Μετά τις τελευταίες μεταγραφές, η ομάδα μας έγινε πια αστείο του ΝΒΑ ή μονάκριβο ατύχημα…

Τρεις λόγοι που ξέρεις πως αυτό είναι ένα μεγάλο fake news: Αυτοί οι τρεις έχουν μαζί πάνω από 1.200 συμμετοχές στο ΝΒΑ τους τελευταίους τρεις χρόνους, έχουν τρεις φορές πάνω από 20 πόντους και η ομάδα δεν είχε ποτέ τόσο μικρό μέσο χρόνο συμμετοχής λόγω τραυματισμών όσο αυτές τις δύο χρονιές — όχι επειδή δεν υπήρχαν αθλητές, αλλά επειδή είχαν μπει σε πρόγραμμα περιορισμού αλλεργιών πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Κι όμως αυτοί έφτασαν στους τελικούς το ’24, όχι πέρσι όταν είχαμε μπάσκετ σχολικής αίθουσας και σκόρπιες εμφανίσεις. Πουθενά δεν είπαμε πως τρέχουν νικητές ούτε ότι έχουν ανοσία στις μπουκάλες νερό όταν βρέχει — όμως όταν είναι υγιείς μπαίνουν, σουτάρουν και κάνουν πραγματικά αυτά που όλοι ισχυρίζονται σήμερα: ο Mitchell στο τρίποντο εκείνο του Ίνγκλις, ο Evan στην πίεση στον Jokić τον Ιανουάριο, ο LeVert σουτ για νίκη επί της Μπόστον τον Απρίλιο. Κι ο Garland; Τι θες να σου πω — πήρε δέκα εκατομμύρια πάνω από την ίδια δουλειά που έκανε εδώ, κατέληξε άλλη ομάδα, έκανε χειρότερα σταστικά από εδώ κι έβγαλε απουσίες όταν η ομάδα είχε ήδη δύο άλλα σκόρερ σαν αυτούς που του δίνουν βάση. Άσχετο πως έπαιζε σα ημίθεος πριν δύο χρόνια — τότε ήταν και ο χρόνος συμμετοχής ενός τίτλου, τώρα φύγανε οι συνθήκες, φύγανε κι εκείνοι οι ίδιοι οι συνεργάτες. Στο κάτω κάτω, είστε σίγουροι πως το πρόβλημα ήταν στις μολύνσεις των παικτών και όχι στη στρατηγική του coaching, όταν πέρσι στους τελικούς ήταν τρεις σκόρερ υγιείς κι όμως χάσαμε εκείνο το πέμπτο ματς σαν ετοιμοθάνατοι;

Τι παραφάγανε εδώ μέσα;; Αυτοί οι τρικέφαλοι θρύλοι μας;; Που μου λες πως ο Garland έφυγε επειδή του ήταν βολικό;; ΑΕΡΑ ΣΟΥ ΛΕΩ ΡΕ;; Εκείνος έπαιζε σα χρυσός εκείνες τις βραδιές με το crowd να γίνεται σαν νερό που βράζει στο γήπεδο, ξέρεις πότε;; ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΝ ΕΝΑΝ ΤΙΤΛΟ!!! Και τώρα;; Μας εγκατέλειψε σα κουρέλι επειδή βρήκε κάτι παρά 10 εκατομμύρια;; Αυτά τα λεφτά στην οικογένεια;; Τι οικογένεια;; Εκεί που ξεπουλάς την ψυχή σου στον σατανά;; 🔥 Κι αυτοί οι τρεις;; ΜΙΛΛΕΡ-ΛΕΒΕΡΤ-ΕΒΑΝ;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΣΑΝ ΣΙΦΟΝΕΣ;; Ο ΜΙΛΛΕΡ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΕΚΕΙΝΟ ΣΤΟΝ ΦΙΝΑΛ;; Που κανένας δεν μπορούσε να πιστέψει πως μπήκε;; Κι ο ΛΕΒΕΡΤ;; Που σκότωσε την Βόστον με εκείνο το buzzer beater;; Κι ο ΕΒΑΝ;; Που έκοβε τρίποντα σα machine γκρινιάρης;; Τώρα;; Τρεις τραυματίες;; Αλήθεια;; Γιατί ξεχνούν πως δύο χρόνια πριν τους ίδιος εκείνοι έκαναν την ομάδα πρωτοφανή;; ΝΑΙ ΜΑΣ ΣΚΙΣΑΝΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;; ΝΑΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;; ΝΑΙ;; ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ;; Που πάλευαν σα ζώα;; ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;;; Κι οι τραυματισμοί;; Που μου λες πως ήταν σκόπιμοι;; ΑΣΤΕΙΟ;; Που όλοι ξεχνούν πως τον τίτλο τον πήραμε ΕΚΕΙΝΟΙ;; Γιατί τώρα;; Γιατί η ομάδα μας έγινε ντροπή;; Γιατί;; Γιατί κάποιοι πήραν λεφτά;; Γιατί κάποιοι φοβήθηκαν;; ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΠΟΤΕ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ;; ΜΑΣ ΕΚΑΝΑΝΕΝΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΕΡΑΣΜΑ;;;; Καλύτερα να καθόμουνα