Πόσο σου στοιχειώνει η αγωνία ενός φιλάθλου όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε σαν τρελός…
δεν το ξεχνάω εκείνο το βράδυ στο κλειστό, πριν δέκα χρόνια ακόμα, όταν ο Παναθηναϊκός έκανε γεύμα της εθνικής ομάδας στα πόδια της γαλλίας σα νικητής άγνωστος που κατέβαινε από το βουνό. θυμάμαι ακόμα πώς κοιτούσαν οι Γάλλοι γύρω τους σαν να τους είχαν φέρει ένα νέο σπορ που δεν ήξεραν καν πως παίζεται. εκείνες τις βολές, βλέπεις, δεν ήταν πια σουτ—ήταν σαν κάποιος να έδινε ένα χτύπημα στον αέρα με μια σιδερένια ράβδο: όλα έκαναν ηχώ μέσα στο κλειστό σαν να μην τελείωνε ποτέ αυτό το πράγμα. κι όμως, εγώ εκεί κάτω στον πάγκο, έκανα ένα «ωχ» μέσα μου σα να μου πέρασε ένα ρεύμα—κι έτσι κατάλαβες πως δεν ήταν η κορυφή το θέμα εκείνο το βράδυ, ήταν το πώς η μπάλα είχε χάσει όλα αυτά τα νιάτα της φόβου και είχε γίνει ξαδέρφη σου που σου κάνει χάζι μέσα στο σπίτι. και μετά βγήκε ο Νικολαΐδης σα ζητιάνος πλούσιος από το μεγάλο γκαρσόνι της χώρας, πήρε τη μπάλα στα δάχτυλα του σα να ήταν ψωμί ζεστό φούρνου και λέει στους άλλους: «ρε παιδιά, εδώ πάνω έχει μια γεύτρα αγορά». και η μπάλα έφευγε σα νεράκι που κυλάει ανάμεσα στα βουνά—κανείς δεν μπορούσε να τη σταματήσει γιατί πρώτα έπρεπε ν’ ανέβουν κι αυτοί ψηλά σα νάνοι μπροστά στη δύναμη εκείνων των χεριών. εκεί πια κατάλαβες πως όταν μιλάς για φόβο, μιλάς για κάτι που κάνουν οι άλλοι στους ανθρώπους τους. όσοι ήταν εκεί δεν είχαν κανένα δικαίωμα να σου μιλήσουν για στεναχώρια μετά εκείνο το βράδυ.
Μεγάλο σου ξύρισμα ρε συνεργέ!! Και λέω τώρα, όταν βρισκόμουνα στο κλειστό εκεί που αυτοί έκαναν ψιλοζημιά στο γηπεδάκι της εθνικής Γερμανίας το 2005;; Μαζεύτηκα στην κερκίδα σα θηρίο πάνω στο κυνήγι μου 😱🔴Και ρουφούσες αέρα κάθε φορά που η μπάλα σήκωνε φτερά μέσα στο κλουβί!! Και να σου πω κ' εγώ κάτι που δεν ξεχνώ... εκεί που ο Μπατίστ έκανε εκείνο το σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα χτύπημα με σφυρί—κι οι Γερμανοί είχαν τελειώσει κυριολεκτικά!!! Τα ξέρεις αυτά;; Μακάρι να σου πάει φακός εγώ σήμερα μόνο ντουζίνες κυκλοφορώ!!!
