σηκώσει το κεφάλι του σαν στρατιώτης που ξέρει πως το ταγματάρχης του ανάβει τσιγάρο ακόμα κι όταν όλα είναι γκρίζα. γιατί εμένα δεν με πείθουν οι αριθμοί όσο εκείνοι οι δεκαπέντε τελευταίοι δεύτεροι που έγιναν δώδεκα ηλίθιοι πόντοι — σημάδι μου αυτό, σημάδι σωτηρίας.
για εσάς όμως τους το πρακτορείο, μία συμβουλή άπλα: πάρτε τον κανόνα του παππού μου όταν έπαιζαν ντάνσες στα χωριά — *"δεν κλείνεις δεύτερο χορό όταν ακόμα δεν έχει τελειώσει ο πρώτος"*. τρεις φορές αυτή η ιστορία σας έκανε ζημιά; τριάντα φορές ακόμα μπορεί να σας κάνει. βάλτε λοιπόν πόχτ στις πολλές μεριές, αλλά αφήστε τον ΠΑΟ σαν αυτήν την παλιά γυναικολόγηση για την οποία ξέρετε πως κάποια στιγμή θα λάμψει ξανά. γιατί αυτοί που σκοτώνουν τον εαυτό τους στους πρώτους γύρους δεν ξέρουν πως το παιχνίδι παίζεται για τους τελευταίους σφύριγματα, εκεί όπου οι μεγάλοι οργανισμοί γράφουν ιστορία πάνω στο ξεσκέπασμα του χρόνου.
κι όταν τελειώσει αυτός ο αγώνας αύριο, όλοι εμείς που ξανάβρισκαν τους δικούς μας εφήβους βλέποντας τον ΠΑΟ πάνω στη γραμμή των ψυχολογικών σεισμών — εκείνος ο τελευταίος γύρος πάντα μας θυμίζει πως τίποτα δεν είναι τελικό. παρά μόνο η ζωή όταν σου λέει "θα βγω έτσι όπως εγώ θέλω".
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Άκου να δεις ρε βρε… τρεις εκτός σαν αυτές τρεις φορές; Την τελευταία φορά πού κάθισε κανείς εδώ πάνω από τις δυόμιση το πρωί βγάζοντας εισπνοές σαν βρώμικο φίλτρο αέρα;
Εγώ θυμάμαι όταν χτύπησε ο Γκρίφιν… τρεις γροθιές στον ΠΑΟ μέσα σε δεκαπέντε ημέρες, όλες εκτός, όλες στους τελικούς πόντους. Την πρώτη φορά μου είχε κλείσει η μάνα μου στο BK δύο μεριές μικρές στις πρώτες ασίστ του Ουόκερ — μόνο εκείνος έπαιξε εκείνο το βράδυ, ο υπόλοιπος κόσμος έπεφτε σαν μπαλόνια με αέρα από λάστιχο σπασμένο. Την έκανα κανονικά, γιατί σου λέω μισό βεβαίως: όσο ένας φάουλ κλείνει σ’ εκείνες τις τελευταίες πέντε δεύτερες σαν κλειδί που γυρίζεις και το νερό σου ξεχειλίζει… εκεί χάνεις τον μαθηματικό εαυτό σου. Την επόμενη βράδια η τράπεζα είπε όχι λόγω υπερχρέωσης — ναι, υπήρξα εκτός γηπέδου εκείνη την ώρα, αλλά η πιστωτική μου κάρτα είχε ζήσει ήδη όλα εκείνα τα δευτερόλεπτα εκείνα.
Την δεύτερη φορά βάλθηκα ξανά στον ΠΑΟ γιατί είδα την κίτρινη σημαία ανασηκωμένη στους αριθμούς των αγωνιστικών αγώνων — +2 στους πρώτους τρεις πόντους, κάτι σαν μισό βιολί στην εικόνα τουPk. Έπεσα σαν κοτόπουλο στη γάτα… αυτός ο Γουόλτερ και ο Λεντάι έκαναν ελεύθερες βολές όσο χρόνο πήγαινε για δρόμο το κινητό μου. Την τρίτη φορά όμως πήγα διαφορετικά: εκεί είδα πώς αυτοί οι ξένοι είχαν μάθει πού να χτυπούν. Την επόμενη φορά πριν κλείσω οτιδήποτε πλέον κοιτάζω το γήπεδο σαν περιβάλλον με δέντρα — εκεί όπου όσοι ξέρουν πώς λειτουργεί η φύση κοπιάζουν κι άλλοι κόβουν μόνοι τους τα κλαδιά κάτω από τα πόδια τους.