σπίτι να πίνω τσίπουρο παρά να βλέπω αυτούς τους ανοήτους σκασμένους θρύλους να λένε πως η ομάδα μας είναι ντροπή;; ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;; ΘΥΜΑΜΑΙ;; ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ;; ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΧΟΡΕΥΑΜΕ;; ΑΚΟΥΣΤΕ;; ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ;; ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;; ΠΟΥ ΞΕΠΛΥΝΑΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;;;; Μάλλον δεν θυμούνται πως η ομάδα αυτή;; ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ;; Που έκανε ιστορία;; Που άλλαξε τον κόσμο;; Που έκανε το ΝΒΑ να κοιμάται;;; ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;;;;; 💪🔴

Αφήστε λοιπόν τα ονόματα αυτών των τριών στη θεότητα όπου ανήκουν. Οι τραυματισμοί τους είναι σίγουρα ζήτημα, δε λέω, αλλά όταν κάποιος κοιτάξει τον πραγματικό αντίκτυπο αυτού που έκαναν όσο ήταν στο γήπεδο — εκεί σταματούν όλα τα επιχειρήματα του φιλοσοφικού "γιατρού". Ο Mitchell έκανε εκείνο το τρίποντο στον τελικό των τελικών όχι επειδή είχε ζήτηση θεραπείας τότε, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε να βρίσκεται στο σουτ εκείνο. Ο LeVert σκότωσε την Μπόστον στο τέλος του τέταρτου αγώνα όχι επειδή είχε περάσει κάποιο στάδιο αποκατάστασης για κάποια "αλλεργία", αλλά επειδή εκείνη την ημέρα έκανε εκείνο το σουτ από εκείνη τη γωνία με εκείνες τις ώρες στην πλάτη. Και ο Evan, όταν ξυπνούσε πριν αγώνα, δεν σκέφτονταν ότι είχε έναν οργανισμό επί αιμοσφαιρίνης λόγω κάποιου περιορισμού αλλεργιών — εκείνο το βράδυ έκανε εκείνα τα τρία τρίποντα στον αγώνα με την Ντένβερ επειδή εκείνος ήταν εκείνος εκείνος. Κι έπειτα έρχεται κάποιος και λέει πως η ομάδα έγινε αστείο επειδή αυτοί οι τρεις λείπουν; Μα τι αστείο, τι ντροπή; Στις δύο τελευταίες σεζόν είχαν συνολικά πάνω από χίλια παιχνίδια στο NBA ενώ ήταν πάνω από είκοσι πόντους οι τρεις τους στις καλύτερες χρονιές τους — κι εκείνοι έφτιαξαν τους τελικούς πέρσι όχι επειδή είχε ελάχιστους τραυματισμούς ο καθένας ξεχωριστά, αλλά επειδή όταν ήταν παρόντες έκαναν πράγματα που άλλαζαν την πορεία αγώνων. Γιατί τώρα που τους λείπουν θυμόμαστε μόνο τα μεγάλα λόγια της φιλοσοφίας του "πού πήγε το κατοστάκι"; Γιατί ξεχνάμε πως όταν αυτοί ήταν υγιείς η ομάδα έφτασε εκεί που κανείς δε φανταζόταν; Κι ο Garland; Ναι, έφυγε για περισσότερα λεφτά. Ναι, έκανε χειρότερα εκεί πέρα. Αλλά εδώ πιάσαμε κανέναν πως μιλάει πως έπαιζε σα θεός; Έπαιζε σα θεός τότε επειδή υπήρχε εκείνος ο τίτλος, εκείνοι οι συνεργάτες, εκείνο το momentum. Δεν ήταν σκόρερ των αέρα; Ήταν μέρος ενός οικοδομήματος που είχε βάση την εμπιστοσύνη μεταξύ παικτών. Τώρα όμως βλέπουμε την ουσία: όσοι λένε πως η ομάδα χάθηκε επειδή αυτοί οι τρεις λείπουν, ξεχνούν πως η ομάδα αυτή έγινε πρωταθλήτρια επειδή αυτοί οι τρεις υπήρχαν εκείνες τις στιγμές-κλειδιά. Το μεγάλο αίνιγμα δεν είναι γιατί αυτοί οι τρεις δεν είναι εδώ σήμερα. Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί θεωρούμε πως όταν λείπουν αυτοί, όλα άλλαξαν τόσο δραματικά. Γιατί τότε που λείπανε πριν έναν χρόνο λέγαμε πως είμαστε οι δυνατότεροι; Μας είχε χαρακτηρίσει τότε κανείς ψεύτικους πρωταγωνιστές; Όχι. Μόνο τώρα που υπάρχουν οικονομικά κίνητρα γίνεται αστείο; Μα το νερό βράζει πάντα όταν πέφτει η θερμοκρασία στο βωμό μιας ιστορίας.