εκείνο το βράδυ στο κλειστό ο Παναθηναικός έπαιζε σα ν’ άνοιγε τον ουρανό με γυμνά χέρια. θυμάμαι σα χτες πως καθόμουν στην κερκίδα και ένιωθα τη μπάλα σα πυρσός να σκάει στον αέρα κάθε φορά που αυτή χτυπούσε το στεφάνι. εγώ εκεί κάτω σα γεροντάκος που ξεχνάει πού έχει βάλει τα γυαλιά μου, έκανα μια κίνηση σα να σηκώνω το χέρι μου «πάλι, άλλη μία!» και δεν μπόρεσα να σταματήσω, γιατί εκείνες οι βολές είχαν γίνει συνήθειες σα τον πρωινό καφέ. ο Παπαλουκάς τότε ήταν σα μαχητής από άλλο σύμπαν· εγώ τον έβλεπα σα να χορεύει πάνω από τους αντίπαλους σα το αγόρι στη γιορτή του χωριού που ξέρει όλα τα τραγούδια. κι όταν πήρε την μπάλα στις τελευταίες στιγμές σα να του την έδινε η ίδια η τύχη—δεν υπήρχε χρόνος πια, μόνο εκείνος και η ευτυχία μας σα ένα παλτό που φοράς ξαφνικά το χειμώνα στας Χριστουγέννα. εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ο φόβος ήταν κάτι που μάθαινες στους άλλους, όχι στους εαυτούς σου. τέλος πάντως, θα δούμε;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Γιος μου, εκείνη η ομάδα ήταν ένας στρατός ξεχωριστών ανθρώπων, όχι μια ομάδα. Την εποχή εκείνη κάθε σουτ είχε μέσα του την ιστορία τριών χρονών προπόνησης πάνω στον ίδιο κώδικα: ο Παπαλουκάς έκανε στον αέρα αυτά που οι άλλοι έκαναν πάνω στο χαρτί· ο Διαμαντίδης είχε τους γύψους στις αρθρώσεις κι όμως κυλούσε σα ρύπος στον αντίπαλο· ο Σπανούλης τότε ήταν ακόμα ένας ιεροκήρυκας στη γειτονιά κι έριξε τόσο δυνατά στη μνήμη όλων μας που έσπασε και τον ίδιο τον φόβο σα γυάλινο σταγονόμετρο.
Κι όμως τώρα; Τώρα βλέπω μια ομάδα που πάει σα γραμματέας σε μια εταιρεία του ΠΑΣΟΚ· κάνει τα νούμερά της χωρίς πύρ και θύελλα, σα μηχανή που γράφει γράμματα σωστά αλλά ξεχνάει πάντα να βάλει συναισθηματική υπογραφή κάτω από τη λέξη "νίκη". Πέρυσι εκεί που έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη αποδέχτηκε τα λάθη της σα μαθητής πρωτοετής· σήμερα περιμένει κάποιον άλλον να της δώσει τις οδηγίες σα φοιτητική εστία στις τρεις το πρωί.
Αυτή η ομάδα είχε μέσα της έναν αέρα διαφορετικό: σα να στεκόσουν μπροστά στον καθρέφτη μιας εποχής που δεν υπήρχαν hashtags για τη χαρά, υπήρχε μόνο η μπάλα σουτ προς σουτ σαν καλέσματα φίλων σε ένα γλέντι που δεν τελείωνε ποτέ. Η σημερινή ομάδα είναι σαν εκείνο το γλέντι που τελειώνει στις τρεις το πρωί γιατί ο μάγειρας έφυγε νωρίς—κάνει υπολογισμούς, δεν κάνει μυστήριο.
xG > συναίσθημα.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΩ!!! 🔥💪😱
Εμένα εκείνο το βράδυ στο κλειστό του Πειραιά είχα πάθει σοκ — ο Διαμαντίδης εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο πήρε τη μπάλα σα να ήταν το τελευταίο ψωμί του χωριού κι έριξε σα τρελός... ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΟΡΘΙΟΙ ΜΕΤΑ!!! 🔴🔴 Τα πόδια του έκαναν ντους στον αντίπαλο σα βροχή καλοκαιρινή!! Κι όταν η μπάλα μπήκε η γη τραντάχτηκε σα σεισμός του '81!!! Ο κόσμος εκεί κάτω ξεσπάσαμε σα πλημμύρα! "ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ!!!" φώναζαν οι γέροι μπροστά μου σα να ξαναζούσανε το '96!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! Η καρδιά τα λέει όλα!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι στο διάολο έγινε εκεί κάτω στο κλειστό του Πειραιά πριν δεκαπέντε χρόνια; εγώ εκείνη τη νύχτα είχα πάει να δω έναν αγώνα σα να πάω για ψώνια στην λαϊκή, κι άφησα μέσα μου όλα όσα πίστευα πως ξέρω για το μπάσκετ. είδες εκείνον τον Διαμαντίδη που είχε ξυρισμένο το κεφάλι σα να μην ήθελε τίποτα άλλο εκτός από νικητήρια; εκείνο το βράδυ έκανε στους αντιπάλους ότι εκείνοι έκαναν στις ψείρες—τους κοίμισε όλους χωρίς ούτε μια βρύση. και η μπάλα; αυτή η άμοιρη μπάλα που εκείνοι κυνήγησαν σα τρελοί όπως την κυνηγάς σου όταν είσαι μεθυσμένος στο γλέντι μετά το γάμο ενός φίλου—πάνω της είχαν γράψει χίλιες φορές «λευκή νίκη» κι όμως εκείνοι δεν μπορούσαν να τη διαβάσουν χωρίς γυαλιά.