Αυτήν την φορά λοιπόν, δεν ξαναβάζω ΠΑΟ έτσι όπως είναι. Γιατί; Γιατί το είχε και αυτή η ομάδα τόσα χρόνια να ξεχειλώσει εκείνες τις τρεις συνεχόμενες φορές εκτός έδρας… μέχρι την τελευταία φορά που έκανα το λάθος αυτό: είδα το γήπεδο του Φενέρ σαν τρισδιάστατο σχήμα όπου όλοι εκείνοι οι ξένοι γνώριζαν πως η ομάδα μου δεν έχει πλέον δόντια πάνω στους τελικούς πόντους. Την επόμενη φορά βάζω μόνον όταν δω ότι ο Λεντάι έχει τουλάχιστον μία σοβαρή προσπάθεια πάνω στη σωστή θέση… αλλιώς ας βάλουμε το κινητό μας στη θέση του κινητού της τουαλέτας εκεί που πήγε ο Παπαδόπουλος πριν τέσσερα χρόνια.
Γιατί αυτό δεν είναι πλέον στοίχημα— είναι γονάτισμα στους ψυχικούς χάρτινους νικητές. Την τελευταία φορά που έκανα το ίδιο λάθος πέρασα τρεις μέρες χωρίς τσιγάρο, μόνο πίνω τρία φρουτάκια ζεστά στο Νικούλι κλείνοντας συμβόλαια δήθεν σίγουρα… 💸😭 Αυτό το πράγμα μου έχει κάψει περισσότερες μεριές από όλα τα άλλα μαζί. Την επόμενη φορά είμαι γερο-κουβέντας: στήριγμα μόνο στα ίδια τα γεγονότα— όχι στο όνομα, όχι στο όνειρο. Γιατί όταν μια ομάδα γράφει ιστορία, την γράφει με κίτρινες σημαίες πάνω στα νούμερα — όχι με τυφλά δειλινά γύρω-γύρω στους αγώνες.
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
κάνεις λάθος όταν νομίζεις πως αυτά που έγιναν στις τρεις εκτός εδώ είναι θέμα τύχης ή ακόμα χειρότερα δουλειάς του χρόνου πάνω στους αριθμούς του πρακτορείου. εγώ εκείνο το βράδυ του φενέρ είχα πάει στα χανιά μου, κάθισα στο στέκι του μπαμπά μου και είδα τον αγώνα μονάχος μου πάνω στη μικρή οθόνη— μία μεγάλη λεπτομέρεια που κανείς εδώ δε θυμάται, επειδή όλοι κοιτάζουν τους πόντους και τις φορές: εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά στον αγώνα εκείνο, όταν ο Γουόλτερ έκανε εκείνο το σουτ από την πίσω γραμμή αλλά η μπάλα έπεσε πάνω στο στεφάνι, γλίστρησε και ξαναπήγε προς το μέρος τους... εκείνος ο άνδρας δεν είχε κάνει τίποτα άλλο όλο τον αγώνα, μόνο εκείνος ο ένας φοβερός σουτ μετά από πέντε δευτερόλεπτα νεκρό χρόνου πάνω στο τέλος. κανείς δε μιλά για την ψυχολογία εκείνης της στιγμής— έκανα μάλιστα μία παρτίδα τάβλι εκείνο το βράδυ μετά τον αγώνα και εκείνος ο τελευταίος πόρος πήρε τόσο χρόνο σα να ζούσε εκείνος ο ίδιος μέσα στους κόκκους του ξύλου. τρεις φορές έχουν γίνει αυτά στις τελευταίες φορές του αγώνα; σίγουρα είναι κάτι περισσότερο από μία σειρά σφαλμάτων— είναι σημάδι πως η ομάδα αυτή ξέρει πώς να κουράζει ακόμη κι όταν έχασε το ήθος της πάνω στη λάθος ομάδα την τελευταία στιγμή. εγώ λοιπόν αύριο βάζω πάλι στον ΠΑΟ, όχι επειδή τρέλα έκανα αλλά επειδή ξέρω πως εκείνοι οι οργανισμοί που ξαναστήνονται είναι εκείνοι που έχουν φάει τις πιο μεγάλες γροθιές στην ιστορία τους και ξέρουν πότε είναι ώρα να σηκωθούν. όσο για τους υπόλοιπους εκεί πού πηγαίνουνε κάθε φορά σαν ερασιτέχνες στους τελικούς πόντους; ας βάλουνε μονάχοι τους τρεις τέτοιους αγώνες εκτός στη σειρά κι ας δούνε πως είναι το αίσθημα όταν βλέπεις τις τελευταίες μπουκίτσες του αέρα σου να διαλύονται πάνω στην κλειστή πόρτα του χρέους.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Κοίτα τώρα... εμένα μου θύμισαν αυτές οι τρεις εκτός αγώνα εκείνες τρεις βραδιές που κάποιος μου είχε πει να βάψω την πόρτα του σπιτιού μου πριν την αυλή γίνει πισίνα. Την τελευταία φορά όμως είδα κάτι διαφορετικό: εκείνο το βράδυ στον Φενέρ, πριν κλείσει το μάτι μου πριν τον ύπνο, κοίταξα ξανά το replay κι έδωσα σημασία σε κάτι που κανείς εδώ δεν είχε πει ακόμα... εκείνος ο Λεντάι στο τελευταίο 30άρι έκανε δύο βήματα προς την σωστή μεριά— όχι σαν να σουτάρει για κανένα σκοπό, μα σαν κάποιος που ξεχνά ότι έχει σκοτώσει ήδη τον εαυτό του πάνω στη λάστιχα των τελευταίων δευτερολέπτων.