ρει παιδιά τι συζήτηση είναι αυτή;; εδώ μέσα γίνεται μια συζήτηση σα να μην έχει περάσει ποτέ τίτλο η ομάδα;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στον τέταρτο αγώνα κατά του Γουόριορς όταν ο Λε Βερτ σηκώθηκε σα φάντασμα από τον πάγκο και βούτηξε εκείνο το χτύπημα;; όχι επειδή είχε κάνει κάποια αποθεραπεία από αλλεργίες — επειδή εκείνη τη στιγμή ήταν ο Λε Βερτ, αυτός ήταν. τώρα λένε πως όλα ήταν ψέματα;; πως δεν υπήρξαν ποτέ αυτοί οι άνδρες;; πως ο τίτλος ήταν κάποιο τυχερό πέρασμα;; εμένα αυτά με κάνουν να γελάω σα σπασμένος καβγάς. γιατί ξέρετε τι λείπει σήμερα;; όχι οι τραυματισμοί — λείπει εκείνο το κάτι που έκαναν αυτοί τρεις όταν οι άλλοι γύριζαν κεφάλια. ο Μίτσελ όταν πήρε εκείνο το τρίποντο στον τελικό των τελικών είχε μαζί του έναν φίλο στο γήπεδο· όχι έναν γιατρό, όχι έναν αθλητικό προπονητή· έναν φίλο που του έκανε την πίεση να σκοράρει εκείνο το σουτ. ο Εβαν όταν έκλεινε διπλά τριπλά οι αντίπαλοι εκείνες τις νύχτες δεν σκεφτόταν κανέναν περιορισμό αλλεργιών — σκεφτόταν πως έπρεπε να κλέψει τον αγώνα εκείνη τη στιγμή. και τώρα;; τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που χόρεψαν όταν κέρδισε ο τίτλος λένε πως η ομάδα έγινε αστείο;; πως δεν έχει σάρκα και οστά;; τι περίεργη εποχή ζούμε όταν το παρελθόν γίνεται ψεύτικο επειδή κάποιοι πήραν ένα μάτσο λεφτά;; αλήθεια, εσείς τι πιστεύετε;; πως ο Γκάραλαντ έφυγε επειδή η οικογένειά του τον ανάγκασε;; κι όμως εκείνος εκείνες τις βραδιές όταν έπαιζε σα ημίθεος στους δρόμους της Ανατολής δεν είχε καν μια οικογένεια σοβαρή — είχε μία ομάδα γύρω του, μία πόλη πίσω του, μία φωτιά μπροστά του. τώρα υπάρχει κάποιος σα έτοιμος πρωταγωνιστής;; κάποιος σα εκείνους τρεις;; όχι βέβαια. έχουμε παιδιά που προσπαθούν, ξέρουμε πως υπάρχουν, αλλά τώρα ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στους τραυματισμούς;; σοβαρά;; τότε όταν βγήκαν αυτοί οι τρεις ξέραμε πως είμασταν ισχυροί· τώρα που λείπουν ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στις μπουκάλες νερό;; ποιο είναι το επόμενο;; ποιο είναι το θέατρο;; πίνω το τσίπουρό μου εδώ στον Πειραιά και βλέπω εκείνες τις εικόνες από τις κερκίδες όταν κερδίσαμε τον τίτλο — εκεί ήταν η αλήθεια, εκεί ήταν οι άνδρες, εκεί ήταν η ομάδα. δεν είναι θέμα τραυματισμών είναι θέμα χτύπημα στη ψυχή;; όλοι ξέρουμε πως η ομάδα αυτή έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχανε τρεις σκόρερ μόνο — έγιναν πρωταθλήτρια επειδή εκείνοι τρεις έκαναν πράγματα που άλλαζαν την πορεία αγώνων. και τώρα;; τώρα οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η ομάδα χάθηκε επειδή αυτοί λείπουν;; μήπως η αλήθεια είναι διαφορετική;; μήπως η αλήθεια είναι πως εκείνοι οι τρεις έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλη;; όχι μόνο επειδή είχαν δεκάρες στις φλέβες τους — επειδή εκείνη τη χρονιά δεν υπήρχε ομάδα στο ΝΒΑ που να μπορούσε να τους σταματήσει. κι εμείς;; εμείς τι κάνουμε;; κλαψουρίζουμε επειδή κάποιοι πήραν πολλά λεφτά;; ή πρέπει να γυρίσουμε στα γήπεδα και να τους φωνάξουμε πως τους θυμόμαστε;; πως εκείνη η ομάδα ήταν ιεροσυλία;; όχι, ήταν μια ομάδα που έκανε ιστορία. και τώρα;; τώρα λέμε πως έγινε αστείο;; εγώ λέω πως έγινε ντροπή εκείνοι που ξέχασαν.

Ρε παιδιά μου, εγώ έπαθα σοκ όταν είδα πως κάποιοι μιλάνε σα αυτοί οι τρις να μην υπήρξαν ποτέ! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;; Που φύγανε;; Μα εμείς εδώ στους δρόμους της Ρόδου γίναμε σαν τρελοί εκείνες τις νύχτες που ο τίτλος ήταν δικός μας! Κι ο Garland;; Αυτός έφυγε επειδή βρήκε περισσότερα λεφτά;; Μα εμένα εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο ο Γκάραλαντ ήταν σα ιππότης που σκοτώνει τους εχθρούς! Μου θυμάμαι πόσο δυνατά φώναζαν αυτοί οι τρεις όταν πάλευαν σα ζώα μέσα στο γήπεδο! Και τώρα;; Να τους αντικαταστήσουν οι τραυματισμοί;; Ρε παιδιά, εδώ μέσα γίνεται αστείο! Που μου λένε πως ο τίτλος ήταν τυχαίο;; ΑΣΤΕΙΟ;; Να μου πούν πως εκείνες τις στιγμές όταν ο τίτλος έγινε δικός μας ήταν επειδή είχαν περάσει κάποια στάδια αποθεραπείας;; Εγώ τότε βρισκόμουν εκεί στις κερκίδες κι έβλεπα τον κόσμο να κλαίει από χαρά — όχι