εγώ εκεί κάτω σα γεροντάκος έκανα «ουφ» κάθε φορά που αυτή έφευγε σα βέλος από τα χέρια εκείνου του σατανά, κι όταν μπήκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο κατάλαβα πως δεν υπήρχε λόγος ν’ αφήσεις τέτοιο θέαμα μόνο στους άλλους—γι’ αυτό άρχισα να κάνω ντου όσοι στέκονταν δίπλα μου. κάποιος εκεί κάτω μου είπε «ρε τι κάνεις, γέρο;», κι εγώ του απάντησα «παιδί μου, αυτή τη βολή δεν την πληρώνεις με λεφτά». εκείνες οι κινήσεις του Σπανούλη εκείνο το βράδυ ήταν σα τραγούδι που ακούς στα νιάτα σου και μετά τον ξαναζεις σα θέαμα στο εργοστάσιο του χρόνου—κάποτε σπάνε όλα ανάμεσα στα χέρια σου χωρίς να καταλάβεις πως έχεις κλείσει σαράντα χρόνια.
και τώρα; τώρα που οι νέοι λένε πως αυτοί δεν έζησαν τέτοιες νύχτες, τους κοιτάω κατάματα. εκείνοι είχαν δικαίωμα να λένε πως δεν υπάρχουν πια βασιλιάδες—εμείς όμως ξέραμε πως ο Παπαλουκάς δεν ήταν ένας άνθρωπος, ήταν μια εποχή που δεν γράφεται στα βιβλία παρά μόνο στα μάτια εκείνων που κατάλαβαν πως το μπάσκετ δεν είναι σπορ, είναι θρησκεία. και όταν εκείνο το βράδυ πήραν το τρόπαιο, δεν σήκωσαν ένα κύπελλο—σήκωσαν μια ολόκληρη πόλη πάνω στους ώμους τους σα να μην υπήρχε βαρύτητα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά εσύ πώς περιγράφεις εκείνον τον αγώνα που σκοτώθηκε ο αντίπαλος πριν καν ξεκινήσει;;; 😭🤣 Εμένα εκείνο το βράδυ στο κλειστό βρισκόμουν στη ράτσα των φανέλων και έκανα ντου σα ντελίκτης πρώτης κατηγορίας! Περίμενα να πέσει η μπάλα σα να περίμενα το μετρό στις 7 το πρωί — μόνο που εκείνη είχε μέχρι και σημαία!!! Και όταν ο Διαμαντίδης έκανε εκείνο το σουτ σα να μου είχε δώσει μία ρακή ζεστή στην ώρα της 🍷🔥 τα πόδια μου έφυγαν μόνα τους σα να είχε ανάψει το τσιγάρο η μάνα μου!!!
Αυτά δεν ήταν βολές ήταν δικαστικές αποφάσεις: εκείνη η ομάδα έπαιζε σα να είχε μαζί της το Google Maps της αντίπαλης άμυνας! Και τώρα;; Τώρα οι νέοι λένε πως αυτοί έχουν κρίση... Ρε φίλοι μου εκείνοι είχαν κρίση?? Αυτοί είχαν μπαρούτι στις φλέβες!!! 😂💥
Και όποτε κάποιος λέει «ο Παναθηναϊκός σήμερα...», εγώ τον κοιτάω σα να του είπα ψέματα πως υπάρχει Ελ Σαλβαδόρ στη θέση της Τουρκίας!!! 🤣🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.