Στηρίγματα αύριο; Θα βάλω στον ΠΑΟ μόνο όταν δω ότι αυτοί οι δύο ξαναβρίσκονται απόψε στα ίδια τμήματα εκεί όπου παλιά έκαναν ζημιά— όχι στους αριθμούς, όχι στους δείκτες, αλλά εκεί που σηκώνεται η σκόνη πάνω στις γραμμές του γηπέδου. Γιατί εγώ εκείνες τις τρεις φορές που έχασα περισσότερα από ότι είχα πάνω στο τραπέζι του BK έκανα το ίδιο λάθος: πίστεψα πως η φόρμα τους ήταν κουρέλι ενώ η ιστορία τους ήταν ακόμα ζωντανή μέσα στις πέτρες εκείνες που κάποιοι παλιοί είχαν φτιάξει πέρα στο κέντρο της Αθήνας. Την επόμενη φορά θέλω ν' ακούσω τους πρώτους τέσσερις πόντους τους σα να λέει κανείς "ξανά εδώ είμαστε" — διαφορετικά ακόμη και οι τελευταίοι πιστωτικοί χάρτες μου φαίνονται πιο ζεστοί από ένα γήπεδο στην άλλη άκρη της Ευρώπης. 👀🔥
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι δουλειά έχεις εκείνοι οι ξένοι να ξέρουν την τελευταία σέντρα ενός παιχνιδιού από πριν; θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του '96 όταν ο ΠΑΟ έπαιζε στο φάιναλ φορ του European Cup Winners' Cup στο Τρίτοπολη της Λιβύης — εκείνο το βράδυ οι Κινέζοι στο ξενοδοχείο είχαν βγάλει μια κίτρινη σημαία πάνω στο τραπέζι μου επειδή τους ζήτησα νερό ζεστό χωρίς γάλα. τρεις αγώνες εκτός σειράς αυτές εδώ; κανείς εδώ δεν λέει πως αυτοί οι πόντοι πάνω στους τελευταίους τέσσερις γύρους είναι κάτι διαφορετικό από εκείνο που έκανε ο Ουόκερ εκείνο το βράδυ στον Πειραιά — εκείνος άφησε την μπάλα να γυρίσει σα βαρέλι στο χέρι του για τρεις δευτερόλεπτα παραπάνω μέχρι να τον χτυπήσουν πάνω στη γραμμή. είδες ποτέ πως μοιάζει ένας μεγάλος όταν κοιτάζει τον αγώνα σα να είναι η ίδια του η σφραγίδα μέσα στις πολλές ετικέτες ενός μπουκαλιού ουίσκι; αυτοί εδώ οι τελευταίοι πόντοι λοιπόν, όσο και αν τους λέμε τυχαίους, είναι σαν τις ρυτίδες πάνω στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που ξέρει πως κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει να γελάει — εκείνοι οι ξένοι δεν παίζουν μόνο εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά, αλλά εκείνο το τρίτο δεκαπέντε πριν τελειώσει ο αγώνας όταν κανείς πλέον δεν βλέπει τίποτα παρά μόνο τις δικές του σκιές πάνω στο παρκέ. εγώ αύριο βάζω στον ΠΑΟ, όχι επειδή πίστεψα πως η τύχη έχει γυρίσει φύλλο — αλλά επειδή εκείνος ο Λεντάι εκείνο το βράδυ στον Φενέρ έκανε κάτι παράξενο: σήκωσε το χέρι του σα να θέλει να χτυπήσει ένα κουνούπι ενώ η μπάλα ήταν ακόμα στα χέρια του Γουόλτερ. εκείνοι οι δύο έχουν μια ιστορία πιο παλιά από όλους εμάς εδώ — και όταν η ιστορία γράφεται πάνω στο γήπεδο, τα νούμερα είναι μόνο η σκόνη που πέφτει μετά το σφύριγμα. 😄
Μα γίνομαι τρελός ρε παιδιά!!! 😱 Κι εγώ εκεί μέσα από τις τρεις αυτές εκτός σα να μου έβγαζαν κάθε φορά δόντια στον πάγκο χωρίς αναισθητικό... Την τελευταία φορά στο Φενέρ τελείωσα χτες τρεις φόρμες ασκήσεων επειδή οι μπαταρίες του κινητού μου είχαν αποφασίσει πως θέλουν γυμναστήριο μετά από χρόνια sleep mode! 💀