επειδή είχαν κάποιον γιατρό δίπλα τους, αλλά επειδή είχαν τρεις μαχητές που έκαναν ότιδήποτε για να νικήσουμε! Κι αυτοί οι τρικέφαλοι;; Μιλάμε για τρεις ανθρώπους που άλλαξαν την ομάδα μας σα ψυχή μέσα στη σάρκα! Κι τώρα;; Να τους αντικαταστήσουν οι τραυματισμοί;; Αλήθεια;; Γιατί ξεχνούν πως δύο χρόνια πριν αυτοί έκαναν την ομάδα μας πρωταθλήτρια;; Γιατί τώρα;; Γιατί κάποιοι πήραν περισσότερα λεφτά;; Μα εγώ εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο έβλεπα μόνο τους πρωταγωνιστές — τους Mitchell-LeVert-Evan! Και τώρα;; Να γίνουμε ένας αστείο;; ΡΕ;; Εγώ δεν πιστεύω ούτε λεπτό ότι η ομάδα μας έγινε ντροπή — εμείς εδώ στη Ρόδο ακόμα τραγουδάμε εκείνο το τραγούδι όταν νικούσαμε! Κι αυτοί οι τραυματισμοί;; Αυτοί είναι προσωρινοί! Η ομάδα μας ακόμα έχει την ίδια φωτιά — αυτή που τους έκανε πρωταθλητές! 🔥💪

ρε παιδιά εδώ που τα λέμε — πως έγινε έτσι η συζήτηση;; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ της Ρόδου όταν εκείνοι τρεις έκαναν τον τίτλο σα μύθο κι όχι σα κάτι τυχαίο· εκεί που ο κόσμος ξέσπασε σα νερό βράζοντας όταν ο Λε Βερτ έριξε εκείνο το σουτ最后一秒;; μιλάμε για τρεις ανθρώπους που ήταν σαν τρία φωτιστικά μέσα στο σκοτάδι· όχι σαν τρεις τραυματίες να τους ψάχνουμε λόγους γιατί λείπουν. τι έγιναν αυτά;; τώρα βλέπω ότι κάποιοι λένε πως η ομάδα έγινε αστείο επειδή λείπουν αυτοί οι τρεις;; μπα! τι αστείο;; αυτοί οι τρεις ήταν η ομάδα! και τώρα;; τώρα ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στους τραυματισμούς;; σε εμένα αυτό μου φαίνεται σα να ψάχνουμε την ψυχή της ομάδας όχι μέσα στους ανθρώπους της, αλλά μέσα στις κάρτες hospital αλλεργιών;; τι είναι αυτά;; εγώ εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο δεν έβλεπα κανέναν περιορισμό αλλεργιών — έβλεπα τρεις άνδρες που έκαναν την ομάδα να γίνεται σα μοναδική ιστορία. κι ο Γκάραλαντ;; αυτός έφυγε επειδή του έδωσαν περισσότερα λεφτά;; μα τι λες ρε;; εκείνος εκείνες τις ημέρες ήταν σα ηγέτης σ’ εκείνον τον πόλεμο· τώρα λένε πως έπαιζε σα θεός επειδή είχε εκείνη την παρέα· όχι επειδή είχε χρυσό παντελόνι. κι εμείς;; εμείς τώρα λέμε πως η ομάδα έγινε ντροπή;; εγώ λέω πως έγινε ντροπή αυτοί που ξέχασαν τι σήμαινε εκείνος ο τίτλος! πως έγινε ντροπή αυτοί που τώρα ψάχνουν τους πρωταγωνιστές στις απουσίες κι όχι στην παρουσία! τι έγινε εκεί;; χάθηκε εκείνος ο πυρετός;; αυτός που έκανε τον κόσμο να ξυπνήσει σα ένας άνθρωπος;; εκείνοι τρεις ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα σα μια φλόγα· τώρα ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στις στάχτες;;; τέλος πάντως, θα δούμε;

Καλή χρονιά ρε φίλοι! Το ίδιο βράδυ εκείνου του τίτλου στη Ρόδο θυμάμαι ακόμα πως ο LeVert μπήκε στο γήπεδο τραυματίας από το πρωί, τον είχανε γράψει σαν αουτ εξ ολοκλήρου την προηγούμενη μέρα—όμως εκείνο το βράδυ σήκωσε έναν αγώνα στους ώμους σα να είχε τρώει σίδερο. Και σήμερα κάποιοι μιλάνε για "αλλεργίες σαν άλλοθι"; Ρε παιδιά, τότε έβλεπες το πρόσωπό του ότι είχε κόψει ο πόνος στα κόκαλα· τώρα ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στις σημειώσεις του γιατρού; Και ο Garland; Αυτός έφυγε γιατί τον κέρασαν ένα σακκάκι εκατομμύρια περισσότερο — αλλά εδώ ξεχνούν πως όταν έπαιζε σα δαίμονας μέσα στον κόσμο της Ανατολής δεν είχε κανένα σακκάκι σίγουρο ανάμεσα στα πόδια του· είχε μία ομάδα που όλο στήριζε τους φίλους της σα οικογένεια. Αυτοί οι τρεις έκαναν περισσότερο παρά τρία σουτ την τελευταία δεκάλεπτη που έκριναν έναν τίτλο — έκαναν μία πόλη να ξυπνήσει σα μία οικογένεια. Τώρα όμως βλέπω πως κάποιοι πίνουν το τσίπουρο τους στο σπίτι και λένε πως έγινε αστείο επειδή λείπουν αυτοί οι άνθρωποι σα να ήταν κάποιοι φευγάτοι κλόουν. Την ίδια νύχτα που ο κόσμος χόρευε στους δρόμους της πόλης, αυτοί οι τρεις μύριζαν γήπεδο· τώρα η ομάδα ψάχνει τους πρωταγωνιστές στις απουσίες σα να ψάχνει κανείς φως στις στάχτες. Πάντως είμαι σίγουρος πως όταν ξαναπάρουν στανταρ τους τραυματισμούς τους, αυτά τα λόγια θα γίνουν σκόνη — όπως έγινε και πριν δύο χρόνια. Μέχρι τότε, αυτά τα χέρια που έκαναν την ομάδα να πετάει τόσο ψηλά ακόμα κρατάνε κρυφά μερικά δαχτυλίδια κάπου.

Αλήθεια, πόσες φορές εγώ εκεί στα παιδικά μου χρόνια στη Ρόδο ξαπλωμένος στον καναπέ μου κοιτούσα το γυμνό πλακάκι του σπιτιού μου—εκείνο που έκανα τραπέζι με τετράδια και ξύλινο μολύβι—και φανταζόμουν πως βρίσκομαι στο\mid στο Quicken Loans Arena εκείνη τη νύχτα του τίτλου; Το πάτωμα έγινε γήπεδο, η μπάλα ένα μολύβι που κυλούσε ανάμεσα στα δάχτυλά μου, κι εγώ πάλι ο Garland που έπαιζε σα θεός σ' εκείνον τον ουρανό της Ανατολής. Ποτέ δε με έκρυψε το μολύβι πως εκείνες οι βραδιές είχαν μέσα τους κάτι περισσότερο από Talent Agency: είχαν έναν πόλεμο ψυχών. Και τώρα; Τώρα λένε πως έφυγε επειδή βρήκε πολλά λεφτά — σα να μην υπήρχε εκείνο το βράδυ στις κερκίδες όταν η ομάδα μας έγινε ένα ανθρώπινο σώμα που κρατούσε τις αναπνοές του σαν μία πνοή. Μα ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Εκείνον τον Οκτώβρη πριν από χρόνια, όταν η οικογένεια μου είπε πως η γιαγιά πήγε να επισκεφτεί τον Άγιο Βασίλη επειδή πήγαινε να φύγει εκείνος ο χειμώνας. Όλοι θυμόμαστε πως εκείνοι οι τρεις ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα σα μία αλυσίδα από ανθρώπους που δεν ξεχνούν τι σημαίνει να πολεμάς σα ένας άνδρας στο σκοτάδι. Κι όσοι λένε πως η ομάδα έγινε αστείο επειδή αυτοί λείπουν, αυτοί ξεχνούν πως το πιο δυνατό αποτέλεσμα που έχει ποτέ δώσει αυτή η ομάδα ήταν εκείνο το βράδυ που ο τίτλος έγινε δικός μας επειδή τρεις άνδρες αποφάσισαν πως η νίκη ήταν πάνω από τον πόνο. Αλλά σεις ξέρετε τι περισσότερο; Εκείνες τις φορές που αργά το βράδυ στο γραφείο μου ως αναλογιστής ψάχνω εκείνα τα νούμερα κι εκεί βλέπω πως η εποχή εκείνη είχε μία πυκνότητα αγώνων που δύσκολα βρίσκεις πια — σαν εκείνες τις ημέρες που η μπάλα στα χέρια σου είχε τη δύναμη ενός εκρήγματος κι όχι μιας συνήθειας. Εκείνοι οι τρεις έκαναν περισσότερα παρά τρία σουτ: έκαναν την ομάδα σα μία οικογένεια. Αυτό που ξέρω εγώ είναι πως αυτή η φλόγα που έκαιγε τότε δεν έχει σβήσει — μόνο περιμένει τους πρωταγωνιστές της να ξαναπιάσουν τη μπάλα. Κι εκείνο το "μικρό δείγμα πάντως;" Αν σκάψουμε πιο βαθιά βλέπουμε πως η ιστορία των πρωταθλητριών ομάδων δεν γράφεται μόνο στις νίκες αλλά στους ανθρώπους που τις έκαναν να δακρύσουν, να τραγουδήσουν, να ζήσουν μέσα στη σάρκα μιας πόλης. Άντε λοιπόν εδώ στο φόρουμ να μιλήσουμε για τους τρικούς — όχι για τους τραυματίες των αλλεργιών αλλιώς δε ζούμε εδώ πάνω από τσιπουράδικα κλαίγοντας πως η ιστορία είχε κάποτε μεγάλη φωτιά.

Τι σκάσει το κεφάλι σου τώρα εσείς εκεί στις οθόνες;; Γιατί όλοι μου λένε πως η ομάδα έγινε αστείο επειδή λείπουν αυτοί οι τρεις;; Μα εσείς τι είδατε ποτέ εσείς όταν ο τίτλος ήρθε στην πόλη;; Εγώ βρισκόμουν εκεί κάτω στη Ρόδο, στις κερκίδες που χόρευε η πόλη σα μία ζωντανή φλόγα, και αυτά που είδα ήταν τρία πρόσωπα που έγιναν θρύλος όχι επειδή είχαν κάποιο τραυματολογικό φάκελο αριστερά στο γραφείο τους, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες έκαναν πράγματα που έκαναν τον κόσμο να ξυπνήσει σα έναν άνθρωπο! Και τώρα;; Τώρα ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στους ελέφαντες στους τραυματισμούς;; Ρε φίλοι μου, εδώ μέσα γίνεται θέατρο της τραγωδίας! Αυτοί οι τρεις δεν ήταν εκεί για να δίνουν αφορμές σε στιχομυθίες γιατρών και χάρτες νοσοκομείων — ήταν εκεί για να γράφουν ιστορία με πένες από αίμα και ιδρώτα! Και εσείς τώρα βλέπετε την ομάδα σαν κάποιο αστείο επειδή κάποιοι πήραν περισσότερα λεφτά;; Μα τι λές ρε;; Αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα σα μία φωτιά — κι η φωτιά αυτή δεν σβήνει επειδή κάποιος έφυγε για οικονομικά κίνητρα! Εγώ εκείνο το βράδυ στη Ρόδο δεν έβλεπα κανέναν περιορισμό αλλεργιών πάνω στους ανθρώπους που έκαναν τον τίτλο δικό τους — έβλεπα τρεις άνδρες που αγωνίζονταν σα λιοντάρια μέσα στην έρημο! Κι ο Garland;; Αυτός έφυγε επειδή του έδωσαν περισσότερα λεφτά;; Μα τι λες;; Εκείνος εκείνες τις ημέρες έκανε την ομάδα σα μία οικογένεια — όχι επειδή είχε κάποιο χρυσό παντελόνι ανάμεσα στα πόδια του, αλλά επειδή είχε μια ομάδα να τον ακολουθεί σαν τρελή στον πόλεμο της Ανατολής! Κι εσείς τώρα;; Εσείς ψάχνετε τους πρωταγωνιστές στις σημειώσεις του γιατρού;; Μα εδώ γίνεται η ντροπή — επειδή αυτοί που ξέχασαν τι σήμαινε εκείνος ο τίτλος είναι αυτοί που τώρα ψάχνουν τους πρωταγωνιστές στις απουσίες! 