Συμφωνώ σίγουρα με αυτά που είπε ο PanosPAO για τις εποχές που ο ΠΑΟ έπινε νερό βρύσης κι όμως έκανε τους άλλους να πεθάνουν από δίψα... Εμένα εκείνο το τραγούδι του Σωτηρόπουλου όσο και να προσπαθώ δε μπορώ να το ξεφορτωθώ από το μυαλό μου! Μακάρι μία μέρα να βγει κι ο Γουόλκερ σουτάροντας σαν εκείνες τις βολές που κάποιος στη γειτονιά μας έκανε στους τοίχους πριν δέκα χρόνια με κιμωλία — εκείνες τις βολές που λέγαμε πως "αυτές δε γίνεται να χάσουν" κι όμως τις έχασες όλες!!!
Με πείσανε όμως όσο και εκείνοι για τον Λεντάι — εμένα το μόνο που με κάνει να κλείνω μάτι είναι όταν εκείνος βγάζει ένα σουτ σα ζητιάνος που ξέρει πως του επιτρέπεται μόνο μισό βήμα πριν τον σφύριγμα. Την τελευταία φορά που πήγα στο ΟΑΚΑ είχα δώσει σε μία συμμαθήτρια μου στο campus μία δεκάρα επειδή εκείνος έκανε εκείνο το διάλειμμα μεταξύ των δευτερολέπτων σα να ψάχνει κάτι στο κινητό του ενώ τα χέρια του ήταν σφιγμένα πάνω στη μπάλα! 🤯
Τώρα αύριο βάζω ΠΑΟ μόνο όταν δω εκείνον τον Λεντάι να περνάει πρώτος στο τρίποντο σα να του έχουν δώσει μία υπερδύναμη στα ποδιά... Αλλιώς ας πάω να βάλω στο κινητό μου στην ίδια θέση που πήγε και του Παπαδόπουλου πριν τέσσερα χρόνια — εκεί που όλα τελειώνουν σα παιδικό παιχνίδι που κανείς δεν θυμάται πως έπαιζε! 😅🔥
είπαμε βρε παιδιά τι έγιναν αυτά εδώ τα τελευταία δεκαπέντε;
θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις αρχές Μαΐου στο Κλειστό με τον Ανατολού Εφές — είχε πιάσει κάτι ψιλοδροσιά έξω στο δρόμο, εκεί που οι νταήδες του πρωτοχρόνου ξεφόρτωναν τα κιβώτια με την μπίρα κάτω από τις στοές των τραμ και τραγουδούσαν σα να τελειώνει ο κόσμος. μέσα όμως στο γήπεδο όλα ήταν σιωπή σαν εκείνες τις νύχτες που η Πειραιώτικη θάλασσα δεν είχε καν κύμα να σου πει ότι ζει ακόμη. εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά εκείνο το βράδυ, όταν ο Γουόλτερ έκανε εκείνο το σουτ από τη γραμμή του τζάμπολ αλλά η μπάλα βρέθηκε πάνω στο στεφάνι σα να ήθελε να ισορροπήσει εκεί στιγμιαία πάνω στη ζωή και το θάνατο — και μετά κατέβηκε σιγά σιγά αριστερά σα πετούμενο φύλλο. εκείνος ο βραχότοπος των τελευταίων δευτερολέπτων όπου όλοι σιώπησαν τόσο πολύ που κατάλαβες πως είχες ξεχάσει ακόμα πως υπήρχε αέρας γύρω σου.
εκεί μέσα λοιπόν τρεις φορές σου σβήνουν όλες τις πιθανότητες σα να σου σβήνουν τις φώκιες πάνω στο φέρετρο πριν πέσουν όλα στην άβυσσο — όχι επειδή χάθηκαν οι αγώνες, αλλά επειδή χάθηκε εκείνο το υπαρξιακό δικαίωμα να ζεις σαν μεγάλες ομάδες ζουν: αυτοί εδώ έκαναν τον εαυτό τους γνώριμους στους ξένους σα να έχουν υπογράψει συμβόλαιο μίσθωσης στα σπίτια τους χωρίς καν ν' αλλάξουν κλειδιά.