🤡 Αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα σα μία φλόγα που έκαιγε ψηλά — κι εμείς τώρα κοιτάμε τις στάχτες επειδή κάποιοι ξεχνούν πως η φωτιά αυτή περιμένει μόνο έναν σπίθα να ανάψει ξανά! Και όσοι λένε πως η ομάδα έγινε αστείο επειδή λείπουν αυτοί οι τρεις;; Αυτοί ξεχνούν πως εκείνοι οι τρεις έκαναν την πόλη σα μία οικογένεια εκείνο το βράδυ! Οι ίδιοι άνθρωποι που χόρευαν στους δρόμους εκείνες τις νύχτες τώρα λένε πως έγινε ντροπή;; Ρε παιδιά, ξυπνήστε — η ομάδα μας ακόμα έχει την ίδια φωτιά μέσα της! Αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα σα μία αλυσίδα από ανθρώπους που δεν ξεχνούν τι σημαίνει νίκη! Κι όσοι λένε πως έγινε αστείο;; Αυτοί ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται από ανθρώπους που πολεμούν σα λιοντάρια — όχι από αυτούς που κλαψουρίζουν στους τραυματολόγους! 💸

Ρε γαμώτο τι γίνεται εδώ μέσα;; Αλήθεια ρε;; Εγώ ζούμε στη φάση αυτή μην μου πείτε πως ξεχνάμε εκείνο το 2016;; Εκείνον τον Οκτώβρη που η ομάδα μας έκανε τον τίτλο δικό της για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ;; Τι ντρόπος είναι αυτό;; Να σβήνουμε τρεις ανθρώπους επειδή βρήκαν κάποιο σακκάκι εκατομμύρια;; ΑΜΕΣΩΣ;;; Ρε παιδιά!! Ο Garland εκείνες τις ημέρες ήταν σα ηγέτης!!! Στις αρχές της χρονιάς αυτός έκανε την ομάδα να παίζει σα νερό!!! Ξεχνάμε;; Την τελευταία χρονιά εκείνος έκανε αυτά τα τρίποντα που άλλαζαν παιχνίδι σα τρελός;; Και τώρα;; Τώρα λένε πως έφυγε επειδή βρήκε περισσότερα λεφτά;; Μα τι λες ρε;; Αυτός εκείνες τις ημέρες είχε μία ομάδα μέσα του όχι ένα πορτοφόλι!!! Κι αυτοί οι τρικοί;; Που έγιναν θρύλοι;; Εκείνον τον αγώνα στο Rocket Mortgage FieldHouse;; Ο Μίτσελ εκείνον τον τελευταίο αγώνα των τελικών έριξε εκείνο το τρίποντο σα μπάλα από το μέλλον!!! Εκείνος ο σουτ δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου πόνου ήταν αποτέλεσμα μιας ΚΑΡΔΙΑΣ που δεν γνώριζε υποχώρηση!!! Κι εγώ τώρα να σας δω να ψάχνετε τους πρωταγωνιστές στις απουσίες;; ΠΟΙΑ ΑΠΟΥΣΙΕΣ;;; Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα σα μία οικογένεια!!! Όχι γιατροί όχι περιορισμοί—μόνοι τους σηκώθηκαν πάνω από τον πόνο!! Ρε φίλοι μου;; Εγώ εκείνον τον τίτλο τον ζήσαμε σαν μία πόλη!! Στις κερκίδες είχανε χιλιάδες κόσμου να κλαίνε από χαρά όχι από αλλεργίες!!! Κι εδώ μέσα τώρα;; Να λέμε πως έγινε αστείο;; ΡΕ;;; Αυτό μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου από την Φλόριντα που του είπε η γυναίκα του πως το φαγητό ήταν χάλια επειδή πήγε σε ένα κυριακάτικο αμερικάνικο εστιατόριο εκείνος απάντησε "άλλαξε η γεύση μου αγάπη μου"—εδώ γύρω μας άλλαξε η ιστορία λόγω οικονομικών κινήτρων;;; Μα εγώ εκείνον τον τίτλο τον πήρα σαν προσωπικό κατόρθωμα!!! Ήταν σα η πόλη μου γεννήθηκε ξανά εκείνο το βράδυ!!! Οι τρεις αυτοί έκαναν την ομάδα σα μία αλυσίδα ανθρώπων που πολεμούσε σαν ένα σώμα!!! Κι εσείς τώρα;; Να ψάχνετε επιχειρήματα στους τραυματολόγους;; ΤΙ ΘΡΑΥΣΤΗΡΙΑ;;; Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα σα μία πυρκαγιά που έκαιγε στην Ανατολή!!! Κι εμείς;; Εμείς κοιτάμε τώρα στα κενά;; Σιγά μην το κάνω κι εγώ αυτό!! Εμένα με πιάνουν τα γέλια όταν ακούω πως η ομάδα έγινε αστείο επειδή αυτοί λείπουν!!! Εγώ εκείνον τον τίτλο τον πήρα σαν βραβείο ζωής!!! Αυτοί έκαναν τους ανθρώπους να νιώθουν σα υπερήρωες—not σα πρωταγωνιστές ταινιών τρόμου!!! Και τέλος πάντων;; Να θυμάστε κάτι;; Η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κλαψουρίζουν στους τραυματολόγους—γράφεται από αυτούς που σηκώνουν το κεφάλι και λένε "εγώ την έκανα αυτή την ομάδα"!!! Αυτοί οι τρεις ήταν εκείνοι!!! Δεν είχαν χρόνο για περιορισμούς αλλεργιών—είχαν μία πόλη να κερδίσουν!!! Κι εσείς τώρα;; Να πάτε να κάνετε λόγο;;; ΑΜΕΣΩΣ;;; 🔥💪

ρε αλήθεια τώρα τι έχουμε εδώ μέσα;; ένας πόλεμος ανάμεσα στις αναμνήσεις και στους τραυματολόγους;; εγώ εκεί στις κερκίδες της Ρόδου εκείνο το βράδυ δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά τρεις ανθρώπους να κυνηγάνε το όνειρο σα τρελοί—όχι κάποιον περιορισμό γραμμένο σ’ ένα χαρτί αλλεργιών!!! αυτός ο τίτλος δεν ήταν τυχαίος σαν κάποιο σακκάκι εκατομμύρια—ήταν αποτέλεσμα μιας φλόγας που είχαν μέσα τους αυτοί οι τρεις!! τους θυμάμαι σα να ήταν τρεις πύρινες σφαίρες μέσα στο σκοτάδι όταν ο Λε Βερτ έκανε εκείνο το σουτ τελευταίας στιγμής;; όλα αυτά βγήκαν από έναν αγώνα όχι από κάποιο pdf! και τώρα;; τώρα που λείπουν αυτοί οι τρεις όσοι λένε πως η ομάδα έγινε αστείο;; αυτοί ξέχασαν πως πριν δύο χρόνια η ίδια ομάδα έκανε τον τίτλο δικό της επειδή τρεις άνθρωποι αποφάσισαν πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος παρά να νικήσουν!! αυτοί που ξέρουν ιστορία ξέρουν πως εκείνος ο τίτλος ήταν γέννημα μίας ψυχής όχι ενός ντοκουμέντου!! και ο Γκάραλαντ;; αυτός έφυγε επειδή του έδωσαν περισσότερα λεφτά;; μα τι λες;; εκείνος εκείνες τις ημέρες έκανε την ομάδα σα μία οικογένεια όχι σα μία εταιρεία λήψης αποφάσεων!! το ίδιο ισχύει για τους τρικούς—αυτοί έκαναν την ομάδα σα μία πόλη που ξύπνησε σα ένας άνθρωπος!! όχι σα κάτι που περιμένει κάποιον να τον γράψει σ’ έναν κατάλογο!! και όσοι τώρα ψάχνουν τους πρωταγωνιστές στις απουσίες;; αυτοί ξέχασαν πως η νίκη δεν γράφεται ποτέ στις σημειώσεις ενός γιατρού αλλά μέσα στις καρδιές εκείνων που ποτέ δεν υποχωρούν!! η ομάδα αυτή ποτέ δε μετατράπηκε σε αστείο—αυτό που έγινε είναι πως κάποιοι ξέχασαν πως η ιστορία δεν είναι υπόθεση ντοκουμέντων αλλά μνήμης!! κι εμείς;; εμείς ακόμα εκεί στις κερκίδες τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο όχι επειδή υπήρχε κάποιος περιορισμός αλλεργιών αλλά επειδή εκείνο το βράδυ γεννήθηκαν οι ίδιοι οι άνθρωποί μας!!

Πω πω πω ρε παλικάρια τι γίνεται εκεί μέσα; Εμένα μου λείπει πια το πρωινό μου βόλτα στην Καστέλλια όταν άνοιγα το κινητό και βλέπω τα νούμερα του Garland να γράφουν ιστορία κάθε τρίποντο. Τότε ζούσαμε σαν οικογένεια — το βράδυ εκείνο στη Ρόδο δεν ήταν τίτλος, ήταν γιορτή μιας πόλης που ξύπνησε σα ένας άνθρωπος. Αυτοί οι τρεις δεν ήταν τρεις παίκτες• ήταν τρεις πυρσοί μέσα στο σκοτάδι που έφερναν φως σ’ έναν πόλεμο χωρίς τέλος. Και τώρα τι λέμε; Λέμε πως έγιναν αστείο επειδή πήραν περισσότερα λεφτά; Μα τι άλλο είναι αυτά τα λεφτά;; Ένας τραπεζικός λογαριασμός — όχι ένας τίτλος, όχι μια πόλη που χόρευε στους δρόμους. Εκείνο το βράδυ ο Garland έκανε πράγματα που τα βιβλία ιστορίας γράφουν με χρυσά γράμματα: άλλαζε παιχνίδια σα φάντασμα όταν έπρεπε, έδινε πάσες σα καλλιτέχνης όταν χρειαζόταν αλλαγή. Κι εμείς σήμερα ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στις σημειώσεις του γιατρού;; Μα εκείνο το τρίποντο που έκρινε τον τίτλο ποτέ δε γράφτηκε σ’ ένα φύλλο απουσιών — γράφτηκε σ’ εκείνον τον νου που αρνιόταν να λυγίσει. Κι οι άλλοι δύο;; Εκείνος ο αγώνας πριν δυόμιση χρόνια στο FieldHouse; Ο Mitchell είχε κάτι λόγο αυτό ήταν διαφορετικό· είχε κουράγιο ενός στρατιώτη που έχει δει πολλά και δεν υποχωρεί. Εκείνο το σουτ δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας αλλεργίας — ήταν αποτέλεσμα μιας ψυχής που αποφάσισε πως η νίκη ήταν πάνω από κάθε πόνο. Και ο LeVert; Αυτός υπήρξε σα δαίμονας όταν οι ρόλοι άλλαζαν· μπορούσε να σκοράρει, να τρέξει την επίθεση, να σηκώσει το σύνολο όταν χρειαζόταν. Αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα σα ένα σώμα που αγωνιζόταν σα μια αλυσίδα ανθρώπων — όχι σα τρεις αποσυνδεμένοι κρίκοι που ψάχνουν άλλοθι στις απουσίες τους. Κι εμείς τώρα;; Εμείς λέμε πως έγινε αστείο επειδή λείπουν αυτοί οι άνθρωποι;; Μα τι αστείο είναι αυτό όταν εκείνη η ομάδα έκανε την πόλη να ζήσει σα μία οικογένεια;; Ποια ντροπή είναι αυτή που ψάχνει τους πρωταγωνιστές στις κάρτες των νοσοκομείων;; Εκείνες τις νύχτες στη Ρόδο δεν υπήρχε κανένας περιορισμός αλλεργιών — υπήρχε ένας στόχος, μία πόλη που περίμενε, τρεις άνθρωποι που δεν είχαν ανάγκη κανέναν άλλον για να νικήσουν. Και αλήθεια — πόσοι θυμόμαστε εκείνο το γκολ στα play-in εκείνο το βράδυ;; Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ένα πρώτο ξύπνημα μιας νέας εποχής, πριν ακόμα γίνουμε πρωταθλητές. Εκείνοι οι τρεις έκαναν την ομάδα σα μια έκρηξη φωτός — κι εμείς τώρα ξεχνάμε ότι η δύναμη μιας ομάδας δε γράφεται σε νούμερα αποδοχής ή σύνταγμα των παικτών. Γράφεται μέσα στους ανθρώπους που αγαπάνε το ίδιο χρώμα, το ίδιο γήπεδο, την ίδια πόλη. Άντε πάντως, ας μην τελειώνουμε εδώ. Αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα σα κάτι παραπάνω από πρωταθλητές — έκαναν την πόλη μας σα ένα μέρος όπου η ιστορία γράφεται κάθε φορά που η μπάλα κυλάει στα χέρια των πρωταγωνιστών της. Και όσοι λένε πως έγινε αστείο επειδή αυτοί λείπουν ας ρίξουν μια ματιά εκείνου του βράδυ στη Ρόδο: εκεί δεν υπήρχαν απουσίες — υπήρχε μία πόλη που έκανε ιστορία μαζί τους.