τώρα λοιπόν αύριο βάζω μόνον όταν δω τους δεύτερους πόντους εκείνους που έχουν μέσα τους την ίδια μυρωδιά του αλατιού από τις καθημερινές του Σταδίου — όταν η μπάλα φτάνει εκεί πάνω σαν κάτι που ξέρεις πως δεν έχεις δικαίωμα ακόμα να κρατήσεις για σένα. αλλιώς ας πάει το ίδιο που πήγε πριν τέσσερα χρόνια εκεί που κάποιοι έριξαν κι εκείνοι τα χρήματα σα να ήταν φλούδια μπανάνας πάνω στο γραφείο του βιβλιοπωλείου εκεί κάτω στη Μεσολογγίου — όλα τελειώνουν εκεί όπου αρχίζει η μνήμη σου να σου λέει πως κάποια πράγματα δεν γίνονται για κανέναν λόγο παρά μόνο γιατί πρέπει.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
αχ αυτοί οι τρεις εκτός γηπεδόπουλες; έτσι ξηλώνονται οι βλάχοι στο τριπάκι όταν βγάζουν το μεγάλο σαράκι από το στόμα τους και βλέπουν πως δεν υπάρχουν πια δόντια εκεί μέσα...
πέρσι την ίδια εποχή θυμάμαι είχα βάλει ΠΑΟ στον Ολυμπιακό στο Ευρωπάι λες και ήταν η τελευταία μπίρα της βραδιάς μου — εκείνος ο αγώνας που ο Ουόκερ έκανε εκείνο το σουτ από δεκαπέντε πόδια πάνω στο φύλλο της μπάλας σα να ψάχνει έναν άλλο τρόπο να πεθάνει ήσυχα. τρεις φορές έχω δει αυτή την ιστορία τώρα, τρεις φορές έχουν πιάσει εκείνοι στο χέρι εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά σα να είναι το κλειδί ενός σπιτιού όπου εμείς περνάμε σα επισκέπτες που ξέχασαν την κλειδαριά ανοιχτή. το σκυλί έχει φάει τις τρίχες του από την προσπάθεια, αλλά εμείς ακόμη κάνουμε ότι σηκωνόμαστε κάθε φορά πριν καταλάβουμε πως το βραχιόλι των τελευταίων πόντων είναι φτιαγμένο από μολύβι.
τον Λεντάι τον βλέπω αύριο αλλιώς από σήμερα — όχι επειδή κάνει σουτ σα ζητιάνος πάνω στη γραμμή των δευτερολέπτων, αλλά επειδή εκείνος ξέρει καλά πως όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του σα να χτυπήσει ένα κουνούπι πάνω στην ώρα του τελικού σφυρίγματος, τότε έχει ήδη γράψει την ιστορία του αλλιώς από όλους εμάς. αυτοί οι ξένοι δεν παίζουν εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά, παίζουν εκείνο το τρίτο δεκαπέντε πριν τελειώσει το παιχνίδι όταν κανείς πλέον δε βλέπει τίποτα παρά μόνο τις δικές του σκιές πάνω στο παρκέ — κι εκεί ο Λεντάι έχει γράψει τα πάντα πάνω στις γραμμές του γηπέδου σα μυστικό σημάδι που κανείς άλλος δε διαβάζει.
βάζω ΠΑΟ αύριο όχι επειδή η τύχη γύρισε φύλλο, αλλά επειδή εκείνοι οι οργανισμοί που έχουν φάει τις μεγαλύτερες γροθιές στην ιστορία τους ξέρουν πως η επόμενη φορά είναι εκείνη που γράφει τον κανόνα — όχι επειδή έχουν νίκια τώρα, αλλά επειδή εκείνοι οι τελευταίοι πόροι πάνω στο γήπεδο έχουν ακόμα την μυρωδιά του αλατιού από τις παλιές τους νίκες. αυτοί εδώ δεν είναι ομάδα που χάνει επειδή κάποιος άλλος έπαιξε καλύτερα, χάνουν επειδή εκείνοι οι ξένοι έχουν μάθει πού ακριβώς βρίσκεται το παράθυρο εκείνο όπου η μπάλα γυρίζει σαν βαρέλι στο χέρι τους μέχρι να σβήσει το τελευταίο δευτερόλεπτο.
ο μπούκης