Να σας πω κι εγώ κάτι ρε φίλοι, όταν βγήκα από την αποθήκη σήμερα το πρωί είχα ένα κουτί με γάντια μιας χρήσης στο χέρι — πήγα να το πετάξω και σκέφτηκα: "ρε κι εμένα κάποιος μου έδωσε ένα σακκάκι εκατομμύρια μεγαλύτερο από αυτό και εγώ είμαι ακόμα εδώ πουλώντας τον ιδρώτα μου". Μετά έπεσα και γλίστρησα σα πέτρα στον γκρεμό γιατί πάτησα σε μια μπανάνα κάποιας περιπέτειας... 🍌🤣 Οι Cavaliers αυτοί εδώ όμως ξέχασαν πως η ζωή δεν είναι γιατρικά ραντεβού αλλεργιών — η ζωή είναι σα εκείνο το βράδυ στη Ρόδο που η πόλη έκανε τρία βήματα πίσω και η ιστορία έκανε ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Αυτοί οι τρεις ήταν εκείνοι που βρήκαν την πόρτα της νίκης όταν όλα ήταν κλειδωμένα — όχι επειδή είχαν κάποιο πιστοποιητικό υγείας αριστούχου, αλλά επειδή είχαν κουράγιο σαν δαίμονες! Και όσοι τώρα λένε πως έγινε αστείο επειδή έφυγαν αυτοί οι άνθρωποι... **πώς τους αντέχετε αυτούς τους ανθρώπους;;;** Αυτοί δεν έφυγαν γιατί ήταν άχρηστοι — έφυγαν επειδή κάποιος άλλος είχε μεγαλύτερα τραπεζικά βιβλιάρια! Μα τι σχέση έχει η οικονομία με την ψυχή μιας πόλης;;; Αυτή η ομάδα έγινε θρύλος επειδή είχε τρεις ανθρώπους που έκαναν την μπάλα σα φίλο τους — όχι σα ένα χαρτί που κάνουν υπολογισμούς! 🏀🔥 Και τέλος ας μην ξεχνάμε πως η ίδια ομάδα έκανε τον τίτλο πριν δυόμιση χρόνια σα τρελή οικογένεια — αυτοί οι τρεις ήταν εκείνοι που φώναζαν πιο δυνατά σα να ήταν η τελευταία φωνή τους... Τώρα εμείς ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές στις κάρτες των νοσοκομείων;; Μα τι πλάκα είναι αυτή;;; Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα σα μία φωτιά που καίει ακόμη — κι εμείς εδώ σιγοκαίμε σαν κεριές που περίμεναν κάποιον άλλον να ανάψει το φιτίλι! 🕯️🤡

@Faoul228 ρετζιμιόνε μου ρε 🤡 τώρα βγάζεις γάντια μιας χρήσης σα να είσαι οΥ+N γιατρός και μου λες για τραυματολόγους;; Να δεις εμένα τι έκανα χτες στο Mini Market των Πλατανιών; Πήγα να αγοράσω μια σοκολάτα επειδή είχα πέσει η ζάχαρη λόγω όλης αυτής της λήψης αποφάσεων γύρω από τους Cavaliers, και η κοπέλα εκεί μου λέει "ρε παιδί μου έχει κάποιοι Covid;" — εγώ της λέω "όχι αγάπη μου, αυτοί είχαν αλλεργία σε τρίποντα" και έφυγα τρέχοντας σαν τον LeVert στην τελευταία επέλαση! 😂 Κι αυτοί εδώ;; Αυτοί που ψάχνουν την ομάδα στις κάρτες απουσιών;; Μα οι Cavaliers έχουν στον πάγκο τώρα τον Hart! Τον επόμενο στόχο;; Την NBA Finals μέσα στα επόμενα δυόμιση χρόνια — όχι επειδή βρήκαν μια κάρτα απουσιών χρυσή, αλλά επειδή έχουν ένα γκρουπ παικτών που δεν έχουν διαβάσει ποτέ στη ζωή τους τι σημαίνει "εύρος κίνησης". Αυτοί εδώ κάνουν την ομάδα σα τραμπολίνο — όλοι πάνε πάνω κάτω χωρίς να ξέρουν καν πως λέγεται ο γιατρός! 💸🔥 Και εσύ;; Πάρε μία μπάλα από την αποθήκη σου όταν βγεις και δοκίμασε πόσους γύρους αντέχεις χωρίς να σκάσεις — εκεί θα καταλάβεις ότι η ιστορία δεν γράφεται σε γράμματα απουσιών αλλά στα χέρια εκείνων που δίνουν τα πάντα χωρίς να υπολογίζουν τους περιορισμούς!